ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΓΟΚΕΦΑΛΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο λαγοκέφαλος και η κόμπρα

Κάτι για επιδότηση για λαγοκεφαλους άκουσα...@kalliopi_sem ΨΗΣΟΥ ΠΟΠΑΡΑ! ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΟΤΕΡΟ pic.twitter.com/gYP3AyNlCf

— Εθνική Ομάδα Μιμιδίων (@EOM_memes) June 25, 2026

Τα χρήματα για το ψάρεμα λαγοκέφαλου δείχνουν ότι η κυβέρνηση δεν αφήνει καμία ευκαιρία για επιδότηση (όπως ονομάζεται στην πολτική η εκμετάλευση δημόσιου χρήματος για το καλοπιασμα μιας επαγγελματικής ή κοινωνικής ομάδας) να πάει χαμένη.

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) June 26, 2026

 

Γράφει ο Αλέξανδρος Σκούρας

Η είδηση ότι το κράτος «επικήρυξε» τον λαγοκέφαλο με 5,33 ευρώ το κιλό ακούγεται, με την πρώτη ματιά, σαν μια καθαρή πράξη πρακτικής λογικής. Έχουμε ένα ξενικό είδος που δημιουργεί πρόβλημα στο θαλάσσιο οικοσύστημα και στο εισόδημα των αλιέων. Έχουμε ψαράδες που βρίσκονται ήδη αντιμέτωποι με αυξημένο κόστος, παράνομες πρακτικές και περιορισμούς. Άρα, λέει η πολιτεία, ας πληρώσουμε τους επαγγελματίες για να βγάλουν τον λαγοκέφαλο από τη θάλασσα. Το μέτρο θα εφαρμοστεί πιλοτικά σε Κρήτη και Νότιο Αιγαίο, αποκλειστικά από επαγγελματίες αλιείς, με αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων.

Όποιος όμως έχει μάθει να σκέφτεται με όρους κινήτρων οφείλει να σηκώσει το φρύδι του. Όχι επειδή το πρόβλημα είναι φανταστικό. Είναι απολύτως πραγματικό. Ούτε επειδή οι ψαράδες δεν χρειάζονται στήριξη. Τη χρειάζονται. Το ερώτημα είναι αν η πολιτική που σχεδιάζουμε μειώνει το πρόβλημα ή αν, άθελά της, δημιουργεί μια νέα μικρή αγορά γύρω από τη διαιώνισή του.

Εδώ μπαίνει η ιστορία της κόμπρας:

Κατά την περίφημη οικονομική παραβολή, οι βρετανικές αρχές στο αποικιακό Δελχί ανησυχούσαν για τον αριθμό των δηλητηριωδών φιδιών και αποφάσισαν να πληρώνουν αμοιβή για κάθε νεκρή κόμπρα. Στην αρχή, το μέτρο φάνηκε να δουλεύει. Πολλές κόμπρες θανατώθηκαν και παραδόθηκαν στις αρχές. Ύστερα όμως κάποιοι κατάλαβαν ότι μπορούσαν να βγάλουν χρήματα όχι κυνηγώντας κόμπρες, αλλά εκτρέφοντάς τες. Όταν το κράτος αντιλήφθηκε την απάτη και ακύρωσε το πρόγραμμα, οι εκτροφείς απελευθέρωσαν τις άχρηστες πλέον κόμπρες. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με την παραβολή, ήταν ότι το Δελχί κατέληξε με περισσότερες κόμπρες από όσες υπήρχαν στην αρχή. Ο όρος διαδόθηκε από τον οικονομολόγο Horst Siebert ως παράδειγμα λανθασμένων κινήτρων στην οικονομική πολιτική.

Δεν χρειάζεται να πιστέψει κανείς κάθε λεπτομέρεια της ιστορίας για να καταλάβει το μάθημα. Το κράτος σπάνια πληρώνει μόνο για αυτό που νομίζει ότι πληρώνει. Όταν πληρώνει ανά κιλό λαγοκέφαλου, δεν αγοράζει απλώς οικολογική αποκατάσταση. Αγοράζει ανθρώπινη συμπεριφορά. Και οι άνθρωποι αντιδρούν στα κίνητρα.

Μπορεί να υπάρξει υπερδήλωση ποσοτήτων.

Μπορεί να υπάρξει μεταφορά αλιευμάτων από άλλες περιοχές.

Μπορεί η αλιευτική προσπάθεια να στραφεί προς εκεί όπου υπάρχει επιδότηση και όχι εκεί όπου υπάρχει μεγαλύτερη οικολογική ή καταναλωτική ανάγκη.

