ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Λούλα και η ελληνική Αριστερά

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Μόλις εξελέγη και πάλι Πρόεδρος της Βραζιλίας ο Λούλα Ντα Σίλβα είχα περιγράψει την πολιτική του πορεία και την απόσταση που τον χώριζε από την υποτιθέμενη τότε ελληνική του εκδοχή, του ΣΥΡΙΖΑ Παρ’ όλα αυτά με έκπληξη διαπίστωσα πως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πήγε στην Μπραζίλια για να συγχαρεί τον νέο Πρόεδρο ενόψει της καινούργιας του θητείας. Στη λογική της διεκδίκησης ενός παν-αριστερού ιδεώδους και στον πανηγυρισμό για τις επιτυχίες μιας αντιφιλελεύθερης ιδεολογίας, τέτοιες εκδηλώσεις προσλαμβάνουν συμβολική σημασία και φέρουν σημαντικά μηνύματα.

Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε τον ρόλο που παίζουν οι πολιτικές και οι ευκαιρίες που διανοίγονται και χάνονται σε διάφορες στροφές της ιστορίας. Είχα εξηγήσει τότε πως αν η ελληνική εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας και της μετριοπαθούς Αριστεράς είχε ακολουθήσει πάνω στα βήματα του Λούλα Ντα Σίλβα θα είχε πιθανώς μεταμορφώσει την Ελλάδα σε ένα μοντέλο οικονομικής επιτυχίας πετυχαίνοντας αναπτυξιακούς ρυθμούς ανεπανάληπτους, αποστομώνοντας τις σειρήνες των τότε δανειστών μας. Ομως η ελληνική εμπειρία τελικά διέφερε απόλυτα από τις οικονομικές πρακτικές της βραζιλιάνικης κυβέρνησης του Λούλα Ντα Σίλβα. Χωρίς να απομακρυνθεί ούτε ένα γιώτα από τις δογματικές αριστερές αντιλήψεις του παραδοσιακού αριστερισμού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τότε επέλεξε να συγκρουσθεί με κάθε έννοια οικονομικής ορθοδοξίας, προτίμησε τον εύκολο δρόμο των φόρων και του διογκωμένου δημόσιου τομέα κι ανακήρυξε σαν πολιτικό της αντίπαλο τη δημιουργική μεσαία τάξη.

Εκεί που η Βραζιλία είδε την οικονομική ανάπτυξη, την απελευθέρωση των αγορών και τη δημιουργία πλούτου σαν εργαλείο απελευθέρωσης από την υπανάπτυξη, η ελληνική Αριστερά καρφώθηκε στις αρχές που ακολούθησαν οι διάδοχοι του Λούλα (Ντίλμα Ρούσεφ) και που τελικά γκρέμισαν το οικονομικό θαύμα που είχε αυτός χτίσει κι έφεραν στην εξουσία τον ακραίο Ζαΐρ Μπολσονάρο.  

Το ερώτημα είναι ποιος είναι ακριβώς ο συμβολισμός των σημερινών πανηγυρισμών για την επιτυχία του Λούλα. Η ελληνική αριστερά σήμερα αναγνωρίζει τα τότε λάθη της και πιστεύει σε μια διαφορετική πορεία; Και γιατί δεν το έκανε τότε που ο δρόμος ήταν ορθάνοιχτος και οι προοπτικές πολύ καλύτερες;  

Σήμερα εξάλλου οι δυνατότητες του Λούλα δεν είναι πια όπως τότε. Η μεσαία τάξη βρίσκεται πλέον απέναντί του, όπως και οι μεγάλες πόλεις και οι ανεπτυγμένες αστικές περιφέρειες. Αυτοί που τον στηρίζουν σήμερα είναι οι βόρειες κυρίως επαρχίες της χώρας και ο περιθωριοποιημένος αγροτικός πληθυσμός. Αυτό δεν σημαίνει πως θα αποτύχει. Αλλά πως το εγχείρημα τώρα είναι πιο περίπλοκο και δυσκολότερο.

Τι μπορεί να μάθει τώρα η ελληνική Αριστερά; 

Πιθανότατα να πληροφορηθεί...

 

ΜΠΑΝΑΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Οργισμένοι Βραζιλιάνοι οπαδοί βαρεμένοι κατακούτελα από την 7άρα καίνε τη σημαία της χώρας τους !!! - Μηνύματα αισιοδοξίας από Κουμουνδούρου, η οποία έκανε δεκτό το αίτημα διαγραφής της μνημειώδους 7άρας με "ένα άρθρο - έναν νόμο" !

Δεν άντεξαν τα επτά γκολ των Γερμανών οι Βραζιλιάνοι, στον ημιτελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου και βγήκαν στους δρόμους του Σάο Πάολο εξοργισμένοι.
Ήδη στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης κυκλοφορούν εικόνες με οπαδούς να βάζουν φωτιά στη σημαία της Βραζιλίας.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες μικροεπεισόδια και συμπλοκές Βραζιλιάνων με τις αστυνομικές δυνάμεις, σημειώθηκαν εκτός του αγωνιστικού χώρου.

Νωρίτερα, εντός του γηπέδου και στις κερκίδες οι φίλαθλοι έκλαιγαν εκφράζοντας τη θλίψη τους και την αποδοκιμασία τους για την εξέλιξη του αγώνα και τη βραζιλιάνικη τραγωδία. 

