ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τσανγκ μπορείς, συρμό να οδηγείς

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει η Likeίστρια

Εγινε κι αυτό! Ο Ορέστης Τσανγκ, που πέρασε στο πάνθεον των διασημοτήτων ως παίκτης του «Survivor» και φαίνεται ότι θα αναμασά για πολύ ακόμη τις δάφνες από το στεφάνι της τηλεοπτικής του δόξας, οδήγησε συρμό του ΗΣΑΠ. Και επειδή ό,τι δεν αναρτάται σε σοσιαλμιντιακό λογαριασμό είναι σαν να μην έγινε, ανέβασε φωτογραφία στο Instagram ως «ασίκης μηχανοδηγός με το μικρό μουστάκι του» (στίχος του Γιάννη Ρίτσου) απευθυνόμενος μάλιστα στο διαδικτυακό κοινό του: «Καλησπέρα σας, σε λίγο φθάνουμε στην Κηφισιά, δέστε τις ζώνες σας, όλα καλά. Είμαστε στον συρμό από Πειραιά προς Κηφισιά και σας περιμένω όλους. Να ‘στε καλά. Φιλάκια».

Ανατρίχιασα.

Οχι, ο Ορέστης Τσάνγκ δεν είναι επαγγελματίας μηχανοδηγός, δεν έχει εκπαιδευτεί σε αυτήν τη δουλειά, τέλος πάντων, δεν σε όλα. Απλώς η μηχανοδηγός τον είδε και αφού πέρασε το πρώτο σοκ (δεν είναι απλό για τον μέσο τηλεθεατή του «Survivor» να δει μπροστά του στα καλά καθούμενα τον Τσάνγκ με σάρκα και οστά, νομίζω δε ότι για τη συγκεκριμένη θα ήταν πιο διαχειρίσιμο να δει τον Χριστό φαντάρο) είπε, μέσα στην τρελή χαρά και τον ενθουσιασμό της, να του δώσει να οδηγήσει το «τρενάκι».  

Δεν πα’ το «τρενάκι» να κουβαλούσε ανθρώπους. Αντε καλέ. Τσανγκ παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω. Είπε, βέβαια, ότι τον επέβλεπε. Ενώ συγχρόνως τραβούσε το βίντεο με το κινητό. Ομορφα…

Θα πει κάποιος τώρα ότι σε σχολική γιορτή, ένας 11χρονος σκοτώνεται από αδέσποτη σφαίρα. Οτι η Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων υποψηφίων Επαγγελματικών Λυκείων αλλάζει όχι απλώς μία λέξη αλλά το κουκούτσι από το κείμενο του Θεοτοκά για να μην προκληθούν συνειρμοί με το «κακός πρωθυπουργός» λες και δεν έχουμε ολοζώντανο το παράδειγμα. Οτι η αριστερή μας κυβέρνηση μπλέκει στα δίχτυα των ψαράδων, μαζί με τις καταψυγμένες τσιπούρες, και τις καταψυγμένες συντάξεις. Ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν εξαφανιστεί (γιατί μέχρι πρότινος υπήρχαν) από τη λίστα με τα καλύτερα του κόσμου. Κι εγώ ασχολούμαι με τον Τσανγκ-μηχανοδηγό;

Και όμως… Από το ίδιο εργοστάσιο βγαίνουν όλα αυτά τα «δομικά υλικά». Τουβλάκια, τούβλα, τουβλάρες. Και τσιμεντόλιθοι. Και με όλα αυτά χτίζεται το τείχος του παράλογου που πάνω του σπάει τα μούτρα της η στοιχειώδης κανονικότητα, ο σεβασμός στην ευνομία, σε αξίες και θεσμούς. Όλα χρειάζονται. Να στοκαριστεί καλά το τείχος, να μη μείνει ούτε μια τόσο δα ρωγμή ώστε να περάσει η κοινή λογική. Μεγάλα και μικρά τον ίδιο παρονομαστή έχουν. Παλιά το έλεγαν μπάχαλο. Τώρα το λένε «πουτάνα όλα». 

 Ας αφήσουμε όμως τα μεγάλα κι ας περιοριστούμε, εδώ, στα μικρά.  

Πόθεν πώς θεωρείται αυτονόητο ότι ένα accidental celebrity, κάποιος που έγινε διάσημος όχι διότι έκανε κάτι αλλά διότι βρέθηκε τη σωστή στιγμή στη σωστή θέση, μπορεί να κάνει τα πάντα, να οδηγήσει ακόμη και τρένο γεμάτο επιβάτες;

Μέχρι κάποιες δεκαετίες πριν, η έννοια της διασημότητας εμπεριείχε και την απόσταση από το κοινό. Εχω ακούσει ιστορίες για γυναίκες που πήγαιναν τα παιδιά τους να… αγγίξουν τη Βουγιουκλάκη λες και ήταν η Μεγαλόχαρη.

Υστερα όμως ήρθε η τηλεόραση και έκανε τα μακρινά κοντινά. Η κάθε «Βουγιουκλάκη» ήρθε και στρογγυλοκάθησε στο σαλόνι, στην κουζίνα, στην κρεβατοκάμαρά μας. Συγχρόνως το μέσον εξελίχθηκε σε μονάδα παραγωγής ειδώλων. Βραχείας κατανάλωσης αλλά ειδώλων. Και τα τελευταία χρόνια, το Διαδίκτυο έκανε αυτές τις νέες διασημότητες ακόμη μεγαλύτερες. Πάντα βραχείας κατανάλωσης αλλά ακόμη μεγαλύτερες. Με απλά λόγια, αν δεν υπήρχε η τηλεόραση, δεν θα υπήρχε ο Τσανγκ ως celebrity που του επιτρέπονται τα πάντα. Και αν δεν υπήρχε το Διαδίκτυο, εγώ που δεν βλέπω Survivor, δεν θα ήξερα τον Τσανγκ.

Βέβαια, δεν φταίει ο Τσανγκ. Παιδί της εποχής του είναι, είδε φως και μπήκε. Οπως δεν φταίει ούτε η τηλεόραση ούτε το διαδίκτυο. Η εξέλιξη, μαζί με τα θετικά, κουβαλά και αρνητικά. (Επειδή μου ξέβαψαν τα ρούχα στην πλύση, δεν θα πω ότι κακώς υπάρχουν πλυντήρια). Στην ουσία, δεν φταίει ούτε η μηχανοδηγός. Παιδί της εποχής της και αυτή. 

Τις πταίει λοιπόν; Η εποχή; 

Οι εποχές δεν έχουν, από μόνες τους, ευθύνες. Είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ "ΓΕΡΟΝΤΟΤΣΟΥΛΑΚΟΠΛΗΚΤΟΣ" ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αννα, μην κλαις - Εχεις την... ΣΥΜΠΟΝΙΑ μας (H απόλυτη παρακμή της πρώην απόλυτης ελληνίδας σταρ !!!)

