"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΘΝΙΚΗ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΘΝΙΚΗ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Κάποιος στο ΥΠΕΞ οφείλει μια εξήγηση

Image 

 

Toυ Κώστα Στούπα

Επτά χρόνια ακούω την ίδια φράση. «Άκυρο και ανυπόστατο».

Άκυρο γιατί το υπέγραψε κυβέρνηση χωρίς εντολή.

Ανυπόστατο γιατί ούτε η Βουλή της Λιβύης δεν το είχε κυρώσει.

Στις 20 Οκτωβρίου η Βουλή του Τομπρούκ, υπό τη σκιά του Χαφτάρ, το κύρωσε. Το μισό μας επιχείρημα μόλις πέρασε στα έκτακτα αποτελέσματα, και όχι στα κέρδη.

Ας το διαβάσουμε σαν ισολογισμό.

Τι χάσαμε.

Το διαδικαστικό επιχείρημα. Μέχρι χθες η Αθήνα έλεγε ότι ούτε οι ίδιοι οι Λίβυοι δεν το αναγνωρίζουν. Σήμερα Τρίπολη και Βεγγάζη, που δεν συμφωνούν σχεδόν σε τίποτα, συμφωνούν σε αυτό. Ο Χαφτάρ, που τον μετρούσαμε στο ενεργητικό μας, άλλαξε στρατόπεδο. Οι ενδείξεις υπήρχαν μήνες πριν. Κάποιος στο ΥΠΕΞ οφείλει μια εξήγηση.

Τι δεν χάσαμε.

Τη γεωγραφία και το δίκαιο. Διμερής συμφωνία δεν δεσμεύει τρίτους, το λέει η Σύμβαση της Βιέννης. Τουρκία και Λιβύη δεν έχουν αντικείμενες ακτές, ανάμεσά τους κάθεται η Κρήτη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση το έχει γράψει ρητά: το μνημόνιο δεν παράγει έννομες συνέπειες για τρίτα κράτη.

Παράγει λοιπόν έννομα αποτελέσματα;

Έναντι όλων, όχι. Μεταξύ Άγκυρας και Λιβύης, ναι. Και στην πράξη, δυστυχώς ναι, γιατί μετατρέπει θάλασσα σε «αμφισβητούμενη περιοχή».

Οι αγορές δεν διαβάζουν UNCLOS, διαβάζουν χάρτες ρίσκου. Πετρελαϊκές, ασφαλιστές και τράπεζες που χρηματοδοτούν γεωτρήσεις νότια της Κρήτης τιμολογούν τη διαφορά. Το μνημόνιο δεν είναι ούτε δώρο ούτε τρύπα στο νερό. Είναι ένα δικαίωμα προαίρεσης που η Άγκυρα αγόρασε φτηνά και θα το ασκήσει όταν τη συμφέρει.

Αν οι αμερικάνικες εταιρείες προχωρήσουν στις έρευνες χωρίς να λάβουν το μνημόνιο υπόψη, η Τουρκία θα 'χει κάνει μια τρύπα στο νερό.

Αν όχι, την τρύπα θα την έχουμε κάνει εμείς.

 

Γιατί μετράει η Αίγυπτος.

Η συμφωνία του 2020 ήταν μισή δουλειά, από τον 26ο ως τον 28ο μεσημβρινό. Έδωσε επήρεια στην Κρήτη και στο σύμπλεγμα Καρπάθου-Ρόδου. Η επέκταση ανατολικά είναι το πραγματικό αντιστάθμισμα. Ένα δεύτερο αφρικανικό κράτος, με ακτές απέναντι, υπογράφει το αντίθετο από τη Λιβύη.

Στο διεθνές δίκαιο οι συμφωνίες γειτόνων είναι τεκμήρια, όχι ευχολόγια. Η Τουρκία πλειοδοτεί ημών έναντι της Αιγύπτου και την καλεί σε μεταξύ τους συμφωνία. Αν δώσουμε εμείς κάτι παραπάνω για να κλείσει η συμφωνία, οι μοιρολογίστρες θα ξεκινήσουν τα μοιρολόγια.

Τρία σενάρια.

Χαρτοπόλεμος (το πιθανότερο). Ρηματικές διακοινώσεις στον ΟΗΕ, NAVTEX, ερευνητικά σκάφη με συνοδεία. Κόστος τεχνικό, όχι συστημικό. Προς το παρόν. Αργότερα βλέπουμε…

Επέκταση της οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας Αιγύπτου. Αθήνα και Κάιρο κλείνουν τη γραμμή. Η Άγκυρα απαντά με ένα νέο «Ορούτς Ρέις» όπως το 2020. Θερμό επεισόδιο πιθανό, πόλεμος απίθανος, γιατί κανείς δεν θέλει να τον εξηγήσει στην Ουάσιγκτον και στους πιστωτές του.

Χάγη. Συνυποσχετικό με τη Λιβύη ή την Τουρκία. Το λογικότερο και το λιγότερο πιθανό, γιατί απαιτεί πολιτικό κεφάλαιο που κανείς δεν διαθέτει.

Θα μιλήσουν τα κανόνια;

Όχι, όσο μιλάει πειστικά η αποτροπή.

Το δίκαιο είναι μια  άγκυρα της θέσης μας, όχι όμως μια  προπέλα των επιδιώξεων μας. Χωρίς στόλο, συμμαχίες και γεωτρύπανα στο νερό, το δίκαιο μπορεί να αποδειχτεί  ένας ωραίος τίτλος ιδιοκτησίας για ακίνητο που έχει κάνει κατάληψη άλλος.

Και κάτι τελευταίο. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις.

Είμαστε εμείς, που…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Όταν η αποφυγή του πολέμου γίνεται άλλοθι υποχώρησης

 

Του Παντελή Σαββίδη

Η υπόθεση του υποθαλάσσιου καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου αναδεικνύει μια σοβαρή αδυναμία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: την τάση να αντιμετωπίζει κάθε ουσιαστική διεκδίκηση εθνικών δικαιωμάτων μέσα από το δίλημμα «υποχώρηση ή πόλεμος».

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαβεβαιώνει ότι δεν πρόκειται να ζητήσει άδεια από την Τουρκία για τις έρευνες και την πόντιση του καλωδίου.

 Η Άγκυρα, αντιθέτως, επιδιώκει να κατοχυρώσει την αντίληψη ότι καμία δραστηριότητα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στις θαλάσσιες περιοχές που θεωρεί δικής της αρμοδιότητας χωρίς τη συγκατάθεσή της.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, αναζητείται φόρμουλα συνεννόησης που θα επιτρέπει στην Αθήνα να υποστηρίζει ότι απλώς ενημέρωσε την Τουρκία και στην Άγκυρα να διακηρύσσει ότι έδωσε τη συγκατάθεσή της. Μια διαδικασία δηλαδή, που θα προσφέρεται για δύο διαφορετικές ερμηνείες, με κάθε πλευρά να εμφανίζεται δικαιωμένη στο εσωτερικό της.

Το ερώτημα όμως είναι ποια αντίληψη θα επικρατήσει τελικά στην πράξη.

Το πρόβλημα δεν είναι η ενημέρωση της Τουρκίας για τις τεχνικές εργασίες.

Είναι το προηγούμενο που μπορεί να δημιουργηθεί. Η ενημέρωση δεν συνιστά παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αν όμως κάθε ελληνική δραστηριότητα εξαρτάται στην πράξη από την τουρκική αποδοχή, η Άγκυρα αποκτά έναν άτυπο μηχανισμό επιρροής. Και ένα δικαίωμα που ασκείται μόνο με τη συναίνεση εκείνου που το αμφισβητεί κινδυνεύει σταδιακά να μετατραπεί σε δικαίωμα υπό αίρεση.

Εδώ βρίσκεται και το βαθύτερο πρόβλημα της κυβερνητικής αντίληψης. Η υποχώρηση παρουσιάζεται ως αναγκαία επιλογή για την αποφυγή πολεμικής σύγκρουσης.

Κάθε απαίτηση για αποφασιστικότερη στάση συναντά την επίκληση του κινδύνου πολέμου, κάθε προσπάθεια άσκησης των ελληνικών δικαιωμάτων συνοδεύεται από την προειδοποίηση ενός θερμού επεισοδίου και κάθε αμφισβήτηση των τουρκικών αξιώσεων αντιμετωπίζεται με το επιχείρημα ότι η συνεννόηση αποτελεί τη μοναδική υπεύθυνη επιλογή.

Λες και η εξωτερική πολιτική εξαντλείται στο δίλημμα «παραδίδεις ή πολεμάς».

 

Υπάρχουν ωστόσο πολλές περισσότερες επιλογές.

Η διπλωματία, οι διεθνείς συμμαχίες, η αξιοποίηση της ευρωπαϊκής διάστασης του έργου, το διεθνές δίκαιο, η αποτρεπτική ισχύς και ο προσεκτικός επιχειρησιακός σχεδιασμός αποτελούν εργαλεία μιας σύνθετης στρατηγικής.

Η αξιοποίησή τους απαιτεί πολιτική βούληση, προετοιμασία και ανάληψη ευθύνης.

