ΙΣΛΑΝΔΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είναι πια ελκυστική

 

Της Κύρας Αδάμ

Τον Ιούλιο του 1970 η απομακρυσμένη και άγνωστη Ισλανδία ενσωματώθηκε στην ευρωπαϊκή κουλτούρα και παραμένει μέχρι σήμερα, χάρη στο θρυλικό βρετανικό ροκ συγκρότημα Led Zeppelin, που εμπνεύστηκε από τη συναυλία του στο Ρέικιαβικ το εμβληματικό τραγούδι του «Immigrant song».

Τον Σεπτέμβριο του 2026 η Ισλανδία με δημοψήφισμα απομακρύνθηκε διαπαντός από την ενσωμάτωσή της στην Ε.Ε., δείχνοντας ότι δεν πείστηκε ότι η πλήρης ιδιότητα του μέλους προσφέρει περισσότερα από όσα θα της αφαιρέσει. 

Η δυσπιστία απέναντι στη συγκέντρωση εξουσιών στις Βρυξέλλες, η αίσθηση περιορισμένης επιρροής ενός κράτους μόλις 400.000 κατοίκων και η αδυναμία της Ε.Ε. να δώσει εκ των προτέρων πειστικές εγγυήσεις για την αλιεία έκριναν περισσότερο το αποτέλεσμα.

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Ε.Ε. κατά την οποία ευρωπαϊκή χώρα αρνείται να γίνει πλήρες μέλος της Ενωσης, ενώ μέχρι τώρα οι ευρωπαϊκές χώρες εκτός Ε.Ε. ήταν πρόθυμες να δώσουν γην και ύδωρ για τη μελλοντική ένταξή τους.  

Η Ισλανδία, βεβαίως, δεν απομακρύνεται πλήρως από την Ε.Ε., ούτε αποχωρεί από την ευρωπαϊκή συνεργασία, αλλά εκφράζει την άρνησή της να αρχίσει εκ νέου η διαδικασία πλήρους ένταξης. Η Ισλανδία είναι ήδη στενά συνδεδεμένη με την Ε.Ε. Ως μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου συμμετέχει στην ενιαία αγορά και εφαρμόζει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Συμμετέχει επίσης στη ζώνη Σένγκεν και είναι και μέλος του ΝΑΤΟ.  

Το αποτέλεσμα δεν σημαίνει ότι οι Ισλανδοί επέλεξαν απομόνωση ή ότι απέρριψαν τις ευρωπαϊκές αξίες. 

Επέλεξαν ένα διαφορετικό μοντέλο: συνεργασία μέσω του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου και του Σένγκεν, συμμαχική προστασία μέσω του ΝΑΤΟ και διατήρηση του εθνικού ελέγχου στους βασικούς φυσικούς πόρους.

Με άλλα λόγια, η απόφαση της Ισλανδίας είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είναι πλέον αρκούντως ελκυστική, ούτε μπορεί να διασφαλίσει τα εθνικά συμφέροντα μιας χώρας. Οι 400.000 κάτοικοι της απομονωμένης όσο και μαγευτικής χώρας του ευρωπαϊκού Βορρά στάθμισαν ιδιαίτερα τις επιπτώσεις στον τομέα της αλιείας, που δεν αποτελεί έναν απλό παραγωγικό κλάδο. Η αλιεία αποτελεί βασικό τμήμα των εξαγωγών, της οικονομικής ιστορίας, της περιφερειακής απασχόλησης και της εθνικής ταυτότητας.

Οι αντίπαλοι της ένταξης υποστήριξαν ότι η υπαγωγή στην κοινή αλιευτική πολιτική θα μπορούσε να περιορίσει την ικανότητα της χώρας να καθορίζει αυτόνομα τις ποσοστώσεις, την πρόσβαση στα αλιευτικά της πεδία και τον τρόπο διαχείρισης των αποθεμάτων.

Ενας δεύτερος σκεπτικισμός αφορούσε τη γεωργία και την επισιτιστική ασφάλεια. Οι Ισλανδοί παραγωγοί δραστηριοποιούνται σε ιδιαίτερα δυσμενείς κλιματικές και γεωγραφικές συνθήκες και εξαρτώνται από ένα σύστημα εθνικής προστασίας και στήριξης. Υπήρχε ο φόβος ότι η κοινή γεωργική πολιτική και το καθεστώς της ενιαίας αγοράς θα αύξαναν τον ανταγωνισμό από φθηνότεραευρωπαϊκά προϊόντα και θα περιόριζαν τη δυνατότητα εφαρμογής ειδικών εθνικών μέτρων. 

Ακόμα ένας προβληματισμός ήταν ο τομέας της ενέργειας. Η Ισλανδία διαθέτει εξαιρετικά σημαντικούς γεωθερμικούς και υδροηλεκτρικούς πόρους, οι οποίοι αποτελούν στρατηγικό εθνικό πλεονέκτημα. Τμήμα της κοινής γνώμης φοβήθηκε ότι η βαθύτερη ενεργειακή ενσωμάτωση θα οδηγούσε σταδιακά σε μεγαλύτερη ευρωπαϊκή επιρροή επί των τιμών, των υποδομών και της αξιοποίησης αυτών των πόρων.

Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν το νόμισμα και το κόστος ζωής. Η ισλανδική κορόνα επιτρέπει στη χώρα να ασκεί ανεξάρτητη νομισματική πολιτική και να προσαρμόζεται ταχύτερα στις οικονομικές κρίσεις, ενώ με την πλήρη ένταξή της στην Ε.Ε. η εύπορη Ισλανδία θα γινόταν καθαρή συνεισφέρουσα χώρα στον προϋπολογισμό της Ε.Ε. Το επιχείρημα αυτό συνδέθηκε με το γενικότερο ερώτημα εάν η χώρα πρέπει να πληρώνει περισσότερο για μια θεσμική συμμετοχή όταν ήδη διαθέτει πρόσβαση στην ενιαία αγορά.

Τέλος, η ένταξη της Ισλανδίας στην Ε.Ε. δεν θα της προσέθετε αποφασιστική στρατιωτική προστασία, την οποία οι Ισλανδοί θεωρούν ότι διαθέτουν μέσω της ασφάλειας του ΝΑΤΟ, στο οποίο είναι ήδη ενταγμένοι. Ωστόσο εμφανίστηκε αυξημένος προβληματισμός για την ταυτόχρονη χρηματοδότηση της Ουκρανίας, την αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών και τις πιέσεις στα κοινωνικά εισοδήματα.

Φαίνεται ότι για τους Ισλανδούς έπαιξε σημαντικό ρόλο το γεγονός ότι ...

 

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ και ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Τραμπ δίνει τέλος στο δικαίωμα ιθαγένειας με στόχο τουρίστες και μωρά που γεννιούνται σε αμερικανικό έδαφος (ενώ εμείς μαζί με τις περισσότερες λαθρομαχμουτολάγνες χώρες της ΕΕ μετατρεπόμαστε σε ισλαμικό χαλιφάτο!)

 

By JON MICHAELRAASCH / Daily Mail

Ο Donald Trump υπέγραψε δύο νέα εκτελεστικά μέτρα την Πέμπτη για την καταπολέμηση του «τουρισμού γεννήσεων» στις ΗΠΑ και για τον περιορισμό της χορήγησης υπηκοότητας στα παιδιά ξένων διπλωματών.

Ο τουρισμός γεννήσεων είναι μια πρακτική όπου έγκυες μητέρες ταξιδεύουν στις αμερικανικές Πολιτείες για να γεννήσουν και να διασφαλίσουν ότι τα παιδιά τους θα λάβουν την αμερικανική υπηκοότητα.

«Εξαγοράζουν την είσοδο τους και δεν θα το αφήσουμε να συμβαίνει», δήλωσε ο Trump στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου, ανακοινώνοντας τις νέες πολιτικές.

«Κάνουμε προσαρμογές επειδή είναι πολύ άδικο», δήλωσε ο Πρόεδρος για τη συγκεκριμένη πρακτική.

Τα εκτελεστικά διατάγματα, τα οποία πιθανότατα θα προκαλέσουν νομικές προκλήσεις, είναι η δεύτερη προσπάθεια του Αμερικανού Προέδρου να τροποποιήσει την εγγύηση που παρέχεται μέσω της 14ης Τροποποίησης του αμερικανικού Συντάγματος ότι σχεδόν κάθε παιδί που γεννιέται στις ΗΠΑ λαμβάνει αυτόματα υπηκοότητα.

Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απέρριψε μια προσπάθεια στα τέλη Ιουνίου της κυβέρνησης Trump να αρνείται την παροχή υπηκοότητας σε παιδιά που γεννιούνται από μη πολίτες των ΗΠΑ εντός των ΗΠΑ.

«Είχαμε μια πολύ ατυχή απόφαση στο Ανώτατο Δικαστήριο σχετικά με το δικαίωμα γέννησης [ιθαγένεια]… επομένως κάνουμε προσαρμογές», δήλωσε ο επίσης ο Trump.

Παρά το γεγονός ότι το δικαστήριο απέρριψε το αρχικό διάταγμα, η κυβέρνηση Trump πιστεύει ότι η απόφαση αφήνει περιθώρια για ορισμένες αμφισβητήσεις του δικαιώματος γέννησης, ιδίως όσον αφορά τα παιδιά διπλωματών και όσους ταξιδεύουν στις ΗΠΑ ρητά για να αποκτήσουν παιδιά στις αμερικανικές Πολιτείες.