Μπορεί ένα προσωρινό μέτρο να αποκτήσει τους γνωστούς ελληνικούς προστάτες του και να ζητά κάθε χρόνο παράταση, αύξηση και διεύρυνση. Έτσι γεννιούνται οι πελατείες. Όχι πάντα από διαφθορά. Συχνά από κακό σχεδιασμό.

Αν το πρόγραμμα θέλει να αποφύγει το cobra effect, πρέπει να στηθεί σαν σοβαρή πολιτική και όχι σαν επικοινωνιακή επικήρυξη.

Χρειάζεται αυστηρή γεωγραφική στόχευση, ανεξάρτητη πιστοποίηση, ανώτατο προϋπολογισμό, ημερομηνία λήξης και μετρήσιμο στόχο.

Πόσους λαγοκέφαλους έχουμε σήμερα;

Πού βρίσκονται;

Πόση μείωση επιδιώκουμε;

Ποιος θα ελέγξει ότι το μέτρο μειώνει τον πληθυσμό και δεν δημιουργεί απλώς εισόδημα από την ύπαρξή του;

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να καταδικάσουμε το μέτρο πριν εφαρμοστεί. Είναι να απαιτήσουμε σοβαρότητα πριν μονιμοποιηθεί.

Αν η πολιτεία ξέρει τι μετρά, ποιον πληρώνει, για ποιο αποτέλεσμα πληρώνει και πότε σταματά να πληρώνει, τότε η επικήρυξη του λαγοκέφαλου μπορεί να γίνει ένα χρήσιμο εργαλείο διαχείρισης.

Αν όμως …

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη

 Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ


Σε όλα τα κόμματα υπάρχουν παράφρονες, αλλά σε μερικά το ποσοστό μού φαίνεται υπερβολικά υψηλό. Τελευταία, έχω αποκτήσει τη συνήθεια να ακούω ό,τι ξεστομίζουν οι Γάλλοι οικολόγοι που συγκροτούν τον συνασπισμό της αριστεράς Nupes στον οποίον υπερέχει η Ανυπότακτη Γαλλία: αν και οι περισσότεροι οικολόγοι φαίνονται καταθλιπτικοί ―όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους που περιμένουν τη Συντέλεια― τους βρίσκω αρκετά διασκεδαστικούς. Με την ευθιξία τους προκαλούν κάθε μέρα καβγάδες στην Εθνοσυνέλευση και στα ΜΜΕ: έχουν την ακαταμάχητη τάση να καταγγέλλουν τους πάντες για «ομοφοβία», «τρανσφοβία», «σεξισμό» και τα τοιαύτα, πράγμα που τους έχει μεταμορφώσει σε ένα είδος επαρχιακών φιλολόγων οι οποίοι διυλίζουν τις λέξεις των κομματικών τους αντιπάλων με σκοπό την ανίχνευση και διακήρυξη πολιτικών σφαλμάτων.  

Οι άνθρωποι αυτοί ―με επικεφαλής την κ. Σαντρίν Ρουσό την οποία, παρεμπιπτόντως, έχω δει δύο φορές να κλαίει στην τηλεόραση: πολύ ευσυγκίνητη― καταχρώνται του χρόνου των βουλευτών διατυπώνοντας όλα τα επίθετα και τα ουσιαστικά της γαλλικής γλώσσας σε αμφότερα τα γένη ―«οι γιατροί και οι γιατρίνες», «οι συνδικαλιστές και οι συνδικαλίστριες», «οι υπουργοί και οι υπουργίνες» κτλ. Παραλλήλως, διορθώνουν με βλοσυρό ύφος όποιον (και όποια!) για λόγους ευκολίας και συντομίας δεν χρησιμοποιεί αυτή τη χρονοβόρα τακτική. Μάλιστα, η κ. Ρουσό αλλάζει τα γένη λέξεων από αρσενικό σε θηλυκό όταν θεωρεί ότι το αρσενικό είναι αποτέλεσμα της πατριαρχίας: για παράδειγμα, δεν λέει «ο τράχηλος της μήτρας» αλλά «η τράχηλος της μήτρας»· επιπλέον, χρησιμοποιεί μια δική της σύνταξη την οποία παρουσιάζει ως «φεμινιστική». 

Να μην τα πολυλογώ: η γαλλική γλώσσα έχει πέσει θύμα υστερίας.

Το πράγμα εκφυλίζεται σε φάρσα. Στην Εθνοσυνέλευση ακούστηκε η παράξενη δήλωση ότι η «ευλογιά των πιθήκων» στιγματίζει τους πιθήκους, άρα το όνομα της ασθένειας πρέπει να αλλάξει.  