Η επίκληση του κινδύνου πολέμου μπορεί, άλλωστε, να λειτουργήσει και ως αποτελεσματικό επικοινωνιακό άλλοθι. Ένας συμβιβασμός αρκεί να παρουσιαστεί ως επιτυχής αποτροπή μιας σύγκρουσης, χωρίς να εξηγείται τι πραγματικά συμφωνήθηκε, ποιες δεσμεύσεις αναλήφθηκαν και ποιες συνέπειες μπορεί να προκύψουν στο μέλλον.

Γιατί όμως να αναζητηθεί μια πιο σύνθετη στρατηγική, όταν η εκλογική κυριαρχία καλλιεργεί την αίσθηση ότι δεν απαιτείται ουσιαστική λογοδοσία;

Όταν ακόμη και σοβαρά ζητήματα διαφάνειας, διαφθοράς και θεσμικής αξιοπιστίας δεν φαίνεται να διαταράσσουν αποφασιστικά τους πολιτικούς συσχετισμούς, η εξουσία έχει λιγότερα κίνητρα να εγκαταλείψει τις εύκολες επιλογές και τις βολικές επικοινωνιακές εξηγήσεις.

Το καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου δεν είναι ένα απλό τεχνικό έργο. Αποτελεί ενεργειακή υποδομή ευρωπαϊκής στρατηγικής σημασίας και η υλοποίησή του συνιστά δοκιμασία της δυνατότητας της Αθήνας να ασκεί τα δικαιώματά της χωρίς να εξαρτάται από την πολιτική βούληση της Άγκυρας.

Η αποφυγή του πολέμου είναι αυτονόητη υποχρέωση κάθε κυβέρνησης. Δεν μπορεί όμως να μετατρέπεται σε μόνιμο άλλοθι για την αποφυγή άσκησης νόμιμων δικαιωμάτων.

Γιατί …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΒΛΑΧΟΔΗΜΑΡΧΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεν είναι τα πάντα ψηφάκια, κύριοι! -- "Εκεί πού κρεμουσαν οι καπετάνιοι τα άρματα, κρεμάνε οι γύφτοι τα νταούλια "

 

Γράφει η «Ακίς» της «Δημοκρατίας»

 

Το είδαμε κι αυτό, δηλαδή το ακούσαμε κιόλας! Ο Δήμος Νικαίας σκέπτεται να μετονομάσει την οδό Μάρκου Μπότσαρη, στην οποία βρίσκεται το πατρικό σπίτι του καλλιτέχνη, σε «Οδό Γιώργου Μαζωνάκη».

Ο δήμαρχος είναι ιατρός, είναι, λένε, σοβαρός άνθρωπος, οικογενειάρχης.  Φανταζόμαστε ότι δεν θα ενδώσει στην «ιδέα» κάποιου από τους συμβούλους του (ελπίζουμε όχι ο αρμόδιος για τον πολιτισμό).

Δηλαδή έχει το Παρίσι σταθμό του μετρό και οδό στο όνομα του Μάρκου Μπότσαρη και θα τον «καθαιρέσουμε» εμείς για έναν καλλιτέχνη ο οποίος (όπως και αν το δει κανείς) δεν θα μπορούσε να αποτελέσει «πρότυπο»;

Γνωρίζει ο δήμαρχος ότι στη Νίκαια γεννήθηκαν και έζησαν σπουδαίοι καλλιτέχνες, τους οποίους δεν έχει τιμήσει ο δήμος;

Υπάρχει οδός Τόλη Βοσκόπουλου;

Υπάρχει οδός Μιχάλη Νικολινάκου;

Υπάρχει οδός Μαρίκας Νίνου;

Μήπως υπάρχει οδός Αθηνόδωρου Προύσαλη;

Οδός Δημήτρη Παπαδίτσα (ποιητής);

Υπάρχει οδός Μάρκου Βαμβακάρη; Στην Κοκκινιά έζησε, στου Κεφάλα και του Περιβόλα τραγουδούσε.

Για να σοβαρευτούμε τώρα.

Φυσικά και ήταν δημοφιλής ο ατυχής Μαζωνάκης. Φυσικά ο αδόκητος -και περίεργος- θάνατός του συγκίνησε την κοινή γνώμη. Αλλά μην τρελαθούμε κιόλας, κύριε δήμαρχε!

Ναι, καλλιτέχνης καλός, τραγούδησε τραγούδια της εποχής, προκάλεσε πολλές φορές συζητήσεις με γεγονότα της προσωπικής του ζωής. Αλλά θα ξεπετάξουμε τον Μάρκο Μπότσαρη;

Το αίμα του το έδωσε για την πατρίδα ο Μπότσαρης, κύριοι, όχι για πλασμαφαίρεση και μποτέ.

Σοβαροί να είμαστε και να μην πετάμε τα πάντα στο καμίνι της ψηφοθηρίας!

Τι μας είπε, δηλαδή, ο Μαζωνάκης; Κάποια ωραία τραγούδια… Δηλαδή πόσους δρόμους θα έπρεπε να έχει στο όνομά της η Σοφία Βέμπο;

Ο αείμνηστος μαέστρος Καλκάνης, κύριοι του δήμου, μόρφωσε μουσικά τρεις γενιές εκεί, στη ΧΑΝ Ν. Εχετε δώσει το όνομά του σε κάποια οδό; Σε κάποια αίθουσα του Δημοτικού Ωδείου;

Και, μια και αναφέραμε το ωδείο, είναι αλήθεια ότι σχεδιάζεται η μετακίνησή του στην περιοχή του Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου;

Δηλαδή τι θα μείνει στην παντέρμη, σκοτεινή, πλατεία Αγίου Νικολάου, με τον όμορφο σταθμό του μετρό;

Θα παραδοθεί οριστικά στους ντίλερ και στο ψάρεμα πεταλούδων της νύχτας; Η καρδιά σου σε πιάνει μόλις βγαίνεις από το μετρό, λες και βρίσκεσαι σε συνοικία της Λαχόρης!

Το καλύτερο που έχει να κάνει η δημοτική Αρχή είναι να ασχοληθεί με την πόλη, να καθαρίσει (με κάθε τρόπο) τη γειτονιά του του Αγ. Νικολάου από τα προβλήματα που την έχουν ερημώσει και να ξαναζωντανέψει την περιοχή που έσφυζε από ζωή, επιστήμη και πολιτισμό.

Καλός ο Μαζωνάκης, όμορφα τα «τραγούδια εποχής» που τραγούδησε, αλλά …

 

ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Γολγοθάς των Ελλήνων ηρώων του έπους του 1940 συνεχίζεται!


Το Στρατιωτικό Νεκροταφείο των Ελλήνων Πεσόντων του 1940 στους Βουλιαράτες της Αλβανίας
Το Στρατιωτικό Νεκροταφείο των Ελλήνων Πεσόντων του 1940 στους Βουλιαράτες.
Φωτογραφία: 

 Του καθηγητή Παναγιώτη Μπάρκα, από το Αργυρόκαστρο

Το Έπος του 1940-41 σημαδεύει αναμφίβολα τον πιο πρόσφατο ιστορικό σταθμό εθνικής ευπρέπειας σε παγκόσμια κλίμακα.
 

Δεν αφορά απλώς την πρώτη νίκη κατά της σκληρότερης πολεμικής μηχανής στον μεγαλύτερο πόλεμο στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Σηματοδότησε και την αλλαγή του ρου αυτού του πολέμου υπέρ της νίκης, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της προόδου.
 

Η εποποιία αυτή είναι συμπυκνωμένη σε μία μόνο λέξη: «ΟΧΙ».

Όπως είναι γνωστό, η δόξα του γράφτηκε στα βουνά της Ηπείρου, στην Αλβανία, όπου περισσότεροι από οκτώμισι χιλιάδες Έλληνες ήρωες, ερχόμενοι κατευθείαν από τον Λεωνίδα, πότισαν με το αίμα τους την προσδοκία των λαών.

85 χρόνια τώρα, οι ανάξιοι απόγονοί τους γιορτάζουμε κάθε 28η Οκτωβρίου τη λαμπρή αυτή επέτειο. Όμως, εγωιστικά και περιφρονητικά ως προς τους Ήρωες, στους οποίους επιφυλάξαμε τραγική μεταθανάτια περιπέτεια.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ;!

85 χρόνια μετά, ζουν τον δικό τους Γολγοθά στην αναζήτηση ενός ανθρώπινου, δικού τους τάφου.

Γράφοντας με το αίμα τους το θρυλικό Έπος και έχοντας βασική προτεραιότητα τη Νίκη και τη Λευτεριά, κηδεύονταν στο μετερίζι, δίπλα στο μέτωπο.

Η γνωστή άτακτη υποχώρηση τον Απρίλιο-Μάιο του 1941 άφησε τα οστά των ηρώων σκόρπια, ως άγραφα αλλά και ξεχασμένα μνημεία της λευτεριάς, ή ως ανείπωτη τραγωδία.

Έναν χρόνο μετά, ειδικό σύνταγμα του εχθρικού ιταλικού στρατού φρόντισε την τακτοποίηση, σε διάσπαρτα νεκροταφεία, δίπλα στους δικούς τους νεκρούς, σκοτωμένους από τους Έλληνες, 6.300 Ελλήνων πεσόντων.

Δυόμισι χιλιάδες νεκροί Ήρωες είχαν χαθεί από τότε.

ΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Για πρώτη φορά η ελληνική πλευρά θυμήθηκε τους Έλληνες πεσόντες στο Αλβανικό Μέτωπο το 1981.