Δεδομένου ότι η 14η Τροπολογία δεν χορηγεί αυτόματα την υπηκοότητα στα παιδιά πρεσβευτών ξένων εθνών που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ, τα νέα διατάγματα θα επεκτείνουν αυτήν την κατηγορία ώστε να απαγορεύουν σε όλα τα παιδιά ξένων διπλωματών να λαμβάνουν υπηκοότητα.

Η τροπολογία επίσης δεν ισχύει για «ξένους εισβολείς», επομένως οι νέες πολιτικές της κυβέρνησης Trump θα θεωρούν τα παιδιά ατόμων που χαρακτηρίζονται ως «εχθρικοί – προς τις ΗΠΑ – αλλοδαποί», όπως εκείνα που προέρχονται από οικογένειες που ανήκουν σε ομοσπονδιακά αναγνωρισμένες τρομοκρατικές ομάδες, ως μη πληρούντα τα κριτήρια για αυτόματη υπηκοότητα.

Τα παιδιά που γεννιούνται από μητέρες που ταξίδεψαν στις ΗΠΑ ρητά για «τουρισμό γέννησης» δεν θα λαμβάνουν υπηκοότητα βάσει των νέων εκτελεστικών διαταγμάτων, επειδή θα θεωρείται η είσοδος τους στην Πολιτείες ως δόλια, δεδομένου ότι υπέβαλαν αίτηση εισόδου με ταξιδιωτική ή εργασιακή βίζα.

Οι διαταγές θα περιορίζουν επίσης το δικαίωμα ιθαγένειας εκ γενετής για όσους γεννιούνται σε εδάφη των ΗΠΑ όπως το Πουέρτο Ρίκο. Ωστόσο, θα πρέπει να περάσει ένα νομοσχέδιο από το Κογκρέσο για να καταστεί βιώσιμο αυτό το σχέδιο.

Ενώ τον περασμένο μήνα κατατέθηκε ένα νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση του ζητήματος της ιθαγένειας σε εδάφη των ΗΠΑ, η νομοθεσία θα αντιμετωπίσει μια σκληρή μάχη τόσο στη Βουλή όσο και στη Γερουσία.

«Ο τουρισμός λόγω γέννησης, από την υπογραφή αυτού του διατάγματος, απαγορεύεται δια του παρόντος», δήλωσε ο ανώτερος σύμβουλος του Trump, Stephen Miller, στην εκδήλωση στο Οβάλ Γραφείο. «Και αυτό σημαίνει ότι…

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗ: Γιατί ανεβαίνει η ακροδεξιά σύντροφοι? (κάντε μια 3μελή επιτροπή από 5 άτομα και αν το βρείτε κερδίζετε από ένα αντίτυπο του Κορανίου!)

Δαγκωτό AfD. Δαγκωτό! https://t.co/WLlNAJExSr

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) August 31, 2026

LANDSLIDE VICTORY FOR AfD 🔥

GERMANY IS BACK 🇩🇪⚡️ pic.twitter.com/fYpaAgQGRY

— 𝐀𝐍𝐓𝐔𝐍𝐄𝐒 (@Antunes1) September 6, 2026

 

Διεθνών πουτιναράδων τραγωδία

Ένας τουρκόφιλος - πουτινοφιλος λιγότερος. pic.twitter.com/9srjsxC7nh

— alex (@the_alexalex) April 12, 2026

Ο σπουδαιότερος λόγος που έχασε (πανωλεθρία έπαθε) ο Ορμπαν στην Ουγγαρία…

Η φράση «Ruszkik, haza!» (Ρώσοι, σπίτι σας!) είναι το ιστορικό σύνθημα της Ουγγρικής Επανάστασης του 1956… https://t.co/i7zjMurFTI

— Fanourios🇬🇷 (@greek_paris_13) April 13, 2026

Η γραμμή στα σοσιαλ που αναπαράγουν τα ρωσοπούτανα είναι ότι θα γεμίσει η Ουγγαρία μουσουλμάνους.Αν εξαιρέσουμε ότι ο Μαγιάρ είναι κατά της μετανάστευσης η Μόσχα είναι η ευρωπαϊκή πόλη με τον μεγαλύτερο πληθυσμό μουσουλμάνων (σε απόλυτους αριθμούς).Ζώα.Αγράμματα ζώα.

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) April 13, 2026

Κλάμα γοερό στα εν Ελλάδι ΡωσοΠουτινάκια για την ήττα του #Ορμπαν. Τέτοια στεναχώρια που περνάνε για τον Βλαδίμηρο, ούτε ο ίδιος δεν περνάει για τον εαυτό του.

— Miranda Prada (@MirandaPrada_) April 12, 2026

Αν κρίνω από την αντίδραση των συμμάχων του Πούτιν (φανερών και κρυφών) η ήττα Ορμπάν ήταν τεράστιας σημασίας για τον ψυχοπαθή δολοφόνο και εμμέσως και για τους ίδιους.

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) April 13, 2026

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πώς αλλάζει ο κόσμος;

Του ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

Πώς αλλάζει ο κόσμος;

Στην αρχή ανεπαίσθητα, σιγά-σιγά και μετά απότομα, πολύ γρήγορα, βίαια.

Είναι δύσκολο να διακρίνεις την κίνηση όταν συμβαίνει την ώρα που τη ζεις.

Φαίνεται πως ζούμε τη στιγμή της επιτάχυνσης. Τα γεγονότα συμβαίνουν όλο και πιο γρήγορα.

Ξέρουμε πια πως η εποχή άλλαξε. Ζούμε στον 21ο αιώνα, ο οποίος θα είναι εντελώς διαφορετικός από τον προηγούμενο.

Συμβολικά μπορούμε να πούμε πως αυτός ο αιώνας άρχισε την 11/9/2001. Η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους έδειξε πως ξεκινάει μία εποχή ανατροπής, κινδύνων, δυτικής υποχώρησης.

Το ίδιο συμβολικά, κι αυθαίρετα επίσης, μπορούμε να πούμε ότι η 7/10/2023 ήταν το τέλος του πρώτου τέταρτου του 21ου αιώνα. Η μοιρολατρική αποδοχή των γεγονότων τελείωσε. Η σφοδρή απάντηση σε όλα τα μέτωπα, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, δείχνει ότι ο δυτικός κόσμος δεν θα περιμένει παθητικά την παρακμή του. Η βάρβαρη σφαγή στο φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής Νόβα, τα βασανιστήρια, οι βιασμοί, η ομηρεία των νέων που τραγουδούσαν και χόρευαν, λειτούργησαν σαν αφύπνιση μπροστά στον κίνδυνο ενός μέλλοντος που θα είναι τρομακτικό.

Έχουν περάσει 80 χρόνια από τον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο, 35 από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Και ξαφνικά έχουμε αρχίσει να μιλάμε για τον δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο, για τον κίνδυνο ενός τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Σε αυτά τα πρώτα 25 χρόνια του 21ου αιώνα, η οικονομική ισχύς και η δύναμη μεταφέρεται ανατολικά. Η Κίνα είναι η μεγάλη παγκόσμια δύναμη στο εμπόριο, απειλεί την Ταϊβαν και επεκτείνεται στην ήπειρο του νέου αιώνα, την Αφρική. Χτίζει γέφυρες, αγοράζει λιμάνια και ορυχεία, στήνει σιδηροδρομικές γραμμές. Νότιος Αφρική, Αλγερία, Αγκόλα, Κένυα, Αιθιοπία, Ζάμπια, η διείσδυση είναι γρήγορη σε όλη τη μαύρη ήπειρο. Πολυάνθρωπες κινέζικες κοινότητες εγκαθίστανται στις χώρες ενδιαφέροντος, δημιουργώντας πυρήνες υποστήριξης σε μια άσκηση soft επεκτατισμού.

Την ίδια στιγμή η ρωσική Wagner, η οποία μετά τον θάνατο του αρχηγού της έχει κρατικοποιηθεί και μετονομαστεί σε Africa Corps –τα ονόματα ποτέ δεν ήταν τυχαία– έχει αναλάβει τη βρόμικη δουλειά των πραξικοπημάτων. Νίγηρας, Μάλι, Σουδάν, Μοζαμβίκη, Σενεγάλη, Γουινέα, Γκάμπια, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, ρώσοι μισθοφόροι παντού. Η ευρωπαϊκή υποχώρηση θα καλυφθεί γρήγορα από τις νέες δυνάμεις και, όπου η κινεζική και ρωσική διείσδυση δεν είναι αρκετή, έρχονται επικουρικά τα Αραβικά Εμιράτα και η Τουρκία να τοποθετηθούν στρατηγικά. Πληθυσμιακή έκρηξη, βίαια πραξικοπήματα, σφαγές, εξαναγκασμένη μετανάστευση, επεκτατικός ισλαμικός φονταμενταλισμός των ένοπλων συμμοριών. Και τι παράδοξο, μπροστά σε αυτή την νέα πραγματικότητα, το δήθεν προοδευτικό κίνημα της Ευρώπης αυτοοικτίρεται και ασχολείται με τον βασιλιά Λεοπόλδο του Βελγίου και την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία του προηγούμενου αιώνα.

Η Ρωσία επιτίθεται σε ευρωπαϊκό κράτος. Μετά την Τσετσενία, τη Γεωργία, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία. Τέσσερα χρόνια ήδη ενός αιματηρού πολέμου μεγάλης κλίμακας σε ευρωπαϊκό έδαφος. Οι φιλοδοξίες για ανακατάληψη των περιοχών της παλιάς σοβιετικής αυτοκρατορίας είναι φανερές.

