ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Άνθρωποι του Θεού και άνθρωποι του Περισσού

 

Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Είπαμε ότι ευκαιρίας δοθείσης με την εναρκτήρια μαλακία του κυρίου κυρίου Δωδώνης, ο κάθε πικραμένος βγαίνει στη σκηνή να πει το ωραίο του. 

Από κοντά κι εμείς, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε.

 

Αυτό για το οποίο κόπτεται εδώ ο διακεκριμένος βλαξ και …ημισωσίας του Βλαντίμιρ Λένιν, είναι να διατρανώσει την πεποίθησή του περί μη ύπαρξης Θεού.
 

Σύφωνα με το συλλογισμό του, αρκεί γι’ αυτό ως απόδειξη το ότι …άνθρωποι σαν τον κ.κ. Χρυσόστομο “παριστάνουν τους εκπροσώπους του”.
 

Το πώς τώρα η ύπαρξη ενός ψευδο-εκπροσώπου ακυρώνει την ύπαρξη του εκπροσωπούμενου, θα πρέπει να περιμένουμε ίσως το επόμενο tweet του κυρίου Μπογιόπουλου για να μας εξηγηθεί. Εκτός αν η ύπαρξη των ρεφορμιστών, των ρεβιζιονιστών και γενικώς όλων των “δήθεν” μαρξιστών αποτελεί επιχείρημα περί ανυπαρξίας της μαρξικής θεωρίας.
 

Να θυμηθούμε ότι ο κύριος Μπογιόπουλος ανήκει σε ένα κόμμα που οι …μαρξιστές [υποθέτω] Γραμματείς του, κατά συντριπτική πλειονότητα, έχουν διωχθεί κακήν κακώς από τη θέση τους με χαρακτηρισμούς όπως, “πουλημένοι” “σκουλήκια” και “προδότες της σοσιαλιστικής υπόθεσης”.
 

Και, στο φινάλε ...

 

KKEδοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Θα σας ανατρέψουμε αλλά προς το παρόν προστατέψτε μας!!!

Γράφει ο John 

Ο θιασώτης της δικτατορίας και υμνητής της σταλινικής κτηνωδίας, Μπογιόπουλος, ενοχλήθηκε από το κάλεσμα συμφιλίωσης, που απηύθυνε η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (ΕΑΑΣ), κατά το μνημόσυνο για τους πεσόντες, στο Βίτσι.

Είχε πει, συγκεκριμένα, ο Πρόεδρος της ΕΑΑΣ, αντιστράτηγος Σταύρος Κουτρής:

«Καλούμε τους τότε αντιπάλους του Έθνους και του Ελληνικού Στρατού, που πρώτοι “ήρξαντο χειρών αδίκων”, να αναγνωρίσουν το ιστορικό πολιτικό λάθος τους, που αιματοκύλησε τη χώρα, να αποκηρύξουν την δια της βίας επίλυση των πολιτικών διαφορών, να κηρύξουν την πίστη τους στη Δημοκρατία, και ευχόμαστε να προσέρχονται στο μέλλον στους χώρους αυτούς, ώστε από κοινού να μπορούμε να αναφωνήσουμε: “ποτέ ξανά!”»

 
Αυτό ο Μπογιόπουλος το θεώρησε κήρυγμα μίσους, ενώ την ομιλία του ΓΓ του ΚΚΕ, Κουτσούμπα, στα εγκαίνια του μνημείου εκτελεσμένων στο Μεζούρλο, την αντιλαμβάνεται ως δήλωση εθνικής ομοψυχίας. 

Είπε ο επίσης θιασώτης της δικτατορίας και του σταλινισμού, Κουτσούμπας:

«Όπως τότε, έτσι και σήμερα, στην πραγματικότητα συγκρούονται δύο κόσμοι. Από τη μια, ήταν η περηφάνια, η λεβεντιά, η αντοχή, η ανιδιοτέλεια και ο ηρωισμός των πιο μεγάλων πράξεων για την κοινωνική απελευθέρωση. Από την άλλη, ήταν ο κόσμος των εκμεταλλευτών, αυτός της αγριότητας των βασανιστών και των χαφιέδων, της δολιότητας και της εξαγοράς, του ψέματος και της διαφθοράς, ενός σάπιου, διεφθαρμένου και άδικου συστήματος. Αυτοί οι δύο κόσμοι συνεχίζουν και σήμερα να συγκρούονται και δεν μπορούν να γίνουν “ένα”, όπως φαντασιώνονται ορισμένοι που κάνουν όνειρα.

Η συμφιλίωση που προπαγανδίζουν είναι κάλπικη. Ο αντίπαλος δεν διστάζει να φτάσει έως τη φυσική εξόντωση του αγωνιστή, όταν στη δράση του βλέπει κίνδυνο για την εξουσία και στα κέρδη του. Δεν ξεμπερδεύεις με τέτοιον ανήθικο αντίπαλο, γλείφοντας τα κόκαλα, που πετά απ’ το τραπέζι. Ή θα πας τον αγώνα σου ώς το τέρμα ή εδώ θα μας γονατίζουν διαρκώς. Και τέτοια απόφαση έχουμε πάρει. Να συνεχίζουμε την πάλη. Τραβάμε μπροστά, με τη θυσία τους λίπασμα λευτεριάς στους αγώνες που έρχονται. Είμαστε εδώ, για να βεβαιώσουμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, που χάθηκαν “σε άνιση μάχη και πάλη σκληρή”, πως όχι μόνο τίποτα δεν πάει χαμένο, μα και πως ακριβώς η θυσία τους είναι το ζωογόνο λίπασμα στους αγώνες που έρχονται. Εμπνεόμαστε από τη θυσία τους, διδασκόμαστε από τον αγώνα τους και συνεχίζουμε την πάλη, για να δικαιωθεί το όραμά τους, η πάλη, η θυσία τους, για να νικήσει τελικά ο λαός.»

Αυτές τις απόψεις, προφανώς, ο Μπογιόπουλος τις θεωρεί “ερωτική επιστολή”.

Μιλώντας στο μικρόφωνο του REAL FM, ο Μπογιόπουλος αποκάλεσε τους αξιωματικούς της ΕΑΑΣ «αλήτες απόστρατους» και «φασίστες, που παραβαίνουν τον νόμο».

Η ΕΑΑΣ, με εξώδικο, ζήτησε από τον Μπογιόπουλο να ανακαλέσει. 

Εκείνος επέμεινε –τι σταλινικός θα ήταν, άλλωστε– και η ΕΑΑΣ κατέθεσε αγωγή εναντίον του και εναντίον του Σταθμού. Κι ο Μπογιόπουλος τα βρήκε σκούρα. Οπότε, έβαλε τα “μεγάλα μέσα”: το ΚΚΕ. Το οποίο, ναι μεν θέλει να ανατρέψει αυτό το “αντιλαϊκό καπιταλιστικό σύστημα”, ναι μεν σηκώνει συνεχώς τη σφιγμένη γροθιά της επανάστασης, ναι μεν στελέχη του επιτίθενται και χτυπούν αστυνομικούς και πολιτικούς αντιπάλους, ναι μεν υβρίζει και συκοφαντεί τους πάντες, που διαφωνούν με τον ολοκληρωτισμό του, αλλά τρέχει κλαψουρίζοντας στη “φούστα” του συστήματος, κάθε φορά που κάποιος υβριζόμενος προσφεύγει στη Δικαιοσύνη.

Έτσι, ζητάει τώρα από τη Βουλή να αποσυρθεί η αγωγή της ΕΑΑΣ κατά Μπογιόπουλου, την οποία αποκαλεί, μάλιστα, «κατάπτυστη»!

Ρωτάμε: προβλέπεται από την «αστική» Δημοκρατία παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης; Μπορεί η Βουλή να διατάξει ακύρωση δίκης;

Θα έχει μπερδευτεί το ΚΚΕ, νομίζοντας ότι είναι ακόμα στην εποχή, που ο θάνατος ή η ζωή σου εξαρτώνταν από ένα νεύμα του Στάλιν στον Μπέρια. Αλλά στη «σάπια αστική δημοκρατία», την οποία δεν αναγνωρίζουν και θέλουν να ανατρέψουν, μολονότι η Δικαιοσύνη κάθε άλλο παρά ανεξάρτητη είναι, δεν γίνεται η Βουλή να ακυρώνει δίκες.