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

MΠΑΝΑΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Toυς έπεσε βαριά η γερμανική 7άρα και πυρπολούν λεωφορεία! - Τελευταία τους ελπίδα ο... Alexis στον οποίον έστειλαν αίτημα μαζί με το μνημόνιο, να διαγράψει την μνημειώδη 7άρα με "ένα άρθρο ένα νόμο"

Επεισόδια ξέσπασαν στο Σάο Πάολο μετά την συντριπτική ήττα της Βραζιλίας από τη Γερμανία στο Μουντιάλ, με αναφορές για περιορισμένα περιστατικά έντασης να φτάνουν και από άλλες πόλεις. Τουλάχιστον 13 λεωφορεία πυρπολήθηκαν στο Σάο Πάολο, υπό κράτηση φίλαθλοι μετά από διαπληκτισμούς σε άλλες πόλεις.
 

Η εικόνα ωστόσο που θα μπορούσε να σχηματίσει κανείς βάσει των όσων κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο ίσως είναι παραπλανητική: Αν και σημειώθηκαν περιστατικά στο Σάο Πάολο, το Μπέλο Οριζόντε και το Ρεσίφε, στο Τwitter κυκλοφορούν εικόνες από παλιότερα, πολύ μεγαλύτερης έκτασης επεισόδια.
 

Όπως μεταδίδει η βραζιλιανική Globο το πρωί της Πέμπτης (ώρα Ελλάδας), τουλάχιστον 13 λεωφορεία πυρπολήθηκαν στο Σάο Πάολο τις ώρες μετά τον αγώνα.
 

Τα οκτώ από τα λεωφορεία πυρπολήθηκαν στον ίδιο χώρο στάθμευσης ενώ τα υπόλοιπα πέντε σε ξεχωριστά σημεία στην πόλη. Η ίδια εφημερίδα αναφέρει πως τις ώρες εκείνες λεηλατήθηκε και μαγαζί με ηλεκτρονικά είδη στο Σάο Πάολο.
Άγνωστοι πέταξαν επίσης πέτρες σε λεωφορεία στην Κουριτίμπα, σύμφωνα με την ισπανική El Pais. Ο δήμαρχος της πόλης υποβάθμισε τα επεισόδια μιλώντας για μεμονωμένα περιστατικά.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - Ριο ντεΤζανέιρο: Βουντού για να χάσει η Γερμανία από τη Βραζιλία - Πρόσκληση από την Κουμουνδούρου στον γραφικό "μάγο" για να ρίξει τον ανίκανο Κομανέτση που αδυνατεί να ρίξει ο γραφικός Alexis !

Μπορεί η Βραζιλία να έχει χάσει τον Νεϊμάρ από το οπλοστάσιο της ημιτελικής μάχης με τη Γερμανία, αλλά έχει αποκτήσει έναν νέο σύμμαχο ο οποίος την υπερασπίζεται με τρόπο λίγο ανατριχιαστικό.  
Ο ιερέας Helio Sillman από το Ρίο ντε Τζανέιρο ισχυρίζεται πως η κατάρα του θα εμποδίσει την ομάδα του Joachim Loew στον ημιτελικό και θα φέρει μια σίγουρη νίκη στους Βραζιλιάνους. 
"Θα πάρω κορυφαίο παίκτη τους και να δέσω τα πόδια του, ώστε να μην μπορεί να τρέξει στον αγωνιστικό χώρο", δήλωσε ο Sillman, αναφερόμενος στην κούκλα βουντού με την οποία κάνει τις τελετές στο μικρό μαγαζί του "World of Orixas" σε γειτονιά του Madureira.  

 

O Sillman έχει μάλιστα δημιουργήσει μια μικρή κατασκευή η οποία θυμίζει γήπεδο και μέσα της βάζει το ομοιώματα των παικτών που θέλει κάθε φορά να "καταραστεί".

Πολλοί έχουν φυσικά αμφισβητήσει τον ιερέα και του υπενθυμίζουν τον τραυματισμό του Νεϊμάρ τον οποίο θα έπρεπε να έχει κανονικά αποτρέψει αλλά και τις ήττες της Βραζιλίας. 

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η άγνωστη μεριά του παιχνιδιού πίσω απ τα κάγκελα της φυλακής