Aπό την Likeίστρια

Θέλουμε, δεν θέλουμε, οι άνθρωποι γερνάμε. Ολοι. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Επίσης, γερνάνε και οι ιδέες, τα γούστα, η αισθητική, τα είδωλα. Δεν είναι κακό. Δηλαδή, και κακό να ήταν, δεν γίνεται αλλιώς. Αυτό που είναι κακό ή μάλλον θλιβερό είναι να μην αντιλαμβανόμαστε την πάροδο του χρόνου και τις συνέπειες της.Ή να νομίζουμε ότι εμείς είμαστε πιο μάγκες και – από ‘δω θα το πάμε, από ‘κει θα το φέρουμε – κάπως θα το καταφέρουμε και, τελικά, θα το κλέψουμε. Μέγα λάθος. Όταν επιλέγουμε, ως αντίπαλο, τον χρόνο έχουμε χάσει από χέρι. Καλύτερα λοιπόν να τον έχουμε φίλο. Με τον χρόνο σύμμαχο δηλαδή να κάνουμε σκανταλιές. Γιατί άλλο πράγμα κάτι γερασμένο που περισώζει (ή έστω προσπαθεί) τη νεανικότητά του και άλλο αυτό που προσποιείται απεγνωσμένα ότι είναι ακόμη νέο. Το δεύτερο θλίψη προκαλεί. Λύπηση και μελαγχολία.

Αυτό ακριβώς ένιωσα βλέποντας χθες την Αννα Βίσση στο Star Academy. To ότι το όλον (ο Θεός να το κάνει) σώου είναι ξεπερασμένο, μίζερο, ασυνάρτητο, θαμπό, με τις χειρότερες φωνές που έχουν περάσει ποτέ από διαγωνισμό ταλέντων και με κριτές που πλήττουν αφόρητα και δεν φροντίζουν ούτε κατ’ επίφαση να το κρύψουν, δεν κουκουλώνει την απόλυτη παρακμή της πρώην απόλυτης ελληνίδας σταρ. Ισα ισα που την αναδεικνύει ακόμη περισσότερο. Ετσι, ενώ κάθισα να δω το πολυδιαφημισμένο σώου του «Ε» με σαρκαστική διάθεση τροφοδοτημένη από τη δηκτική κριτική (να πώς λέγεται το κράξιμο με πολιτική ορθότητα) για τη διαφήμιση της αλόης, πολύ γρήγορα ένιωσα μια βαθιά συμπόνια. Μεγαλύτερη ακόμη και από όταν έβλεπα πέρυσι την Ρούλα Κορομηλά να ξευτιλίζεται στο ίδιο κανάλι το οποίο φαίνεται ότι έχει γίνει κάτι σε γραφείο τελετών για τις ώριμες πρώην σταρ της ελληνικής σώου μπιζ.

Ακόμη κι αν δεν ήσουν ποτέ φαν της Αννας Βίσση, στεναχωριέσαι όταν βλέπεις αυτό που βλέπεις τις τελευταίες μέρες, πρώτα στη διαφήμιση και την Παρασκευή στο υποτιθέμενο σώου. Μια κουρασμένη γυναίκα γύρω από κάτι υπερφυσικά και κακότεχνα φουσκωμένα χείλη, να προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι η Ωραία Κοιμωμένη που δεν μεγαλώνει ποτέ. Γιατί η εποχή μας που έχει ταυτίσει το πόσο νέα φαίνεται κάποια με το πόσο σεξουαλικά επιθυμητή δείχνει (βέβαια με στανταρτς φαντάρου ύστερα από τρεις μήνες στα σύνορα) έχει δημιουργήσει τα λεγόμενα «γεροντοτσουλάκια».  

Από σεβασμό σε μια καριέρα 45 σχεδόν χρονων, δεν βάζω τη Βίσση σε αυτήν την κατηγορία αλλά η εμφάνισή της στο Star Academy δεν με βοηθά. Ντυμένη με δερμάτινο μίνι και δερμάτινο κολάν, σαν συνοικιακό γκομενάκι, με το σουτιέν της να φαίνεται στην παραμικρή κίνηση και κανέναν δίπλα της να της λέει ότι σουτιέν φάτσα φόρα στην τηλεόραση και μπράτσο που κουνιέται σαν κρεμ καραμελέ δεν κολλάνε.

Κακοφωτισμένη, αμήχανη, με πρόβλημα στην άρθρωση και απόγνωση στο βλέμμα, απόλυτη σταρ της δικής της αλλά και της δικής μας παρακμής, έμοιαζε με...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από τα τραγούδια στα παρατράγουδα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει η Likeίστρια

Πριν από πολλά χρόνια, στη δεκαετία του 1970 και μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1980, το έλεγαν στρατευμένη Τέχνη. Ή πολιτικό τραγούδι (και θέατρο). Ή πολιτικοποιημένο. Ή, στην πιο φλου αρτιστίκ εκδοχή του, επαναστατικό. 

Ήταν τότε που η Μαρία Δημητριάδη τραγουδούσε μελοποιημένους από τον Θάνο Μικρούτσικο στίχους του Βόλφ Μπίρμαν και του Ναζίμ Χικμέτ. Που ο Ρίτσος τραγουδιόταν στις ταβέρνες. Που η μεγάλη επιτυχία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου ήταν «Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς». Που στα θέατρα έπαιζαν τα άπαντα του Μπρεχτ (άντε και λίγο Γκόρκι). Χώρια που τα γήπεδα έπεφταν στις συναυλίες του Θεοδωράκη.

Τυχαία και περιορισμένα, χάριν οικονομίας λέξεων, τα παραδείγματα. Κάποια στα όρια της γραφικότητας αλλά αυτή ηταν η φωνή της περιρρέουσας Αριστεράς και της επανάστασης κόντρα στο κατεστημένο. Γνωστή και αναγνωρίσιμη. Μιάς Αριστεράς όμως που οι ηγέτες της ηταν ο Ηλιού και ο Κύρκος.  

Οπως λοιπόν απο τον Ηλιού φτάσαμε στον Τσίπρα, έτσι και ο λόγος του Γιάννη Ρίτσου αντικαταστάθηκε από τον λόγο του Γιάννη Ζουγανέλη. 

 

Οπως η Μαρία Φαραντούρη και η Μαρία Δημητριάδη «στρατεύονταν» καλλιτεχνικά υπέρ της ιδεολογίας τους, έτσι η Δήμητρα Ματσούκα στρατεύει τον λογαριασμό της στο Instagram υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. 

Από τον Μάνο Κατράκη στον Κλέωνα Γρηγοριάδη. Και από το «Λίγο ακόμη να σηκωθούμε, λίγο ψηλότερα» του Θεοδωράκη στο «Πιο χαμηλά, πιo χαμηλά» της Αντζυ Σαμίου. 