Το ξέρει αυτό το ΚΚΕ και απευθύνεται στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (αυτό που, σύμφωνα με τα γραφόμενά του, είναι το προπύργιο του Νατοϊκού ιμπεριαλισμού): σού λέει, θα πιέσουμε το ΥΠΕΘΑ να πιέσει την ΕΑΑΣ να αποσύρει την αγωγή, για να μπορεί ο κάθε Μπογιόπουλος να βρίζει και να συκοφαντεί ατιμώρητος.

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ καταγγέλλει αυτήν τη σταλινική μεθόδευση του ΚΚΕ, καταγγέλλει τη Δημοσιογραφία (αριστερή και δεξιά), που έχει μεταβληθεί σε κομματική “ντουντούκα”, και καταγγέλλει επίσης τα κηρύγματα μίσους και τις γιορτές μίσους, στις οποίες επιδίδεται το ΚΚΕ, σπέρνοντας ανά την Ελλάδα μνημεία των πεσόντων του λεγόμενου Δημοκρατικού Στρατού (ο Εθνικός Στρατός τι ακριβώς ήταν;) και διακηρύσσοντας ότι θα πάει την ταξική σύγκρουση μέχρι τέλους κι ότι θά ’ρθουν οι μέρες, που ονειρεύτηκαν, όσοι θέλησαν να διαμελίσουν τη χώρα, να την καταστήσουν “σοβιετικό προτεκτοράτο” και να εγκαθιδρύσουν σ’ αυτήν το καθεστώς της σταλινικής κτηνωδίας.

Ελπίζουμε ο “πέλεκυς” της Δικαιοσύνης να πέσει βαρύς στον συκοφάντη και υβριστή Μπογιόπουλο, και...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - Γάζα: Το διαρκές “Άουσβιτς” του Ιμπεριαλισμού

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Όταν ο Γκαίρινγκ, υπαρχηγός του Χίτλερ και επικεφαλής της Γκεστάπο, ανέλαβε την ηγεσία του υπουργείου των Εσωτερικών στην κυβέρνηση των ναζί, απευθυνόμενος στην αστυνομία του Ντόρτμουντ, δήλωσε: «Δύο είδη νόμου ξέρω, γιατί ξέρω και δύο είδη ανθρώπων: αυτούς που είναι με το μέρος μας και αυτούς που είναι εναντίον μας»!

   Αυτός ο «νόμος», ο «νόμος» του «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας», ο «νόμος» των ναζί, έγινε παγκόσμιος νόμος της «νέας τάξης πραγμάτων» στο λυκαυγές του 21ου αιώνα. Του «νέου αμερικανικού  αιώνα», όπως τον έχουν βαφτίσει τα γεράκια της Ουάσινγκτον…

   Συνιστά ιστορική παραφροσύνη. Κι όμως: Εφτά ολόκληρες δεκαετίες μετά το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης, εκείνος που αναβιώνει την «λογική» του Γκέρινγκ είναι το κράτος του Ισραήλ. Ο «νόμος» που εφαρμόζει το Ισραήλ, αυτή η ύβρις κατά του Ανθρώπου, αποτελεί μετουσίωση του χιτλερικού δόγματος: «Εφόσον σε παρακολουθώ είσαι ύποπτος, εφόσον σε εκτελώ είσαι ένοχος, εφόσον σε βομβαρδίζω είσαι τρομοκράτης»!

   Η «λογική» του φασισμού, στην εκδοχή της κυβέρνησης του Ισραήλ, λέει: Δεν είναι ο Νετανιάχου ο δολοφόνος. Δεν φταίει αυτός. Φταίνε τα... θύματά του. Φταίνε οι εκτελεσμένοι, φταίνε οι δολοφονημένοι! Και φταίνε γιατί είναι Παλαιστίνιοι, γιατί είναι Λιβανέζοι, γιατί είναι Σύροι. Γιατί είναι άνθρωποι από κάθε γωνιά του κόσμου που υπέπεσαν στο «έγκλημα» να μη συμφωνούν με το Ισραήλ. Οι δε Παλαιστίνιοι φταίνε διπλά: Γιατί δεν συναινούν με την κατοχή της πατρίδας τους από το Ισραήλ….

   Ο ίδιος φασισμός, πριν 70 χρόνια έλεγε: «Ο Χίτλερ δεν ήταν αντισημίτης. Απλώς, εκείνοι έκαναν το "λάθος" να είναι Εβραίοι»!

   Κατά την ορολογία της περίφημης «διεθνούς κοινότητας», η γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης από το Ισραήλ δεν είναι έγκλημα. Δεν είναι δολοφονία. Δεν είναι βαρβαρότητα. Κατά την ορολογία του ΟΗΕ, πρόκειται απλώς για μια ...«υπερβολή»! Που όπως δήλωσε ο κύριος ΓΓ του ΟΗΕ, ο Μπαν Κι Μουν, του προκαλεί… «ανησυχία». Μετά από περίπου 200 νεκρούς και μετά από 1.300 τραυματίες, ο κ.Μουν νιώθει… «ανησυχία». Τι λες!

   Το 2009, στην προηγούμενη ανάλογης έκτασης θηριωδία εκ μέρους του Ισραήλ, τα επίσημα στοιχεία μιλούσαν για 1.010 νεκρούς Παλαιστίνιους (τα 2/3 παιδιά, γυναίκες και άμαχος πληθυσμός), για πάνω από 4.500 τραυματίες και 90.000 εκτοπισμένους. Αλήθεια για ποιο πράγμα «ανησυχεί» ο κ Μουν; Μήπως αυτή τη φορά το Ισραήλ δεν πετύχει τα «ανθρωπιστικά» του στάνταρ;

   Τότε οι εντολές που είχαν οι Ισραηλινοί στρατιώτες ήταν: «Πρώτα πυροβολείτε και μετά ελέγχετε ποιον χτυπήσατε». «Καλύτερα να χτυπήσετε έναν αθώο, παρά να διστάσετε να χτυπήσετε τον εχθρό». «Αν δεν είστε σίγουροι, σκοτώστε». «Δεν υπάρχουν αθώοι». «Πρώτα πυροβολείτε και μετά σκέφτεστε». Αυτές ήταν μερικές από τις διαταγές με τις οποίες ο στρατός του Ισραήλ ενεργούσε στην επί 22 μέρες γενοκτονία των Παλαιστινίων. Το αποκάλυψαν - μιλώντας στην ισραηλινή ανθρωπιστική οργάνωση «Σπάστε τη Σιωπή» - τριάντα Ισραηλινοί στρατιώτες που συμμετείχαν, τότε, στην εισβολή στη Γάζα. Σήμερα οι εντολές είναι οι ίδιες. Μόνο που στη θέση του «πυροβολείστε» υπάρχει το «βομβαρδίστε»… 

   Τι είναι η εκτέλεση παιδιών και γυναικών; Το θανατικό για χιλιάδες αμάχους Παλαιστίνιους, τι είναι; Είναι χιτλερική τακτική; Είναι κτηνωδία; Είναι φρικαλέος ιμπεριαλισμός; 

Όχι! Κατά την ΕΕ πρόκειται απλώς για μια ...«δυσανάλογη» πράξη! Που, όπως με σοφία κατέληξε προχτές το ευρωαπαράτ, καλόν είναι να αποφεύγεται. Τόσο… σθεναρή εκδηλώθηκε η αντίδραση των Μέρκελ, Μπαρόζο, Γιούνγκερ και των λοιπών ευρωΜέτερνιχ. Οι οποίοι έκαναν πάλι το καθήκον τους: Τήρησαν για μια ακόμα φορά τις δήθεν «ίσες αποστάσεις». Παράστησαν τους… «ουδέτερους». Και συνέστησαν… «ψυχραιμία».

      Αλλά, όση «ψυχραιμία» κι αν διαθέτεις, δεν μπορεί να μην διαπιστώνεις ότι η  «ουδετερότητα» αυτής της περίφημης «διεθνούς κοινότητας» δεν απέχει πολύ από αυτό που περιέγραφε ο Αριστοτέλης στην «Αθηναίων Πολιτεία»: Ο Σόλωνας, αναφέρει ο Αριστοτέλης, είχε καταγγείλει στην εποχή του πως όταν μένει κανείς αμέτοχος και «ουδέτερος» σε θέματα ζωής και θανάτου, θα πρέπει να θεωρείται άτιμος!