Του JERE LONGMAN / THE NEW YORK TIMES

Ο Ούγκο Αλβες έβγαζε παλιά το ψωμί του παίζοντας επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Τώρα παραμένει κοντά στο άθλημα, αλλά όχι με τον τρόπο που ήθελε. Πλέον η στολή του αποτελείται από κόκκινη φανέλα και παντελόνι, και φτιάχνει μπάλες ποδοσφαίρου σε βιοτεχνία εντός της φυλακής.
«Θα προτιμούσα να έπαιζα με τις μπάλες αντί να τις φτιάχνω», είπε ο 31χρονος Αλβες, ο οποίος εκτίει ποινή φυλάκισης πέντε ετών για διακίνηση ναρκωτικών. Πρόσθεσε μάλιστα με ένα πικρό χαμόγελο ότι «τουλάχιστον είμαι στο ίδιο πεδίο».
Ο Αλβες είναι ένας από τους 80 φυλακισμένους που φτιάχνουν μπάλες ποδοσφαίρου στο σωφρονιστικό κατάστημα υψηλής ασφαλείας Νέλσον Ουγκρία, κοντά στο Μπέλο Οριζόντε, μια από τις 12 πόλεις στη Βραζιλία που φιλοξενούν το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η βιοτεχνία που παράγει ποδοσφαιρικές μπάλες είναι χτισμένη μέσα σε κτίριο των φυλακών με μεταλλική οροφή, εντός συγκροτήματος φυλακών με ψηλούς τοίχους και περίφραξη από συρματόπλεγμα που στην κορυφή είναι αιχμηρό σαν ξυράφι. Σαράντα έγκλειστοι των φυλακών εργάζονται εκεί οκτώ ώρες την ημέρα, πέντε ημέρες την εβδομάδα φτιάχνοντας τις μπάλες. Αλλοι 40 φυλακισμένοι εργάζονται από τα κελιά τους συρράπτοντας το εξωτερικό κάλυμμα κάθε μπάλας σε μια διαφορετική μεταποιητική διαδικασία.
Οι μπάλες που παράγονται στη φυλακή δεν προορίζονται για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η επίσημη μπάλα της διοργάνωσης παράγεται στο Πακιστάν για λογαριασμό της Αdidas για να χρησιμοποιηθεί στα 64 παιχνίδια του τουρνουά. Η μπάλα αυτή έχει το δικό της όνομα, λέγεται Μπραζούκα και έχει και 1 εκατομμύριο… πιστούς ακολούθους στο Twitter.
Πριν από την έναρξη της διοργάνωσης η μπάλα Μπραζούκα πέρασε από έλεγχο ποιότητας από περισσότερους από 600 επαγγελματίες ποδοσφαιριστές και 30 ομάδες σε τρεις ηπείρους. 

Οι μπάλες της φυλακής, που παράγονται για λογαριασμό εταιρείας με το όνομα «Τριβέλα», χρησιμοποιούνται επίσης από επαγγελματίες, που έχουν πάντως μικρότερη δημοσιότητα καθώς αγωνίζονται στο πρωτάθλημα του βραζιλιάνικου ομόσπονδου κρατιδίου του Μίνας Ζεράις, όπου και βρίσκεται η φυλακή. Χρησιμοποιούνται ακόμη στα ψυχαγωγικά ματς που γίνονται στη φυλακή, καθώς και σε ερασιτεχνικούς αγώνες εκτός των τειχών των φυλακών, ακόμη και στο Ρίο ντε Τζανέιρο και το Σάο Πάουλο.
Οι έγκλειστοι εργάτες δηλώνουν υπερήφανοι που οι μπάλες χρησιμοποιούνται στο επαγγελματικό πρωτάθλημα του ομόσπονδου κρατιδίου. Κάποιοι μάλιστα αστειεύονται ότι η ποιότητα της μπάλας είναι αντίστοιχη αυτής της Μπραζούκα. «Είναι η καλύτερη μπάλα», διατυμπανίζει ο Αλβες, που δηλώνει ότι έχει αγωνιστεί σε κατώτερες κατηγορίες στην Αργεντινή, στην Ιταλία και στο Περού.
Η παραγωγή αυτή είναι από τις πλέον δημοφιλείς εργασίες μέσα στη φυλακή, που είναι σπάνιες ανά τη Βραζιλία. Μόνο 120 τρόφιμοι των φυλακών του κρατιδίου φτιάχνουν μπάλες, λένε αξιωματούχοι. Ο Αλβες είπε ότι περίμενε πάνω από ένα χρόνο για να προσληφθεί.
Οι περισσότεροι εργαζόμενοι στο Κοντάζεμ φορούν μάσκες για να προστατευθούν από τις αναθυμιάσεις της κόλλας και άλλων χημικών. Κάποιες φορές όμως τους επιτρέπεται να στέλνουν μπάλες στους συγγενείς και τους φίλους τους. Ο Γκρασιάνο Αντόνιο Μπάρος ντα Μάτα, ένας από τους έγκλειστους εργαζομένους, χάρισε μία από τις μπάλες στον 14χρονο γιο του, η οποία και έχει πάνω της το όνομά του.
Το καλύτερο σχετικά με τη δουλειά αυτή, όπως συμφωνούν ο Ντα Μάτα και ο Αλβες, είναι ότι τους προσφέρει ανακούφιση από την καθημερινή ρουτίνα της ζωής πίσω από σίδερα του κελιού τους, σε μια χώρα όπου οι φυλακές είναι περιώνυμες για τη βία και για την προβληματική μεταχείριση των εγκλείστων.
«Είναι σπουδαίο να βγαίνω από το κελί και να έρχομαι εδώ», λέει ο 37χρονος Μπάρος ντα Μάτα, που εργάζεται εδώ και 16 μήνες στη βιοτεχνία και εκτίει ποινή οκτώ χρόνων για φόνο. «Ο καιρός περνάει γρηγορότερα, παύεις να σκέφτεσαι άσχημα πράγματα», συμπληρώνει.
Σε αυτό το τρελό για το ποδόσφαιρο έθνος, το αγαπημένο άθλημα φθάνει ακόμη και στην προσπάθεια να αναμορφώσει τις φυλακές, τουλάχιστον για έναν μικρό αριθμό τροφίμων.
«Παίρνεις κάτι που αποτελεί καθημερινή δραστηριότητα στη Βραζιλία, το ποδόσφαιρο, και το συνδέεις με αυτό το κοινωνικό ζήτημα, το οποίο επί πολλά χρόνια ήταν λησμονημένο και τώρα έχει έρθει στην επιφάνεια, την εργασία των φυλακισμένων», δήλωσε ο Μουρίλο Αντράντερ Ολιβέιρα, γραμματέας της κυβέρνησης του Μίνας Ζεράις για θέματα διοικήσεως των σωφρονιστικών καταστημάτων. «Είναι φανταστικό το ότι μπορούμε να συμμετάσχουμε για λίγο στη ζωή της χώρας, που είναι αυτός ο σεβασμός για το ποδόσφαιρο», πρόσθεσε.