Συγχρόνως η τρίτη απειλή, ο βίαιος ισλαμικός φονταμενταλισμός, επεκτείνεται, συμβάλλοντας στη διάλυση κρατών όπως η Συρία και η Λιβύη και αποσταθεροποιώντας χώρες όπως ο Λίβανος. Απειλεί διαρκώς το Ισραήλ και μεταφέρει τις μάχες στις ευρωπαϊκές πόλεις με «μοναχικούς λύκους».

Μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις στο Παρίσι, το Λονδίνο, τη Νίκαια, τη Μαδρίτη, ζούμε τώρα τις σχεδόν καθημερινές απόπειρες σε κάποια δυτική πόλη, σε κάποια συναγωγή, ένα σχολείο, μία εμπορική αγορά. Φέτος, για πρώτη φορά σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις, δεν γιορτάστηκαν τα Χριστούγεννα από τον φόβο των τρομοκρατικών χτυπημάτων.

Φρουροί της Επανάστασης σε proxy wars, διάσπαρτες τρομοκρατικές ομάδες σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, μάχονται συνεχώς με όλα τα μέσα για την οικοδόμηση του νέου Χαλιφάτου.

Με έναν καθόλου περίεργο τρόπο, Πούτιν, Σι, Κιμ, Μουλάδες του Ιράν, βρίσκονται μεταξύ τους και αλληλοσυμπληρώνονται. Στο βιβλίο της «Απολυταρχία ΑΕ» η Αν Άπλμπαουμ περιγράφει αναλυτικά τις διαδρομές του χρήματος και τις αναπάντεχες διασυνδέσεις μεταξύ των τζιχαντιστικών ομάδων του Ιράν, Χεζμπολάχ και Χαμάς, με τα λατινοαμερικανικά καθεστώτα των ναρκοβαρόνων και του λαϊκισμού, τα δίκτυα σε Κολομβία και Βενεζουέλα. Ιρανικά drones και Βορειοκορεάτες στρατιώτες στο πλευρό των Ρώσων στην Ουκρανία, κινεζική βοήθεια στον Πούτιν και ιρανικό πετρέλαιο στην Κίνα. Ηγέτες τρομοκρατικών οργανώσεων, Μάρτυρες του Θεού, «λαϊκοί αγωνιστές», ολιγάρχες και μισθοφόροι συσσωρεύουν πλούτη αμύθητα, με έδρα τους παραδείσους του Κόλπου ή την Τεχεράνη. Τα πετροδολάρια, γενναιόδωροι χρηματοδότες σε αμερικανικά πανεπιστήμια και ΜΚΟ, λειαίνουν τις αντιδράσεις και δημιουργούν νεανική υποστήριξη στο αδιανόητο, στον θρησκευτικό μεσαιωνικό φανατισμό.

Φαίνεται ότι κάποια στιγμή, με όλα αυτά, κάπου, χτύπησε ένα τελευταίο σήμα κινδύνου.

Η απάντηση Τραμπ ήρθε απότομα, σπασμωδικά, κυνικά και με μεγάλο κόστος, όπως είναι όλη η πολιτική του. Στις σφαίρες επιρροής μας, θα είσαστε μαζί μας ή δεν θα υπάρχετε καθόλου.

Ο Άσαντ το κατάλαβε και διέφυγε στη Μόσχα των υποστηρικτών του.

Ο Μαδούρο δεν το κατάλαβε και βρέθηκε στις αμερικανικές φυλακές.

Οι Φρουροί της Επανάστασης ψάχνουν να βρουν ποιος θα ανακηρυχτεί επόμενος ηγέτης με διάρκεια ζωής μεγαλύτερη της μίας ημέρας και οι πληρεξούσιοι στρατοί τους στον Λίβανο και τη Γάζα αποδεκατίστηκαν.

Ακολουθεί η Κούβα που σηκώνει λευκή σημαία.

Οι Συμφωνίες του Αβραάμ με τους Άραβες και το Ισραήλ ίσως επαναφέρουν τη φλεγόμενη περιοχή στη δυτική επιρροή. Η Ρωσία και η Κίνα χάνουν συμμάχους και δίκτυα στη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική. Το μήνυμα στον ισλαμικό φανατισμό είναι ότι κανένα κράτος-τρομοκράτης δεν μπορεί πια να απειλεί.

Το άλλο πρόβλημα με την πολιτική Τραμπ είναι ότι μιλάει πια μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μιλάει για τις τρεις υπερδυνάμεις οι οποίες, σε έναν νέο ψυχρό πόλεμο, που σε κάποιες γωνιές του κόσμου γίνεται και θερμός, έχουν μοιράσει τον κόσμο σε μία ισορροπία που δεν πρέπει να διαταράσσεται.

Αυτό είναι το μήνυμα του τελευταίου χρόνου: η Ανατολή πρέπει να φρενάρει, οι απειλές θα αντιμετωπιστούν παντού, η Αμερική δεν είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει τίποτα χωρίς μάχη.

Όμως η Δύση δεν ήταν ένας γεωγραφικός προσδιορισμός. Γι’ αυτό όταν λέγαμε δυτικός κόσμος εννοούσαμε και τον Καναδά και την Αυστραλία και το Ισραήλ και την Ιαπωνία. Ο δυτικός κόσμος ήταν ο κόσμος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, της ατομικής ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πλήγμα που έχει επιφέρει η διακυβέρνηση Τραμπ: μέσα σε λίγο χρόνο κατέστρεψε μία εικόνα του κόσμου που χρειάστηκε έναν αιώνα για να οικοδομηθεί, την έννοια του δυτικού, του ελεύθερου κόσμου, ο οποίος συνενώνει κοινωνίες και κράτη σε όλο τον πλανήτη.

 

Φαίνεται ότι στους νέους αμερικανικούς σχεδιασμούς έχει κριθεί ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να ακολουθήσει. Θεωρείται γερασμένη, αδύναμη, ήδη διαβρωμένη από την ισλαμική διείσδυση, συμβιβασμένη με την παρακμή της, φοβισμένη απέναντι στον καινούργιο άγριο κόσμο που έρχεται.

Στον νέο κόσμο κυριαρχεί …

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: 250 χρόνια από τον Πλούτο των Εθνών: Το βιβλίο που απελευθέρωσε τον κόσμο

Τέτοια μέρα, πριν 250 χρόνια ο Σκώτος οικονομολόγος και φιλόσοφος Άνταμ Σμιθ εξέδωσε στην Γκλασκώβη το κλασσικό πλέον έργο "Ο πλούτος των εθνών".
Θα έπρεπε να να το βάλουμε στα Δημοτικά ως υποχρεωτικό μάθημα μπας και ξεκολλήση ο Έλληνας από την οικονομική αμορφωσιά του. pic.twitter.com/RsIbarIph6

— Κουφοκώτσιος Μάλαμας (@GdtlJ3lAQ0TA5fW) March 9, 2026

 

Γράφει ο Αλέξανδρος Σκούρας

Όταν ο Άνταμ Σμιθ εξέδωσε τον Πλούτο των Εθνών στις 9 Μαρτίου 1776, ο κόσμος ήταν σχεδόν παντού φτωχός. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζούσαν κοντά στο όριο της επιβίωσης. Οι κυβερνήτες πίστευαν ότι ο πλούτος γεννιέται στα θησαυροφυλάκια, στα μονοπώλια, στους δασμούς και στην ασφυκτική επιτήρηση του εμπορίου.

Ο Σμιθ τόλμησε να πει κάτι σχεδόν αδιανόητο για την εποχή του: ότι ένα έθνος δεν πλουτίζει όταν το κράτος στοιβάζει χρυσό, αλλά όταν οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να παράγουν, να καταναλώνουν, να ανταλλάσσουν και να επινοούν.

Λίγα βιβλία άλλαξαν τόσο βαθιά τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα κατανοεί την ευημερία.

Η μεγάλη του ανακάλυψη δεν ήταν ένα τεχνικό μοντέλο αλλά μια νέα οπτική για την κοινωνία.

Ο Σμιθ είδε ότι ο πλούτος δεν είναι λάφυρο της εξουσίας αλλά αποτέλεσμα συνεργασίας. Στο περίφημο παράδειγμα του εργοστασίου καρφιτσών έδειξε πως ο καταμερισμός της εργασίας εκτοξεύει την παραγωγικότητα, επειδή επιτρέπει στους ανθρώπους να εξειδικεύονται, να μαθαίνουν και να γίνονται καλύτεροι σε αυτό που κάνουν.

Είδε επίσης ότι το εμπόριο δεν είναι πόλεμος με άλλα μέσα. Είναι αμοιβαίο όφελος. Δύο άνθρωποι ανταλλάσσουν μόνο όταν και οι δύο πιστεύουν ότι θα βγουν κερδισμένοι. Αυτό ήταν επαναστατικό. Σήμαινε ότι η ευημερία δεν εξαρτάται από τη βούληση του υπουργού ή του βασιλιά αλλά από εκατομμύρια καθημερινές, εθελοντικές συναλλαγές μεταξύ απλών ανθρώπων.