Η τότε κομμουνιστική αλβανική κυβέρνηση απάντησε θετικά στο αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης για τον εντοπισμό και τη συγκέντρωση των οστών των Ελλήνων πεσόντων.

(Είχε προηγηθεί η εκστρατεία των Ιταλών το 1965-66, κατά την οποία απέσυραν τα οστά των Ιταλών νεκρών.)

Προς τον συγκεκριμένο σκοπό, η αλβανική κυβέρνηση σχημάτισε μια επιτροπή εμπειρογνωμόνων. Εντοπίσθηκαν 6.300 τάφοι. Ίδιος αριθμός με εκείνον των Ιταλών.

Η προσπάθεια στάθηκε μάταιη, εφόσον η αλβανική κομμουνιστική κυβέρνηση διαφώνησε με την Αθήνα.

Η Αλβανία πίστευε ότι και η Ελλάδα θα έπαιρνε τους νεκρούς της, όπως η Ιταλία. Η Αθήνα μήνυσε ότι είναι στον τόπο τους.

Το θέμα θα θεωρηθεί λήξαν το 1985-87.

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

Δέκα χρόνια αργότερα, 1997-98, η αλβανική πλευρά θα δεχτεί την πρόταση της Ελλάδας για την ανέγερση τριών στρατιωτικών νεκροταφείων.

Ένα στην Κορυτσά, ένα στην Πρεμετή και ένα στο Αργυρόκαστρο, στους Βουλιαράτες, όπου υπήρχε από το 1940.

Η υπόσχεση των Αλβανών δινόταν ως αντάλλαγμα της οικονομικής βοήθειας που αναλάμβανε η Ελλάδα για την ανασυγκρότηση του αλβανικού στρατού και ανερχόταν σε δέκα δισ. δραχμές.

Η ισχύς της αλβανικής δέσμευσης έληξε με το που ολοκληρώθηκε η εκταμίευση του ανωτέρω χρηματικού ποσού.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΠΟΣΤΡΑΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΑΛΒΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ

Τη δική του πορεία στο θέμα εντοπισμού, εκταφής και συγκέντρωσης των οστών των Ελλήνων Μαρτύρων του Ελληνοϊταλικού Πολέμου χάραξε και ο σύλλογος «Οι Πεσόντες του ’40».

Ιδρύθηκε το 1998 από ελληνικής και αλβανικής εθνικότητας απόστρατους αξιωματικούς του αλβανικού στρατού, ως πολιτιστικός σύλλογος για την προστασία της μνήμης των πεσόντων του Ελληνικού Έπους του ’40 στα βουνά της Αλβανίας.

Ανέπτυξε σημαντική δράση.

Εντόπισε και συνέταξε χάρτες και εκθέσεις για τα οστά πάνω από έξι χιλιάδων Ελλήνων πεσόντων και συγκέντρωσε τα οστά περίπου πεντακοσίων.

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

Την άνοιξη του 2006, μεταξύ των αντίστοιχων υπουργείων Άμυνας των δύο χωρών, συνάφθηκε συμφωνία ανέγερσης των τριών νεκροταφείων των Ελλήνων πεσόντων του Έπους του ’40 στο αλβανικό έδαφος.

Η συμφωνία θεωρήθηκε άκυρη λόγω του ότι η υπογραφή τέτοιας συμφωνίας είναι αρμοδιότητα της Βουλής.

Η ελληνική πλευρά κατάφερε την ανέγερση δύο στρατιωτικών νεκροταφείων: την ανακαίνιση και διεύρυνση του υπάρχοντος στους Βουλιαράτες και την ανέγερση του γνωστού στη Μονή του Αγίου Νικολάου στην Κλεισούρα, χωρητικότητας δύο περίπου χιλιάδων ταφών.

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ 2006 ΑΜΑΥΡΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

Δύο μήνες μετά την υπογραφή της συμφωνίας του 2006, μεσολάβησε και ένα σκάνδαλο αμαύρωσης της δόξας των Ελλήνων Ηρώων.

Μια περίεργη και ανάμικτη ομάδα ανθρώπων (Έλληνες μειονοτικοί, Αλβανοί, η Εκκλησία κ.λπ.), οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με τις διμερείς στρατιωτικές επιτροπές εμπειρογνωμόνων, αλλά με την παρότρυνση της ελληνικής Πρεσβείας στα Τίρανα και της Αλβανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας, έβαλε μπρος εκστρατεία εκταφής και συγκέντρωσης οστών «Ελλήνων πεσόντων».

Η εκταφή άρχισε, μάλιστα, εκεί που επίσημα και το ελληνικό κράτος γνώριζε ότι δεν υπήρχαν οστά Ελλήνων πεσόντων, ή τουλάχιστον είχαν μετακομιστεί από το 1981-83.

Πρόκειται για την εκκλησία της Κοσσίνας στην Πρεμετή.

Η επιχείρηση, η οποία γινόταν υπό τη στενή παρακολούθηση των αλβανικών μυστικών υπηρεσιών, προέκυψε ότι δεν αφορούσε την εκταφή οστών Ελλήνων πεσόντων, αλλά παλιών κοινών νεκρών της περιοχής.

Πρόκειται επίσης για σκάνδαλο διαφθοράς.

Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Η αναθέρμανση των ελληνοαλβανικών σχέσεων οδήγησε στη νέα διακρατική συμφωνία για τα οστά των Ελλήνων πεσόντων του 2009.

Μάλιστα, προβλέπει και την αλβανική συμμετοχή στους επίσημους εορτασμούς στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο των Ελλήνων Πεσόντων του Βουλιαρατίου.

Η συμφωνία επικυρώθηκε από την αλβανική Βουλή το 2010, ενώ η ενεργοποίησή της επί του πεδίου θα αρχίσει τον Γενάρη του 2018.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΑΦΟΙ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ;

Κατά τα στοιχεία του Συλλόγου Απόστρατων Αξιωματικών:

1.200 στην Πρεμετή, δίπλα στο σημερινό στάδιο.
(Όσοι τάφοι σώθηκαν από την κατασκευή του σταδίου εξαφανίζονται σήμερα από τις νέες οικοδομές.)

560 στο Δέλβινο, κοντά στη Μέση Γεωργική Σχολή.

800 στην Κορυτσά.

600 στην Ερσέκα.

400 σε τέσσερα νεκροταφεία στο Γκολίκου.

Τα νεκροταφεία στο Δέλβινο, στην Κορυτσά και στην Ερσέκα έχουν εξαφανιστεί.

Οι υπόλοιποι…

ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΤΑΙ Η ΑΝΕΥΡΕΣΗ ΟΣΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΕΣΟΝΤΩΝ

Το πιο πληκτικό σημείο στην κάθε επέτειο αποτυπώνει η επιχείρηση για την εφαρμογή επί του πεδίου της διακρατικής συμφωνίας για τον εντοπισμό, την εκταφή, την ταυτοποίηση και την ταφή των οστών των Ελλήνων πεσόντων.

Από την υπογραφή και την επικύρωση της συμφωνίας πέρασαν περίπου 16 χρόνια και 8-9 χρόνια από την έναρξη της εφαρμογής.

Φάνηκε ότι ύστερα από 78 χρόνια θα λάμβανε σάρκα και οστά η διόρθωση της εθνικής ντροπής.

Οι οκτώμισι χιλιάδες Έλληνες πεσόντες που έπεσαν στο Έπος του ’40 θα έβρισκαν τελικά έναν αξιοπρεπή τάφο, αντί τα κράκουρα των αλβανικών βουνών.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;!

Το 2018 ακούσαμε και επικρίναμε την επιφυλακτική τοποθέτηση ότι θα θεωρηθεί επιτυχία αν εντοπιστούν και τακτοποιηθούν τουλάχιστον δύο χιλιάδες οστά πεσόντων.

Τότε δεν ορίστηκε χρονική περίοδος για την περισυλλογή των οστών των Ελλήνων Πεσόντων.

Πέρασαν 8-9 χρόνια.

Ο συνολικός αριθμός των οστών των Ελλήνων πεσόντων που μπόρεσαν να πετύχουν αξιοπρεπώς την ανθρώπινη μεταθανάτια προσδοκία, για έναν τάφο, αγγίζει μόλις τους 1.700.

(Και ας είναι καλά οι 720 τάφοι στη Σαϊμόλα της Κλεισούρας, που άφησε άθιχτους το καθεστώς για να ρίχνει, όποτε χρειαζόταν, στάχτη στα μάτια της Ελλάδας, και οι 500 τάφοι που είχε συγκεντρώσει ο Σύλλογος των Αποστράτων.)

ΤΟ ΧΑΛΙ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ Ή Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ

Είναι, ωστόσο, γεγονός ότι μέχρι πριν από δύο χρόνια παρατηρούνταν μια σοβαρή δουλειά, με σχέδιο δράσης που αφορούσε το κάθε παρόν και το μέλλον.

Από τότε μέχρι σήμερα εντοπίστηκαν και τακτοποιήθηκαν τα οστά περίπου 100 Ελλήνων πεσόντων.

Μάλιστα, και το αποτέλεσμα αυτό οφείλεται στην προεργασία της ελληνικής κεφαλής της προηγούμενης μικτής επιτροπής.

Το θέμα δεν εστιάζεται μόνο στα μικρά, απογοητευτικά νούμερα. Περισσότερο στην έλλειψη προοπτικής.