Η βιοτεχνία που παράγει μπάλες ποδοσφαίρου στη φυλακή κοντά στο Μπέλο Οριζόντε άνοιξε το 2011 ως τμήμα της προσπάθειας σε όλη τη Βραζιλία για να ανυψώσει το ηθικό των φυλακισμένων, να τους προετοιμάσει για τη ζωή μετά την αποφυλάκιση και να περιορίσει το σοβαρότατο πρόβλημα συνωστισμού στις φυλακές.
Αλλα προγράμματα επιτρέπουν σε εγκλείστους των ομοσπονδιακών φυλακών να αφαιρούν μέρες από την ποινή τους με τη συμμετοχή τους σε λογοτεχνικά προγράμματα, όπου διαβάζουν έργα κλασικής λογοτεχνίας και γράφουν αναφορές για βιβλία. Σε μια φυλακή στην πόλη Σάντα Ρίκα ντο Σαπουκαΐ, οι φυλακισμένοι ανεβαίνουν και κάνουν πετάλι σε ακίνητα ποδήλατα συνδεδεμένα με μπαταρίες που παράγουν αρκετό ηλεκτρισμό ώστε να φωταγωγηθεί ολόκληρη πλατεία.
Στη βιοτεχνία στο Κοντάζεμ, οι τρόφιμοι της φυλακής παράγουν 400 μπάλες την ημέρα αποκομίζοντας 543 ρεάλ ή περίπου 180 ευρώ τον μήνα. Από αυτά το ένα τέταρτο πηγαίνει στο κράτος, το 50% πηγαίνει στους φυλακισμένους ή στις οικογένειές τους, και το υπόλοιπο σε έναν λογαριασμό που αποδίδεται στους τροφίμους με την αποφυλάκισή τους. Επιπλέον, για κάθε τρεις ημέρες εργασίας αφαιρείται και μία ημέρα από την ποινή κάθε φυλακισμένου εργαζομένου.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ και KOINΩΝΙΑ: Ο χορός της μπάλας και των ψευδαισθήσεων

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Της ΠΟΠΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΟΥ

Ε​​ίναι προφανές ότι στην εποχή της παγκόσμιας κρίσης, ούτε το ποδόσφαιρο ως σύστημα αξιών όχι μόνο ηθικών, αλλά και εμπορικών και πολιτικομιντιακών, θα μπορούσε να εξαιρεθεί από αυτήν. Ισως για πρώτη φορά από την εποχή που άφηνε τον ρομαντισμό του ερασιτεχνισμού, τη δεκαετία του ’70, για να περάσει στην εμπορική μέθη του επαγγελματισμού, να γίνεται με τέτοια σφοδρότητα πεδίο κοινωνικοπολιτικών συγκρούσεων.
 

Ετσι βλέπουμε τις κολοσσιαίες αντιφάσεις του σύγχρονου κόσμου συμπυκνωμένες, διογκωμένες και τραγικές να αντανακλώνται περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο παρόμοιο γεγονός, από οποιαδήποτε προηγούμενη εποχή στο βραζιλιάνικο Μουντιάλ. Γιατί οι ξέφρενοι ρυθμοί της σάμπα και οι εξωτικές πολυδιαφημισμένες παραλίες, όπως και τα ακριβοπληρωμένα σε χρήμα και ανθρώπινες ζωές στάδια, είναι μόνον η βιτρίνα. Πίσω της υπάρχουν η φτώχεια, η εγκατάλειψη, οι άθλιες συνθήκες εργασίας, η καθημερινή βία, ο κυβερνητικός αυταρχισμός.
 

Επικοινωνιακό επομένως, όσο και αθλητικό υπερθέαμα προβάλλεται μεν σαν στιγμιαία ένωση και συμβολική εξίσωση στα γήπεδα, στις κερκίδες και μπροστά από τις οθόνες, προσώπων και κοινωνιών, εθνών και φυλών, αλλά την ίδια στιγμή αποτελεί τον πιο σκληρό, αλλά ως φαίνεται και πιστό «καθρέφτη» των μεγάλων ανισοτήτων του σύγχρονου κόσμου. Και αν η βραζιλιάνικη εκδοχή του Μουντιάλ έχει επικριθεί για την ανάλγητη πολιτική των κυβερνώντων και τη σπατάλη χρήματος, ενώ ο λαός υποφέρει από τη φτώχεια, ήδη αυτή που ακολουθεί, του Κατάρ για το Μουντιάλ του 2022, θεωρείται ακόμη χειρότερη, για τις άθλιες εργασιακές συνθήκες των μεταναστών εργατών από την Ινδία και το Πακιστάν
 

Ακόμη δεν μπήκαν θεατές στα στάδια της Βραζιλίας καλά καλά και οι καταγγελίες για όσα συμβαίνουν στο Κατάρ, με το απάνθρωπο καθεστώς της Kafala, των ενοικιασμένων από εταιρείες εργαζομένων, οι οποίες τους εκμεταλλεύονται κρατώντας αυτές το μεροκάματο και δίνοντάς τους τα ελάχιστα προς επιβίωση, προκαλούν τη συνείδηση του κόσμου. Το ίδιο και οι θάνατοι εργατών λόγω άθλιων συνθηκών, που έχουν ήδη σημειωθεί – στη Βραζιλία 8, στο Κατάρ ήδη πολύ περισσότεροι.
 