Από εκεί και πέρα, η ιστορία δεν έγινε αμέσως φιλελεύθερη, αλλά άρχισε να κινείται προς τα εκεί. Σταδιακά, η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες απομακρύνθηκαν από τον μερκαντιλισμό, άνοιξαν περισσότερο το εμπόριο, ανέχθηκαν περισσότερο τον ανταγωνισμό και έδωσαν μεγαλύτερο χώρο στην ιδιωτική πρωτοβουλία.

Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που οι οικονομικοί ιστορικοί ονομάζουν σήμερα Μεγάλο Εμπλουτισμό. Μέσα σε δυόμισι αιώνες, τα εισοδήματα εκτινάχθηκαν, η ακραία φτώχεια υποχώρησε δραματικά και το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε από επίπεδα κάτω των 40 ετών πριν από δύο αιώνες σε πάνω από 70 παγκοσμίως στις αρχές του 21ου αιώνα. Εκεί όπου άλλοτε η πείνα, η παιδική θνησιμότητα και η αθλιότητα ήταν η κανονικότητα, εμφανίστηκαν η αφθονία, η μαζική πρόσβαση σε αγαθά και μια πρωτοφανής τεχνολογική πρόοδος.

Ο Σμιθ δεν προκάλεσε μόνος του αυτή τη μεταμόρφωση. Βοήθησε όμως να γίνει κατανοητή. Έδωσε στις ελεύθερες κοινωνίες το λεξιλόγιο και την αυτοπεποίθηση να εμπιστευθούν την ανθρώπινη δημιουργικότητα.

Γι’ αυτό και ο Σμιθ παραμένει επίκαιρος. Ακόμα συζητούμε αν η ευημερία έρχεται από την αυτάρκεια ή από το άνοιγμα των αγορών, από την κρατική καθοδήγηση ή από την επιχειρηματικότητα, από την προστασία των κατεστημένων ή από τον ελεύθερο ανταγωνισμό. 

 

#τσιπρας : παρέμβαση για Οικονομία και
προοδευτική διακυβέρνηση.#Σινουαρ#συριζα_πραξικοπημα #Συνεδριο_τωρα #Ειμαι_εδω #Ελλάδα #εσυ#ΣΥΡΙΖΑ_ΠΣ #δολοφονια #Λίβανο #Καναπες_challenge #Κασσελακης_τελος #γκλετσος #Μητσοτακης #Με_τον_Κασσελακη #Survivor pic.twitter.com/tGrPFL4Gb3

— Balodimos Demeter (@balosd) October 21, 2024

 

Η απάντησή του δεν ήταν ότι οι αγορές είναι τέλειες. Ήταν ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να συγκεντρώσει τη γνώση, τη φαντασία και τις τοπικές πληροφορίες που διαθέτουν εκατομμύρια πολίτες όταν δρουν ελεύθερα. Όταν το κράτος προσπαθεί να μικροδιαχειριστεί την οικονομία, πνίγει ακριβώς εκείνη τη διάχυτη ευφυΐα που παράγει πρόοδο. Όταν αφήνει χώρο στην πρωτοβουλία, στην εξειδίκευση και στην ανταλλαγή, απελευθερώνει δυνάμεις που κανένας σχεδιαστής δεν θα μπορούσε να προβλέψει.

Αυτό είναι ίσως το πιο αισιόδοξο στοιχείο του βιβλίου. Ο Πλούτος των Εθνών δεν είναι τελικά ένα βιβλίο μόνο για τα οικονομικά. Είναι ένα βιβλίο για…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Θάτσερ, Ρίγκαν, Μιλέι

Αυτό που είπε χθες στο WEF στο Νταβός της Ελβετίας ο Πρόεδρος της Αργεντινής @JMilei είναι όλη η ουσία: Ακούστε τον! pic.twitter.com/lZTy64HZai

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) January 22, 2026

 

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ... 

Του Αλέξανδρου Σκούρα

Ο Χαβιέρ Μιλέι έχει κάνει το Νταβός προσωπικό του πεδίο μάχης.

Δεν πάει εκεί για να χαμογελάσει σε φωτογραφίες, ούτε για να ψιθυρίσει ευγενικά γενικότητες σε πάνελ.

Πηγαίνει για να συγκρουστεί με τη θρησκεία του κρατισμού που κυριαρχεί στο πολιτικό mainstream της εποχής. Και, όπως φαίνεται, το κάνει με την άνεση ανθρώπου που δεν είναι απλώς πολιτικός, αλλά καταρτισμένος, μεθοδικός και, κυρίως, αποφασισμένος να εφαρμόσει αυτά που λέει.

Στην ομιλία του, μίλησε σαν άνθρωπος που γνωρίζει ότι η κρίση της Δύσης δεν ξεκινά από τα επιτόκια ή τις τιμές του πετρελαίου, αλλά από τις ιδέες. Περιέγραψε μια παρακμή που, κατά τη δική του ανάγνωση, έρχεται όταν ο πολιτισμός παραιτείται από τα θεμέλιά του και τα ανταλλάσσει με μια ηθικολογία επιδοτήσεων, ρυθμίσεων και συλλογικών δικαιωμάτων χωρίς υποχρεώσεις.

Το ενδιαφέρον δεν είναι αν συμφωνεί κανείς με κάθε πολιτισμικό του πυροτέχνημα. Το ενδιαφέρον είναι ότι, σε μια αίθουσα όπου η γλώσσα συνήθως νανουρίζει, εκείνος επιμένει να μιλά με ορισμούς.

Και εδώ έρχεται το ελληνικό στοιχείο που αξίζει να σταθούμε.

Ο Μιλέι δεν ντύθηκε απλώς με αγγλοσαξονική ρητορική. Επέστρεψε στα θεμέλια, μιλώντας για φιλοσοφία ελληνική, ρωμαϊκό δίκαιο και ιουδαιοχριστιανικές αξίες ως τον κώδικα που έκανε τη Δύση δημιουργική, παραγωγική, ελεύθερη και σπουδαία.

Δεν το είπε για να κολακέψει. Το είπε για να θυμίσει ότι χωρίς μια ηθική της ατομικής ευθύνης, την παράμετρο του φυσικού δικαίου, και το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, η οικονομία γίνεται λογιστική απάτη.

Ακόμη πιο καίριο ήταν το κλείσιμο του ματιού στον Ξενοφώντα. Σε μια εποχή όπου οι Ευρωπαίοι τεχνοκράτες μιλούν για «μοντέλα», εκείνος θυμίζει ότι ο πρώτος που έγραψε σοβαρά για αποδοτικότητα, διοίκηση, κίνητρα και ορθολογική οργάνωση του βίου ήταν ένας Αθηναίος στρατιώτης και συγγραφέας. Ο Ξενοφών δεν έγραψε «μακροοικονομία», έγραψε όμως κάτι πιο επικίνδυνο για κάθε κράτος: έγραψε για το πώς ευημερεί ο άνθρωπος όταν αφήνεται να πράξει, να μετρήσει, να ρισκάρει και να κερδίσει.

Αυτή η επιμονή στην ιστορία των ιδεών είναι που τον τοποθετεί καθαρά στην ένδοξη γραμμή πολιτικών ηγετών που ήταν παράλληλα και ιδεολογικοί σταυροφόροι, όπως η Θάτσερ και ο Ρήγκαν. Η παρομοίωση δεν γίνεται ως στυλιστική αναφορά, αλλά ως πολιτική μέθοδος.

Πρώτα λες την αλήθεια για το κράτος, ότι δεν «δίνει», αλλά παίρνει.

Μετά κόβεις το κράτος και τα πλοκάμια του.

Μετά αντέχεις την υστερία.

Και τέλος κερδίζεις χρόνο για να δουλέψει και να πλουτίσει η κοινωνία.

Ο Μιλέι έχει, σε αντίθεση με πολλούς «φιλελεύθερους» της ηπείρου και της χώρας μας, την αρετή της συνέπειας: δεν χρησιμοποιεί την αγορά ως διακόσμηση, αλλά ως πυρήνα.

Γι’ αυτό και οι Έλληνες φιλελεύθεροι οφείλουν να τον μελετήσουν. Όχι επειδή η Αργεντινή είναι η Ελλάδα, δεν είναι. Αλλά επειδή το δικό μας πρόβλημα είναι πνευματικό πριν γίνει δημοσιονομικό.

Εδώ ο φιλελευθερισμός συχνά ζητά συγγνώμη που υπάρχει. Κάνει ένα βήμα προς την ελευθερία και δύο προς τη σοσιαλδημοκρατία, για να μη θυμώσει το πάνελ. Μιλά για «μεταρρυθμίσεις», αλλά τρέμει τη λέξη «περιορισμός του κράτους». Θέλει ανταγωνισμό, αλλά με επιτροπές. Θέλει ανάπτυξη, αλλά με άδειες.

Ο Μιλέι έκλεισε τον κύκλο της ομιλίας του με μια φράση που έμοιαζε με βλάσφημη τελετουργία για τους επαγγελματίες του κυνισμού: «ο Μακιαβέλι είναι νεκρός, ας τον θάψουμε».

Την είπε στην αρχή και την επανέλαβε στο τέλος, όχι για να αποκηρύξει τη σκληρότητα της πολιτικής, αλλά για να αποκηρύξει το άλλοθί της. Γιατί ο μακιαβελικός μύθος έχει γίνει το καταφύγιο όσων βαφτίζουν την αρπαγή “ρεαλισμό” και την αναποτελεσματικότητα «ευαισθησία».