Οι νέοι Έλληνες επικεφαλής στη μικτή επιτροπή, ίσως χωρίς να το συνειδητοποιούν, έχουν εισέλθει στην τακτική που ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Κατσαπλιάδες!

 

Image 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Καλά να πάθουμε, γιατί δεν φταίει κανείς άλλος εκτός από εμάς.

Οι Τούρκοι κινήθηκαν πρώτοι με το περιβόητο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, που αμφισβητεί ακόμη και την αιγιαλίτιδα ζώνη στη Νότια Κρήτη.

Εμείς αντί να ξεκινήσουμε τη διαδικασία για την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., όπως έχουμε το δικαίωμα και το επαναλαμβάνουμε κουραστικά χωρίς ποτέ να κάνουμε τίποτα, επινοήσαμε την κουτοπόνηρη στρατηγική να χωθούμε μεταξύ των δύο αντιμαχομένων στρατοπέδων στον εμφύλιο της Λιβύης και, με αξιοσημείωτη σοφία, διαλέξαμε την πλευρά των κατσαπλιάδων.

Αξέχαστη μένει η φάρσα με τον «στρατάρχη» Χαλίφα Χαφτάρ και το βαμμένο μουστάκι του ποντικοουρά να καταλύει στη «Μεγάλη Βρεταννία» αργά τη νύχτα.

Και δεν μας έγινε μάθημα, επιμείναμε στην κωμωδία, μέχρι και πρόσφατα, καλλιεργώντας καλές σχέσεις με τους διαδόχους του δήθεν στρατάρχη, που είναι φυσικά οι γιοι του, οι οποίοι εξίσου φυσικά τσακώνονται μεταξύ τους.

Υποκύψαμε στον εκβιασμό τους και τους βρήκαμε λεφτά μέσω της Ευρώπης, για να μη στέλνουν τις καραβιές με τους μετανάστες. (Ελπίζω να σταματήσαμε εκεί και να μη μας δάγκωσαν βαθύτερα οι κατσαπλιάδες). Στο τέλος όμως, μας φάγαν τα λεφτά, μας πιάσαν και τον πισινό από πάνω. (Μετά συγχωρήσεως, αλλά η γλώσσα προσαρμόζεται στο θέμα: κατσαπλιάδες). Γιατί συνέχισαν να στέλνουν, έπειτα από μια παύση λίγων μηνών, και τις προάλλες ενέκριναν το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, μέσω της Βουλής τους, η οποία είναι Βουλή όσο και ο Χαλιφάκος ο φίλος μας είναι στρατάρχης.

Εφόσον λοιπόν η Τουρκία μπορεί να προσφέρει περισσότερα, εκεί θα πάνε. Αυτοί οι Χαφταραίοι, που λέτε, είναι μια οικογένεια που εκτείνεται σε φατρία και οι οποίοι έχουν πάρει υπό τον έλεγχό τους μια περιοχή της Λιβύης, με τον σκοπό να την εκμεταλλευτούν οικονομικά προς ίδιον όφελος. Πειρατές είναι οι άνθρωποι, επαγγελματίες, δεν νομίζω ότι το έκρυψαν ποτέ.

Εμείς τους είδαμε ως οιονεί κρατικό μόρφωμα.

Οσον αφορά, τέλος, τις συνέπειες από την αναγνώριση του Μνημονίου εκ μέρους της δήθεν Βουλής, παραπέμπω στη…

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Μας πήραν στο ψιλό και οι… κατσαπλιάδες

Image  

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Λοιπόν, κρατηθείτε:
Οχι μία, όχι δύο, αλλά… είκοσι τέσσερις ολόκληρες, δημόσια τεκμηριωμένες, συναντήσεις σε επίπεδο υπουργών και πρωθυπουργού καταγράφονται τα τελευταία χρόνια μεταξύ των κυβερνήσεων Μητσοτάκη και της οικογένειας Χαφτάρ, δηλαδή του «πολέμαρχου» με τη φανταχτερή στολή και τα παράσημα, αλλά και των δύο γιων του με τα γαμπριάτικα κοστούμια και τις σινιέ γραβάτες που υποδύονται τους επικεφαλής των νόμιμων Αρχών της Ανατολικής Λιβύης.

Αυτές οι συναντήσεις είναι οι καταγεγραμμένες και πιθανόν οι πιο ουσιαστικές. Γιατί υπάρχουν κι άλλες που δεν αξίζει να αναφέρουμε, όπως η ηρωική μετάβαση του υφυπουργού «θεμάτων οικονομικής διπλωματίας» Χάρη Θεοχάρη τον περασμένο Ιανουάριο στη Βεγγάζη, ως επικεφαλής ομάδας… επενδυτών, η κωμικοτραγική περιπέτεια του ταλαίπωρου Θάνου Πλεύρη και των άλλων Ευρωπαίων που εκδιώχθηκαν με τις κλοτσιές από το αεροδρόμιο προτού καν πατήσουν στο έδαφος, επειδή ο… στρατάρχης ήταν λίγο άκεφος, τις συνομιλίες του Ελληνα γενικού πρόξενου με αξιωματικούς των τοπικών Αρχών που βαριόντουσαν και έβλεπαν ταυτόχρονα ποδόσφαιρο και φυσικά τα θρυλικά τραπεζώματα στα Βλάχικα της Βάρης με συμμετοχή στελεχών… ευαίσθητης υπηρεσίας, τάχα μου, «για να ελέγξουμε το Μεταναστευτικό».

Αν σε όλες αυτές τις επαφές προσθέσουμε και εκείνες που έγιναν με τις Αρχές της «νόμιμης» κυβέρνησης της Τρίπολης, εκείνης δηλαδή που μας πρωτοξεφούρνισε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, και του σημερινού πρωθυπουργού Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, μιας επίσης… ευγενέστατης φυσιογνωμίας με αριστοκρατικά χαρακτηριστικά, κυριολεκτικά θα χάσουμε τον λογαριασμό. Αλλά αυτές οι τελευταίες δεν έχουν τόση σημασία, γιατί από εκεί φάγαμε το γκολ νωρίς. Οι άλλοι, ο Χαφτάρ και τα βλαστάρια του, ήταν -υποτίθεται- οι καρντάσηδες που κρατούσαν τα μπόσικα. Ανθρωποι ηθικοί και ακέραιοι, ανεπηρέαστοι από τις τουρκικές πιέσεις και σταθεροί φίλοι της Ελλάδας, έβαζαν πλάτη για να μην περάσει η κύρωση του μνημονίου από τη Βουλή της Βεγγάζης. Ετσι τουλάχιστον έλεγε το κυβερνητικό αφήγημα. Μέχρι προχθές…

Η ψυχρολουσία δυστυχώς ήταν αναμενόμενη. Κι ας έλεγε ο Γεραπετρίτης, αυτός ο τιτάνας της σύγχρονης διπλωματίας, πως όσοι προβλέπουν «πούλημα» από τον Χαφτάρ και από τα…Χαφταράκια είναι «προπετείς» καταστροφολόγοι.

Μάλιστα, λοιπόν. Είκοσι τέσσερις συναντήσεις. Δεκατρείς επί Δένδια και έντεκα επί Γεραπετρίτη. Με τον πρωθυπουργό να συμμετέχει σε αρκετές από αυτές και να δέχεται περιχαρής στο Μέγαρο Μαξίμου, όχι μόνο τον «στρατάρχη», αλλά και τους γιους του, τους γραβατωμένους μπακαλόγατους, για να μιλήσουν για «μπίζνες».

Για σκεφτείτε το λιγάκι. Πόσες εργατοώρες ξόδεψε η ελληνική διπλωματία για νταραβέρια με ανθρώπους που φώναζαν από μακριά ότι είναι εντελώς αναξιόπιστοι. Και πόσο… νοήμων είναι ο Γεραπετρίτης, αυτός ο ανεκδιήγητος αγκαλίτσας, που τους καλόπιανε και ό,τι παραμύθι του σέρβιραν τα «Χαφταράκια», ακόμη και για το Μεταναστευτικό, αυτός… το έχαφτε αμάσητο. 

Μετά το προχθεσινό ανεκδιήγητο κάζο, άνθρωπος με στοιχειώδη αξιοπρέπεια στη θέση του έπρεπε να έχει βουτήξει απ’ το μπαλκόνι. Αλλά είναι βέβαιο ότι ο συγκεκριμένος δεν θα το κάνει. Γιατί απλούστατα δεν έχει συναίσθηση του ατοπήματος. Ούτε της αξιοπρέπειας. Είναι βέβαιο ότι θα βρει μια ωραία δικαιολογία για να προσπαθήσει να μας πείσει πως αυτά τα καλά παιδιά καλές προθέσεις είχαν. Δεν τον δούλευαν τόσο καιρό, τα ίδια τα γεγονότα έφεραν τη στραβή… 

Και στο κάτω κάτω, δεν θα σκάσουμε. Γιατί δεν παίζει ρόλο η επικύρωση (την οποία με νύχια και με δόντια προσπαθούσαμε να αποτρέψουμε), αφού «δε παράγει έννομα αποτελέσματα», όπως λέει και η θεία Ούρσουλα στις Βρυξέλλες…

Μάλιστα. 