   Παρεμπιπτόντως (1): Ο κύριος Ούντο Βόινγκτ  - στις εκδηλώσεις του οποίου για τον Χίτλερ το 2005 συμμετείχε η Χρυσή Αυγή – είναι ο ευρωβουλευτής που εξέλεξε στις πρόσφατες ευρωεκλογές το ναζιστικό γερμανικό κόμμα NPD. Ε, ο κύριος αυτός, εδώ και μια βδομάδα αποτελεί εκλεκτό μέλος της Επιτροπής Ελευθεριών των Πολιτών του Ευρωκοινοβουλίου. Δηλαδή είναι υπεύθυνος για θέματα… ανθρωπίνων δικαιωμάτων!

   Παρεμπιπτόντως (2): Χτες ο κύριος Σουλτς, κάλεσε τους «μπράβους» να πετάξουν έξω από την αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου τον ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Κ.Παπαδάκη, διότι… έθιξε την Μαρί Λεπέν!

   Καταλάβατε τώρα ποιά είναι η «Ευρώπη των λαών» που συνιστά «ψυχραιμία» και προς αυτούς που ρίχνουν τις βόμβες και προς τους άλλους που δέχονται τις βόμβες;…

   Η πολεμική μηχανή του Ισραήλ ξεκληρίζει, εξοντώνει, δολοφονεί, κι αυτοί, οι μεγάλες Δυνάμεις, οι διεθνείς οργανισμοί του «νεοταξίτικου» γκανγκστερισμού, η «παλιά» και η «νέα» Ευρώπη, ο παλιός και ο «Νέος Κόσμος» της ιμπεριαλιστικής παλιανθρωπιάς, παίζουν με τις λέξεις.  

Εμείς δε θα παίξουμε. Οι σφαγείς του κράτους του Ισραήλ, μαζί με εκείνους που κάνουν πλάτες στους σφαγείς, είναι «απλώς»:  

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Γκοοοοοοολ!

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Toυ ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Από το διάβασμα και μόνο του τίτλου, είμαστε βέβαιοι ότι οι «δυσκοίλιοι» ξεκίνησαν ήδη να ψιθυρίζουν όλο… ευφυΐα: «Μα δεν βλέπετε στη Βραζιλία τις διαδηλώσεις;». 

Τις βλέπουμε άνθρωπέ μου. Αυτό που εσύ δεν βλέπεις είναι ότι στη Βραζιλία δεν διαδηλώνουν ενάντια στο ποδόσφαιρο. Δεν διαδηλώνουν ενάντια στο παιχνίδι. Διαδηλώνουν ενάντια στη ληστεία της FIFA και στην ενδοτικότητα της εκεί κυβέρνησης απέναντί της.

   «Και τι έγινε που ο Σαμαράς (σ.σ.: ο Γιώργος, εννοείται…) έβαλε το πέναλτι, μήπως σωθήκαμε από το Μνημόνιο;» - επιμένει ο «δυσκοίλιος». 

 Όχι άνθρωπέ μου, δεν σωθήκαμε από τα Μνημόνια. Ούτε η πρόκριση ήταν προαπαιτούμενο για καμιά δόση από την… τρόικα. Τίποτα δεν άλλαξε. Όπως δεν άλλαξε και η τύχη των Φόκλαντ που ποτέ δεν πέρασαν στην Αργεντινή επειδή ο Μαραντόνα ντρίμπλαρε όλη την εθνική Αγγλίας και της τo «κάρφωσε». Αλλά αυτό δεν μας απαγορεύει να φωνάξουμε: «Γκόοοολ»!  

   Τελικά, ύστερα από τόνους τέτοιας και παρόμοιας διανοουμενίστικης «δυσκοιλιότητας» κατά του ποδοσφαίρου όλες οι θεωρίες περί «οπίου του λαού» και οι βαρύγδουπες «αναλύσεις», που δεν μπορούν να διακρίνουν το παιχνίδι από τους «αφεντάδες» του, γίνονται σμπαράλια από μια και μόνο ατάκα του Αλ Πατσίνο: «Η μπάλα δεν είναι δα και η ζωή. Είναι κάτι πολύ περισσότερο»!

   Όσο για  τον Μπιλ Σάνκλι, αυτή τη μεγάλη μορφή του αγγλικού ποδοσφαίρου και αναμορφωτή της Λίβερπουλ, είχε το «θράσος» να «διαβεβαιώνει» τους επικριτές του ποδοσφαίρου ότι το ποδόσφαιρο «δεν είναι ένα απλό ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι κάτι πολύ ανώτερο»!

   Η μπάλα είναι ο τελευταίος ίσως συλλογικός μηχανισμός της ταύτισης του «εγώ» με το «εμείς». 

Κανένα άλλο παιχνίδι δε μετατράπηκε σε οικουμενική γλώσσα όπως το ποδόσφαιρο.  

Κανένα άλλο παιχνίδι δεν κατόρθωσε να κάνει να χαίρονται ταυτόχρονα (αν και για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) τόσο οι «νονοί» της FIFA όσο και ο Νέλσον Μαντέλα, μόλις ανακοινώθηκε ότι το Μουντιάλ του 2010 θα γινόταν στη Νότια Αφρική. 

Κανένα άλλο παιχνίδι δεν κατάφερε να εκπροσωπήσει κοινωνικές τάξεις και κόμματα, και δεν κατόρθωσε να βγαίνει αλώβητο και αθώο στη συνείδηση της κερκίδας παρά τα νταραβέρια του με τον κάθε Κοσκωτά ή με τον κάθε Μπερλουσκόνι. 

Στο ποδόσφαιρο, αποκρυσταλλώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο η σχέση του «εγώ» με το «εμείς». 

Στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή, ο ατομισμός πληρώνεται. Το άτομο γίνεται χρήσιμο μόνο αν υποτάξει το «εγώ» του στο «εμείς». Στην αντίθετη περίπτωση, είτε γελοιοποιείται είτε χαντακώνει την ομάδα. Αυτό δε σημαίνει ότι το στοιχείο της προσωπικότητας ακυρώνεται στο ποδόσφαιρο. Ίσα ίσα, εδώ ακριβώς έχουμε μια εκπληκτική έκφραση του διαλεκτικού νόμου της «ενότητας και της πάλης των αντιθέτων»: Το στοιχείο της προσωπικότητας παίζει καθοριστικό ρόλο, είτε ανήκεις στις ποδοσφαιρικές «ιδιοφυΐες» είτε ανήκεις στους «μοιραίους» παίκτες. Μόνο που αυτή η προσωπικότητα, αυτός ο εγωισμός, δεν μπορεί ποτέ να ολοκληρωθεί πέρα και έξω από την ομάδα. Για να «τελειοποιηθεί», πρέπει να συνεργαστεί με δέκα ακόμα διαφορετικά «εγώ», να αποδομηθεί, να καταστραφεί για να μπορέσει να πετύχει και να αποθεωθεί. Όπως και στη ζωή.

   Μια τόσο δημοφιλής υπόθεση, όπως το ποδόσφαιρο, δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από εκείνους που θέλουν να καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων. Εταιρείες, κυβερνήσεις, κοινωνικοί σχηματισμοί προσπαθούν, αξιοποιώντας το μηχανισμό της ταύτισης με την άλφα ή βήτα ποδοσφαιρική ομάδα, σε συλλογικό ή εθνικό επίπεδο, να κερδίσουν προσεταιριζόμενοι την «πελατεία» του αθλήματος.

Πρώτον, γιατί οι τεράστιες μάζες των ανθρώπων που παθιάζονται με την μπάλα αποτελούν ταυτόχρονα τεράστιες, και ως εκ τούτου, κερδοφόρες αγορές.  

Δεύτερον, γιατί σε ένα άθλημα με τέτοια απήχηση η δυνατότητα να επιβάλλεις τη δύναμή σου, τα συμφέροντά σου, να προκαθορίζεις και να ελέγχεις την εξέλιξή του συνιστά ένα παιχνίδι εξουσίας.

Από δω και πέρα είναι που αρχίζει το παιχνίδι να γίνεται σικέ. Όπως και στη ζωή, έτσι και στο ποδόσφαιρο, όσο πιο τερατώδης γίνεται η δύναμη των ισχυρών, τόσο πιο εξόφθαλμο γίνεται το στήσιμο.