Ο Μιλέι έκανε το αντίθετο: υποστήριξε ότι ο καπιταλισμός και οι αρετές μιας ελεύθερης κοινωνίας δεν συγκρούονται με την αποτελεσματικότητα και την αποδοτικότητα. Είναι η προϋπόθεσή τους. Και, ακόμη πιο αιχμηρά, είναι ηθικά ανώτεροι από κάθε σύστημα που χρειάζεται εξαναγκασμό για να «δουλέψει».

Η ελευθερία δεν είναι πολυτέλεια που την πληρώνεις με χάος.

Είναι …

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Χρειαζόμαστε έναν ευρωπαϊκό πατριωτισμό

Ρε παιδιά !
Ρε φλοτίλες !
Ρε Γκρέτες !
Ρε οξυγόνοι !
Ρε γενοκτονιάκηδες !
Ρε συναυλιατζήδες !
Ρε απεργοπεινάκηδες !
Ρε βαγονάκηδες !

Κίχ ?
Μουγκα ?
Τίποτα ?
Ούτε λέξη ?
Δεν ακούσατε τίποτα ?#Islammounism #FreeIran pic.twitter.com/P0z44Af3oL

— MasTaKanateTsourekia (@KosmidisStathis) January 2, 2026

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Ας υποθέσουμε, ή ας ευχηθούμε, ότι οι συνομιλίες ανάμεσα στην Ουκρανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν αίσιο τέλος. Ας υποθέσουμε ότι η Ουκρανία θα δεχθεί να αποχωρήσει από τις περιοχές που η Ρωσία θεωρεί ότι θα τις κατελάμβανε αν συνεχιστεί ο πόλεμος. Ας υποθέσουμε, τέλος, ότι η Ρωσία θα δεχθεί τους όρους ειρήνευσης που θα έχει συμφωνήσει η Ουκρανία με τις ΗΠΑ. Εξάλλου ο Ζελένσκι το έχει πει σαφώς: η ειρήνη εξαρτάται από τον Τραμπ.

Ποια θα είναι η συνέχεια, νομίζω ότι κανείς δεν είναι σε θέση να το προβλέψει. Πολλώ δε μάλλον κάποιος σαν και μένα, που δεν είμαι ειδικός στα γεωπολιτικά.

Πόσο ανθεκτική θα είναι αυτή η ειρήνη;

Ποια θα είναι η τύχη του Ζελένσκι και της δημοκρατίας στην Ουκρανία, η οποία μαστίζεται από τη διαφθορά; Η οποία διαφθορά σίγουρα θα γιγαντωθεί στην περίοδο της ανασυγκρότησης της ρημαγμένης χώρας;

Ποιες συνέπειες θα έχει στις διεθνείς ισορροπίες η αποδοχή της κατάληψης μέρους ανεξάρτητου κράτους από κάποιο άλλο;

Η Ρωσία του Πούτιν θα περιοριστεί στην εισβολή στην Ουκρανία ή θα επιχειρήσει να καταλάβει και άλλες χώρες που κάποτε ανήκαν στη Σοβιετική αυτοκρατορία και τώρα έχουν ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση;

Ακόμη παρακάτω. Οι φόβοι της Γερμανίας για πόλεμο με τη Ρωσία θα αποδειχθούν ρεαλιστικοί ή μήπως είναι σύμπτωμα παράνοιας της μεγάλης χώρας που συνειδητοποίησε ότι είναι απροετοίμαστη για οποιαδήποτε πολεμική επιχείρηση;

Και, τέλος, ποιες θα είναι οι συνέπειες του ιστορικού παράδοξου, που μέχρι πριν από μια δεκαετία, πριν από την πρώτη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, έμοιαζε αδιανόητο. Οτι η Ρωσία, δηλαδή, η οποία ως υπερδύναμη αποδείχθηκε ελλειμματική, θα κατάφερνε έπειτα από τέσσερα χρόνια να καταλάβει μέρος της Ουκρανίας χάρη στη βοήθεια της Αμερικής.

Πέρα απ’ όλ’ αυτά, εκείνο που αναδείχθηκε μέσα στα τέσσερα χρόνια που κράτησε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι η αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ενωσης να παρέμβει στις εξελίξεις. Αδυναμία τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Μέση Ανατολή. Χωρίς τις ΗΠΑ η Ευρώπη δεν ήταν σε θέση να στηρίξει την Ουκρανία. Και το χειρότερο. ΗΠΑ και Ρωσία απέκλεισαν την Ευρώπη από τις διαπραγματεύσεις για την ειρήνευση, παρότι αυτές οι διαπραγματεύσεις αφορούσαν μια χώρα που βρίσκεται σε ευρωπαϊκό έδαφος και η οποία επιθυμεί να γίνει δεκτή στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ο αποκλεισμός της Ευρώπης, ο οποίος συνεχίζεται έως σήμερα ακόμη, οφείλεται –εκτός από τον κυνισμό του Πούτιν και του Τραμπ– και στην αδυναμία της πολιτικής τάξης της Ενωσης να διαφυλάξει το κύρος της. Φαντάζεσθε την Ευρώπη του Κολ και του Μιτεράν να δεχόταν τέτοια συμπεριφορά;

Για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει να μην τους φαντάζομαι, ακόμη κι αν αυτό που σκέφτομαι είναι μια απλή υπόθεση η οποία, ως γνωστόν, ως υπόθεση δεν έχει καμιά απολύτως ιστορική αξία.

Τώρα οι δύο «υπερδυνάμεις» χρειάζονται την Ευρώπη για να αναλάβει τον ρόλο της χωροφυλακής στην περίοδο που θα ακολουθήσει τη συνθήκη ειρήνης στην Ουκρανία.

Απορία αφελούς: Αφού ο Τραμπ και ο Πούτιν θεωρούν την Ευρωπαϊκή Ενωση μια εκφυλισμένη πολιτική δύναμη, τότε γιατί θέλουν τη διάλυσή της;

Ο,τι κι αν λένε, κάτι σημαίνει γι’ αυτούς.

Μπερδεμένη στην υπερτροφική της γραφειοκρατία, ελάχιστα εξοπλισμένη, με πολιτική ηγεσία που γεννιέται από τη μετριοκρατία των ελίτ, με δημοκρατίες που ζουν υπό το φάσμα του λαϊκισμού, χωρίς κοινή εξωτερική πολιτική, η Ευρώπη μπορεί να μην έχει πια τη δυνατότητα να προκαλέσει δύο παγκοσμίους πολέμους, διατηρεί όμως μια υπόσταση η οποία στον έκκεντρο κόσμο μας κρατάει πολιτισμική και πολιτική οντότητα, τη δημοκρατική Δύση. Το ιστορικό και πολιτισμικό μαγνητικό πεδίο που την περιβάλλει, της επιτρέπει να αντιμετωπίζει τις σημερινές «υπερδυνάμεις» με τη γνώση ότι καμιά τους δεν είναι σε θέση να κυριαρχήσει στον κόσμο. Προς το παρόν, ό,τι κι αν λέει ο Τραμπ και ο Πούτιν για την Ευρώπη δεν ξεπερνάει τη ρητορική της παρενόχλησης.

Για σκεφθείτε πώς θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς την Ευρωπαϊκή Ενωση, στην οποία αρέσει να αυτομαστιγώνεται.

Θα είχε καταρρεύσει το Σιδηρούν Παραπέτασμα χωρίς τη γειτνίαση με τις δυτικές δημοκρατίες;

Εξ ου και η εχθρότητα της Ρωσίας προς την Ουκρανία.

Εξ ου και η αλαζονεία της Αμερικής.

Εξ ου και η αναγκαιότητα της ενίσχυσης της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της δημιουργίας ενός οιονεί παραπετάσματος το οποίο θα την προστατεύει από τις απολυταρχίες που την απειλούν, κυρίως τον αυτοκρατορικό ιδεασμό της Ρωσίας.

Ναι, η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει αποδειχθεί κατώτερη των προσδοκιών μας. Ομως …

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΙΣΛΑΜΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Η γοητεία του ΣΥΡΙΖΑ Αμερικής

- Ένα μεγάλο ευχαριστώ για το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης που μου έστειλε φίλος για δωρεάν ρεύμα στα φτωχά νοικοκυριά, δωρεάν λεωφορεία στους πολίτες, καμία αύξηση στα σουβλάκια, καμία αύξηση στα ενοίκια, φορολόγηση πλουσίων ΚΑΙ ΤΑ ΓΙΔΙΑ ΤΣΙΜΠΗΣΑΝ! ✌️ pic.twitter.com/yyhc8UCt0n

— Γιάφκα Τεμπών και ότι προκύψει ©️ (@Gamozaiotakis) November 6, 2025

 Γράφει ο Αλέξανδρος Σκούρας


Η νίκη του Ζόραν Μαμντανί στις δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης πανηγυρίστηκε στην Ελλάδα σχεδόν με ανακούφιση. Σύσσωμη η αριστερή και προοδευτική ελίτ έσπευσε να επικροτήσει το αποτέλεσμα.  

Όχι γιατί τους αφορά η Νέα Υόρκη – δεν πήγαν ποτέ και ούτε πρόκειται. Αλλά γιατί η νίκη του Μαμντανί επιτρέπει στους εγχώριους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ και της πολιτικής ορθότητας να νιώσουν λίγο από τη «λάμψη» ενός νεο - σοσιαλιστικού αφηγήματος, ενώ ταυτόχρονα κάνουν το αγαπημένο τους σπορ: virtue signalling κατά του Τραμπ.