Η ευλογιά των πιθήκων ξεσήκωσε περαιτέρω διαμαρτυρίες όταν δημοσιεύτηκε η συχνότητά της στους ομοφυλόφιλους άνδρες. Μερικοί οικολόγοι έγιναν έξαλλοι: «Κάτω η ομοφοβία!» Την ομοφοβία τη βλέπουν παντού― μόλις όμως γίνεται λόγος για αντισημιτισμό, λένε ότι «τέτοια προβλήματα πρέπει να επιλύονται στα δικαστήρια και να μην πολυσυζητιούνται διότι η επανάληψή τους σε διάφορες διαμάχες τα εντείνουν και τα ανακυκλώνουν». Α, ώστε έτσι…

Στη συνέχεια, τέθηκε το πρόβλημα των τρωκτικών στη Γαλλία, και ιδιαίτερα στο Παρίσι όπου οι αρουραίοι των υπονόμων πολλαπλασιάζονται με ανησυχητικό ρυθμό. Για κάθε λογικό άνθρωπο, χρειάζεται εντονότερη μυοκτονία· όχι όμως για εκείνους τους οικολόγους που είναι φιλόζωοι και φιλανθείς αλλά όχι και τόσο φιλάνθρωποι: μερικοί προτείνουν λοιπόν την «ειρηνική συνύπαρξη» με τα ποντίκια και επιπλέον την αντικατάσταση των λέξεων «αρουραίος», «ποντίκι», «τρωκτικά» με τον επιστημονικό όρο ο οποίος δεν έχει αρνητική συνήχηση. Δηλαδή, για να είμαστε πολιτικώς ορθοί, πρέπει να λέμε «είδα στο ρείθρο του πεζοδρομίου έναν Rattus Norvegicus της οικογενείας Muridae». Εγώ πάντως όταν βλέπω ποντίκι, αν και το μυαλό μου πηγαίνει στον Μίκυ και στη Μίννυ Μάους, τρέχω πέρα-δώθε ξεφωνίζοντας.

Το αστέρι των οικολόγων, η κ. Ρουσό, έχει πετάξει βεβαίως υπέροχες ατάκες: π.χ. «να ποινικοποιηθεί η μη συμμετοχή των ανδρών στις οικιακές εργασίες» (δηλαδή, να καταγγέλλουμε στην αστυνομία τους οκνηρούς Ανατολίτες) και «να καταργηθούν τα παιδικά παραμύθια, διότι, λόγου χάρη, η Ωραία Κοιμωμένη πέφτει θύμα σεξουαλικής επίθεσης: ο πρίγκιπας τη φίλησε χωρίς τη συγκατάθεσή της.» 

 Αλλά ίσως αυτές τις δηλώσεις να ξεπερνά σε νοστιμιά η παράσταση που έδωσε το 2012 η κ. Ρουσό για να υπερασπιστεί τον γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων: στο κέντρο της Λιλ, στη βόρεια Γαλλία, παντρεύτηκε συμβολικά την κ. Majdouline Sbaï με την οποία είπαν συμβολικά το «ναι». Δεν επρόκειτο για αληθινό γάμο εφόσον η κ. Ρουσό είναι παντρεμένη και ευτυχισμένη, κατά δική της δήλωση, με έναν «αποδομημένο άνδρα όπως πρέπει να είναι οι άνδρες»: επρόκειτο για μια χειρονομία με σκοπό να κινητοποιηθούν οι ετεροφυλόφιλοι να στηρίξουν το νομοσχέδιο. Αργότερα, διευκρινίζοντας τα περί «αποδόμησης των ανδρών» είπε ότι είναι μια «προσωπική διαδικασία που απαιτεί χρόνο, μελέτη και θέληση για κατεδάφιση των προτύπων που μπορεί να έχει ο καθένας και η καθεμία». 

Η κ. Ρουσό είναι νούμερο, αλλά φοβάμαι ότι ολόκληρος ο οικολογικός σχηματισμός αποκτά όλο και περισσότερη γραφικότητα: εκτός του ότι προσεγγίζει το «Φιλοζωικό κόμμα», ο ριζοσπαστικός φεμινισμός δεν του προσφέρει απαντήσει σε πολλά ερωτήματα ―π.χ. είναι υπέρ ή κατά της πορνείας;― και η ιδέα που έχουν πολλοί οικολόγοι (και οικολόγες!) για τη σεξουαλική παρενόχληση είναι τέτοιος ώστε η μισή ανθρωπότητα θα έπρεπε να τιμωρηθεί. Οι εξτρεμιστές είναι τόσο πουριτανοί που μπροστά τους τα έλη των προτεσταντικών αιρέσεων είναι εξώλης και προώλης.