 Γιατί αυτοί είναι σήμερα όχι η φωνή αλλά η παραφωνία της «επανάστασης». Και μη σας μπερδεύουν «επιμένοντες» και «ανανήψαντες». Αυτοί που λένε ότι μετάνιωσαν επειδή στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ, μετάνιωσαν επειδή ο Τσίπρας δεν ήταν όσο Τσίπρας τον ονειρεύτηκαν. 

Αν ο Τσίπρας δηλώσει οτι μετάνιωσε και ο ίδιος που δεν ήταν αρκούντως Τσίπρας, θα «ξανατσιπρίσουν» όλοι.

Πώς όμως η φωνή της Αριστεράς με τα εξαιρετικά ελληνικά της έγινε μια κακοποιημένη γλώσσα; 

Πώς το ιδεολογικό φρόνημα έγινε αλλαλάζουσα συνομωσιολογία; 

Μην το ψάχνετε. Για τον ίδιο λόγο που στη θέση του Ηλιού βρίσκεται ο Τσίπρας.  

Αμβλύνθηκαν οι ανοχές μας – και δεν είναι της ώρας να μιλήσουμε για τα «γιατί» και τα «διότι». Μόνο όμως σε μια κοινωνία με πολύ ξεχειλωμένες ανοχές θα διέπρεπε καλλιτεχνικά για τέσσερις σχεδόν δεκαετίες ο Γιάννης Ζουγανέλης. Αντε στην αρχή να ήταν χαριτωμένο το χοντροκομμένο – επιπέδου πενταήμερης – χιούμορ του. Τόσα χρόνια όμως; Με τα ίδια κείμενα, τις ίδιες μούτες, τις ίδιες χοντράδες. 

Ποια η διαφορά από τον Σεφερλή; Επειδή ο Ζουγανέλης πρόλαβε και δήλωσε αριστερός; Γιατί άλλη διαφορά δεν έχουν. Ο Σεφερλής μάλιστα μοιάζει πιο έντιμος γιατί δεν προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που παριστάνει. Και, το κυριότερο, δεν παίζει τον πολιτικό αναλυτή.

Μεταλλάσσοντας το ομολογουμένως υπάρχον (όχι βέβαια και τίποτα σπουδαίο) ταλέντο του σε πραμάτεια, ο Ζουγανέλης ευτελίζει και την παραμικρή καλλιτεχνική πρόφαση προκειμένου να μαζέψει λεφτά. Δικαίωμα του. Αλλά μέχρις εδώ. Ας μείνει στον ρόλο του κλόουν, στα τροχάδην του από μαγαζί σε μαγαζί, μήπως και πέσει κάτω κανένα ευρώ, στις διαφημίσεις του και στην εκπομπή που πρόλαβε να καβαντζώσει στη συριζέικη ΕΡΤ όταν ακόμη το μέλλον όλων των ιδιωτικών καναλιών ήταν αβέβαιο και πριν ο ίδιος αρχίσει να βρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ή, αν θέλει να έχει πολιτικό λόγο, ας καλλιεργήσει έναν στοιχειώδη πολιτικό πολιτισμό. Αυτόν που δεν θα του επέτρεπε να χαρακτηρίσει (στην εκπομπή της Μενεγάκη μάλιστα) τον Κωνσταντίνο Καραμανλή «μαλάκα» για να λοιδορήσει, άνευ άλλου επιχειρήματος, το «Ανήκουμε στη Δύση».  

Αν ο Γιάννης Ζουγανέλης αμφισβητεί, έτσι όπως αμφισβητεί, ότι ανήκουμε στη Δύση και κάποιοι «τσιμπάνε», τότε μάλλον ανήκουμε στο τσίρκο.

Η εκφορά του πολιτικού λόγου με όρους αναψυκτηρίου της δεκαετίας του 1980 είναι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Χορέψτε γιατί χανόσαστε

Γράφει η Likeίστρια

Υπάρχει σε όλα τα σόγια. Κάποιος θείος ή θεία. Ο χορευταράς της οικογένειας. Ο αλέγκρος, ο έξω καρδιά, ο «να πεθάνει ο χάρος». Ο πυροκροτητής των οικογενειακών γιορτών. Αυτός που, αφού έχει φάει τρία πιάτα μασίφ χοληστερίνης και έχει πιει τις κάλτσες του, με μιά επίστρωση λίπους στην ευρύτερη περιοχή του στόματος και, αν είναι άντρας μουσάτος, με μία ικανοποιητική δειγματοληψία του μενού διάσπαρτη στο μούσι του, θα σηκωθεί, θα καλοστρώσει το παντελόνι (ή τη φούστα) για να μην «κόβει» το εσώρουχο και τα υπόλοιπα γίνονται αυτόματα όπως στα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Πρώτα απ΄όλα θα ανοίξει χώρο ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχει. Σε ένα μικρό, υπερφορτωμένο διαμέρισμα ή ανάμεσα στα τραπέζια μιάς ταβέρνας. Πώς με τον Μωυσή μέριασε η θάλασσα; Ε, έτσι μεριάζουν τραπέζια και έπιπλα στη θωριά του χορευτερά. Αυτόματα εμφανίζονται και οι ακομπανιαδόροι αμφοτέρων των φύλων. Που, ανάλογα τον χορό, ή θα κάτσουν σε βαθύ κάθισμα και θα βαράνε παλαμάκια ή θα κρατήσουν το μαντήλι για να κάνει τις φιγούρες του ο μπροστάρης.

Αυτοί οι καθ’ έξιν χορευταράδες σπανίως χορεύουν καλά. Είναι που δεν ακολουθούν τα βήματα του χορού αλλά τα βήματα της καρδιάς βρε παιδί μου. Ακούνε τη μουσική της ψυχής τους. Αυτής της μεγάλης ελληνικής ψυχής που, όπως μας θύμισε τις προάλλες ο Πρωθυπουργός μας, δεν έχουν οι μίζεροι οι Ευρωπαίοι, οι διαταραγμένοι. 

Η πιο κακοποιημένη και κακοαφομοιωμένη εκδοχή του Ζορμπά παίρνει τη ρεβάνς απο την αισθητική και αναγορεύει τον άγαρμπο χορό της σε hashtag λεβέντης, κιμπάρης, καραμπουζουκλής μα πάνω απ’ όλα Ελληνας και να καούν τα κάρβουνα. «Χορεύει και γουστάρει ο Σαλονικιός» που λέει και το τραγούδι. Μόνο που εδώ, χορεύει και γουστάρει ο υπουργός. Αφήστε δε η υπουργός.

Διότι αν οι χορευτές εκ του προχείρου μέσα στα διαμερίσματα αποτελούν τη γραφική νότα μίας οικογενειακής γιορτής, μέσα στα υπουργεία είναι η θλιβερή υπενθύμιση της αυθαίρετης οικειοποίησης της εξουσίας που σε κάνει να θεωρείς το υπουργικό γραφείο τσαρδάκι σου, άντε ταβερνείο της γειτονιάς σου. 