Λένε πως το ποδόσφαιρο λατρεύεται ως θέαμα γιατί συμβολίζει την ίδια τη ζωή, τη βία που υπάρχει σε αυτή, τον ανταγωνισμό όπως και την αλληλεγγύη, αλλά και τον θάνατο. Η τραγωδία είναι ότι όλα αυτά διέφυγαν από τα συμβολικά όρια των γηπέδων, ήδη από τις εποχές που συνδέθηκαν το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός με την πολιτική και αποτελούν πλέον τον ασφυκτικό κλοιό μιας όλο και πιο άγριας πραγματικότητας γύρω από τον ψυχαγωγικό πυρήνα του αθλήματος.
 

Αλίμονο, το ποδόσφαιρο που ο Πελέ αποκαλούσε το «όμορφο παιχνίδι» –Beautiful Game– παρουσιάζοντάς το σαν μια ιδανική έκφραση του ονείρου της δημοκρατικής εξίσωσης, καθώς οποιοσδήποτε από οπουδήποτε μπορούσε να παίξει μπάλα και να γίνει αστέρι, εξελίχθηκε σε ιδανικό αντικείμενο πόθου μιας όλο και πιο νοσηρής επικοινωνιακής βουλιμίας:

 Ολο και περισσότερο θέαμα, όλο και περισσότερο χρήμα, όλο και περισσότερη πολιτική. Και μπορεί η απόλαυση για το μεγάλο κοινό του να παραμένει ίδια, αλλά και αυτό το ίδιο πλέον δεν αρκείται στους συμβολικούς του μύθους.

 

Ενδειξη της αμφισβήτησης, η οποία περιβάλλει πλέον την αλλοτινή «θρησκεία» της μπάλας των Βραζιλιάνων, αποτελεί το γεγονός ότι ακόμη και ο ίδιος ο Πελέ, ο βασιλιάς-πρότυπο των λαϊκών μπαλαδόρων στις φτωχογειτονιές του κόσμου, έχει εκπέσει στις συνειδήσεις των συμπατριωτών του επειδή διαφήμιζε το Μουντιάλ σαν σωτήριο γεγονός για τη χώρα. Με τις φαβέλες της ανθρώπινης εξαθλίωσης, τους μισθούς πείνας, την ανεργία, την ανυπαρξία υποδομών στην παιδεία και την υγεία, τα υπερμεγέθη στάδια, τα οποία είναι αμφίβολο αν θα ξαναγεμίσουν ποτέ μετά το πέρας του Μουντιάλ, να αποτελούν ύβρη, η γιορτή του ποδοσφαίρου μοιάζει μια σκανδαλώδης πολυτέλεια για τη χώρα.
 

Θα έλεγε κανείς ότι ξεδιπλώνονται δύο αντικρουόμενες επικοινωνιακές αφηγήσεις γύρω από το μεγάλο γεγονός, αφήνοντας το ίδιο πάντως, τους ζωντανούς μύθους των γηπέδων και το θέαμα των αγώνων, ανέπαφο: 

ΜΠΑΝΑΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Οδηγία προς τουρίστες: «Μην αντιδράτε, μην ουρλιάζετε ή και μην αντιστέκεστε» όταν σας ληστεύουν - Καλό ακούγεται και για την περίπτωση που κάποιοι θαυμαστές του λατινοαμερικάνικου τσίρκου θα δημεύουν καταθέσεις για "να κάνουν ανάπτυξη"...

Ποικίλα σχόλια έχει προκαλέσει μια σειρά από ταξιδιωτικές οδηγίες την οποία εξέδωσε η αστυνομία της Βραζιλίας ενόψει του επικείμενου Παγκόσμιου Κυπέλλου, όπου, ανάμεσα σε άλλα, συστήνεται στους τουρίστες που πέφτουν θύμα κλοπής να... μην ουρλιάζουν.

«Μην αντιδράτε, μην ουρλιάζετε ή και μην αντιστέκεστε» γράφει το φυλλάδιο, το οποίο σύμφωνα με την εφημερίδα Estadao de Sao Paulo διανέμεται μέσω πρεσβειών και προξενείων προς τους φαν του ποδοσφαίρου που προτίθενται να επισκεφτούν τη χώρα της λατινικής Αμερικής τον Ιούνιο προκειμένου να παρακολουθήσουν το Μουντιάλ.

Η ιδέα είναι προφανώς να συμβουλέψει τους τουρίστες να μην προκαλούν νέες πράξεις βίας από πλευράς των κλεφτών και να αποφευχθεί το όλο και πιο διαδεδομένο έγκλημα των «latrocinions», δηλαδή των ληστειών που καταλήγουν σε δολοφονία.  

«Οι τουρίστες κατά κύριο λόγο έρχονται από την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τέτοια εγκλήματα δεν λαμβάνουν χώρα πολύ συχνά», λέει ο Μάριο Λέιτε, επικεφαλής ασφαλείας για το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Σάο Πάολο.