Λοιπόν, για να σοβαρευτούμε. Ο Γεραπετρίτης στην καλύτερη περίπτωση είναι βραδύνους ή επικίνδυνα ευκολόπιστος και στη χειρότερη κάτι άλλο που εύκολα μπορείτε να υποθέσετε.  

Σε κάθε περίπτωση όμως, επειδή ο άνθρωπος είναι…πατενταρισμένα ακατάλληλος για να ασκεί διπλωματία, πρέπει κατευθείαν να αποπεμφθεί ή να παραμεριστεί και η κυβέρνηση να λάβει άμεσα τα ακόλουθα μέτρα:

– Διάβημα στους υψηλότερους δυνατούς τόνους και άμεση ανάκληση του πρέσβη μας στην Τρίπολη και του γενικού πρόξενου στη Βεγγάζη (αυτού που διαβουλευόταν με τα… Χαφταράκια την ώρα που έβλεπαν ποδόσφαιρο).

– Απέλαση με τον χαρακτηρισμό persona non grata του διαπιστευμένου Λίβυου πρέσβη στην Αθήνα.

– Αμεση διακοπή των διμερών συνομιλιών για τη χάραξη θαλάσσιων ζωνών.

– Δραστική αύξηση της παρουσίας Λιμενικού και Πολεμικού Ναυτικού νοτίως της Γαύδου, με διαρκή εναέρια επιτήρηση, καθορισμό νέων αρμοδιοτήτων και κανόνων εμπλοκής με τους διακινητές.

– Διπλωματική επαφή με την Αίγυπτο σε ανώτερο επίπεδο για συντονισμό κοινής διπλωματικής δράσης.

– Αμεση εγγραφή του ζητήματος στην ημερήσια διάταξη του επόμενου Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε. και απαίτηση για επιβολή στοχευμένων κυρώσεων.

– Αίτημα για αναστολή όλων των χρηματοδοτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της ανθρωπιστικής βοήθειας) προς όλους τους υπεύθυνους κρατικούς ή παρακρατικούς φορείς της Λιβύης.

– Πάγωμα όλων των προγραμμάτων διμερούς οικονομικής βοήθειας.

– Ακύρωση όλων των συμφωνιών επαγγελματικής ή στρατιωτικής εκπαίδευσης Λίβυων αξιωματούχων.


– Αναστολή επί εξάμηνο της φοιτητικής ιδιότητας όλων των Λίβυων που σπουδάζουν σε ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.


Αυτά κάνει σε πρώτη φάση ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του απέναντι σε μία εχθρική ενέργεια, όπως αυτή της Λιβύης, η οποία στη διάρκεια του καλοκαιριού είχε το θράσος να μας φορτώσει και με διάβημα για τις έρευνες της Chevron, ισχυριζόμενη ότι οι ελληνικές άδειες επικαλύπτουν περιοχές της δικής της υφαλοκρηπίδας!

Σήμερα οι δύο αντιμαχόμενες φατρίες, δηλαδή η φερόμενη ως νόμιμη κυβέρνηση της Τρίπολης και το τσιφλίκι του Χαφτάρ στα ανατολικά, παραμέρισαν τις διαφορές τους με έναν και μόνο στόχο: Να διακηρύξουν ως κοινή πολιτική θέση και αξίωση -υπό τις ευλογίες φυσικά της Αγκυρας- το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο!

Την ώρα, δηλαδή, που η Ελλάδα κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου, ο υπουργός Εξωτερικών χανόταν στις αγκαλιές με τα Χαφταράκια, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Ντόκος-στόκος προέβλεπε ότι ο στρατάρχης είναι κουτσό άλογο και οσονούπω θα πέσει, τα σαΐνια του ΕΛΙΑΜΕΠ προδίκαζαν πτώση της άλλης κυβέρνησης, στην Τρίπολη, και ο ταλαίπωρος Ελληνας πρόξενος προσπαθούσε να εξηγήσει τις ελληνικές θέσεις στο… ημίχρονο του ματς, οι Τούρκοι έστρωναν το παιχνίδι στα μέτρα τους. 

Ολες οι προβλέψεις της Αθήνας πήγαν κουβά, ένας πρόεδρος της Βουλής που στήριζε τις ελληνικές θέσεις απομακρύνθηκε σχεδόν σηκωτός, και οι θανάσιμοι εχθροί ενώθηκαν για να ευχαριστήσουν τον αφέντη Ερντογάν!

Επιμύθιον: 

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών ραγιαδο-σουργελο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

 Image

Image 

 

 

 


ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΝουΔο-γαλαζαίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η Ρωμιά που τίμησε η Τουρκία και αγνόησε η Ελλάδα!!!

 

Image 

 

Tου Αχιλλέα Ταουξή

Υποστρατήγου ε.α.

Πέθανε στις 2 Οκτωβρίου 2026 στην Κωνσταντινούπολη, δύο ημέρες πριν από τα 90ά γενέθλιά της, η Ιωάννα Κουτσουράδη, μία από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης φιλοσοφίας στην Τουρκία και μια ξεχωριστή προσωπικότητα της Ρωμιοσύνης της Κωνσταντινούπολης.

Γεννημένη το 1936 σε ελληνική οικογένεια της Πόλης, σπούδασε φιλοσοφία και το 1969 ίδρυσε το Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Hacettepe, το οποίο διηύθυνε για περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Το έργο της δεν περιορίστηκε στη διδασκαλία. Ασχολήθηκε συστηματικά με την ηθική, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα και συμμετείχε ενεργά στον διεθνή διάλογο για τη φιλοσοφία και την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Ιδιαίτερη θέση στο έργο της είχαν οι μειονότητες, η ανοχή, η δικαιοσύνη και η ανάγκη κάθε άνθρωπος να αντιμετωπίζεται με σεβασμό στην αξιοπρέπειά του.

Μιλώντας και από την προσωπική της εμπειρία ως μέλος της ελληνικής μειονότητας, δεν έκρυψε τα προβλήματα που εξακολουθούσαν να υπάρχουν στην Τουρκία ως προς τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Η μνήμη των Σεπτεμβριανών του 1955 παρέμεινε ζωντανή στη μαρτυρία της.

Η Κουτσουράδη δεν χρειάστηκε να αρνηθεί την ταυτότητά της για να γίνει κορυφαία προσωπικότητα της τουρκικής πνευματικής ζωής, αλλά ούτε και να χαριστεί στην Τουρκία όταν μιλούσε για ανθρώπινα δικαιώματα και μειονότητες. Έγινε μέρος της πνευματικής ζωής της χώρας όπου γεννήθηκε και εργάστηκε, χωρίς να σβήσει την καταγωγή της και χωρίς να σιωπήσει μπροστά στα προβλήματα που γνώριζε από πρώτο χέρι.

Υπήρξε πρόεδρος της Τουρκικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, κατείχε έδρα της UNESCO για τη φιλοσοφία και τα ανθρώπινα δικαιώματα και άφησε σημαντικό συγγραφικό και μεταφραστικό έργο.

Η Τουρκία αναγνώρισε την προσφορά της με σημαντικές διακρίσεις, ενώ η Αλικαρνασσός τοποθέτησε την ορειχάλκινη προτομή της έξω από το δημαρχείο, κρατώντας τη μορφή μιας Ρωμιάς της Κωνσταντινούπολης στη δημόσια μνήμη της. Κι όλα αυτά, ενώ στην Ελλάδα η ίδια προσωπικότητα έμεινε ουσιαστικά χωρίς την αναγνώριση που θα αναλογούσε στο έργο και την προσφορά της

Ίσως αυτή να είναι και η πιο χαρακτηριστική αντίφαση στην ιστορία της. Μια Ρωμιά που γεννήθηκε στην Πόλη, έζησε και δημιούργησε στην Τουρκία, υπηρέτησε τη φιλοσοφία και υπερασπίστηκε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τιμήθηκε από τη χώρα όπου έζησε. Η Ελλάδα, αντίθετα…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΝουΔο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ζήτω η Βόρειος Μαϊμουδονία!

Ζήτω η Βόρειος Μαϊμουδονία! 

 

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, κολλητή του Κούλεως του Μητσοτάκη και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στην κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε με τον Σκοπιανό πρωθυπουργό Χρίστιαν Μίτσκοσκι δήλωσε περιχαρής: «Καλωσορίζουμε τη Βόρεια Μακεδονία, με την ταυτότητα και τη γλώσσα της. Πιστεύουμε ότι ο μακεδονικός πολιτισμός και η μακεδονική γλώσσα μπορούν μόνο να κάνουν την Ενωσή μας πλουσιότερη».

Αν ήμασταν αγενείς, θα το λέγαμε και ξεβράκωμα της ελληνόφωνης πολιτικής αχρηστίας, που αυτοδιαφημίζεται ότι είναι τάχα αριστεία. Αλλά είμεθα Ευρωπαίοι μιλόρδοι και το αποκαλούμε στριπτίζ.

Στριπτίζ και του Τσίπρα, που υπέγραψε την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών και τώρα μας επαναλανσάρεται σαν «ευσεβής» και «εθνοπρεπής» και «σοσιαλδημοκράτης», και του Κούλεως, που έλεγε φούμαρα περί επαναδιαπραγματεύσεως της συμφωνίας (μέχρι να γίνει πρωθυπουργός). Μόλις θρονιάστηκε στο Μέγαρο Μαξίμου, λησμόνησε την επαναδιαπραγμάτευση πιο γρήγορα απ’ όσο ξεχνά ό,τι έμαθε στη βιολογία, τη φυσική, στα μαθηματικά και στη χημεία ένα λυκειόπαιδο που θα ακολουθήσει το 1ο πεδίο (ανθρωπιστικές, νομικές και κοινωνικές επιστήμες).