Η εικόνα της Ολγας Γεροβασίλη να χορεύει μέσα στο υπουργείο – συνοδευόμενη από κλαρίνα και λαγούτα – μετατρέποντάς το σε «διατίθεται για γάμους και εκδηλώσεις», δεν ευτελίζει μόνο έναν κυβερνητικό χώρο από τον οποίον η ίδια είναι περαστική αλλά και την τελετουργία του δημοτικού χορού. 

Το «με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς» του Σαββόπουλου, στο υπουργείο και μπροστά στις κάμερες εκπίπτει σε έναν επικοινωνιακό φολκλορισμό, στην επίδειξη μιας εντοπιότητας και μιας εγγύτητας που θέλει να φαίνεται τυχαία αλλά κραυγάζει επιτήδευση. Και ενώ στοχεύει στο να φαντάζει η εξουσία πιο φιλική και προσιτή, απλώς την γελοιοποιεί και την κάνει να μοιάζει σαν απόσπασμα απο ταινία με τον Μπόρατ. Είναι τότε που το σημαντικό πολιτιστικό στοιχείο που αποτελεί ο «χορός της πατρίδας» γίνεται χορευτική ατραξιόν στη Γιορτή του Κρασιού.

Μπορεί βέβαια να ισχυριστεί κάποιος ότι η κυρία Γεροβασίλη είναι απλώς αυθόρμητη και κάνει το κέφι της.  

Μπράβο της αλλά...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Απόψε λέω να κάνουμε ένα πάρτι

Γράφει η Likeίστρια

Τι, δεν τραγούδησαν οι αδελφοί Κατσάμπα; Ούτε καν οι Κορώνης – Φίλανδρος; Παράλειψη. Μια χαρά θα υποστήριζαν ένα ποτ πουρί που θα άρχιζε από Αλέκα Κανελλίδου και, αφού θα περιδιάβαινε από Ιτιές και Γερακίνες για να το ευχαριστηθούν και οι ανελίτες βουλευτές που είναι πιo βουκόλοι, θα έκανε στάση σε δοξαστικά αντάρτικα για να φτάσει στο γκραν φινάλε με το «Πορόμ πομπόμ» ή το «I just call to say I love you». 

 Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα;  

Μωρέ μια χαρά γίνονται. Εδώ συγκυβερνούν δυο χρόνια ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς με ένα της στρατολάγνας Δεξιάς.

Το προχθεσινό πάρτι στο Μαξίμου ωστόσο δεν ήταν απλώς ένα φεστιβάλ κακογουστιάς. Βέβαια, θέλεις κάποιες ώρες να αφομοιώσεις το θέαμα των βουλευτριών, ντυμένων από το βεστιάριο της «Παριζιάνας» με τη Βλαχοπούλου (μα που ντύνονται; Στου Χυτήρογλου;) αλλά εδώ έχουμε αφομοιώσει άλλα κι άλλα. Παρόλα αυτά, όταν μια γυναίκα δεν μπορεί, για παράδειγμα, να προσδιορίσει τη σχέση του σώματός της με το ρούχο και επιμένει να στουμπώνει σωματότυπο 50αρας σε φόρεμα 25αρας ή σωματονούμερο large σε size small, έχω αμφιβολίες για το πόσο μπορεί κρίνει με νηφαλιότητα την κομματική σχέση της με την πολιτική πραγματικότητα.

Αλλά είπαμε, δεν πρόκειται περί του μείζονος. Για να σοβαρευτούμε, αυτή «η γιορτή του κρασιού για πρώτη φορά φέτος στου Μαξίμου» αποτυπώνει, με τον πιο επιθεωρησιακό τρόπο, την ψυχοπαθολογία και τις εμμονές της Κυβέρνησης. Ενα σχηματικό νεοαριστερό ιδεολόγημα που ενώ έχει καταπιεί αμάσητη την πιο ακραία και διαστρεβλωμένη εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού, καίει στην πυρά τα ταγιέρ της Θάτσερ. 

«Δεν ντύθηκα Δελφινάριο, είμαι Αριστερή και έχω ξεπεράσει την αστική σύμβαση του ρούχου», σου λέει η συριζαία βουλεύτρια. Τις ανελίτισες αφήστε τις. Εχουν κάνει ενδυματολογικό τάμα στο στάιλινγκ του προσκυνηματικού τουρισμού. Και το υπηρετούν πιστά και απαρέγκλιτα.

Προσέξατε επίσης ότι οι βουλευτές, και των δύο φύλων, προσήλθαν στου Μαξίμου ασυνόδευτοι; 

 Ε, ναι καλέ! Τι τους περάσατε; Τίποτα αστούληδες παλιοδεξιούς, βουτηγμένους στη συμβατικότητα του συζυγικού καθεστώτος; Αυτοί είναι της Αριστεράς, της προόδου και της κοινωνικής εναλλακτικότητας. Σε αυτήν την ιδεολογική γειτονιά η γυναίκα δεν είναι του αντρός της ούτε ο άντρας της γυναικός του. «Εμείς», σου λέει, «τις (τους) συντρόφους μας τις (τους) διορίζουμε μόνο. Σιγά μην τις (τους) παίρνουμε και μαζί μας στα καλέσματα».

Αυτά όμως είναι δικά τους θέματα. Το δικό μας, ως πολιτών, είναι...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο Ρέμος και οι Αθλιοι της Μυκόνου

Γράφει η Likeίστρια

Λένε πως η Κοκό Σανέλ υποστήριζε ότι ο απόλυτος πλούτος και η απόλυτη φτώχεια αναδύουν την ίδια απόλυτη εξαθλίωση. Και όσοι θεωρούν τη ρήση της δυσνόητη ή, απλώς, ευφυολόγημα, αν βρίσκονταν την Πέμπτη το βράδυ στο «Nammos» της Μυκόνου, στη συναυλία του Αντώνη Ρέμου με τους Gipsy Kings, θα πείθονταν περί του λόγου της το αληθές.

Θα μου πείτε «Κι εσύ κυρά μου βρέθηκες εκεί; Πού το ξέρεις;». 

Το ξέρω διότι το τελευταίο στάδιο της εξαθλίωσης είναι η περιφορά της από τον ίδιο τον εξαθλιωμένο. Είτε για να εκβιάσει συγκίνηση και συμπόνια είτε γιατί δεν έχει επίγνωση αυτού που του συμβαίνει. Οι φωτογραφίες και τα «ουάου» για την «αποθέωση Ρέμου ακόμη και από τον Ντι Κάπριο» που τίγκαραν πρωί – πρωί το Διαδίκτυο επιβεβαίωσαν απόλυτα το δεύτερο. Εξάλλου δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη αλλά η έβδομη στη σειρά χρονιά που ο αφελής αλλά αξιόλογος και συμπαθής κατά τα άλλα τραγουδιστής βάζει το κερασάκι στη τούρτα της εξαθλίωσης του ομορφότερου νησιού της Μεσογείου.