Στους τουρίστες συστήνετααι επίσης να μην επιδεικνύουν πολύτιμα αντικείμενα τα οποία ίσως προσελκύσουν το ενδιαφέρον των ληστών, να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί κατά τη διάρκεια της νύχτας, να μην κυκλοφορούν μόνοι τους και να παρατηρούν αν τους ακολουθούν. 

Μπορεί οι οδηγίες να ακούγονται υπερβολικές, ο υπεύθυνος ασφαλείας τονίζει πάντως ότι πρέπει να τηρούνται για να αποφευχθούν οι δυσάρεστες εκπλήξεις.
Η Βραζιλία είναι μια από τις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας στον κόσμο καθώς, σύμφωνα με στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών για το 2012, ανά 100.000 κατοίκους οι 25,2 χάνουν τη ζωή τους από εγκληματικές ενέργειες.

ΜΠΑΝΑΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ΒΡΑΖΙΛΙΑ: : Εκατοντάδες χιλιάδες (!) δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες αγόρασε η αστυνομία της μπανανίας-προτύπου της Κουμουνδούρου

Ένα μήνα πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου, η στρατιωτική αστυνομία της Βραζιλίας αγόρασε μια μεγάλη ποσότητα από δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες για το φόβο των διαδηλώσεων, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών τον Ιούνιο του 2013.

Συγκεκριμένα, αγοράστηκαν 270 χιλιάδες δακρυγόνα, 263 χιλιάδες λαστιχένιες σφαίρες και πάνω από 22 χιλιάδες φιάλες με σπρέι πιπεριού.  

Το τρέχον απόθεμα θα επέτρεπε τη χρήση 819 δακρυγόνων και 797 πλαστικών σφαιρών την ημέρα, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

MΠΑΝΑΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Θάνατος αγοριού πυροδοτεί νέες βίαιες αντιδράσεις στις φαβέλες του Ρίο ντε Τζανέιρο αλλά και προβληματισμό στην Κουμουνδούρου ως προς το σε τι είδους λατινοαμερικανικό μπουρδέλο είναι προτιμότερο να μας μετατρέψει...

Πέντε λεωφορεία πυρπολήθηκαν σε μια φαβέλα στο βόρειο Ρίο ντε Τζανέιρο το βράδυ της Δευτέρας, μετά τον θάνατο ενός αγοριού το οποίο σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυροβολισμών μεταξύ της αστυνομίας και συμμοριών.
Οπως μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο TV Globo, ο ανήλικος πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε ενώ βρισκόταν σε κλεμμένο αυτοκίνητο και όπως δήλωσε η αστυνομία στο πλευρό του βρέθηκε ένα πυροβόλο όπλο. Σύμφωνα με τις αρχές, ο νεαρός σκοτώθηκε κατά την επιχείρηση της αστυνομίας εναντίον συμμοριών διακίνησης ναρκωτικών και κλεμμένων αυτοκινήτων.
Μετά από το θάνατο του ανήλικου περίπου είκοσι άνθρωποι κατέβηκαν από τον λόφο όπου βρίσκεται η φαβέλα Joquei και έβαλαν φωτιά σε πέντε λεωφορεία. Την ίδια μέρα, άλλα τρία αυτοκίνητα κάηκαν σε μια άλλη φαβέλα στο Ρίο, σε αντίποινα για το θάνατο μιας 72χρονης γυναίκας υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες.
Αυτά τα βίαια περιστατικά συμβαίνουν λίγες ημέρες μετά την εξέγερση στην Κοπακαμπάνα η οποία προκλήθηκε μετά το θάνατο ενός νεαρού χορευτή που διέμενε στη φαβέλα Pavao - Pavazinho η οποία είναι κοντά στην περίφημη παραλία του Ρίο.
Η Βραζιλία είναι η χώρα που θα φιλοξενήσει σε λίγες εβδομάδες το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου και περίπου 150.000 αστυνομικοί και στρατιωτικό προσωπικό καθώς και 20.000 στελέχη ιδιωτικών εταιρειών ασφάλειας έχουν κινητοποιηθεί.
Η ασφάλεια εντός των γηπέδων θα είναι υπό την ευθύνη των ιδιωτικών φορέων, ενώ η αστυνομία της Βραζιλίας θα κινητοποιείται σε ακραίες συνθήκες.

ΜΠΑΝΑΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Σοσιαλιστικό ξύλο μέχρι θανάτου σε χορευτή που δεν χόρευε στο χαβά του λατινοσυριζοσοσιαλισμου - Στέλνει χοροδιδάσκαλους η Κουμουνδούρου προς αποκλιμάκωση της κρίσης

Βίαιες συγκρούσεις πυροδότησε στος Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας ο ξυλοδαρμός μέχρι θανάτου ενός χορευτή από αστυνομικούς.

Οι κεντρικότεροι δρόμοι στην τουριστική περιοχή της Κόπα Καμπάνα έκλεισαν καθώς οργισμένοι διαδηλωτές από γειτονική φαβέλα πυρπόλησαν οδοφράγματα που είχαν κατασκευάσει από ελαστικά αυτοκινήτων.

Οι ταραχές που ξέσπασαν ύστερα από τον ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου ενός χορευτή από αστυνομικούς, οι οποίοι τον πέρασαν για έμπορο ναρκωτικών, σημειώνονται σχεδόν δύο μήνες πριν από την διεξαγωγή από την Βραζιλία του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου.

Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης επικαλούμενα αξιωματούχους μετέδωσαν ότι ένας άνδρας έχασε χθες Τρίτη τη ζωή του στα επεισόδια βίας.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, πυρπολήθηκαν αυτοκίνητα, ενώ ένα αστυνομικό τμήμα δέχτηκε επίθεση και πυροβολισμοί ακούστηκαν από την φαβέλα Παβάο-Παβαοτζίνο.

Οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας ξεκίνησαν μετά τον θάνατο του 26χρονου επαγγελματία χορευτή, του Ντάγκλας Ραφαέλ ντα Σίλβα.

Η οικογένειά του καταγγέλλει ότι ο Ντάγκλας έφερε στο σώμα του εμφανή σημάδια κακοποίησης και κατηγορεί την τοπική αστυνομία ότι τον χτύπησε μέχρι θανάτου επειδή τον πέρασε για ένα μέλος συμμορίας διακίνησης ναρκωτικών της περιοχής.

Από την πλευρά της η αστυνομία υποστηρίζει σε ανακοίνωσή της ότι τα τραύματα στο σώμα του χορευτή παραπέμπουν σε θάνατο που προκλήθηκε από πτώση.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ - Ερώτημα προς ΣΥΡΙΖΑ: Έχουν ή όχι δίκιο οι Βραζιλιάνοι διαδηλωτές στη χώρα - «πρότυπο εξόδου από την κρίση με κοινωνική συνοχή». ;

Tης ΣΟΦΙΑΣ ΒΟΥΛΕΨΗ

Πολύ θα θέλαμε να γνωρίζουμε τι θέση παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ, έναντι δύο σοβαρών μετώπων που έχουν ανοίξει στη Βραζιλία – ξέρετε, τη χώρα που στις αρχές του χρόνου επισκέφθηκε ο κ. Τσίπρας και μας την παρουσίασε ως «πρότυπο εξόδου από την κρίση με κοινωνική συνοχή».

Έχει αξία να μάθουμε τη γνώμη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, διότι πρόκειται για δύο ζητήματα που αναλόγως απασχολούν και την Ελλάδα και επί των οποίων ο ΣΥΡΙΖΑ μια χαρά λαμβάνει θέση – ου μην αλλά και λαμβάνει μέρος σε κινητοποιήσεις, αντιδράσεις και άλλες μορφές πάλης.

Τη Δευτέρα, λοιπόν, τουλάχιστον πέντε άτομα τραυματίστηκαν σε συγκρούσεις μεταξύ δυνάμεων της τάξης και διαδηλωτών έξω από το σημείο διεξαγωγής δημόσιου διαγωνισμού για την παραχώρηση των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης του κοιτάσματος πετρελαίου του Κάμπου ντζι Λίμπρα, στη Βραζιλία.

Όπως πληροφορηθήκαμε, οι συγκρούσεις ξεκίνησαν όταν συνδικαλιστές, φοιτητές και μέλη αριστερών κομμάτων επιχείρησαν να διασπάσουν την αποκλεισμένη από αστυνομικές δυνάμεις περίμετρο γύρω από ένα γνωστό ξενοδοχείο στην Τιζούκα.

Και μετά τα γνωστά: Η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα και σφαίρες από καουτσούκ για να απωθήσει τους διαδηλωτές, οι οποίοι απάντησαν εκτοξεύοντας πέτρες και ύψωσαν ένα οδόφραγμα χρησιμοποιώντας ένα φορτηγάκι που ανήκε στο τηλεοπτικό δίκτυο TV Record.

«Που είναι η δικαστική διαταγή που επιτρέπει στην αστυνομία να αποκλείει τους δρόμους; Οι δρόμοι ανήκουν στους πολίτες», δήλωσε ο Ιραπουάν Σάντους, ηγέτης του αριστερού Κόμματος Ελεύθερης Πατρίδας, ο οποίος τραυματίσθηκε στον αστράγαλο από σφαίρα της αστυνομίας.

Σας θυμίζει τίποτε αυτό;

Μήπως θυμίζει Σκουριές Χαλκιδικής;

Και τελικά η κυβέρνηση της Βραζιλίας καλώς ή κακώς «βγάζει στο σφυρί» (όπως θα έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ και όπως περίπου είπε κατά τη χθεσινή ομιλία του στη ΔΕΗ ο κ. Τσίπρας) το συγκεκριμένο κοίτασμα πετρελαίου;

Σ’ αυτήν την περίπτωση, με ποιον είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Με την «σωτήρια» για το λαό και τη χώρα κυβέρνηση της Βραζιλίας ή με τους διαδηλωτές που διαμαρτύρονται;

Το δεύτερο θέμα που απασχολεί συγχρόνως τη Βραζιλία και την Ελλάδα (και επί του οποίου επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει θέση μόνο ως προς τη χώρα μας), είναι οι κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών.

ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Κρατικός φραγμός στον ψηφιακό Μεγάλο Αδελφό των ΗΠΑ

Μετά τις σκανδαλώδεις αποκαλύψεις ότι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Βρετανίας παρακολουθούν, μεταξύ άλλων, τα e-mail εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, ανάμεσά τους και Βραζιλιάνων, η κυβέρνηση της Βραζιλίας αποφάσισε να ιδρύσει μια δική της, ασφαλή υπηρεσία ηλεκτρονικής αλληλογραφίας. Πρόκειται για έναν κρατικό φραγμό στην ψηφιακό Μεγάλο Αδελφό, ιδίως της Ουάσιγκτον.