Τέλος, μπαίνει το ζήτημα της ιδεολογίας στην πράξη. Οι Γάλλοι οικολόγοι ερωτοτροπούν με τον ολοκληρωτισμό ενώ...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα άδικα των αγροτών - Τα χαϊδεμένα παιδιά όλων των κυβερνήσεων ξεσαλώνουν!

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Βεβαίως και είναι παράλογο να πληρώνουν οι αγρότες προκαταβολή φόρου 100% για εισοδήματα που μπορεί να κάνουν ή μπορεί να μην κάνουν το επόμενο έτος. Αλλά πάλι, σάμπως το ίδιο δεν είναι παράλογο για τους μικροεπαγγελματίες των πόλεων; 

Η μόνη διαφορά είναι ότι οι ψιλικατζήδες της Κυψέλης δεν έχουν τρακτέρ να κλείσουν την εθνική οδό ώστε να «διατρανώσουν» το δίκιο τους. Πληρώνουν διότι το κράτος έχει έξοδα και αυτή η κυβέρνηση θέλει περισσότερους διορισμούς.

 

Πέρα όμως από το δίκιο των αγροτοεπιχειρηματιών (μικρών και μεγάλων) για την προκαταβολή φόρου, ο κατάλογος των αιτημάτων τους εμπεριέχει μόνο άδικα, αυτά που καρπώνονται επί χρόνια εκβιάζοντας το κοινωνικό σύνολο: 

Ζητούν να φορολογούνται με συντελεστή 13%, όταν οι εργαζόμενοι φορολογούνται με 42%. 

Ζητούν αφορολόγητο 12.000 ευρώ (ακόμη και αν το ποσό προέρχεται μόνο από επιδοτήσεις, δηλαδή αδούλευτα λεφτά!) όταν νέα παιδιά με μπλοκάκι φορολογούνται από το πρώτο ευρώ. Οι τελευταίοι πληρώνουν εξωφρενικά ποσά στον ΟΑΕΕ και οι αγρότες κλείνουν τους δρόμους ώστε να πληρώνουν άλλοι τις δικές τους ασφαλιστικές καλύψεις του ΟΓΑ. Μπορεί να έχουν δίκιο ζητώντας «η ιδιοεργασία και η εργασία των μελών της οικογένειας να λογίζονται στα έξοδα της εκμετάλλευσης», αλλά τότε πρέπει να φορολογείται το τεκμαρτό εισόδημα των μελών της οικογένειας, αυτό που θα εκπίπτει ως έξοδο της επιχείρησης.

 
Ζητούν επίσης: 

«1) Να σταματήσει η δίωξη αγροτών-κτηνοτρόφων λόγω των ήδη βεβαιωμένων δανείων στη ΔΟΥ, να ανακληθούν τα χρέη από το Δημόσιο Ταμείο, αφού δεν έχουν να πληρώσουν. 

2) “Κούρεμα” του 50% του κεφαλαίου και ρύθμιση των εγγυημένων από το ελληνικό Δημόσιο δανείων της πρώην ΑΤΕ για 20 χρόνια με χαμηλό επιτόκιο και 3ετή περίοδο χάριτος. Για τα υπόλοιπα δάνεια ζητάμε “κούρεμα” ενός ποσοστού του κεφαλαίου και διαγραφή του συνόλου των τόκων υπερημερίας και συμβατικών. 

3) Αποπληρωμή του υπολοίπου με ρύθμιση για τουλάχιστον 20 χρόνια με χαμηλό επιτόκιο. Τα τρία πρώτα χρόνια πληρωμή μόνο των τόκων».

 

Οι φόροι είναι βαρείς για όλους, αλλά οι αγρότες δεν ζητούν λιγότερους. Απαιτούν μόνο τη δική τους εξαίρεση. 

Βρίσκουν και κάνουν, διότι υπήρξαν τα χαϊδεμένα παιδιά όλων των κυβερνήσεων

Ομως οι φορολογικές και άλλες εξαιρέσεις έχουν κόστος. 

Επιβαρύνουν τους υπόλοιπους και δημιουργούν αντικίνητρα για τον εκσυγχρονισμό του αγροτικού τομέα.