Βρίσκετε βαριά τη λέξη «εξαθλίωση»; 

Για να δούμε τι ερμηνεία τής δίνουν τα λεξικά: αλλοίωση ή καταστροφή ηθικών και υλικών στοιχείων. Κι ας αφήσουμε τα ηθικά στην άκρη. Δεν της ταιριάζει της Likeίστριας ο ρόλος του ιεροκήρυκα. Ας μείνουμε στα υλικά. Οι φωτογραφίες των νεαρών κοριτσιών με τα σουφρωμένα χείλια, τα πανομοιότυπα ίσια μακριά μαλλιά, τα «παρ΄ολίγον ρούχα» και τους τουρλωμένους πωπούς αποτυπώνουν ακριβώς την απώλεια της φυσικής, της «υλικής» τους ομορφιάς. Οπως, αντίστοιχα, οι σαμπάνιες που ρέουν όχι σε ουρανίσκους αλλά κατάχαμα για να προσμετρήσουν με φελλούς την αξία άλλων «φελλών». Ή τα πεντακοσάευρα που δίνονται πάντα δυο – δυο όχι για να αγοράσουν κάτι, έστω και παράλογα ακριβό, αλλά για να εξαργυρώσουν τη ματαιοδοξία μίας νύχτας.

Η διασκέδαση που ξεπέφτει σε ξεσάλωμα, η γοητεία που γίνεται «μοίρασε εγκεφαλικά», η εισπρακτική επιτυχία που μεταφράζεται ως «χαμός», ο Ντι Κάπριο που παριστάνει τον μεθυσμένο άγγλο τουρίστα, όλα αυτά δεν έχουν σχέση με την ηθική.  

Είναι παραφυάδες ενός ιδιότυπου υλικού πολιτισμού που αφού μεταλλάσσει τη χαρά του ανθρώπου σε πραμάτεια, στη συνέχεια δεν ξέρει πώς να την κοστολογήσει. Η ύλη είναι που χάνει την τιμή και τον σκοπό της εδώ. Ούτως ή άλλως, η ηθική, παραθερίζει, προ πολλού, αλλού.

Από την άλλη, δεν τηρούνται καν τα προσχήματα.  

Πώς μπορεί να γράφεται με ελαφριά καρδιά ότι τη συναυλία-πάρτι «τίμησαν» κυρίως τούρκοι επιχειρηματίες όταν στην Τουρκία γίνονται αυτά που γίνονται; Ή έστω, μία επίφαση, ένα άλλοθι καλλιτεχνικής επένδυσης. Μα οι Gipsy Kings; Κάτι σαν τους αδελφούς Κατσάμπα σε διεθνές φόντο; Ενα ταριχευμένο, εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, φολκλορ που έχει κάνει την τελευταία του επιτυχία πριν από τουλάχιστον εικοσιπέντε.

Αν οι πρώτες από αυτές τις μυκονιάτικες συναυλίες του Ρέμου είχαν κάποιο χάζι, όσο περνάν τα χρόνια θυμίζουν...

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αλέξης Ρουβάς ή Σάκης Τσίπρας? Επενδύοντας σε τίποτες και στο τίποτα...

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει η Like-ιστρια

Μπορεί η νύχτα της Παρασκευής 8 Ιουλίου να καταγραφεί ως μία μεγάλη νύχτα. Μπορεί να μείνει στην Ιστορία. Οχι βέβαια γιατί ήταν ο τελικός του Χ-factor. Αλλά γιατί ίσως ήταν ο τελικός του Σάκη Ρουβά. Ως σόουμαν και διάφορα τέτοια εννοώ. Διότι δεν ξέρω πότε θα γίνουν εκλογές – και ούτε θέλω να μάθω για να μη συγχιστώ – τα σημάδια όμως δείχνουν μεγάλες πιθανότητες, όταν γίνουν, να είναι υποψήφιος. Οι φήμες πάλι το έχουν σίγουρο. Οτι θα κατέβει με τη ΝΔ μάλλον στο Υπόλοιπο Αττικής.

Προσωπικά, μου κλωτσάει περισσότερο ο εισοδισμός του Ρουβά στην αρχαία τραγωδία παρά στην πολιτική και τη Βουλή. Σιγά! Εδώ υπήρξε βουλευτής η Ραχήλ Μακρή…

Ετσι λοιπόν όπως τον έβλεπα στον τελικό, να προσπαθεί να ισορροπήσει την εκφορά του λόγου του ανάμεσα στα κακά ελληνικά του και τις ακόμη χειρότερες αγγλικούρες του, μια χαρά τον φανταζόμουν στο βήμα της Βουλής. Μη σας πω ακόμη ψηλότερα και, όπως βλέπεις, αριστερά. Στα υπουργικά. Ξανά σιγά! Εδώ είναι Πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας.

Οι δύο άντρες έχουν πολλά σημειολογικά κοινά πέρα από την ηλικία. Το βασικότερο όλων ότι και οι δύο έφτασαν στον κορυφή με τα ίδια εφόδια. Δηλαδή τίποτα.  

Το θέμα όμως είναι πού επενδύεις το τίποτα.

Με το να επενδύσεις σε μία πίστα ένα λαμπερό και χαμογελαστό τίποτα δεν κάνεις κακό σε κανένα. Ειδικά αν το πειρκυκλώσεις και το υποστηρίξεις με επαγγελματικότητα, δουλειά, αφοσίωση και συνέπεια. Το να τυλίξεις όμως σε αυτό το μέλλον μίας χώρας λέγεται καταστροφικός εγωκεντρισμός. 

Το να πείσεις το κοινό σου ότι είσαι, χωρίς να είσαι, καλός τραγουδιστής και σόουμαν ή υποσχόμενος ηθοποιός είναι μέσα στη σύμβαση κατασκευής pop idols. Το να επιβάλεις ομως ότι είσαι αναμορφωτής της Ελλάδας, της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου είναι έξω απο κάθε σύμβαση στοιχειώδους πολιτισμού.

Το να κάνεις τέχνη με «ματάκια» αποτελεί κλασική συνταγή στη σόουμπιζ. Το να κάνεις πολιτική με «ματάκια»» μοιάζει με κλασική περίπτωση αμετροεπούς αριβισμού.

Αυτο το απόλυτο X- factor της καψούρας της μάζας μπορεί να έχει εκ διαμέτρου αντίθετη διαδρομή. Οι ρουβίτσες προϋπήρχαν και πιθανότατα θα χρησιμεύσουν για να ανοίξουν τον δρόμο του Σάκη Ρουβά προς τη Βουλή. Οι «μπουτούδες» του Συντάγματος, όμως, οι νεαρές καλλιτέχνιδες που επενδύουν πολιτικά στο… βελούδο του πρωθυπουργικού βλέμματος και οι «φρεγάτες» που αλαλάζουν στην εκπομπή του Χατζηνικολάου πρόεκυψαν εκ των υστέρων – για να ανακόψουν την μεγάλη έξοδο του Αλέξη Τσίπρα.