Η χαρά τους είναι απολύτως εξηγήσιμη. Οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ δεν είναι πια το κόμμα του Μπιλ Κλίντον ή του Τζο Λίμπερμαν. Έχουν εξελιχθεί στον ΣΥΡΙΖΑ της Αμερικής – και μάλιστα χωρίς την ελληνική αμηχανία για τις λέξεις «σοσιαλισμός» και «κρατισμός». 

Το ότι ο Κουόμο, τον οποίο κέρδισε ο Μαμντανί, ήταν επίσης Δημοκρατικός, δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν. Σημασία έχει το αφήγημα: περισσότερη προοδευτικότητα, περισσότερη ιδεολογία, περισσότερη σύγκρουση με την πραγματικότητα.

Το πρόβλημα, φυσικά, δεν είναι το να μην εφαρμόσει ο Μαμντανί τη ριζοσπαστική του ατζέντα. Το πρόβλημα, για τους πολίτες της Νέας Υόρκης, είναι το να καταφέρει να τις εφαρμόσει.  

Το έχουμε ξαναδεί αυτό το έργο. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015 άρχισε να εφαρμόζει – έστω για λίγο – το πρόγραμμά του, οι επιπτώσεις ήταν καταστροφικές.  

Το ίδιο θα συμβεί στη Νέα Υόρκη αν ο Μαμντανί καταφέρει να υλοποιήσει όσα υπόσχεται. 

Μετά την καταστροφική θητεία του Ντε Μπλάζιο, η πόλη έχει ήδη χάσει πάνω από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια σε επιχειρηματικό κεφάλαιο που μετακόμισε κυρίως στη Φλόριντα και σε άλλες πολιτείες με φιλικότερο επιχειρηματικό περιβάλλον. Το ρεπορτάζ από τη Νέα Υόρκη δείχνει ότι αυτή τη φορά η φυγή μπορεί και να είναι μεγαλύτερη.  

Ας δούμε επίσης και την υπόσχεση Μαμντανί για πάγωμα των ενοικίων σε μια πόλη όπου ήδη εφαρμόζεται καθεστώς ελεγχόμενων ενοικίων. Η πρότασή του είναι εγγυημένη συνταγή γκετοποίησης. Όταν ο ιδιοκτήτης ξέρει ότι δεν μπορεί να αυξήσει το ενοίκιο ούτε καν με τον πληθωρισμό, σταματά να επενδύει. Οι πολυκατοικίες υποβαθμίζονται, οι γειτονιές φθίνουν, και η Νέα Υόρκη θα κινδυνεύει να επιστρέψει στις σκοτεινές δεκαετίες του ’70 και του ’80. Δεν χρειάζεται φαντασία. Ιστορική μνήμη χρειάζεται, όμως αυτή σπανίζει στους κύκλους των σοσιαλιστών. 

Το ενδιαφέρον όμως των εκλογών της Τρίτης μπορεί να επικεντρώθηκε στον Μαμντανί, όμως τα σημαντικά εκλογικά νέα των ΗΠΑ ήρθαν από αλλού: Νιου Τζέρσι και Βιρτζίνια. Πολιτείες που τα τελευταία χρόνια μεν γέρνουν προς τους Δημοκρατικούς, αλλά παραμένουν αμφίρροπες. Εκεί, οι μετριοπαθείς Δημοκρατικοί υποψήφιοι κέρδισαν με άνεση. Όχι γιατί φώναξαν για «κατάργηση της αστυνομίας» ή «φεμινισμό για το κλίμα», αλλά γιατί μίλησαν για τα προβλήματα που καίνε τον μέσο πολίτη: ασφάλεια, ακρίβεια, υγειονομική περίθαλψη. Και φυσικά, κατά του Τραμπ – αλλά χωρίς να μοιάζουν με καρικατούρες.

Το πρόβλημα με τους σημερινούς Δημοκρατικούς δεν είναι ότι έχουν πολιτικούς σαν τον Μαμντανί. Το πρόβλημα είναι ότι ...

 

ΜΕΓΑΛΟΙ ΗΓΕΤΕΣ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΜΟΣ - ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κρύες μπάμιες και γαλέτα Αλβανικού Μετώπου για όλη την αριστερίλα

Κρύες μπάμιες και γαλέτα Αλβανικού Μετώπου για όλη την αριστερίλα. pic.twitter.com/ZkIfNPZkoe

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) October 13, 2025

Όλα τα εύσημα στον Τραμπ. Ποιος θα το αρνηθεί; #όμηροι pic.twitter.com/syrFHvurSe

— Leξotanil ⛑️⚒️ (@Lexotanil__) October 13, 2025

Προς τους δικαιωματιστές κάθε πολιτικής κατεύθυνσης:
Think! Όποιος χάνει τον πόλεμο, που ο ίδιος ξεκίνησε, δεν έχει ΘΥΜΑΤΑ, έχει ΑΠΩΛΕΙΕΣ. pic.twitter.com/jyrvg7B58i

— Goodbye Syriza (@GoodbyeSyriza) October 13, 2025

pic.twitter.com/elQR4ywWOj

— 🦋 Qkeen 👑 xiki 🦋 (@dkDurcGYTIpZdKl) October 13, 2025

Η ορθή εξέλιξη θα είναι, εφόσον η Χαμάς επιμείνει να κρατησει τα όπλα, να τους κάνει το Ισραήλ όλους λίπασμα, να μην μείνει ρουθούνι. Και μετά να πάρουν σειρά όλοι όσοι τους υποστήριξαν.

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) October 13, 2025

Με δήλωση της η Χαμάς δεσμεύεται πως δεν θα ρίχνει πια gay από τις ταράτσες ψηλών κτιρίων στην Γάζα, διότι δεν υπάρχουν πια ψηλά κτίρια.

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) October 12, 2025

26.000-30.000(!) υπολογίζονται οι ρουκέτες που εξαπέστειλε στο Ισραήλ η Χαμάς από τον Οκτώβριο του 2023 εκ των οποίων το 90-95% αντιμετωπίστηκε από το Iron Dome(σε αστικές περιοχές)
Με την την ευγενική χορηγία της Διεθνούς κοινότητας για "βοήθεια" στον παλαιστινιακό λαό. https://t.co/3XzqArc8R8

— Nikolas (@NikKo_ial) October 13, 2025

Αριστερά φυσιολογικοί άνθρωποι που χωρίς καλυμμένα πρόσωπα αναμένουν τους δικούς τους συγγενείς τους...Δεξιά τρομοκράτες φονιάδες που περιμένουν να συναντήσουν άλλους τρομοκράτες φονιάδες... #ομηροι pic.twitter.com/ilm6uLxKjl

— ΚΟΠΡΙΤΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ (@6hmoBPE37u83WiV) October 13, 2025

Δεν θα ξεπεράσουν ποτέ το γεγονός ότι δεν μπόρεσαν να καταστρέψουν την χώρα.Η τραγική τους ύπαρξη θα τους το θυμίσει για πάντα pic.twitter.com/M7HcYvcXeV

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) October 12, 2025

Προχθές έγραφα για τον συγκεκριμένο και σήμερα μάθαμε ότι τον σκότωσαν...Έδινε show με τους κακούς ισραηλινούς αλλά τον έφαγαν κατατρεγμένοι αντίπαλοι γύφτοι της Χαμάς...😐 https://t.co/pAfKTB7MmL

— ΚΟΠΡΙΤΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ (@6hmoBPE37u83WiV) October 13, 2025

Καλημέρα και καλή εβδομάδα 😂😂🥰 pic.twitter.com/A7IuKMUlgp

— Maria-Μαργιώ 🇬🇷🇬🇷🇪🇺 (@maria_pana75592) October 13, 2025

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο αγγελιαφόρος και το μήνυμα

Αν είχε χιούμορ ο τζιχαντιστής, θα άρχιζε την ομιλία του στον ΟΗΕ, φωνάζοντας Αλλάχου Ακμπάρ, για να τους δει όλους να τρέχουν σαν ποντίκια. https://t.co/UDTkZQzCCe

— Antiβλά (@antivla) September 25, 2025

Φανταστείτε τι πακτωλός πέφτει από ΟΗΕ και “ανθρωπιστές” για να γλείφουν Χαμάς και αφήγημα λιμού… Guardian και New York Times πρώτες στα payroll των fake news.
Πραγματικά απίστευτο ! pic.twitter.com/ligGfPhmiu

— Ακήρατος🇪🇺🇺🇦 (@Akiratos_XI) July 30, 2025

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Και πώς αντιδρά ο ΟΗΕ, αναρωτήθηκε ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, στις κατάφωρες παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου επί δεκαετίες; 

 «Μόνο με δηλώσεις και δηλώσεις». Προειδοποιώ για ανθρωπιστικούς λόγους τους υπερευαίσθητους ότι δεν πρόκειται να τους αρέσει αυτό που θα πω, αλλά η κριτική την οποία άσκησε προς τον ΟΗΕ, και μάλιστα από το βήμα της Γενικής Συνέλευσής του, ο πρόεδρος της Ουκρανίας δεν διαφέρει επί της ουσίας από την κριτική του προέδρου Τραμπ για τον διεθνή οργανισμό – ο οποίος, σημειωτέον, φέτος «γιορτάζει» τα ογδόντα του, είναι δηλαδή κατά έναν χρόνο μεγαλύτερος του προέδρου Τραμπ. Αυτό είναι ένα σημείο στο οποίο οι δυο τους, Τραμπ και Ζελένσκι, συμφωνούν.

