εν τω μεταξύ το μόνο λάθος που αναγνώρισε είναι το ότι δεν έκλεισε αμέσως τις Τράπεζες 😂😂😂
— prng (@prng2777) July 8, 2026
Μόνο αυτό έμαθε από το εγκληματικό 6μηνο του 2015 pic.twitter.com/5W7UaBQvV9
Έμαθε. Πως δεν αρκούσε που είχε δίκιο με τα νταούλια και τα go back και τον ένα νόμο και το ένα άρθρο. Αυτό ήταν το λάθος του. Τώρα μπορείτε να τον ξαναψηφίσετε να ξανακάνει το δίκιο του και μην φοβάστε τπτ. Άλλωστε πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα ;;; 🤪👍 pic.twitter.com/4Xhxuixn5h
— Φρην ! (@KreSim18) July 8, 2026
Είναι Κυριακή βράδυ. Καλοκαίρι. Εξω υπάρχει ακόμα το λυκόφως. Είμαστε μέσα σε ένα νεοκλασικό μέγαρο. Τα παράθυρα ανοιχτά να μπαίνει η δροσιά του Εθνικού κήπου που είναι απέναντι. Ο φωτισμός υποβλητικός. Τα ποτήρια, τα ποτά τα φαγητά στους δίσκους διάσπαρτα. Κάτι σαν πάρτι, σαν χαλαρή συγκέντρωση. Κάλεσμα άνετο, καθόλου στημένο. Με τα κοντομάνικα , με τα πουκαμισάκια, με χαλαρά φορέματα.
Όλες οι ηλικίες, όλα τα στυλ παίζουν.
Υπάρχει και ένα μεγάλο τραπέζι. Μοιάζει με συνεδριάσεων, και μια τηλεόραση ανοιχτή που την κοιτάνε όλοι προσηλωμένοι.
Ανακοίνωση πρόβλεψης για το τελικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος από έναν σοβαρό κύριο ΕΞΗΝΤΑ ΔΥΟ ΤΑ ΕΚΑΤΟ… προβλέπεται να πάρει το ΟΧΙ (μετά από τόσα χρόνια που πέρασαν έχω ξεχάσει ποιο ήταν το καλό και ποιο το κακό.)
Χαμός στο πάρτι. Σαν να έβαλε ο DJ τη μεγαλύτερή του επιτυχία. Αγκαλιές, φιλιά χοροπηδητά. Τα χέρια ψηλά.
Πανηγυρίζανε για κάτι που εγώ, που εμείς, γνωρίζαμε πως ήταν μια χίμαιρα. Ένα πουκάμισο αδειανό.
Μα πώς είναι δυνατόν να βλέπουμε τον κόσμο με άλλα μάτια. Πόσοι κόσμοι υπάρχουνε; Τι δεν καταλαβαίνανε; Τι προσδοκούσανε;
Μετά άρχισε το μάζεμα του πάρτι. Ήρθε το hangover. O όμορφος της παρέας, ο γέρο-νέος με την μοτοσοκλέτα και το πομπώδες ύφος έγινε αποσυνάγωγος. Ο αρχηγός άρχιζε να δαγκώνει τα χείλια του. Το βλέμμα του σκοτείνιαζε. Ήγγικεν η ώρα. Πάμε να δούμε τι θα δούμε.
Είμαστε στις Βρυξέλλες τώρα. Η κάμερα στους Ευρωπαίους. Στο σύστημα. Στο μοχθηρό κατεστημένο που ήθελε να βάλει χέρι στην περιουσία μας μέσω του Υπερταμείου με τα περίφημα 50 δισεκατομμύρια και που πριν από μερικές ημέρες έσβησε το παρελθόν του με ένα νέο όνομα. Τώρα λέγεται Εθνικό Αναπτυξιακό Ταμείο. Είναι όλοι τους κανονικοί άνθρωποι. Διαφορετικές προσωπικότητες , αλλά είχαν ένα modus operandi. Μια αστική ευγένεια. Μια ιστορία. Την ιστορία της Ευρώπης που είναι το καλύτερο μέρος του κόσμου.