Τελικά...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Για την αλαζονεία σας και την έπαρσή σας, για τη συρρίκνωση των δημοκρατικών θεσμών, για τα ψέματά σας, για τη διγλωσσία σας , για την διαπραγματευτική ανικανότητά σας, για τη διαστρέβλωση της αλήθειας και της λογικής, για τον τραμπουκισμό σας θα κατεβώ στο Σύνταγμα κύριε Φίλη...

Γράφει η Likeίστρια

Ο Νίκος Φίλης – που ως υπουργός Παιδείας υποτίθεται ότι έχει, κατά κάποιον τρόπο, το μέλλον του παιδιού μου στα χέρια του – μου είπε, πριν από λίγες μέρες, ότι είμαι ακροδεξιά. Επειδή θα κατεβώ στη συγκέντρωση της 15^ης Ιουνίου στο Σύνταγμα. 

Πριν είχε πει ότι είμαι σχεδόν αντισυνταγματική. Αλλά εγώ τα του Συντάγματος δεν τα ξέρω με το νι και το σίγμα. Και η δική μου παιδεία με έμαθε ότι δεν πρέπει να μιλώ για κάτι που δεν γνωρίζω πολύ καλά. Βέβαια, απ’ ό,τι αντιλήφθηκα εκ των υστέρων από δηλώσεις «συντρόφων» του, ούτε εκείνος γνωρίζει καλά τα του Συντάγματος αλλά φαίνεται ότι οι υπουργοί μπορούν να λένε ό,τι θέλουν.

Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως δεν είμαι ακροδεξιά. Αν ήμουν, εκείνη την ημέρα του Μαΐου του 2011 που κατέβηκα με τους Αγανακτισμένους στο Σύνταγμα θα έμενα εκεί. Δεν έμεινα όμως. Ούτε στην πάνω πλατεία με τα «εθνίκια» αλλά ούτε στην κάτω, εκεί όπου ο νυν υπουργός είχε στήσει το τραπεζάκι του και έδινε μαθήματα ονειρικού κομμουνισμού. Δεν συζητώ για τους πάνω αλλά ούτε οι κάτω μου άρεσαν. Τα επιχειρήματά τους ήταν έωλα. Δεν σε έπειθαν, στοιχειώδη οικονομικοπολιτικά να ήξερες. Και δεν μου άρεσε κυρίως το ύφος τους. Λόγος συνθηματικός, χωρίς περιεχόμενο. Και γλώσσα βουτηγμένη στο μίσος. Πολύ μίσος βρε παιδί μου. Και πολύ πόζα. Και εκείνες οι μούτζες. Και το «Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Και το ανιστόρητο «Η Χούντα δεν τελείωσε το ‘73». Στα συνθήματα δεν υπήρχε άνω και κάτω πλατεία. Ενα γίνονταν…

Μια φορά ψήφισα το κόμμα του κυρίου Φίλη. Το 2012. Αλλά όταν είδα τον αντιπολιτευτικό τους λόγο σκιάχτηκα. Αντιδραστικός ήταν. Οχι αντιπολιτευτικός. Ντοπάρισμα για το θυμικό ενός ταλαιπωρημένου κόσμου που πίστευε τα «αυταπατημένα» λόγια τα μεγάλα – αφού το «ψεύτικα» δεν τους αρέσει.

Αλλά και πάλι, όταν βγήκαν τον Ιανουάριο είπα «άντε να δούμε». Και αυτό που είδαμε ήταν ακόμη χειρότερο. Πόζα εξουσίας, πρόζα ισχύος αλλά το έργο ανύπαρκτο. Μόνο λύσσα να ξηλωθούν τα πάντα. Και όσο το έργο εξέλειπε τόσο η λύσσα μεγάλωνε. Και πάλι μίσος. Και όσο η συμφωνία δεν προχωρούσε στο εξωτερικό, τόσο ο κύριος Φίλης και οι σύντροφοί του ξεσπούσαν στο εσωτερικό. Ανακάλυψαν τα «βοθροκάναλα», λέξη χρυσαυγίτικη, τους εχθρούς του λαού, τους κακούς δημοσιογράφους. Κι άλλη ντόπα και περισσότερο μίσος. Που εμένα δεν με έπειθαν ακριβώς γιατί δεν είμαι ακροδεξιά.

Και μετά, ο Πρωθυπουργός που διερρήγνυε τα ιμάτια του ότι δεν θα κάνει δημοψήφισμα, όταν είδε τα πάρα πολύ σκούρα, για να μη διασπάσει το κόμμα του, δίχασε έναν λαό. Και ξανάρχισαν τα περί γερμανοτσολιάδων. 

 Ναι, πέρυσι κατέβηκα στο Σύνταγμα με τους «Μένουμε Ευρώπη». Ακριβώς γιατί δεν είμαι ακροδεξιά. Οι ακροδεξιοί εξάλλου ήταν με το «Οχι». Ηξερα ότι η παραμονή στην Ευρώπη ήταν, αν μη τι άλλο, μία στοιχειώδης εγγύηση της Δημοκρατίας.

Είχε αρχίσει να με πιάνει και εκείνο το ξύσιμο στο λαιμό όπως όταν θέλεις να κάνεις εμετό.  

Το σκηνικό του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς είχε αρχίσει να καταρρέει, εκείνοι όμως συνέχιζαν να παίζουν το ανύπαρκτο έργο. Ψέματα για τα capital controls, επίθεση σε κάθε αντιφρονούντα και η μάνα Βαλαβάνη που πήρε τα λεφτά και έτρεξε. Και το Δημοψήφισμα έγινε και βγήκε το «Οχι» και ο Αλέξης Τσίπρας το έκανε «Ναι». Δεν με ένοιαξε αυτό. Με ένοιαξε που έκανε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ακόμη και σήμερα, τη μετατροπή του «Οχι» σε «Ναι» την λέει «πλάκα» που πρέπει μάλιστα να σταματήσει. Αυτό είναι «ακροκάτι» κύριε Φίλη. Και οι συγκυβερνήτες σας των ΑΝΕΛ. Οχι εγώ.

Και ξανάγιναν εκλογές και ξαναβγήκαν. Και μάθαμε ότι ο Εμφύλιος έγινε για τους διορισμούς. Απαξιώθηκε η γνώση. Η καριέρα έγινε χολέρα. Και οι φτωχοί έγιναν φτωχότεροι. Κι εγώ το παιδί κύριε Φίλη θέλω να μορφωθεί και να κάνει καριέρα. Οπως ήθελαν για μένα οι γονείς μου και για εκείνους οι παππούδες μου. Και θέλω να είναι υπερήφανο, πραγματικά υπερήφανο. Να μη φυτοζωεί. Και να μην αναγκαστεί να πουλήσει κοψοχρονιά ό,τι με κόπο έχτισε ο προπάπους του που ήρθε με τα πόδια από την Ηπειρο στην Αθήνα για να βρει την τύχη του.