  

Οταν κάποιοι μπορούν να κερδίσουν 500 εκατομμύρια επιδοτήσεις κλείνοντας για μερικές μέρες τους δρόμους, γιατί να σκεφθούν τρόπους βελτίωσης των προϊόντων και των εκμεταλλεύσεών των; 

Γιατί να συνεταιρισθούν; Για ποιο λόγο να ψάξουν νέες αγορές στο εξωτερικό; 

«Ταλιμπάν» της οικολογίας

Tης Μαριλιας Παπαθανασιου

Θα τους έχετε ίσως συναντήσει τους υπέρμαχους της επιστροφής στη Φύση, στην εκδοχή του 2009: αυτούς τους τύπους οι οποίοι, προκειμένου να μην επιβαρύνουν τον πλανήτη, κυκλοφορούν σαν να έχουν μόλις επιστρέψει από νησιά της άγονης γραμμής, Αύγουστο μήνα, ντυμένοι μόνο με ρούχα από οργανικό βαμβάκι, τα οποία φορούν χειμώνα καλοκαίρι, που τρέφονται αποκλειστικώς με βιολογικά προϊόντα, απορρίπτοντας συχνά το κρέας ως «τοξικό» τρόφιμο, που επιβάλλουν αυτές τις διατροφικές συνήθειες ακόμη και στα παιδιά τους που βρίσκονται σε ηλικία ανάπτυξης, που δηλώνουν ότι κυκλοφορούν μόνο με μέσα μαζικής μεταφοράς όταν δεν καβαλάνε ποδήλατα, και που αν ήταν στο χέρι τους, θα καταργούσαν ακόμη και τον ηλεκτρισμό. Ακόμη και αυτοί όμως κάνουν ενίοτε ορισμένες παραχωρήσεις στον πολιτισμό, διότι κάπως πρέπει να εργαστούν -και άρα με κάποιον τρόπο να επιβαρύνουν τη Μητέρα Γη- και να κερδίσουν χρήματα προκειμένου να ζήσουν. Διότι ακόμη και ο φανατικότερος φυσιολάτρης, το χρήμα το χρειάζεται.

Ή μήπως όχι; Αυτό ισχυρίζεται ότι πέτυχε ο Βρετανός Μαρκ Μπόιλ. Με άρθρο του στη βρετανική εφημερίδα Guardian, ο Μπόιλ αναλύει πώς καταφέρνει και ζει χωρίς χρήματα και περνά θαυμάσια.

Ζει σ’ ένα τροχόσπιτο στην αγγλική εξοχή, φοράει ρούχα που έχουν ανακυκλωθεί εντός της κοινότητας των ομοϊδεατών του, καλλιεργεί ζαρζαβατικά, ψήνει φαγητό σε αυτοσχέδια φωτιά και γενικώς μοιράζεται τα πάντα με τους γείτονες και τα λοιπά μέλη της κοινότητας. Για να μας πείσει για την επιτυχία του εγχειρήματός του, έχει αναρτήσει στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας και μια φωτογραφία του εαυτού του που τράβηξε ο ίδιος και την οποία έστειλε διά του φορητού υπολογιστή του.

(Προφανώς ο Μπόιλ αγόρασε τον υπολογιστή με αέρα και όχι με χρήμα). Στη φωτογραφία ο νεαρός Μπόιλ δείχνει εύρωστος και ευχαριστημένος να απολαμβάνει ημίγυμνος τη δροσιά της αγγλικής εξοχής. Ο Μπόιλ μοιράζεται με τους αναγνώστες της εφημερίδας και μεγάλες αλήθειες της ζωής, όπως το ότι σημασία έχουν οι φίλοι και όχι το χρήμα.

Παλιότερα, κάτι τέτοιες «περιπτώσεις» τις χαρακτηρίζαμε αβλεπεί ψώνια. Τώρα οι «περιπτώσεις» αυτές βρίσκουν βήμα - ο Guardian δεν είναι εφημερίδα με ασήμαντη πολιτική επιρροή. Επιπλέον βλέπουν την παρερμηνεία τους για το τι σημαίνει οικολογικός τρόπος ζωής -γιατί περί αυτού πρόκειται- να βρίσκει ανταπόκριση και να χαρακτηρίζεται ως πηγή έμπνευσης από αναγνώστες. Ανάλογες «περιπτώσεις», που δεν απαντούν μόνο στη Βρετανία, βρίσκουν κοινό όχι αναγκαστικά ανάμεσα σε απελπισμένους που τους έχει χτυπήσει κατακούτελα η οικονομική κρίση και οι οποίοι χρήζουν παρηγορίας, αλλά και στους οικολόγους από μόδα, που είναι και οι περισσότεροι.
Πώς θα γλιτώσουμε από τέτοιους Ταλιμπάν της οικολογίας; Μόνον αν, για να θυμηθούμε τον Μάο, αφήσουμε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν…

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