   Το ποδόσφαιρο είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Ακόμα κι αν αυτό δεν το καταλαβαίνουν όσοι δε θέλουν να το καταλάβουν, το καταλαβαίνουν οι πολυεθνικές. Αλλιώς, δε θα είχαν ρίξει τα νύχια τους επάνω στο ποδόσφαιρο. Το αντιλαμβάνονται οι επιχειρηματικοί κολοσσοί που ενσωματώνουν το ποδόσφαιρο στις μπίζνες τους. Το διαπιστώνουν και το εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις, οι μαφιόζοι, οι τζογαδόροι, ο υπόκοσμος και οι VIPs...

   Το ποδόσφαιρο, το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι μια υπόθεση διαπλοκής, οικονομικών συμφερόντων, πολιτικής και ιδεολογικής εκμετάλλευσης.

Το ποδόσφαιρο –ιδιοκτησία πλέον στα χέρια των προυχόντων, που αντιμετωπίζουν τους παρίες των κερκίδων σαν άτομα μειωμένης αντίληψης και σίγουρα μειωμένων κοινωνικών δικαιωμάτων– μετατρέπεται σε ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο «συναίνεσης». Η μπάλα, που παίζεται από τα σοκάκια του βομβαρδισμένου Ιράκ μέχρι τα ιδιωτικά γήπεδα των τραπεζών της Ζυρίχης, το ποδόσφαιρο, αυτός ο σύγχρονος «ναργιλές» αποχαύνωσης και ορόσημο μιας κάποιας ανύπαρκτης αταξικής κοινωνίας, ξαναπαίζει το ρόλο που ήθελαν οι εργοστασιάρχες στην πρώιμη φάση του: Βάλιουμ εκτόνωσης των παθών των πολλών. Νυστέρι λοβοτομής και αποπροσανατολισμού. Ένας τόπος επιβολής –μέσα και έξω από το γήπεδο– της δικτατορίας των «εχόντων και κατεχόντων».

   Σήμερα, την εποχή του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, η διαπλοκή του ποδοσφαίρου με τους οικονομικούς άρχοντες έχει πάρει απίθανες διαστάσεις. Έτσι λειτουργεί η «ελεύθερη αγορά». Οτιδήποτε αποτελεί «προϊόν» που μπορεί να πουληθεί στις μάζες το κατακτά. Το αλώνει. Το κουρσεύει. Και μετά το πουλά. Έτσι κερδίζει διπλά. Κερδίζει και ιδεολογικά και οικονομικά.

  Ωστόσο, το ποδόσφαιρο, ως παιχνίδι, δε φταίει τίποτα για όλα αυτά. Οσο κι αν ασφυκτιά από την ποδηγέτησή του από τους κάθε λογής «παράγοντες», θα έχει πάντα για το ανθρώπινο είδος την αξία που του αποδίδει ο Γάλλος συγγραφέας Ζιροντού: «Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ... Όλα τα μεγάλα παιχνίδια του ανθρώπου είναι παιχνίδια με μπάλα... Στη ζωή μας η μπάλα είναι το πράγμα εκείνο που ξεφεύγει ευκολότερα από τους νόμους... Έχει την ιδιότητα κάποιας δύναμης που δεν μπορεί κανένας να τη δαμάσει απόλυτα».

   Ναι λοιπόν! Παρά την καπηλεία που έχει υποστεί, παρά το σφετερισμό του από τους «άμπαλους» του χρήματος, παρά την βρωμιά που κρύβεται πίσω από την βιομηχανία του θεάματος, το ποδόσφαιρο είναι αθώο! 

Το ποδόσφαιρο δεν φταίει σε τίποτα. Γι’ αυτό το λατρεύουν και θα το λατρεύουν στις φαβέλες.

   Το ποδόσφαιρο είναι αθώο και πάντα μια μπάλα θα φτάνει για να το αποδείξει! Μια μπάλα θα είναι αρκετή για να γίνεται πάλι το ποδόσφαιρο παιχνίδι! Μια μπάλα, μερικά πανιά δεμένα, οτιδήποτε μοιάζει στρογγυλό, είναι αρκετό για να πάρει φωτιά η αλάνα, το σοκάκι, η αυλή, ο δρόμος, για να αντηχήσει η πιο διαδεδομένη γλώσσα στον κόσμο: Η γλώσσα του ποδοσφαίρου. Αυτό το παγκόσμιο παιχνίδι είναι παντού, κάθε στιγμή, κάθε μέρα προσιτό σε όλους.

   Πριν χρόνια το πρακτορείο Magnum οργάνωσε μια περίφημη φωτογραφική έκθεση με τίτλο: «Πλανήτης Ποδόσφαιρο». Πράγματι, ζούμε σε έναν πλανήτη όπου: «Σε τόπους πολιτικών κρίσεων, στο πεδίο της μάχης, σε μικροαστικές αυλές, στις άθλιες παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, στις ευρωπαϊκές πλαζ, στους κύκλους των λουόμενων ινδουιστών στον Γάγγη, σε πάρκινγκ, σε αυλές ιταλικών μοναστηριών», όπου κι αν ταξιδέψεις συναντάς το ποδόσφαιρο. Το συναντάς «στην παιγνιώδη διάθεση των νεαρών μουσουλμάνων γυναικών που παίζουν ποδόσφαιρο κουκουλωμένες με την μπούρκα, στη στοργή που δείχνει ο ποδοσφαιρόφιλος στο μικρό του γιο (...) στα ξυπόλητα παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο στο Καμερούν, στη χαρά των νεαρών Ιρλανδών ιερέων που βγάζουν τα ράσα για να παίξουν ποδόσφαιρο» (Γ. Καρουζάκης, «Φωτογραφίες στη γλώσσα του ποδοσφαίρου», Ελευθεροτυπία, 6/10/2004).

 Ναι, το ποδόσφαιρο είναι παντού. Ανήκει σε όλους. Όπως και η ζωή. Κι ας το καρπώνονται οι λίγοι. Όπως και τη ζωή.  

Η μπάλα μοιάζει με τη ζωή. Εκεί οφείλεται η βασιλεία της:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ετσι τρώνε τους διαφωνούντες τα "δημοκρατικά" μπουμπούκια του Περισσου!

Να χαίρεστε το Σταλινικό τσίρκο σας σύντροφοι...

Σφίγγει ο κλοιός για τους διαφωνούντες του ΚΚΕ. Η απόλυση του δημοσιογράφου Νίκου Μπογιόπουλου από τον «Ριζοσπάστη» με άνωθεν πολιτική απόφαση (σε επίπεδο Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ), επειδή αρνήθηκε να υπογράψει ατομική σύμβαση εργασίας, σηματοδοτεί την κορύφωση της εσωκομματικής σύγκρουσης που εγκαινιάστηκε πριν από λίγους μήνες, κατά τον προσυνεδριακό διάλογο ενόψει του 19ου Συνεδρίου (Απρίλιος 2013). Με την απόλυσή του θεωρείται ότι κλείνει ο κύκλος των «κομματικών» δημοσιογράφων, δηλαδή εκείνων που είναι μέλη ή στελέχη του ΚΚΕ και είχαν διατυπώσει προσυνεδριακά τη διαφωνία τους με τη «σκληρή γραμμή» της ηγεσίας για «λαϊκή εξουσία».

Ωστόσο, και μη κομματικά μέλη που εργάζονταν στην εφημερίδα εδώ και πολλά χρόνια και που είτε διαφώνησαν πολιτικά είτε αντιτέθηκαν στις μαζικές απολύσεις που υιοθέτησε ο Περισσός από τον Δεκέμβριο του 2012 είχαν την ίδια τύχη. Μεταξύ αυτών και ο άρτι απολυθείς Θ. Κανιάρης, που προσυνεδριακά είχε αποδώσει ευθύνες στην ηγεσία για την εκλογική ήττα που υπέστη το ΚΚΕ στις τελευταίες εκλογές, όπως και ο απολυθείς Γ. Φωτούλας, ο οποίος συμμετείχε στην ομάδα των 14 που διαφώνησαν δημοσίως με τις απολύσεις απευθυνόμενοι στην ΕΣΗΕΑ, κίνηση η οποία θεωρήθηκε από τον Περισσό εχθρική και «αντικομματική».

Η «λάθος πορεία».  

Αν και μαχητικός προπαγανδιστής της πολιτικής του ΚΚΕ, γνωστός από τις ένθερμες εμφανίσεις του στα τηλεοπτικά πάνελ, ο κ. Μπογιόπουλος δεν άργησε να βρεθεί στο στόχαστρο της ηγεσίας πριν ακόμα διατυπώσει δημόσια τις απόψεις του μέσω του προσυνεδριακού άρθρου του, στο οποίο έκανε λόγο για «λάθος πορεία» και ασκούσε σκληρή κριτική για παραβίαση των έως τότε προγραμματικών θέσεων του κόμματος και τους χειρισμούς που οδήγησαν στο «οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα» του 2012.