Για την αλαζονεία και την έπαρση, για τη συρρίκνωση των δημοκρατικών θεσμών, για τα ψέματα, για τη διγλωσσία, για την διαπραγματευτική ανικανότητα, για τη διαστρέβλωση της αλήθειας και της λογικής, για τον τραμπουκισμό θα κατεβώ στο Σύνταγμα.  

Για το ότι αυτή η κυβέρνηση εμμέσως πλην σαφώς υποστηρίζει... 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ι love Alexis - Oι κυρίες του "Ενικού" ζουν ανάμεσά μας!!! (Μερακληδικο video)

Γράφει η Likeιστρια


Παρακολουθώντας το βράδυ της Δευτέρας την πολιτική εκπομπή «Ενικός» αναρωτήθηκα κάποια στιγμή -και αφού πρώτα βεβαιώθηκα ότι δεν είχα πατήσει λάθος κανάλι και δεν έβλεπα κάποια μεταγλωττισμένη αμερικάνικη φάρσα- ποιος έχει περισσότερο και πιο καυστικό χιούμορ. 


Ο οικοδεσπότης της Νίκος Χατζηνικολάου ή η πραγματικότητα. 

Διότι αν η γκρούπι του Πρωθυπουργού που τα ‘χωσε στον Σταύρο Θεοδωράκη – επειδή, κατά τη γνώμη της, έχει μένος εναντίον «αυτού του νέου παιδιού», εναντίον του Τσίπρα δηλαδή – δεν ήταν συνειδητή επιλογή του δημοσιογράφου για να αποδομήσει με τον πιο χειρουργικό τρόπο το πολιτικό αφήγημα της κυβέρνησης, πρόκειται για μια φάρσα της τηλεοπτικής αλήθειας που, μέσα στην ασημαντότητά της, αποκαλύπτει σημαντικά πράγματα. Και ολίγον φοβεριστικά…



Οπως φοβεριστική θα ήταν και η εμφάνιση της κυρίας αν δεν είχαμε συνηθίσει τον συγκεκριμένο «γυναικότυπο» που κυκλοφορεί – πολλαπλασιαζόμενος – ανάμεσά μας. Αλλά ουδέν μεμπτό στο να προσπαθεί μια γυναίκα να διατηρήσει την ψευδαίσθηση της νεότητας ούτε να προσπαθεί να μοιάσει στη Ζωή Λάσκαρη έστω και αν το τελικό αποτέλεσμα στριμώχνεται κάπου ανάμεσα στον Γιάννη Φλωρινιώτη και τη Δέσποινα Στυλιανοπούλου. Τέτοιου είδους αυταπάτες αφορούν τη σχέση της με τον καθρέφτη. Ισως και τους ταλιμπάν του Διαδικτύου που πέρυσι τέτοια εποχή αποτύπωναν ιδεολογικά τις συγκεντρώσεις των «Μένουμε Ευρώπη» με ανάλογες φιγούρες κυριών τις οποίες καταχωρούσαν αναφανδόν στο αστικό, φιλελεύθερο τόξο που περιέπαιζαν…. Εχει ο καιρός (και το υαλουρονικό) γυρίσματα σύντροφοι…

Εμάς μας αφορά ο πολιτικός λόγος της κυρίας αφού με την ψήφο της συνδιαμορφώνει το δικό μας μέλλον. 


Είναι ένα είδος ψηφοφόρου του ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι τώρα δεν είχε ξεμυτίσει σε επίσημη τηλεοπτική εμφάνιση. Μόνο σε λαϊκές αγορές, στα ταμεία του Χόντου και στις παραστάσεις του Σεφερλή τον συναντούσες.



Βέβαια, πολλές φορές κρύβεται πίσω από μεγαλοκορίτσια (και μεγαλοαγόρια) της τέχνης και των περιχώρων της που ανάγουν σε πολιτικό λόγο τις αναταράξεις των ορμονών τους. Είναι αυτές οι περιπτώσεις που κάθε απόπειρα διαλόγου είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία. Εδώ δεν υπάρχουν επιχειρήματα, μόνο απωθημένα. Και πολιτική σκέψη που συνδυάζει την τηλεοπτική αφέλεια της συχωρεμένης Ρένας Παγκράτη με την βεβαιότητα έφηβης θαυμάστριας των Boys + Noise.



Την κυρία του «Ενικού» δεν την αφορά το αποτέλεσμα, αλλά το ότι προσπάθησε «αυτό το νέο παιδί» (η εμμονή της με τη νεότητα είναι εμφανής από τα χρώματά που συνδυάζει στα ρούχα της μέχρι τις πολιτικές της εκτιμήσεις). 


Θεωρεί ύψιστη επιτυχία του Πρωθυπουργού το ότι πέρυσι, στις διαπραγματεύσεις, αρρώστησε. 


Μεταφράζει ως προσωπικό μένος εναντίον του την άσκηση αντιπολίτευσης. Και εκλαμβάνει την αυταπάτη και τις λάθος εκτιμήσεις (γιατί, απαπαπαπά, ψέματα ο Αλέξης δεν λέει) ως χαριτωμένη αθωότητα. Τόσο που αναρωτιέμαι αν επιλέγει Πρωθυπουργό για τη χώρα ή αρραβωνιαστικό για την κόρη ή την ανιψιά της (τολμώ να πω και για την ίδια).



Τέτοιου είδους ψηφοφόροι...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μια Τζολί μας σώζει - Από το βρακί της Παπαρίζου στην κοτσίδα της Αντζελίνας...

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει η Likeίστρια

Τον Μάιο του 2005, όταν η Ελενα Παπαρίζου πήρε το πρώτο βραβείο στη Γιουροβίζιον, ο Δημήτρης Δανίκας, καλεσμένος ως σχολιαστής σε δελτίο ειδήσεων, είχε πει την περίφημη ατάκα: «Μέχρι τώρα η μεγαλύτερη επιτυχία της κυβέρνησης Καραμανλή είναι το βρακί της Παπαρίζου».

Σήμερα, ένδεκα χρόνια και τρία Μνημόνια μετά, η μεγαλύτερη επιτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ύστερα από δεκατέσσερις μήνες στην εξουσία, είναι η αλογοουρά της Αντζελίνα Τζολί ανάμεσα στους πρόσφυγες στον Πειραιά και στον Ελαιώνα. Και βέβαια, η επίσκεψή της στου Μαξίμου.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η επίσκεψη της χολιγουντιανής σταρ, υπο την ιδιότητα της πρέσβειρας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Προσφυγες, δίνει ακόμη περισσότερη δημοσιότητα στο Προσφυγικό έτσι όπως έχει τραγικά εκβάλει στην Ελλάδα. Και στην εποχή μας η δημοσιότητα, όταν δεν είναι μέρος του προβλήματος, μπορεί να μην είναι ούτε της λύσης αλλά, τουλάχιστον, της δίνει περισσότερες ευκαιρίες. Μέχρι εδώ όλα καλά λοιπόν.