Το ύφος του λόγου διέφερε στην κάθε περίπτωση, ο Ζελένσκι εξέφρασε την κριτική του μέσα από το παράπονο, ενώ ο Τραμπ με τον χλευασμό. 

Διέφερε επίσης η οπτική γωνία του καθενός, ο Ουκρανός εστίασε στην αναποτελεσματικότητα, ο Αμερικανός στο υψηλό κόστος λειτουργίας του διεθνούς οργανισμού. 

Η βάση του προβληματισμού τους, όμως, ήταν κοινή: σε τι χρησιμεύει ο ΟΗΕ;

Σπεύδω να απαντήσω, προς αποφυγή περιττών παρεξηγήσεων, ότι από το ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα, ας είναι κουτσή και μονόφθαλμη. Προτιμώ έναν διάτρητο, διεφθαρμένο, πανάκριβο και αναποτελεσματικό ΟΗΕ παρά καθόλου ΟΗΕ και δεν το συζητώ. Αλλωστε, δεν ήρθε ακόμη η ώρα του, όσο αδύναμος και αν είναι. Βάσει της παράδοσης που ξεκίνησε με τον θάνατο της Κοινωνίας των Εθνών, προγόνου του ΟΗΕ, θα πρέπει πρώτα να ξεκινήσει ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ας μη βιαζόμαστε λοιπόν, γιατί δεν θα μας αρέσει καθόλου…

Επανέρχομαι στο θέμα μου, όμως, που είναι η τάση μας να μπερδεύουμε τον αγγελιαφόρο με το μήνυμα.  

Φρίττουμε με τον Τραμπ, όταν τολμά να επικρίνει τον ΟΗΕ, επειδή ο ίδιος είναι αποκρουστικός ως χαρακτήρας· το καταπίνουμε όμως και σιωπάμε, όταν οι επικρίσεις διατυπώνονται από τον Ζελένσκι, τον οποίο συμπαθούμε. 

Ομοίως αντιδρούμε στην επίθεση του προέδρου Τραμπ εναντίον της Ευρώπης.

Ναι, σίγουρα είναι ενοχλητικά τα όσα καταλόγισε στην Ευρώπη και, επίσης, ο ίδιος είναι ανυπόφορος – για να μην αναγκαστώ να χρησιμοποιήσω τη γνωστή λέξη, της οποίας αντικαθιστούμε τα άλφα με «@» για λόγους σεμνοτυφίας. Οσο και αν δεν μας αρέσει η μούρη του αγγελιαφόρου, το μήνυμά του είναι, εν μέρει, βάσιμο. Η Ευρώπη είναι σε παρακμή.

Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση και το υψηλό κόστος ενέργειας είναι πράγματι δύο εκφάνσεις αυτής της παρακμής. 

Επειδή όμως αυτά είναι δυσάρεστα θέματα και σήμερα είναι Κυριακή, να σας θυμίσω ότι έχουμε πάντα τη δυνατότητα να κλείσουμε τα αφτιά μας και να ελπίζουμε ότι, με λίγη τύχη, η στέγη θα καταρρεύσει στα κεφάλια των επόμενων. 

Και...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Θείος ΣΑΜ, Θείος ΣΙ, και η ΕΥΡΩΠΗ;

Πολιτικό πιπεράτο του Γιώργου Πιπερόπουλου

 

     Για τον φετινό πανηγυρικό εορτασμό των 80 χρόνων από τον τερματισμό του Β΄ Παγκοσμίου  Πολέμου με νίκη της Κίνας επί της Ιαπωνίας, είχα γράψει ένα λακωνικό πιπεράτο με τίτλο «Πεκίνο 3 Σεπτεμβρίου, 2025» που αναρτήθηκε εδώ στον αγαπημένο ιστότοπο που φιλοξενεί τις απόψεις μου.

     Η παρέλαση που έγινε ήταν πρωτόγνωρα μεγαλειώδης με 10,000 ένστολους άνδρες και γυναίκες και επίδειξη υπερσύγχρονου πολεμικού υλικού.  

Ο Κινέζος Πρόεδρος κ Σι Ζιπινγκ εμφανίστηκε έχοντας δεξιά του τον Ρώσο Πρόεδρο κ Βλαδίμηρο Πούτιν, αριστερά του τον Πρόεδρο της Βόρειας Κορέας κ Κιμ Γιονγκ Ουν, ενώ πίσω τους βρισκόταν ο Πρόεδρος του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν και της Λευκορωσίας κ Αλεξάντρ Λουκασένκο και  συνολικά 26 Ηγέτες Κρατών που τίμησαν την παρέλαση με την παρουσία τους..

     Στο τριήμερο πριν την παρέλαση της 3ης Σεπτεμβρίου είχαν συναντηθεί στο Πεκίνο Ηγέτες 20 χωρών με αφορμή τη συμμετοχή τους στη Σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης όπου ήταν ορατή η παρουσία του Τούρκου Προέδρου κ Ερντογάν.

     Μολονότι η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ ο Τούρκος Πρόεδρος κ Ερντογάν υπέβαλε αίτηση για να γίνει η χώρα του μέλος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ) τον Ιούνιο του 2012, και η Τουρκία έγινε επίσημα δεκτή ως «εταίρος διαλόγου» στις 24 Σεπτεμβρίου 2013, κατά τη σύνοδο κορυφής του ΟΣΣ στο Μπισκέκ του Κιργιστάν…

     Εδώ χρειάζεται να υπογραμμισθεί ότι ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης είναι Ευρασιατικός πολιτικός, οικονομικός και στρατιωτικός οργανισμός ασφάλειας και καταπολέμησης της τρομοκρατίας που ιδρύθηκε το 2001 από την Κίνα, το Καζακστάν, την Κιργισία, τη Ρωσία και το Τατζικιστάν. Στη συνέχεια τα Κράτη μέλη έγιναν 8 με τη συμμετοχή του Ουζμπεκιστάν, της Ινδίας και του Πακιστάν. Το Ιράν προσχώρησε στην ομάδα τον Ιούλιο του 2023 και η Λευκορωσία τον Ιούλιο του 2024. Αρκετές άλλες χώρες, όπως η Τουρκία, συμμετέχουν ως παρατηρητές ή «εταίροι  διαλόγου».

     Η πρωτοφανής σε μέγεθος παρέλαση της 3ης Σεπτεμβρίου, 2025 στο Πεκίνο ανέδειξε για πρώτη φορά ΕΥΚΡΙΝΩΣ τον «Θείο ΣΙ» ως το νέο στρατιωτικό-οικονομικό-πολιτικό πόλο παγκόσμιας εμβέλειας και επιρροής με Ηγέτιδα δύναμη την Κίνα, ως «αντίπαλο δέος» στον μέχρι σήμερα γνωστό «Θείο ΣΑΜ» με Ηγέτιδα δύναμη τις ΗΠΑ…

     Εμμέσως, αλλά με σαφήνεια, ο Κινέζος Πρόεδρος κ Σι Ζιπινγκ απηύθυνε ανοικτή πρόσκληση σε όλες τις χώρες του Πλανήτη ανακοινώνοντας τον νέο πόλο έλξης…

     Η ουσιαστική διαφορά πολιτεύματος ανάμεσα στους δυο πλέον στρατιωτικό-οικονομικό-πολιτικούς πόλους είναι ότι η Ηγεσία και τα μέλη της «παρέας» του Θείου ΣΑΜ τιμούν το δημοκρατικό πολίτευμα ενώ η Ηγεσία και τα μέλη της «παρέας» του Θείου ΣΙ είναι αδιαμφισβήτητα χώρες με «αυταρχικά» και όχι δημοκρατικά πολιτεύματα…

    Στη νέα αυτή γεωπολιτική πραγματικότητα που αποκαλύφθηκε με εντυπωσιακό τρόπο με αφορμή την παρέλαση στο Πεκίνο στις 3 Σεπτεμβρίου, εχέφρονες Ευρωπαίοι πολίτες (όχι, όμως, και οι Ηγέτες) των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης  γηραιάς Ηπείρου αναρωτιούνται...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ρεαλισμός, αλυτρωτισμός και η Αρμενία

❗️Armenian Prime Minister Nikol Pashinyan: Trump deserves the Nobel Peace Prize. pic.twitter.com/uXwYkmEpeL

— 🪖MilitaryNewsUA🇺🇦 (@front_ukrainian) August 8, 2025

 Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Συμφωνίες σαν αυτήν που συνήψαν οι ηγέτες του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας, υπό την επιστασία του Ντόναλντ Τραμπ συνήθως αποτυπώνουν την κατάσταση που διαμορφώθηκε ύστερα από μια σύρραξη, έστω περιορισμένης διάρκειας, στην οποία υπήρξε νικητής και ηττημένος. Πολύ δε περισσότερο όταν πρόκειται – στην προκειμένη περίπτωση– για έναν κανονικό πόλεμο, ο οποίος διαμόρφωσε ένα νέο συσχετισμό δυνάμεων.  

Εγκυροι αναλυτές υπογραμμίζουν ότι ο Αρμένιος πρωθυπουργός Νικόλ Πασινιάν δεν κέρδισε τίποτα από αυτή τη συμφωνία. 