Η πρόσφατη κατάργηση της στήλης του στον «Ριζοσπάστη» με τον τίτλο «Ημεροδρόμος» ήταν ένα βήμα πριν από την εκδίωξή του. Σημειωτέον ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, η στήλη του καταργήθηκε ενώ είχε ήδη παραιτηθεί του μισθού του και ενώ προσέφερε τις υπηρεσίες του στην εφημερίδα εθελοντικά, δίχως να αμείβεται. Κατά τις ίδιες πηγές, ήταν γνωστό στο ΚΚΕ ότι ο κ. Μπογιόπουλος δεν επρόκειτο να υπογράψει ατομική σύμβαση εργασίας, όπως είχε διαμηνύσει και στη νέα διεύθυνση του «Ριζοσπάστη», όχι για οικονομικούς αλλά για ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους.

Το εμπιστευτικό σημείωμα.  

Πάντως οι ανοιχτοί λογαριασμοί που διατηρούσε η ηγεσία με τον Ν. Μπογιόπουλο είχαν και προϊστορία. 

Τον Ιούλιο του 2011 το Πολιτικό Γραφείο είχε εκδώσει εμπιστευτικό εσωκομματικό σημείωμα, το οποίο συζητήθηκε στις οργανώσεις, ασκώντας του κριτική για το βιβλίο που είχε γράψει με τίτλο «Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε» (εκδόσεις Λιβάνη). Στο εσωκομματικό σημείωμα, , αναφερόταν ότι «από στελέχη του Κόμματος έχουν διατυπωθεί ερωτήματα σχετικά με αυτό το βιβλίο αφενός γιατί εκδόθηκε από τον Λιβάνη κι όχι από τη Σύγχρονη Εποχή (σ.σ. είναι το εκδοτικό του ΚΚΕ), αφετέρου για τη γνώμη του κόμματος ως προς το περιεχόμενο». Το Πολιτμπιρό ενημέρωνε τα κομματικά μέλη για τα εξής:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Στο Μεσαίωνα του ΚΚΕ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Π. ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Στα... “μαλακά” έπεσε ο συνάδελφος Νίκος Μπογιόπουλος: από το ΚΚΕ απλώς τον απέλυσαν. Δεν τον έκαψαν λ.χ. στην πυρά, όπως θα έκανε η Ιερά Εξέταση για το ίδιο ακριβώς “αμάρτημα” στο Μεσαίωνα.  

Και γιατί τον απέλυσαν; 

Αιτία αλλά και αφορμή μαζί είναι ότι δεν δέχθηκε να υπογράψει αυτό που το ίδιο το Κόμμα διαρκώς καταγγέλει για τους άλλους, αλλά, ταυτόχρονα, εκείνο εφαρμόζει: τις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Υπήρξε συνεπής. Επρεπε λοιπόν να πληρώσει...

Η βαθύτερη αιτία όμως είναι ότι έγραψε βιβλίο χωρίς να τους πάρει την άδεια! Και όχι απλώς έγραψε βιβλίο χωρίς να τους ρωτήσει, αλλά, το χειρότερο, το βιβλίο πέτυχε: έγινε ένα από τα πιο δυνατά μπεστ σέλερ της μνημονιακής εποχής. Αγοράστηκε, διαβάστηκε και συζητήθηκε όσο λίγα στα νέα μαύρα ελληνικά χρόνια.  

Και, ας σημειωθεί για όσους ίσως δεν το έχουν διαβάσει ακόμα, ότι δεν πρόκειται για κανένα “αιρετικό” βιβλίο που ερχόταν σε αντίθεση με αυτά που (λέει ότι) πιστεύει ο Περισσός. Κάθε άλλο μάλιστα: έδινε, αντιθέτως, σε όλα αυτά μια γερή και φρέσκια ματιά. Εγκλημα...

Μόνον τους ψήφους αυτών που πήγαν στο βιβλιοπωλείο, πλήρωσαν και αγόρασαν το “Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε” του Μπογιόπουλου (εκδόσεις Λιβάνη) να έπαιρνε το ΚΚΕ στις περασμένες εκλογές, θα ήταν, σε απόλυτους αριθμούς, τουλάχιστον μία μονάδα πάνω. Πόσο μάλλον να του επέτρεπαν λ.χ, να βγει στην τηλεόραση να μιλήσει από την οποία έχει όλο αυτό το διάστημα “χαθεί”:  ήταν μακράν ο πιο ουσιαστικός, επικοινωνιακός, πειστικός στρατευμένος κουμμουνιστής του Περισσού. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αλήθεια αυτό είναι «άκρο»;

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η γερόντισσα, ετών 95, είναι ανασφάλιστη. Έκανε το «λάθος» στα νιάτα της να πολεμήσει το ναζισμό ως αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης. Το ελληνικό κράτος την «αντάμειψε» για την ΕΑΜική της δράση με το επίδομα των… 66 ευρώ! Μέχρι τώρα η γερόντισσα τα κουτσοβόλευε με αυτά τα 66 ευρώ συν τα 340 ευρώ που έπαιρνε ως προνοιακή σύνταξη από τον ΟΓΑ. 

Αλλά το κράτος μας έχει προβλήματα. Κι αποφάσισε να δράσει. Κι έδρασε: Πλέον, όποιος πέραν της προνοιακής σύνταξης λαμβάνει και κάποιο άλλο -  «ανεξαρτήτως ποσού» - επίδομα,  τότε η προνοιακή σύνταξη κόβεται. Έτσι από δω και πέρα η 95χρονη γερόντισσα, η αγωνίστρια της Εθνικής  Αντίστασης, θα «ζει» με τα 66 ευρώ (όπως αποκάλυψε ο «Ριζοσπάστης», 4/10/2013).

Στην ίδια μοίρα με τη γερόντισσα βρίσκονται χιλιάδες υπερήλικες ανασφάλιστοι του ΟΓΑ από τους περίπου 40.000 γέροντες που μέχρι τώρα λάμβαναν την «παροχή» των 340 ευρώ. Τώρα, ακόμα κι αυτά τα 340 ευρώ της πρόνοιας, οι κυβερνώντες που τα έχουν βαφτίσει «σύνταξη», έθεσαν προϋποθέσεις. Όχι για να τα αυξήσουν. Αλλά για να τα κόβουν! Το ίδιο θα συμβεί από την 1^η του 2014 με τους 65.000 συνταξιούχους που τους κόβουν το ΕΚΑΣ.

• Αλήθεια, εκείνοι που πολιτεύονται εφευρίσκοντας μέτρα τέτοιας ακρότητας, οι ίδιοι που στις εκλογές του 2012 έλεγαν «ψηφίστε μας για να έχετε συντάξεις», συνιστούν «άκρο»;

 Πέρσι  οι 8 στις 10 πολυκατοικίες έμειναν χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης. Οι οικογένειες των μισθολογικά λεηλατημένων και των ανέργων ξεπάγιασαν. Αλλά φέτος η κυβέρνηση «αναγνωρίζοντας» το πρόβλημα αποφάσισε να δείξει το ανθρώπινο πρόσωπό της: Θα δώσει (αν το εγκρίνει η τρόικα…) αύξηση στο επίδομα θέρμανσης που θα ανέρχεται στο ιλιγγιώδες ποσό των 0,07 ευρώ το λίτρο! Με αυτό το ποσό οι «ξυλιασμένοι» έχουν την επιλογή να κάνουν υπομονή, να μαζεύουν σε κάποιο κουμπαρά την κυβερνητική ελεημοσύνη και το 2042 που λήγουν οι δανειακές συμβάσεις, ίσως να έχει μαζευτεί το ποσό για να αγοράσουν κανά φτηνό ζευγάρι γάντια. Πετρέλαιο, πάντως, γιόκ. Και φέτος.

• Αλήθεια, εκείνοι που πολιτεύονται επιβάλλοντας μέτρα τέτοιας ακρότητας, οι ίδιοι  που στις εκλογές του 2012 έλεγαν «ψηφίστε μας για να έχετε καύσιμα», συνιστούν «άκρο»;

Στην Ελλάδα του 2013, σύμφωνα με την Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, ο ένας στους τρεις ασθενείς αλλάζει μόνος του την φαρμακευτική του αγωγή. Μειώνει τα φάρμακα και τη δοσολογία τους, γιατί δεν έχει τα χρήματα να την ακολουθήσει σωστά. Δεν έχει λεφτά να αγοράσει τα φάρμακα που του χρειάζονται.