Το θλιβερό αρχίζει όταν συνειδητοποιείς ότι ο πρωθυπουργός αυτής της υπό εκκρεμότητα χώρας, ο οποίος από διηγήσεις γνωρίζει τη λασπουριά της Ειδομένης – όπου το επίσημο κράτος εκπροσωπείται μόνο από την Αστυνομία και το ΚΕΕΛΠΝΟ – συνεχίζει ακάθεκτος να κάνει πολιτική μέσα από φωτογραφικά ενσταντανέ. Και ούτε καν τα σωστά: 

Τα κάκιστα αγγλικά τα οποία επιμένει να μιλά με τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου, η αμηχανία του, το outfit «παλικάρι στη δουλειά, στο σπίτι παλικάρι» και σε δεύτερο πλάνο Γεροβασίλη, Παππάς και Κουίκ σαν παρανυφάκια που περιμένουν να πάρουν αυτόγραφο, αποτυπώνουν κυρίως τον βαθύ πρωθυπουργικό επαρχιωτισμό. Σαν να ήταν η Τζολί η οικοδέσποινα και εκείνοι οι καλεσμένοι που σημαιοστολίστηκαν αλλα πήγαν λαθος μέρα.

Αυτά τα πλάνα πριν από κάμποσους μήνες θα μπορούσαν να έχουν έστω μια επικοινωνιακή δύναμη. Τώρα αμφιβάλλω.  

Ωστόσο εξακολουθούν να αποτελούν τεράααααστια επιτυχία της κυβέρνησης. Για σκεφτείτε. Οταν δεν βλέπουμε τον Τσίπρα να ποζάρει με τον Καμμένο, τον βλέπουμε να μασάει το στόμα του στα συμβούλια της Ευρώπης, να μοιράζει λουλούδια σε γυναίκες δημοσιογράφους σε μία χώρα όπου η δημοσιογραφία είναι υπό διωγμό, να ποζάρει σαν ποδοσφαιριστής που περιμένει το χτύπημα του φάουλ δίπλα σε ξένους ηγέτες, άντε και με τον Λαζόπουλο.

Οπότε μια Τζολί τού έκατσε κουτί! Ποιοι του έχουν απομείνει εξάλλου από καλλιτέχνες; 

Η παραδοσιακή σχέση της Αριστεράς με την τέχνη και τη διανόηση εξανεμίστηκε σε χρόνο ρεκόρ. Ποιος Θεοδωράκης, ποιος Κατράκης, ποιος Ρίτσος; Η Αντζι Σαμίου, η Ραλία Χρηστίδου και οι Ζουγανέληδες, πατήρ και κόρη, ανεμίζουν τώρα τις παντιέρες μιας Αριστεράς που παρελαύνει με τα μποτάκια της Μενεγάκη (ούτε καν με την ίδια).  

Ε, η Τζολί είναι καλύτερη φωτογραφία.

ΥΓ. Ελπίζω... 

ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η οθόνη βουλιάζει. Με τον m@l@k@ λαό μαζί της να την χαζεύει και να χειροκροτεί

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Γράφει η Likeίστρια

Σαράντα και δύο γιατρέ μου. Σαν πυρετός βαριά αρρώστου. Από νόσο μεταλλαγμένη και επιδημική. Τον λαϊκισμό. Που στην αρχική μορφή του είναι μια παθογένεια από την οποία δεν έχει ξεφύγει σχεδόν καμία κοινωνία. Τουλάχιστον από τις γνωστές. Oταν όμως υποτροπιάσει και αρχίζει να αναπτύσσει συγκρουασιακές εμμονές και, το χειρότερο, κοινωνικούς αυτοματισμούς, τότε μπορεί να εξελιχθεί σε θανατηφόρα.

Σαράντα και δύο λοιπόν γιατρέ μου. Η τηλεθέαση (επί εν λειτουργία δεκτών) που έκανε το Αλ Τσαντίρι. Με απλές κουβέντες, δύο στους πέντε που έβλεπαν εκείνη την ώρα τηλεόραση μάθαιναν, δια στόματος Λαζόπουλου, πως οι κακούργοι Ευρωπαίοι θα μας έκοβαν το νερό αν δεν ψηφίζαμε αυτά που ήθελαν. Ή μια κάτοψη με φιγούρες – σαν ηλεκτρονικό επιτραπέζιο ένα πράγμα – του νέου στρατοπέδου συγκέντρωσης που ετοιμάζεται στη Γερμανία ειδικά για την πάρτη μας. Με διοικητή τον Σόιμπλε, αξιωματούχους τις τράπεζες και φύλακες τους δημοσιογράφους και λοιπούς προβοκάτορες. Διότι έτσι λέει το σχέδιο του γερμανού υπουργού Οικονομικών που είναι να αιματοκυλήσει τους Ελληνες. Τις, κατά Λαζόπουλο, ψυχικές παρενέργειες της αναπηρίας φαντάζομαι ότι τις έχετε ήδη εμπεδώσει.

Το ανησυχητικό όμως γιατρέ μου δεν είναι ο ιός που προκαλεί την ασθένεια. Δηλαδή ο ίδιος ο Λαζόπουλος. Είναι το σύμπτωμα. Ο πυρετός. Το σαράντα και δύο. Και το ζωντανό κοινό της εκπομπής που γελούσε με το ότι θα μας κόψουν ή θα μας δηλητηριάσουν το νερό. Οχι όπως θα γελούσε αν το άκουγε σε μια επιθεώρηση του Σεφερλή. Αλλά επειδή είμαστε πολύ μάγκες και δεν μασάμε.

 Τα ψεκαστικά του Καμμένου πετάνε προ πολλού αλλού. Ηταν παλιάς τεχνολογίας. Τώρα έχουμε video game.

Εντάξει γιατρέ μου, υπάρχει αυτή η συνθήκη που σε κάνει να γελάς όταν βλέπεις κάποιον να πέφτει. Κι εγώ όταν πέφτω, πρώτα γελάω και μετά ψάχνομαι που χτύπησα. Δεν νομίζω όμως ότι όσοι γελάνε με το Αλ Τσαντίρι γελάνε γι’ αυτό τον λόγο. Γελάνε γιατί τα πιστεύουν. Και τα πιστεύουν, γιατί είναι άνθρωποι κουρασμένοι, ρημαγμένοι και άρα έτοιμοι να πιστέψουν ό,τι χαϊδεύει τα αυτιά τους. Και να ανακηρύξουν Μεσσία αυτόν που τους τα λέει.

Ποιος ηθοποιός, ποιος Αριστοφάνης που λέει και η διαφήμιση. Μεσσίας – πλασιέ νομίζω ότι ήθελε να γίνει ο Λαζόπουλος όταν ήταν μικρός. Πλασιέ σεναρίων συνωμοσίας. Και τα κατάφερε! Καλλιεργώντας τη δεύτερη ιδιότητα κατόρθωσε να του απονεμηθεί πανηγυρικά η πρώτη. Και να το σαράντα και δύο.

Θα μου πεις γιατρέ μου...