Φυσικά και δεν κέρδισε τίποτα, διότι κλήθηκε να διαχειριστεί μια σημαντική στρατιωτική ήττα. Και ως γνωστόν, από τη ζημία δεν προκύπτει κέρδος.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανάγνωση αυτής της συμφωνίας. Η Αρμενία κέρδισε την εμπιστοσύνη του Αμερικανού προέδρου και δεν είναι λίγο. Αν ο Πασινιάν αρνιόταν την πρόσκληση-πρότασή του, αυτομάτως ο Τραμπ θα τον τοποθετούσε στους «απέναντι» και η ήττα θα ήταν διπλή για την Αρμενία.  

Σε παρόμοιες περιπτώσεις οι ηγέτες βρίσκονται σε ένα κομβικό σταυροδρόμι. Καλούνται να απαντήσουν στο δίλημμα: Θα αποδεχθούν τα τετελεσμένα και θα σημάνουν μια επανεκκίνηση σε όλα τα επίπεδα; Ή θα οχυρωθούν πίσω από τον αλυτρωτισμό και θα προετοιμάσουν την κοινωνία τους για την ανακατάληψη των χαμένων εδαφών;

Δεν υπάρχουν συνταγές προς πάσα χρήση, ούτε είναι σκόπιμο να εξαχθούν γενικά συμπεράσματα. Κάθε περίπτωση έχει τις ιδιαιτερότητές της.  

Ο Αρμένιος ηγέτης εκτίμησε πως είναι προτιμότερο να ακουμπήσει στον νέο πλανητάρχη, καθώς ο Ρώσος αποδείχθηκε, εκ των πραγμάτων, αναξιόπιστος εταίρος και στην παρούσα φάση είναι και αδύναμος. Συνεπώς, μια άρνηση στην πρόταση του Τραμπ, η οποία είχε τη μορφή του take it or leave it, θα επιδείνωνε κι άλλο την ήδη δύσκολη θέση του. Τουλάχιστον τώρα η χώρα του είναι μέσα στους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς του Αμερικανού προέδρου. Η προσδοκία επενδύσεων και η σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή μπορεί να μετριάσουν την απογοήτευση για την αποδοχή των τετελεσμένων.

Η Ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα ηγετών που έλαβαν σκληρές αποφάσεις και δικαιώθηκαν και άλλων που στη συνέχεια διαψεύσθηκαν από τις εξελίξεις. Διότι πάντα υπάρχει ο αντίλογος. Οταν παραχωρείς χώρο, τότε ανοίγεις την όρεξη και για άλλες παραχωρήσεις. Και οι ΗΠΑ δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν τήρησαν τα συμφωνηθέντα στη συνέχεια.  

Ο Νικόλ Πασινιάν πήρε τα ρίσκα του, καθώς ούτως ή άλλως βρισκόταν με την πλάτη στον τοίχο. Ο συσχετισμός δυνάμεων δεν ευνοεί τη χώρα του και ο αλυτρωτισμός φαίνεται και αδιέξοδος και κοστοβόρος σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στο στρατιωτικό.

Με άλλα λόγια, σε βάθος χρόνου θα φανεί αν ήταν καλό για την Αρμενία το ότι εντοπίστηκε από το ραντάρ του Τραμπ.  

Προς το παρόν, αυτός ετοιμάζει το βιογραφικό του για το Νομπέλ Ειρήνης και σίγουρα...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Mετά την Αλάσκα

Jałta 1945 - Alaska 2025 pic.twitter.com/dC0ra0pr4j

— Hanna Gronkiewicz (@hannagw) August 15, 2025

 Tου Παντελή Σαββίδη

Επιγραμματικά ορισμένες επισημάνσεις για την συνάντηση στην Αλάσκα
 

1.-Η αμερικανορωσική προσέγγιση δεν έχει να κάνει, μόνο, με την Ουκρανία. Η Ουκρανία, όμως, αποτελεί ένα ζήτημα και πρέπει να διευθετηθεί.
 

2.-Σε ευρύτερο πλαίσιο οι ΗΠΑ θέλουν να αναγνωρίσουν ρόλο στην Ρωσία. Το είδος του ρόλου θα αποτελέσει την Νέα Γιάλτα η οποία δεν μπορεί να διευθετηθεί, μόνο με τη Μόσχα. Υπάρχει και ένας τρίτος στο παιχνίδι και είναι η Κίνα. Η Νέα Γιάλτα, λοιπόν, θα είναι μια συνάντηση ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας όταν ωριμάσουν οι συνθήκες. Απέχουμε, ακόμη, απο αυτό. Ευρώπη δεν υπάρχει στο τραπέζι.
 

3.-Οι διαστάσεις προς επίλυση του ουκρανικού είναι τρείς, όπως τις θέτει η Μόσχα: εδαφικό, διαβεβαιώσεις ότι η Ουκρανία θα μείνει εκτός ΝΑΤΟ και ξεκαθάρισμα της ουκρανικής πολιτικής σκηνής απο τα ναζιστικά- όπως τα χαρακτηρίζει η Μόσχα-στοιχεία. Το κρίσιμο είναι το εδαφικό. Τα άλλα ρυθμίζονται εύκολα. Ποιο σύντομα απο 24 ώρες που ήθελε ο Τράμπ για να λύσει το πρόβλημα συνολικά.
 

4.-Το ερώτημα, λοιπόν, εστιάζεται στο τι είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει η Ρωσία απο τα εδαφικά κέρδη της για να υπάρξει συμφωνία. Όταν, ακόμη και τώρα, ο ρωσικός στρατός διεξάγει επιχειρήσεις και τα μέτωπα δεν φαίνονται να αντέχουν απο πλευράς ουκρανίας. Σίγουρα θα κρατήσει τις περιοχές Ντονέσκ και Λουχάνσκ, σίγουρα θα διατηρήσει τον διάδρομο προς την Κριμαία. Το θέμα είναι το πλάτος του διαδρόμου. Εκεί υπάρχουν περιθώρια διαπραγμάτευσης αλλά ενδεχόμενες παραχωρήσεις θα γίνουν δεκτές απο το ρωσικό κράτος και την ρωσική κοινωνία μετά τις απώλειες που είχαν;
 

5.-Οι Ευρωπαίοι που έχουν καταστήσει την ήπειρό τους απλώς περιφερειακή δύναμη ήπιας ισχύος, διαφωνούν με οποιαδήποτε παραχώρηση. Το ίδιο και ο Ζελένσκι. Ελπίζουν σε τι; Σε μια κλιμάκωση του πολέμου με αντίπαλο πυρηνική δύναμη η οποία απείλησε να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα;
 

6.-Αν οι ΗΠΑ βγουν απο την μέση, και με τον Τράμπ δεν αποκλείεται να βγούν, η Ευρώπη μόνη της δεν μπορεί να στηρίξει τον Ζελένσκι. Ο Ζελένσκι, λοιπόν, ή θα υπογράψει μια επώδυνη συμφωνία ή θα αντικατασταθεί.
 

7.-Όλα αυτά οι σοβαροί ηγέτες τα σκέφτονται πριν βάλουν την χώρα τους σε πολεμικές περιπέτειες. Η ευρωπαϊκή ηγεσία και η Ουκρανία έπρεπε να τα σκεφθούν όταν καλούντο να υλοποιήσουν τις συμφωνίες του Μίνσκ για να αποφύγουν τις σημερινές εξελίξεις. Αλλά η μέν Ευρώπη δήλωσε ότι ενθάρρυνε την υπογραφή τους για να κερδίσει χρόνο να εξοπλίσει την Ουκρανία, η δε Ουκρανία δεν ήθελε να τις εφαρμόσει.
 

8.-Οι συμφωνίες προέβλεπαν ένα είδος αυτονομίας το οποίο θα συζητούσε το Κίεβο με τους ρώσους της Ανατολικής Ουκρανίας. Αυτή, λοιπόν, ήταν η πρώτη τραγική εκτίμηση για την αποφυγή του πολέμου.
 

9.-Η δεύτερη ήταν όταν φάνηκε πως στην Κωνσταντινούπολη μήνες μετά την ρωσική εισβολή τα μέρη είχαν φθάσει σε σημείο συνεννόησης για λήξη του πολέμου αλλά με παρότρυνση των ευρωπαίων (και των αμερικανών) η Ουκρανία υπαναχώρησε. Μετά απο εκείνη την συνάντηση άλλη σοβαρή ευκαιρία δεν φαίνεται να δόθηκε.
 

10.–Ο Ζελένσκι με τον τρόπο που χειρίστηκε την υπόθεση εξ αρχής είναι υπεύθυνος για την κατάσταση στην οποία έχει περιελθει η χώρα του. Δύσκολα να συμβιβαστεί.
 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: όλα αυτα, βεβαίως, δεν δικαιολογούν την ρωσική εισβολή η οποία είναι απολύτως καταδικαστέα. Η εισβολή είναι καταδικαστέα αλλά...

 

ΗΡΩΙΚΟΙ ΛΑΟΙ: Το όπλο από τον πεσόντα στην μάχη πατέρα περνάει στην κόρη ώστε να συνεχίσει εκείνη να μάχεται υπερ πατρίδος

Το όπλο από τον πεσόντα στην μάχη πατέρα περνάει στην κόρη ώστε να συνεχίσει εκείνη να μάχεται για την ανεξαρτησία κ την εδαφική ακεραιότητα του κράτους τους.
Μ τετοιο ηρωικό σθένος των πολιτών του το Ισραήλ δεν πρόκειται να υποκύψει ποτέ https://t.co/M05jgOEPj1

— wizdoctor (@WizdoctorV) July 31, 2025