Και ο συνεχιστής της κουκουέδικης παράδοσης, Τσίπρας, και ο διάδοχος της μαύρης κληρονομιάς του υπαρκτού μητσοτακισμού, Κυριάκος, συνεργάστηκαν ιδανικά για να φτάσουμε σ’ αυτό το επίπεδο κατάντιας. Να μας μιλάει η φον ντερ Κάποια για τον πολιτισμό της «Μακεδονίας» εννοώντας το ευρωαμερικάνικο κατασκεύασμα της μαϊμουδονίας. Δηλαδή, έχουμε μια θλιβερή απομίμηση κράτους, που γεννήθηκε στον δοκιμαστικό σωλήνα της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, ώστε να εξυπηρετήσει ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, να καπηλεύεται τη δόξα της Μακεδονίας μας, με στόχο να την υποκαταστήσει, και ακολούθως οι αφιονισμένοι με την ψευδομακεδονική ιστορία και «πολιτισμό» να κολοβώσουν την ελληνική επικράτεια.

Μια χαρά χαράδρα τα έχουν καταφέρει οι εκλεκτοί των ψηφοφόρων τους!

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, με τις πάγια αξιοθρήνητες τοποθετήσεις του, επιστράτευσε ό,τι ξέρει από ελληνικά για να πει με εύσχημο τρόπο ότι έγινε μεν το στριπτίζ, αλλά δεν ήτο και ξεβράκωμα, και πως ίσως στο μέλλον η κυβέρνησις ψωνίσει κάνα σώβρακο ή τάνγκα από τη λαϊκή για να μη βγαίνει έτσι στις ρούγες και την κράζουν. Ητοι, είπε: «Ο δρόμος της Βόρειας Μακεδονίας προς την Ευρώπη περνάει μέσα από Ελλάδα και προϋποθέτει απαρέγκλιτο σεβασμό των συμφωνηθέντων. Η χώρα μας έχει αποδείξει ότι πράττει πάντοτε όσα απαιτούνται για την προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων. Θα συνεχίσει να θέτει τα σχετικά ζητήματα και στα ευρωπαϊκά όργανα».

Δηλαδή, για να ’χουμε καλό ρώτημα, ποια ακριβώς είναι «τα σχετικά ζητήματα» που θα «θέτει» ο Μητσοτάκης «στα ευρωπαϊκά όργανα»;

Ποια είναι τα… όργανα; Αυτά στα οποία έγραψε τις προεκλογικές υποσχέσεις του;

Επιπλέον, ο κυβερνητικός, για να σιγουρέψει τα πράγματα, δηλαδή για να στείλει ηχηρό το μήνυμα ότι τώρα που τη… φάγαμε τη φόλα δεν υπάρχει επιστροφή, συμπλήρωσε:

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: To «γλουγλουγλού» ως εθνική στρατηγική

Γιώργος Γεραπετρίτης 

 

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ 

Η εξωτερική πολιτική της χώρας θυμίζει μεν θεατρικό έργο αλλά όχι γραμμένο από δημιουργούς όπως ο Αισχύλος, ο Ιψεν, ο Σαίξπηρ και με πρωταγωνιστές μεγάλου βεληνεκούς.

Περισσότερο φέρνει σε μπουλούκι που κάνει αρπαχτές σε χωριά με μια χαμηλής υποστάθμης επιθεώρηση, σκηνοθετημένη απευθείας από το Μαξίμου, με πρωταγωνιστές πρωθυπουργό, διπλωμάτες, υπουργούς τε και υφυπουργούς που εκπαιδεύτηκαν αποκλειστικά στο άθλημα της βαθιάς υπόκλισης. Η υπόκλιση δε είναι τόσο βαθιά, που η μέση τους έχει πλέον μονιμοποιηθεί σε γωνία 90 μοιρών και η μύτη τους ακουμπάει με… σεβασμό το χαλί.

Αυτό που έχει στιγματίσει την ελληνόφωνη διπλωματία επί Μητσοτάκη είναι οι τεμενάδες του Γιώργου Γεραπετρίτη στον νεοσουλτάνο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Υποκλίσεις που αποτελούν σύμβολα της κυβερνητικής νοοτροπίας. Τα αποτελέσματα της στάσης Μητσοτάκη απέναντι σε ισχυρούς και ανίσχυρους ξένους τα βλέπουμε πλέον καθημερινά να ξεδιπλώνονται σε όλα τα μέτωπα.

Ξεκινάμε από τα ανατολικά.

Στην Κάσο, όπως ομολόγησε με αφοπλιστική ανεμελιά ο βουλευτής της Ν.Δ. Αγγελος Συρίγος, η κυβέρνηση (την οποία στηρίζει φανατικά) υπέκυψε στις τουρκικές φρεγάτες. Οχι μία, αλλά δύο φορές. Επί δύο ολόκληρα χρόνια μάς έλεγαν από το πρωί ως το βράδυ ότι τα νερά στο Αιγαίο είναι «ήρεμα». Τελικά δεν ήταν ήρεμα, ήταν απλώς… υποχωρητικά. Μόλις φάνηκε τουρκικό πολεμικό στον ορίζοντα, μαζέψαμε τα καλώδια, μαζέψαμε τα πλοία, μαζέψαμε και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και κάναμε έναν ωραιότατο τακτικό ελιγμό προς τα πίσω.

Πάμε τώρα στα βόρεια.

Η εφημερίδα «Εστία» αποκάλυψε το εθνικό deal της χρονιάς με τη Βουλγαρία. Τους χαρίζουμε τα οστά του Τσάρου Σαμουήλ που βρέθηκαν στις Πρέσπες κι εκείνοι, μέσα στη μεγάλη τους γενναιοδωρία, μας επιστρέφουν 48 εκκλησιαστικά κειμήλια. Από τα 1.300 και πλέον που μας άρπαξαν από τη Μονή Εικοσιφοινίσσης και τα υπόλοιπα μοναστήρια της Μακεδονίας! Δηλαδή, μας παίρνουν ολόκληρο το σπίτι και μας επιστρέφουν ένα πόμολο για να χαιρόμαστε. Τους δίνουμε τα δικά μας για να μας επιστρέψουν ψίχουλα από τα κλεμμένα. Αν αυτό δεν είναι διπλωματικός θρίαμβος, τότε τι είναι;

 

Στα δυτικά και στα εντός των τειχών, τα πράγματα παραμένουν εξίσου διασκεδαστικά.

Η «δημοκρατία» με τις αποκαλύψεις της που συζητήθηκαν και στη Βουλή έφερε ξανά στο προσκήνιο την υπόθεση Siemens. Γερμανικό δικαστήριο αποδέχτηκε την ύπαρξη σαφών ενδείξεων χρηματισμού στελεχών του ΟΤΕ, αλλά έκρινε ότι δεν προκλήθηκε οικονομική βλάβη ή υπερκοστολογήσεις κατά τη διαδικασία ψηφιοποίησης του δικτύου στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Κι αυτό μολονότι η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής με ομόφωνο πόρισμα αναγνώρισε ότι το Ελληνικό Δημόσιο ζημιώθηκε κατά τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ. Ετσι οι Γερμανοί, που κατέχουν πλέον τον ΟΤΕ, απέρριψαν την αγωγή αποζημίωσης ύψους 68,3 εκατ. ευρώ του πάλαι ποτέ ελληνικού ομίλου τηλεπικοινωνιών. Χανς κερνάει, Χανς πίνει.

Για να δέσει το γλυκό, έρχεται η Αμερικανίδα πρέσβης Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, όπως αποκάλυψε η «Wall Street Journal», και πετάει το αμίμητο: ότι οι ΗΠΑ μπορούν να ανατρέψουν όποια κυβέρνηση θέλουν, ακόμα και την ελληνική!

Κι εδώ εμφανίζεται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ψέλλισε με τρεμάμενη φωνή ότι «δεν υπήρξε απειλή προς την ελληνική κυβέρνηση».

Image 

Το πιάσατε το υπονοούμενο;

Ο Μαρινάκης δεν διέψευσε ότι ειπώθηκε κάτι τέτοιο, αλλά δήλωσε ότι δεν μας… απείλησαν.  

 Image

Ναι, βρε, τους παρεξηγήσαμε τους Αμερικανούς. Απλώς μας ενημέρωσαν! Μας το είπαν φιλικά, πάνω από το φιλέτο στο δείπνο!

Αυτή είναι η κυβέρνηση που…

 

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών ραγιαδο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

 

Image 

 

 Image

 

ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΟΛΕΤΗΡΕΣ: Ο Ανδρέας Παπανδρέου και η Εγγύς Ανατολή --- Πενήντα χρόνια από τη φιλοαραβική στροφή της ελληνικής πολιτικής και διπλωματίας

Image

 

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, μια εποχή όχι λιγότερο ταραγμένη από τη σημερινή —στασιμοπληθωρισμός, εμφύλιος Λιβάνου, τρομοκρατία παλαιστινιακών και φιλοπαλαιστινιακών οργανώσεων (αεροπειρατείες, σφαγές της Αλ-Φατάχ και του Μαύρου Σεπτέμβρη), αριστερή τρομοκρατία, Κόκκινοι Χμερ— ο Ανδρέας Παπανδρέου, αρχικά επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια πρωθυπουργός, άρχισε να αναπτύσσει όλο και στενότερες σχέσεις με τον αραβικό κόσμο και ιδιαίτερα με το σοσιαλιστικό κόμμα Μπάαθ («Αραβική αναγέννηση»).