Ο κάθετα αρνητικός Σόιμπλε απέναντι μας, με μια φυσιογνωμία γερμανική σαν να έχει βγει από πολεμική ταινία, με προσωπική ζωή πληγωμένη από τρομοκρατικές σφαίρες και ίσως μια δικαιολογημένη πικρία απέναντι στην ζωή. Είχαν και στην πείρα τους το παράδειγμα της Ανατολικής Γερμανίας που όσα χρήματα και να τους έδιναν δεν ανέβαζαν ταχύτητα με τίποτα, και μάλλον έτσι μας έβλεπαν.
Ο Ματέο Ρέντζι φώναζε πως σε λίγο θα μας ζητήσουν πίσω μέχρι και την ευρωπαϊκή κούπα του 2004. Δεν είπε τίποτα για την Eurovision… μάλλον δεν θα την θυμόταν
Ο Λουξεμβουργιανός Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ο πιο φανατικός φιλέλληνας από όλους.
Και στο τέλος ο Ντόναλντ Τούσκ (ο σημερινός πρωθυπουργός της Πολωνίας) Στις 7.00 το πρωί όταν όλοι ήταν έτοιμοι να τα παρατήσουν, σηκώθηκε πήγε στην πόρτα και την κλείδωσε. Δεν φεύγει κάνεις εάν δεν συμφωνήσουμε είπε. Και συμφώνησαν στις 9.58 στις 13 Ιουλίου του 2015
Δωρεάν διακοπές εφόρου ζωής στον Τούσκ, στον Ρέντζι και σε όλους τους. Η κάμερα δεν θα ξαναγυρίσει σε εκείνο το κυριακάτικο πάρτι της ημέρας του δημοψηφίσματος. Μερικοί απτόητοι έχουν το θράσος, κουράγιο, αυτοαγάπη να δώσουν την δικιά τους άποψη. Δεν μας έκαναν σοφότερους.
Όμως μου έκανε εντύπωση ένας. Εξ’ απορρήτων του αρχηγού. Ακόμα και στις δύσκολες διαπραγματεύσεις, στις στιγμές της αποκάλυψης των ψευδαισθήσεων στις Βρυξέλες, χαρούμενος, μειδιαστός, χαλαρός. Μάλλον ήταν τόσο χαρούμενος για την τύχη του να βρίσκεται εκεί σαν παράγοντας, μέσα στο κάδρο της ιστορίας. Ακόμα και σήμερα στην κάμερα των δημοσιογράφων/συγγραφέων του βιβλίου ήταν άνετος, αχάμπαρος στην κυριολεξία.
Τελικά δέκα χρόνια δεν ήταν αρκετά για να ξεθωριάσουν οι θύμισες και τα συναισθήματα.
Μέχρι πρότινος ήθελα να μπω μέσα στο μεδούλι τους να καταλάβω τί ήθελαν να πετύχουν, τι σκεφτόντουσαν, τι στα κομμάτια περίμεναν να γίνει.
Σήμερα κατάλαβα. Πλήρης αδυναμία κατανόησης του σύγχρονου γίγνεσθαι, το πως δουλεύει ο κόσμος. Ένα – δύο υπέρμετρα εγώ και αρκετοί κολλητοί που δεν μπορούσαν να πιστέψουν την καλή τους τύχη, καβαλήσαν ένα κύμα δικαιολογημένης διαμαρτυρίας σε χρόνιες κακο-κυβερνησίες. Γιατί όταν αναλαμβάνουν οι ολίγιστοι, οι σοβαροί έχουν αποτύχει.
Διαφωνώ κάθετα με τον τίτλο στο χιλιοστό, που είχε όλη η σειρά των εκπομπών.
Το χιλιοστό προέκυψε από τις απαντήσεις των ευρωπαίων που ήταν παρόντες, για το πόσο κοντά φθάσαμε στην έξοδο και στην καταστροφή.
Το χιλιοστό δείχνει μια καλή τύχη, ένα παρατσάκ, πάλι καλά που δεν πάθαμε τίποτα. Ήμασταν οι μάγκες και κάπως την γλυτώσαμε.
Όχι δεν ήμασταν ούτε μάγκες, ούτε τυχεροί.
Είχαμε πατήσει γκάζι σε ανοιχτό αυτοκίνητο που είχαμε αγοράσει το 2008 και ορμούσαμε σαν την Θέλμα και Λουίζ προς τον γκρεμό.
Γιατί δεν πέσαμε;
Μήπως…