• Αλήθεια, εκείνοι που η πολιτική τους ισοδυναμεί με αντικοινωνική ακρότητα, οι ίδιοι που στις εκλογές του 2012 έλεγαν «ψηφίστε μας για να έχετε φάρμακα», συνιστούν «άκρο»;

Σύμφωνα με τις μετρήσεις του Ινστιτούτου Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών η μείωση της αγοράς και κατανάλωσης τροφίμων το 2012 ήταν «η μεγαλύτερη που έχει παρατηρηθεί στην Ελλάδα» και δεκαπλάσια της μείωσης που έχει σημειωθεί στις λιανικές πωλήσεις τροφίμων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

• Αλήθεια, αυτοί που έχουν επιφέρει με την πολιτική τους την ακρότητα της πείνας, οι ίδιοι που έλεγαν στις εκλογές του 2012 «ψηφίστε μας για να έχετε τρόφιμα», συνιστούν «άκρο»;

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ποιο «λάθος»;

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η συζήτηση για το «λάθος» του ΔΝΤ βρίσκεται και πάλι στο φόρτε της. Η επιχείρηση αποπροσανατολισμού και το ρεσιτάλ ψεύδους, επίσης.

Ποια είναι η αλήθεια:

Ούτε το ΔΝΤ έκανε κάποιο λάθος, ούτε η ΕΕ, ούτε κανείς από την τρόικα και τις κυβερνήσεις της εγχώριας πλουτοκρατίας. Το σχέδιό τους, εξ αρχής, ήταν να λεηλατήσουν τον ελληνικό λαό και να διασώσουν τα μονοπώλια.

Μέρος αυτού του σχεδίου ήταν να διαφυλαχθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων και ξένων κεφαλαιοκρατών, που διαπλέκονται μεταξύ τους μέσω των τραπεζών με χίλια νήματα.

Αυτό το σχέδιο υπηρετούσαν και υπηρετούν τα μνημόνια. Και από αυτή την άποψη, τα μνημόνιά τους πέτυχαν. Απολύτως.

Ανάμεσα στα άλλα εκείνο που επιδίωξαν - και το πέτυχαν - ήταν οι τραπεζίτες να ξεφορτωθούν μεγάλο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους, με το οποίο «έπαιζαν» τοκογλυφικά μέσω των ομολόγων που κρατούσαν στα χέρια τους.

*

Ας δούμε το «κόλπο»:

Οπως καταγράφηκε το 2010 στα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, της Citigroup, αλλά και στην έκθεση της Goldman Sachs, ανάμεσα στους κατεξοχήν τοκογλύφους, που για την ικανοποίηση των απαιτήσεών τους το ελληνικό κράτος δανειζόταν με ληστρικά επιτόκια ώστε να πληρώνει τα χρέη του απέναντί τους, ανήκουν 4 ελληνικές τράπεζες: Η Εθνική, η Αlpha, η Πειραιώς και η Eurobank.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του 9μηνου του 2009, οι συγκεκριμένες τράπεζες, αφενός, κατείχαν κρατικά ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου άνω των 36 δισ., τα οποία και χρησιμοποιούσαν ως βάση ασφαλείας. Αφετέρου, διέθεταν επιπλέον των 45 δισ. κρατικά ομόλογα με τα οποία υπό μορφή εγγυήσεων προσέφευγαν στην ΕΚΤ, δανείζονταν με επιτόκιο 1% και κατόπιν με τα ίδια αυτά χρήματα δάνειζαν το ελληνικό κράτος με εξαπλάσιο (!) επιτόκιο και τους Ελληνες καταναλωτές με εικοσαπλάσιο!

Ούτε λίγο ούτε πολύ, λοιπόν, ενώ η Ελλάδα όδευε προς το μνημόνιο, την ίδια στιγμή που ακούγονταν από τα χείλη του κ. Παπανδρέου εκκλήσεις στο «φιλότιμο» των μισθωτών και των συνταξιούχων να βάλουν πλάτη «όλοι μαζί» για να εξέλθει η χώρα από την κρίση, συνέβαινε το εξής:

Εκτός από τους τραπεζίτες της Γαλλίας, της Γερμανίας, των ΗΠΑ, κ.λπ., που κατείχαν ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, υπήρχαν και 4 ελληνικές τράπεζες, στο μετοχολόγιο των οποίων δεσπόζουν τα ονόματα επιφανών Ελλήνων πετρελαιάδων, βιομηχάνων, εργολάβων και λοιπών «πατριωτών» που έλεγχαν το 20%-30% του ελληνικού δημόσιου χρέους, και που για το δικό τους, τελικά, «εξευμενισμό», και για τις δικές τους «ανακεφαλαιοποιήσεις», οι εργαζόμενοι έχασαν τους μισθούς, τις συντάξεις και τα εργασιακά τους δικαιώματα.

*

Τα μνημόνια φτιάχτηκαν για να εξασφαλιστεί - μέσω της «συντεταγμένης χρεοκοπίας» της Ελλάδας - ο απαραίτητος χρόνος στους ντόπιους και ξένους ομολογιούχους να κάνουν τα «κουμάντα» τους.

Τα συμφέροντά τους ήταν πολλά. Το ομολογούσαν εμμέσως ακόμα και διακεκριμένα πρώην στελέχη του ΔΝΤ, όπως η κυρία Μιράντα Ξαφά, η οποία παραδεχόταν:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πεινασμένοι, φάτε... έντομα!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Το ακούσαμε κι αυτό! Η προτροπή του Παγκόσμιου Οργανισμού για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία (FAO) προς τον παγκόσμιο πληθυσμό, και ειδικά προς εκείνο το κομμάτι του πληθυσμού που λιμοκτονεί, είναι... «φάτε έντομα»!

Σύμφωνα με την έκθεση που παρουσιάστηκε  ο ΟΗΕ (υπό την αιγίδα του οποίου τελεί ο FAO) προτρέπει τους ανθρώπους να σιτίζονται με ακρίδες, με μυρμήγκια, ενδεχομένως και με κατσαρίδες...

Οι καλοί επιστήμονες, που προτείνουν το εν λόγω «μενού» (και που πολύ κακώς δεν σκέφτηκαν να συνοδεύσουν την παρουσίαση της έκθεσής τους με ένα γεύμα στο οποίο θα συμμετείχαν οι ίδιοι, τρώγοντας - οι ίδιοι και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι - τα εδέσματα που προτείνουν στους άλλους...), πέραν της θρεπτικότητας της «εντομοφαγίας» ανέλυσαν και το πόσο οικονομική είναι ως μέθοδος διατροφής...

«Λύθηκε», λοιπόν, και το πρόβλημα του υποσιτισμού στον κόσμο. Πώς; Οι πεινασμένοι θα τρώνε... έντομα.

*

Ωστόσο, πριν φτάσουμε να δούμε τι θα τρώνε οι πεινασμένοι, θα ήταν σκόπιμο να αναρωτηθούμε: Γιατί οι πεινασμένοι είναι πεινασμένοι; Γιατί 2 δισ. άνθρωποι σήμερα στον πλανήτη, υποσιτίζονται; Γιατί σχεδόν ένα δισεκατομμύριο λιμοκτονούν κανονικά;

Μήπως η αιτία είναι ότι τάχα υπάρχει έλλειψη τροφίμων; Μήπως το πρόβλημα έγκειται - μισό αιώνα και βάλε από τότε που ο άνθρωπος κατάφερε να φτάσει μέχρι το Φεγγάρι - στο γεγονός ότι η επιστήμη και η τεχνολογία της παραγωγής τροφίμων δεν μπορεί να παρακολουθήσει την αύξηση του πληθυσμού και να καλύψει τις ανάγκες του σε διατροφή;

Μήπως δεν φτάνουν τα τρόφιμα που παράγονται στον κόσμο και γι' αυτό πρέπει αντί για ψωμί να τρώμε... κουνούπια και σφήκες;

*

Η αλήθεια είναι (όπως μάλιστα το ομολογούσε ο ίδιος ο FAO με έκθεσή του ήδη από το 2004) ότι η γεωργική παραγωγή στον πλανήτη μπορεί, υπό τις παρούσες μάλιστα κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες, να θρέψει όχι μόνο τα 7 δισεκατομμύρια του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά 12 δισεκατομμύρια!