Το Μπάαθ, όπως όλα τα κινήματα του αραβικού σοσιαλισμού, είχε πολλά στοιχεία εκσυγχρονισμού και υποσχόταν να ανασύρει τον αραβικό κόσμο από την καθυστέρηση και την ισλαμική θεοκρατία. Αλλά οι εσωτερικές τους διαιρέσεις, όπως εκείνη του 1966 μετά το πραξικόπημα της 23ης Φεβρουαρίου στη Συρία, το οποίο προκάλεσε μόνιμη ρήξη ανάμεσα στον συριακό και ιρακινό κλάδο, εξασθένησαν τη δημοκρατική τους φυσιογνωμία: ο αραβικός σοσιαλισμός ταυτίστηκε με μονοκομματικά κράτη, μηχανισμούς ασφαλείας και προσωποπαγείς διοικήσεις που διέφεραν πολύ από τις αρχικές διακηρύξεις.

Το 1957, με το Δόγμα Αϊζενχάουερ, οι ΗΠΑ θέσπισαν πλαίσιο οικονομικής και στρατιωτικής στήριξης «κατά του διεθνούς κομμουνισμού» στη Μέση Ανατολή

Ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε κι ο γάιδαρος. Ο αραβικός σοσιαλισμός από τους κομματικούς σχηματισμούς του Νάσερ στην Αίγυπτο (Κόμμα της Απελευθέρωσης και Εθνική Ένωση) μέχρι το Μπάαθ στη Συρία και στο Ιράκ μπήκε στο στόχαστρο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής ως ζήτημα του Ψυχρού Πολέμου: η Ουάσιγκτον φοβόταν ότι ο ριζοσπαστικός αραβικός εθνικιστικός σοσιαλισμός θα επέτρεπε τη σοβιετική επιρροή, θα απειλούσε το εμπόριο πετρελαίου και θα διετάρασσε τις στρατιωτικές βάσεις, τις θαλάσσιες οδούς, τις συμμαχίες και τη σταθερότητα γύρω από το Ισραήλ. Γενικά, οι ΗΠΑ διατελούσαν σε αμηχανία, δεν προσπάθησαν αρκετά να προσεταιριστούν τα εν λόγω καθεστώτα και έκαναν τις συνηθισμένες γκάφες: η απόσυρση της αμερικανο-βρετανικής χρηματοδότησης για το φράγμα του Ασουάν τον Ιούλιο του 1956 συνδέθηκε με την αμερικανική ανησυχία γύρω από τις πρωτοβουλίες του Νάσερ προς το σοβιετικό μπλοκ και οδήγησε μέσα σε λίγες ημέρες στην εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ. Τότε, παρότι οι ΗΠΑ ήθελαν να περιορίσουν τον Νάσερ, αντιτάχθηκαν στη στρατιωτική επιχείρηση της Βρετανίας, της Γαλλίας και του Ισραήλ, παίζοντας διπλό παιχνίδι, με σκοπό την ανάσχεση του αραβικού ριζοσπαστισμού αλλά και την απόρριψη της παλαιο-αποικιακής πολιτικής που τροφοδοτούσε τον αντιδυτισμό στον αραβικό κόσμο.

Το 1957, με το Δόγμα Αϊζενχάουερ, οι ΗΠΑ θέσπισαν πλαίσιο οικονομικής και στρατιωτικής στήριξης «κατά του διεθνούς κομμουνισμού» στη Μέση Ανατολή, και ένα χρόνο αργότερα η αμερικανική επέμβαση στον Λίβανο (Operation Blue Bat) εντάχθηκε σε αυτό το σχήμα: στήριξη «φιλικού» καθεστώτος απέναντι σε εσωτερική κρίση που διασταυρωνόταν με τον αραβικό εθνικισμό και τον Ψυχρό Πόλεμο.

Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν επανειλημμένως τέσσερα εργαλεία έναντι του αραβικού σοσιαλισμού. Παρουσίαζαν μεγάλο μέρος του ως Δούρειο Ίππο του σοβιετικού μπλοκ· στήριζαν «συντηρητικές» και φιλοδυτικές πολιτικές δυνάμεις (όπλα, διπλωματική κάλυψη)· εφάρμοζαν πολιτική καρότου-μαστίγιου με χρηματοδοτήσεις, δάνεια, τεχνική βοήθεια και κυρώσεις· προχωρούσαν σε έμμεσες ή άμεσες επεμβάσεις όταν έκριναν ότι διακυβεύονταν στρατηγικά συμφέροντα. Με λίγα λόγια, στις χώρες όπου αναπτύχθηκαν εθνικιστικά, αναδιανεμητικά και εκσυγχρονιστικά κινήματα, εκτυλισσόταν τόσο μια διελκυστίνδα μεταξύ Δύσης-ΕΣΣΔ όσο και μεταξύ μετριοπαθών και ριζοσπαστικών δυνάμεων, με τις τελευταίες να χαρακτηρίζονται από έντονο αντιδυτικισμό.

Μετά το 1970, η ιδέα ενιαίας αραβικής γραμμής υποχώρησε και αναδύθηκαν οι ανταγωνισμοί μεταξύ καθεστώτων της Αιγύπτου, της Συρίας, του Ιράκ και των μοναρχιών του Κόλπου

Η περίοδος του Ανδρέα Παπανδρέου συνέπεσε με τη φάση της στρατιωτικοποίησης αυτών των σοσιαλ-αραβικών καθεστώτων, με την επικράτηση της αραβικής τους ταυτότητας έναντι της σοσιαλιστικής. Το 1969, στη Λιβύη, ο Καντάφι ανέβηκε στην εξουσία με πραξικόπημα, το 1970 πέθανε ο Νάσερ και ο αραβικός κόσμος εισήλθε σε φάση μετάβασης από τον εν πολλοίς φωτισμένο νασερικό παναραβισμό σε κατακερματισμένες, κρατικές πολιτικές, με το πετρέλαιο ως βασικό μοχλό ισχύος. Η ιδέα ενιαίας αραβικής γραμμής υποχώρησε και αναδύθηκαν οι ανταγωνισμοί μεταξύ καθεστώτων της Αιγύπτου, της Συρίας, του Ιράκ και των μοναρχιών του Κόλπου.

Ο Ανουάρ αλ-Σαντάτ, που διαδέχθηκε τον Νάσερ, αναθεώρησε τη νασερική κατεύθυνση, τόσο σχετικά με τις σοβιετο-αραβικές σχέσεις όσο και με την «παναραβική επανάσταση» που έπαψε να αποτελεί κοινό σχέδιο των ομοεθνών και ομοθρήσκων. Στο μεταξύ, το καθεστώς του Καντάφι προσπάθησε να εμφανιστεί ως κληρονόμος του νασερικού οράματος και προχώρησε σε ρήξεις με τη δυτική στρατιωτική παρουσία — δικαίως, η αμερικανική βάση Wheelus παραδόθηκε στη λιβυκή κυβέρνηση και ενισχύθηκε ο κρατικός έλεγχος στο πετρέλαιο. Στις δε αραβο-ισραηλινές συγκρούσεις, όπως ήταν φυσικό, τα αραβικά πετρελαιοπαραγωγά κράτη αξιοποίησαν το πετρέλαιο ως γεωπολιτικό εργαλείο μέσω του Οργανισμού Αραβικών Πετρελαιοεξαγωγικών Χωρών (OAPEC). Όμως, την ίδια στιγμή, ο παναραβισμός έχασε τον σοσιαλιστικό του προσανατολισμό, πράγμα που ευνόησε την άνοδο του ισλαμιστικού παράγοντα.

Μια δεκαετία αργότερα, το 1983, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως ηγέτης του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός, συνήψε επίσημη συμφωνία συνεργασίας με το συριακό μπααθιστικό κόμμα, με κοινό στόχο την αντίσταση στην «παγκόσμια ιμπεριαλιστική πολιτική και στον σιωνιστικό ρατσισμό». Η συνεργασία δεν ήταν απλώς θέαμα, αν και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως δημαγωγός, είχε ταλέντο στις θεαματικές χειρονομίες· υπήρξαν κοινές υπογραφές για συντονισμένες δράσεις καθώς και δημόσιες δηλώσεις στήριξης σε σειρά θεμάτων: το ΠΑΣΟΚ δεν κατήγγειλε τη συριακή παρέμβαση στην Παλαιστινιακή Διοίκηση και τάχθηκε στο πλευρό των Αράβων σε όλες τις διαμάχες τους με το Ισραήλ. Ήδη, τον Σεπτέμβριο του 1976, το νεοϊδρυθέν Σοσιαλιστικό Κίνημα συμμετείχε στους εορτασμούς της επανάστασης της Λιβύης στην πρώτη σειρά της εξέδρας του Μουαμάρ Καντάφι. Αυτοί ήσαν τότε οι φίλοι μας.