*

Η αλήθεια είναι ότι - παρά τις δυνατότητες που υπάρχουν να εξαλειφθεί η πείνα - μέσα σε αυτό το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, όπου τα τρόφιμα δεν είναι προϊόντα αλλά εμπορεύματα, που η διατροφή δεν αντιμετωπίζεται ως κοινωνική ανάγκη και ως δικαίωμα, αλλά ως πεδίο άντλησης καπιταλιστικού κέρδους, η πείνα όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται (παρά, επαναλαμβάνουμε, τη δυνατότητα να παραχθούν διπλάσια τρόφιμα από τις ανάγκες του πληθυσμού), αλλά τα μισά από τα τρόφιμα που παράγονται ετησίως στον κόσμο πετιούνται!

Σύμφωνα με την έρευνα «Global Food: Waste Not, Want Not», που παρουσιάστηκε πρόσφατα στη Βρετανία, ποσοστό μεταξύ του 30% και του 50% από τους 4 δισεκατομμύρια τόνους τροφίμων που παράγονται ετησίως στον κόσμο «δεν φτάνει ποτέ στο ανθρώπινο στομάχι», αλλά όπως εξήγησαν οι ερευνητές από το Ινστιτούτο Μηχανολόγων Μηχανικών («IMeche») καταλήγει στα σκουπίδια. Σύμφωνα με τον δρ. Τιμ Φοξ του «IMeche», «είναι συγκλονιστική η ποσότητα των τροφίμων που πάει χαμένη στον κόσμο. Τα τρόφιμα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να θρέψουν τον αυξανόμενο παγκόσμιο πολιτισμό και ιδιαίτερα αυτούς που πεινάνε».

*

Η αλήθεια είναι, όπως επιβεβαιώνουν όλες οι επιστημονικές έρευνες, ότι τα τελευταία 20 τουλάχιστον χρόνια, ο ήδη υφιστάμενος ρυθμός της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων αυξάνεται με ταχύτητα πολύ μεγαλύτερη από το ρυθμό αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού.

Είναι πάλι ο FAO (σ.σ.: αυτοί που μας λένε, δηλαδή, να τρώμε... έντομα) που διαπιστώνει ότι τα τρόφιμα που παράγονται σήμερα στον κόσμο είναι κατά 1,5 τουλάχιστον φορά περισσότερα απ' όσα θα ήταν απαραίτητα, για να καλυφθούν οι διατροφικές ανάγκες όλου του πληθυσμού της Γης.

*

Εντούτοις, ενώ ισχύουν όλα αυτά, δισεκατομμύρια άνθρωποι πεινούν. Είναι προφανές ότι δεν πεινούν, γιατί «δεν υπάρχουν» τρόφιμα. Τρόφιμα υπάρχουν και με το παραπάνω.

Τότε γιατί πεινούν;

Είναι εξίσου προφανές:

«Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα;»

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Παιδί:«Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα;».

Πατέρας:«Γιατί νικήσαμε, πετύχαμε λύση, παιδί μου!».

Παιδί: «Πάλι νικήσαμε, πατέρα;»

Πατέρας:«...»

Παιδί:«Αυτή δεν είναι η 17η λύση που πετυχαίνουμε, πατέρα;».

Πατέρας:«Ναι, αλλά αυτή είναι πραγματική λύση, παιδί μου».

Παιδί:«Πώς το ξέρεις αυτό, πατέρα;».

Πατέρας:«Γιατί τώρα θα μας το μειώσουν κατά 40 δισ. ευρώ το χρέος, παιδί μου».

Παιδί:«Και την προηγούμενη φορά που μας κουρέψανε 100 δισ. ευρώ από το σχολείο μου, από το ταμείο σου κι από το νοσοκομείο μας, το χρέος δεν έφτασε πάλι εκεί που ήταν πριν από το κούρεμα κι ακόμα παραπάνω, πατέρα;»

Πατέρας:«...»

Παιδί:«Και ποια άλλη λύση πετύχαμε, πατέρα;».

Πατέρας:«Τώρα πετύχαμε ότι το 2020 το χρέος θα είναι μόνο 125% του ΑΕΠ, παιδί μου».

Παιδί:«Τι μου λες, πατέρα!».

Πατέρας:«Ναι, παιδί μου!».

Παιδί:«Μα και το 2010 που αρχίσανε τα Μνημόνια, το χρέος μόνο 125% του ΑΕΠ δεν ήτανε, πατέρα;»

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: `Η Μνημόνια ή Λαϊκή Εξουσία!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Στη λεγόμενη «προγραμματική συμφωνία» που συνυπέγραψαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, στη βάση της οποίας υποτίθεται ότι συγκροτήθηκε η συγκυβέρνηση, υπόσχονταν πολλά και διάφορα.

*

α) Ελεγαν:

«...Ο τελικός δημοσιονομικός στόχος μπορεί να επιτευχθεί χωρίς επιπλέον περικοπή μισθών και συντάξεων».

Τι κάνουν;

Τέσσερις μήνες μετά, λεηλατούν ακόμα και ό,τι έχει απομείνει να θυμίζει - ως ανάμνηση - τους μισθούς και τις συντάξεις!

*

β) Ελεγαν:

«Η συλλογική αυτονομία και η ισχύς των συλλογικών συμβάσεων εργασίας επανέρχεται...».

Τι κάνουν;

Τέσσερις μήνες μετά, «απελευθερώνουν» τις απολύσεις, γυρίζουν το ωράριο εργασίας στην προ της εξέγερσης του Σικάγου εποχή και καταργούν την καθολικότητα της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας!

*

γ) Ελεγαν:

«Αποκατάσταση αδικιών (χαμηλοσυνταξιούχοι, πολυτεκνικά επιδόματα κ.λπ.) με άμεσα δημοσιονομικά ισοδύναμα».

Τι κάνουν;

Τέσσερις μήνες μετά, καταργούν δώρα και ΕΚΑΣ από χαμηλοσυνταξιούχους, φτάνουν να αποτιμούν το επίδομα παιδιού στα 13,3 ευρώ το μήνα!

*

δ) Ελεγαν:

«Οχι απολύσεις στο Δημόσιο».

Τι κάνουν;

Τέσσερις μήνες μετά, απολύουν χιλιάδες υπαλλήλους.

*

ε) Ελεγαν:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Από τους εφοπλιστές 80 εκατ. ευρώ, από τους ανάπηρους 82 εκατ. ευρώ!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Πρόκειται για ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα όσον αφορά στο... «μεγαλείο» της πολιτικής τους. Προσέξτε:

Στο κείμενο του «Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013 - 2016» (ΜΠΔΣ), που παρουσίασε η κυβέρνηση, περιλαμβάνονται αναλυτικοί πίνακες με τις «προτεινόμενες παρεμβάσεις» στα δημοσιονομικά, με στόχο - πάντα - τη «σωτηρία» της χώρας.

Μια από τις «προτεινόμενες παρεμβάσεις» - σσ: για τη «σωτηρία» της χώρας - είναι κι αυτή που καταγράφεται στη σελίδα 34 του «ΜΠΔΣ».

Εκεί, λοιπόν, διαβάζουμε ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει να βάλει χέρι στο... μεγάλο κεφάλαιο και συγκεκριμένα στους εφοπλιστές!

Τι σχεδιάζει; Να αυξήσει, λέει, τη φορολόγηση των πλοίων, ώστε μέσα στο 2013 να εισπράξει από τους εφοπλιστές φόρους που θα ανέλθουν στο... ιλιγγιώδες ύψος των 80 εκατ. ευρώ!

Αυτά τα... 80 εκατομμύρια ευρώ η κυβέρνηση θα τα πάρει - επαναλαμβάνουμε - από τους εφοπλιστές.

Από αυτούς, δηλαδή, που μέσα στους πρώτους επτά μήνες του 2012, δαπάνησαν πάνω από 2 δισ. δολάρια για την απόκτηση μεταχειρισμένων πλοίων και που μέχρι το τέλος του 2012 υπολογίζεται ότι οι παραγγελίες τους σε νεότευκτα πλοία θα υπερβούν τα 6 δισ. δολάρια!

*

Για να γίνει τώρα σαφέστερος ο ταξικός «κανιβαλισμός» των ανθρώπων που συντάσσουν, που ψηφίζουν και εφαρμόζουν τα μνημόνια, αξίζει να γίνει μια σύγκριση με την άλλη «προτεινόμενη ρύθμιση». Αυτή που περιλαμβάνεται στην αμέσως προηγούμενη σελίδα, στη σελίδα 33 του «ΜΠΔΣ».

Εκεί βλέπουμε ότι από την καρμανιόλα που ετοιμάζουν οι καλοί κυβερνώντες δε γλιτώνει κανένας. Ούτε καν οι ανάπηροι!

Οι «σωτήρες», λοιπόν, έχουν αποφασίσει να κόψουν δαπάνες μέχρι και από τη μετακίνηση των αναπήρων.

Και τι προβλέπουν; 

Οτι από τον «Εξορθολογισμό κανόνων αποζημίωσης μετακίνησης για άτομα με αναπηρία» (όπως έχουν βαφτίσει τον συγκεκριμένο κωδικό), το 2013 θα αφαιρέσουν από τους αναπήρους κονδύλι ύψους... 82 εκατ. ευρώ!

Με άλλα λόγια:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Εγκληματίες με... Νόμπελ Ειρήνης!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΕΕ είναι αυτή που πρωτοστάτησε στον πόλεμο και στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Η γενοκτονία στα Βαλκάνια και το όργωμα του Κοσσυφοπεδίου με τις χιλιάδες δέσμες βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου συντελέστηκαν με πρωταγωνιστές τους «κεντροαριστερούς αστέρες» της ΕΕ, τους Ντ' Αλέμα, Πρόντι, Ζοσπέν, Σρέντερ, Μπλερ κλπ.

*

Η ΕΕ είναι αυτή που πρωτοστάτησε στη σφαγή εναντίον του λαού του Ιράκ.

Στη «Δήλωση» της ΕΕ για την επέμβαση στο Ιράκ, τον Ιούνιο του 2003, διαβάζουμε ότι η εισβολή και η κατοχή, οι δολοφονίες αμάχων και τα αμέτρητα εγκλήματα, αποτελούν πρακτική που - κατά την ΕΕ - έχει στόχο

«να αποκαταστήσει ένα ασφαλές περιβάλλον» στο Ιράκ» (!)

«να δημιουργήσει ένα νέο μέλλον για τη χώρα» (!)

«και να επανενταχθεί (το Ιράκ) στη διεθνή κοινότητα»!

*

Η ΕΕ είναι αυτή που από την πρώτη στιγμή συμμετείχε στο - συνεχιζόμενο - μακελειό στο Αφγανιστάν.

*

Η ΕΕ είναι αυτή που έπαιξε και παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις σφαγές στη Λιβύη, στη Συρία και σε όλη την «ευρεία Μέση Ανατολή».

*

Η ΕΕ είναι αυτή που «δεν ιδρώνει το αυτί της» για το γεγονός ότι ένα κράτος - μέλος της, η Κύπρος, υφίσταται εδώ και σαράντα σχεδόν χρόνια καθεστώς εισβολής και κατοχής.

*

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: O Nίκος Μπογιόπουλος απαντά στον Νικο Μαραντζίδη

"Γελοίοι"

Πρόκειται για άρθρο - απάντηση (?) του Νίκου Μπογιόπουλου μέσα απο τις σελίδες του "Ριζοσπάστη"  στο πρόσφατο άρθρο του Νικου Μαραντζίδη με τίτλο " Οι προκλήσεις του μετακομμουνιστικού κόσμου" όπου μεταξύ άλλων διαβάζουμε και τα εξής:

*

«Αν κάτι εντυπωσιάζει πραγματικά τα τελευταία χρόνια είναι πως ο μετακομμουνιστικός κόσμος, οι χώρες δηλαδή που εξήλθαν ή εξέρχονται από τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό, σημαδεύουν όλο και περισσότερο με την παρουσία τους τις διεθνείς εξελίξεις. Περίπου το ένα τρίτο του πλανήτη, που μέχρι πρότινος βρισκόταν στο περιθώριο, τώρα καταλαμβάνει νέα θέση. Η κατάρρευση του κομμουνισμού σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση έφερε τους πληθυσμούς των χωρών αυτών στο προσκήνιο της παγκόσμιας σκηνής (...) Τελικά, από μια παράξενη ειρωνεία της ιστορίας, είναι ο καπιταλισμός που απελευθέρωσε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους από τις αλυσίδες τους (...) Οι μετακομμουνιστικές δημοκρατίες της ανατολικής Ευρώπης κατάφεραν μέσα σε είκοσι χρόνια κάτι εντυπωσιακό και ίσως πρωτοφανές στη σύγχρονη Ιστορία: τη διπλή μετάβαση, δηλαδή, την οικοδόμηση μιας οικονομίας της αγοράς, πλαισιωμένης ταυτόχρονα από δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς»...

***

Ας δούμε τώρα, στα 20 και πλέον χρόνια μετά, το είδος της «εντυπωσιακής μετάβασης» για την οποία πανηγυρίζουν οι «σοφοί» πέριξ των εφοπλιστών και ας τα κωδικοποιήσουμε για να διαπιστώσουμε πώς μετριέται η «ελευθερία» και η «δημοκρατία» της ανατροπής, πρώτα και κύρια στην ίδια την πρώην Σοβιετική Ενωση, στη σημερινή Ρωσία.

*

Στη Ρωσία, λοιπόν, εκεί όπου οι Πούτιν και Μεντβέντεφ έχουν διακηρύξει την «οριστική ρήξη» με το σοβιετικό παρελθόν και όπου - στο πλαίσιο του καπιταλιστικού παρόντος -το άθροισμα των περιουσιών των 400 πλουσιότερων «ολιγαρχών» Ρώσων φτάνει το μισό και πλέον του ΑΕΠ της χώρας, συμβαίνουν τα εξής:

*

1) Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, ο πληθυσμός της Ρωσίας, λόγω της εκτίναξης της θνησιμότητας, έχει μειωθεί κατά 10 εκατομμύρια. Υπολογίζεται, δε, ότι η μείωση του πληθυσμού μέχρι το 2025 θα φτάσει τα 18 εκατομμύρια και μέχρι το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 26 εκατομμύρια.

«Οι διαστάσεις και η άνευ προηγουμένου αύξηση της θνησιμότητας και η χειροτέρευση της υγείας του πληθυσμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι τόσο σημαντικές που εμφανίστηκε η απειλή της εθνικής ασφάλειας της χώρας», ήταν το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε πριν μια διετία η 10η Σύνοδος της Γενικής Συνέλευσης της Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών της Ρωσίας, που δημοσίευσε τα συμπεράσματά της σε άρθρο υπό τον τίτλο «Αργός θάνατος»...

Το ποσοστό θνησιμότητας στη Ρωσία είναι τόσο υψηλό ώστε να συγκρίνεται με εκείνο των χωρών της Αφρικής.

Τα αίτια της αυξανόμενης θνησιμότητας αποδίδονται στην κατάρρευση του συστήματος Υγείας, της Πρόνοιας, στην κακή διατροφή και στην υπαγωγή των Ρώσων σε καθεστώς στρεσογόνων καταστάσεων, όπως η ανεργία...

*

2) Σύμφωνα με τις μελέτες που ολοκληρώθηκαν στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, η γεννητικότητα στη Ρωσία από το 1987 μειώθηκε κατά 2 φορές, η θνησιμότητα αυξήθηκε κατά 1,5 φορές, ο αριθμός των θανάτων ξεπερνούσε σταθερά τον αριθμό των γεννήσεων κατά 2,5 φορές. Στη Ρωσία η μεγάλη θνησιμότητα του ικανού για εργασία πληθυσμού από αφύσικες αιτίες είναι κατά 2,5 φορές υψηλότερη απ' ό,τι στις προηγμένες χώρες και κατά 1,5 φορές υψηλότερη απ' ό,τι στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Σε μια σειρά περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας η διάρκεια ζωής των ανδρών δεν ξεπερνάει τα 55 - 56 χρόνια.

Ο μέσος όρος για το σύνολο της χώρας ήταν μετά την πτώση του σοσιαλισμού τα 61,4 χρόνια - πιο χαμηλό από το προσδόκιμο ζωής των ανδρών στο Μπαγκλαντές!

Για σύγκριση:

Η μέση διάρκεια ζωής των ανδρών το 1961 ήταν 64 χρόνια και των γυναικών 72 χρόνια.

*