Το 1985, σε επίσημη συνέντευξη Τύπου στη Βαγδάτη, ο Παπανδρέου και ο Σαντάμ Χουσεΐν δήλωσαν ότι «το ΠΑΣΟΚ και το Μπάαθ είναι αδελφά κόμματα»· με λίγα λόγια, όπως ανέφερε αργότερα ο υπουργός Τύπου και ΜΜΕ Παρασκευάς Αυγερινός, η Ελλάδα «είχε γυρίσει την πλάτη στη Δύση και κοιτούσε προς την Ανατολή». Στη συνέχεια, τον Μάιο του 1986, ο Σύρος πρόεδρος Χαφέζ αλ-Άσαντ πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα, όπου κατήγγειλε τον «αμερικανικό ιμπεριαλισμό» και συζήτησε με τον Ανδρέα Παπανδρέου τα θέματα της αριστερής τρομοκρατίας, με έμφαση στη συριακή και λιβυκή επιρροή. Τότε, το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ είχε εναρμονιστεί με την αντιδυτική γραμμή της Συρίας, στρέφοντας το βλέμμα στις χώρες του λεγόμενου κινήματος των Αδεσμεύτων, οι οποίες ωστόσο δεν ήταν καθόλου αδέσμευτες· ήταν δορυφόροι της ΕΣΣΔ.

Όλες οι επιλογές της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ εκείνη την περίοδο εντάσσονταν στη γεωπολιτική του αντιιμπεριαλισμού και του «Τρίτου Δρόμου», σε συντονισμό με την ΕΣΣΔ, τον αραβικό κόσμο και τις εθνικιστικές εξεγέρσεις που θεωρούνταν σοσιαλιστικές (αλλά δεν ήταν). Σε αυτό το πλαίσιο μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής εκτός του ΝΑΤΟ και της τότε ΕΟΚ εντάχθηκε η προσέγγιση στη Συρία, στο Ιράκ και στη Λιβύη, αντανακλώντας την πραγματική ή αντιληπτή ιδεολογική και πολιτιστική μας συγγένεια με τα μπααθιστικά, αντιδυτικά καθεστώτα: ο παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ ακολουθούσε έναν δρόμο που θα μπορούσε να μας καθηλώσει στην υπανάπτυξη. Εξάλλου, είχαμε όλα τα προσόντα: απουσία δημοκρατικού ήθους, παρελθόν εμφυλίου πολέμου, χριστιανική ορθοδοξία, ισχυρό κομμουνιστικό κόμμα με ευρύτατη επιρροή στον συνδικαλισμό και στο εποικοδόμημα.

Η προσέγγιση στο Μπάαθ, που είχε ξεκινήσει προτού το ΠΑΣΟΚ αναδειχθεί σε κυβερνητικό κόμμα και αποτελούσε μέρος του προγράμματός του, εξέφραζε την εχθρότητα εναντίον των δυτικών θεσμών, την οποία προσπαθούσε να επιβάλει, όχι χωρίς επιτυχία, το ΚΚΕ. Αλλά, αν και ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε πλείστες παραχωρήσεις στους κομμουνιστές, εκείνοι δεν έπαψαν ποτέ να τον κατηγορούν για «άνθρωπο των Αμερικάνων». Από την πλευρά του, ο Παπανδρέου, προσπαθώντας να τους διαψεύσει, δεν έχανε ευκαιρία να τονίσει την ευνοϊκή χημεία του με τους μπααθιστές δικτάτορες, καθώς και με Άραβες ιδεολόγους όπως ήταν ο Μισέλ Αφλάκ και ο Ζάκι αλ-Αρσούζι, ασχέτως αν αυτά τα άτομα ήταν εμπνευσμένα από τον ιταλικό φασισμό. Το άκρως λαϊκιστικό ΠΑΣΟΚ δεν είχε τέτοιες ευαισθησίες: αδιαφορούσε για το ότι τα καθεστώτα στο Ιράκ και τη Συρία ήταν ριζοσπαστικά, αυταρχικά, εθνικιστικά, μιλιταριστικά και μονοκομματικά — το μείζον για τον Ανδρέα Παπανδρέου ήταν το αντιστάθμισμα στην ΕΟΚ και στο ΝΑΤΟ· στα λόγια τουλάχιστον.

Υπενθυμίζω ότι το Μπάαθ κυβέρνησε το Ιράκ το 1963 και ξανά από το 1968 μέχρι το 2003, ενώ στη Συρία διατηρήθηκε από το 1963 μέχρι σήμερα, αν και φυσικά, στο πέρασμα του χρόνου, ο μπααθισμός έχει αλλοιωθεί σε βαθμό που δεν είναι πλέον αναγνωρίσιμος. Αλλά, αν και στις δεκαετίες 1970-1980, ήταν ελκυστικός ως επαναστατική αραβική εθνικιστική ιδεολογία που επεδίωκε την ενοποίηση όλων των διεκδικούμενων αραβικών εδαφών σε ενιαίο αραβικό κράτος, δεν είναι λίγα όσα μπορούμε να του προσάψουμε: ηγέτες όπως ο πρόεδρος της Συρίας Χαφέζ αλ-Άσαντ και ο πρόεδρος του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν ενθάρρυναν την προσωπολατρία, προέβησαν σε εθνοκαθάρσεις και αντικατέστησαν σταδιακά τον σοσιαλιστικό, γραφειοκρατικό παναραβισμό με τον επιθετικό εθνικισμό ο οποίος συμπληρωνόταν από εκτεταμένη διαφθορά.

Οι μπααθικές χώρες προσέφεραν άσυλο σε ναζιστές που καταζητούνταν καθώς και σε Άραβες τρομοκράτες όπως εκείνους των Ολυμπιακών του Μονάχου (1972), και υιοθέτησαν ναζιστικά πρότυπα οργάνωσης του στρατού — η συγγένειά τους με τον ναζισμό υπερβαίνει το κοινό στοιχείο του αντιεβραϊσμού, ο οποίος αποτελεί, τρόπον τινά, θεμέλιο της πολιτικής αυτών των κομμάτων.

Αν και ο όρος «φασίστας» χρησιμοποιείται συχνά από πολιτικούς αντιπάλους ως πρόχειρος και πασπαρτού χαρακτηρισμός αποδοκιμασίας, οι θεωρητικοί του φασισμού ανιχνεύουν φασιστικά στοιχεία σε πολλά κόμματα στον κόσμο που δεν αυτοχαρακτηρίζονται φασιστικά. Οι παραλλαγές του Μπάαθ εντάσσονται σ’ αυτό το πλαίσιο. Προς επίρρωση της ιδέας, το Μπάαθ μπορεί να συγκριθεί και να διαπιστωθεί η ομοιότητά του με διάφορα τρομοκρατικά κόμματα στην Ασία και την Αφρική· για παράδειγμα με το «Λαϊκό Μέτωπο για τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη» της Ερυθραίας.

Όσο για τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος λίγο έλειψε να μας ρίξει στην αγκαλιά της Μέσης Ανατολής, δεν φαινόταν να πολυενδιαφέρεται για τη φασιστοειδή φύση των τριτοκοσμικών εθνικιστικών κινημάτων και των κομμουνιστικών καθεστώτων: για παράδειγμα, αν και δεν είχε στενή συνεργασία με τον Νικολάε Τσαουσέσκου, δεν είχαν λείψει οι εγκάρδιες δηλώσεις και οι διπλωματικές ανταλλαγές με το ρουμανικό καθεστώς. Ο Παπανδρέου επαινούσε την ανεξαρτησία της ρουμανικής εξωτερικής πολιτικής από τη σοβιετική, παραμερίζοντας το γεγονός της προσωπολατρίας και της καταστολής — όχι ότι ήταν ο μόνος· το ίδιο έκανε η τότε «ανανεωτική» αριστερά.

Το 1975 και το 1985 ήταν σημαδιακές χρονιές γι’ αυτή τη μάλλον αλλοπρόσαλλη πολιτική.

Για δέκα χρόνια κυριαρχούσαν τα κουκουέδικα συνθήματα —«ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ανεξάρτητη Ελλάδα, των Ελλήνων η Ελλάδα», «Η Ελλάδα στους Έλληνες», «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά»— που υπονοούσαν ότι, όπως πολλές χώρες της Ανατολής, ήμασταν προτεκτοράτο των Ηνωμένων Πολιτειών και έπρεπε να χειραφετηθούμε.

Η ταύτισή μας με τους Άραβες δημιουργούσε τη βάση για κοινές διακηρύξεις περί «ξέφραγου αμπελιού του ιμπεριαλισμού» και για συνθηματολογικές ψευτοδιαπιστώσεις («Η Ελλάδα δεν εντάχθηκε στην ΕΟΚ· προσαρτήθηκε») οι οποίες εξήπταν τη λαϊκή αγανάκτηση, τον τοπικισμό και τον επαρχιωτισμό. Το μείγμα συμπληρωνόταν από «αλληλεγγύη» στους λαούς που αγωνίζονταν εναντίον του ιμπεριαλισμού στη Λατινική Αμερική, στην Αφρική και στην Παλαιστίνη — ανεξαρτήτως πώς, πού, γιατί.

Ανάμεσα στις ζημιές που προκάλεσε ο Ανδρέας Παπανδρέου —ο οποίος έχει καταγραφεί ως «αείμνηστος»— ήταν ότι ...