«Η κίνηση αυτή είναι απαραίτητη ώστε να αποτραπεί περαιτέρω κατασκοπία», έγραψε στο λογαριασμό της στο twitter η πρόεδρος της Βραζιλίας Ντίλμα Ρούσεφ, προσθέτοντας ότι η κρατική Υπηρεσία για την Επεξεργασία Ομοσπονδιακών Δεδομένων (Serpro) θα αναλάβει την ανάπτυξη της υπηρεσίας.

 «Είναι κάτι αντίστοιχο με την γερμανική υπηρεσία αλληλογραφίας Gmx.de», εξηγεί ο Βρετανός καθηγητής Ρος Άντερσον, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας του πανεπιστημίου Κέιμπριτζ για θέματα ασφαλείας στο διαδίκτυο.

«Θα πρέπει όλοι οι διακομιστές της εταιρείας αυτής να βρίσκονται στη Βραζιλία, καθώς και κωδικοποιηθεί η ηλεκτρονική αλληλογραφία εντός και εκτός της χώρας. Τον κώδικα θα πρέπει να γνωρίζουν μόνο η βραζιλιάνικη αστυνομία και οι υπηρεσίες συλλογής πληροφοριών. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πολύ απλή διαδικασία» λέει.

Επίσης το σύστημα της Βραζιλίας θα μπορούσε να σχεδιαστεί έτσι ώστε να αλληλεπιδρά με το Gmx και άλλες παρόμοιες υπηρεσίες. Στην προκειμένη περίπτωση οι υπηρεσίες συλλογής πληροφοριών όπως η NSA και η GCHQ δεν θα έχουν πρόσβαση στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, εκτός αν οι χώρες όπου βρίσκονται οι σχετικοί διακομιστές συμφωνήσουν να συνεργαστούν μαζί τους.

Παρ' όλα αυτά, το ενδεχόμενο μιας υποκλοπής παραμένει, όσο κι αν η ζωή των επίδοξων υποκλοπέων γίνεται πιο δύσκολη. Πληροφορίες ηλεκτρονικής αλληλογραφίας θα μπορούσαν και σε αυτή την περίπτωση να υποκλαπούν με εγκατάσταση κακόβουλου λογισμικού σε υπολογιστές-στόχους ή αν οι χρήστες ανταλλάξουν e-mail χρήστες κάποιας άλλης, μη ασφαλούς υπηρεσίας. Κάτι που είναι πολύ πιθανό καθώς η συνεργασία μεταξύ επιχειρήσεων σε παγκόσμια κλίμακα αυξάνεται συνεχώς.

 «Καθώς ο ένας στους τρεις χρήστες ηλεκτρονικού ταχυδρομείου χρησιμοποιεί gmail, οι Αμερικάνοι θα συνεχίζουν να έχουν πρόσβαση σε πάρα πολλά μηνύματα. Αν προωθήσετε ένα μήνυμα σε πολλούς παραλήπτες είναι πιθανό ένας από αυτούς να χρησιμοποιεί την υπηρεσία ηλεκτρονικών μηνυμάτων της Google», τονίζει ο καθηγητής Αντερσον.

Πρόσφατα κυκλοφορήσαν φήμες ότι η NSA «χάκαρε» τους υπολογιστές της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βραζιλίας Petrobras και απέκτησε πρόσβαση σε αλληλογραφία και τηλεφωνήματα μεταξύ Βραζιλιανών.

Η ίδια η Ρούσεφ ανέβαλε την επίσκεψη της στην Ουάσινγκτον το Σεπτέμβρη όταν μαθεύτηκε ότι οι ΗΠΑ ίσως παρακολουθούσαν την προεδρική αλληλογραφία και τις κλήσεις της. «Όταν μια χώρα δεν σέβεται την κεντρική εξουσία μιας άλλης δεν μπορούν να υπάρξουν ισορροπημένες σχέσεις ανάμεσα τους», δήλωσε στα Ηνωμένα Έθνη. «Αν επιδιώκουν συνεργασία δεν μπορούν να συνεχίζουν αυτή την παράνομη πρακτική σαν να είναι κάτι αυτονόητο».

ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Πάνω από 50.000 γυναίκες δολοφονήθηκαν από το 2001 ως το 2011 απλά επειδή ήταν... γυναίκες !!!

Τουλάχιστον 50.000 γυναίκες δολοφονήθηκαν από το 2001 έως το 2011 στη Βραζιλία σε εγκλήματα που συνδέονται με το φύλο τους, σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (Ipea).

"Στη Βραζιλία εκτιμάται ότι τουλάχιστον 50.000 ανθρωποκτονίες που σχετίζονται με το φύλο διαπράχθηκαν από το 2001 έως το 2011, αριθμός ο οποίος αντιστοιχεί σε 5.000 θανάτους ετησίως», υπογράμμισε ο δημόσιος οργανισμός στην μελέτη του.

Η έγκριση του αποκαλούμενου νόμου «Μαρία ντα Πένια», ο οποίος προβλέπει την επιβολή αυστηρότερων ποινών για αυτού του είδους τις επιθέσεις δεν βελτίωσε την κατάσταση, επισήμανε το Ινστιτούτο.

"Διαπιστώνουμε ότι υπήρξε μείωση των ετησίων ποσοστών θνησιμότητας: τα ποσοστά θνησιμότητας ανά 100.000 γυναίκες ήταν 5,28 από το 2001 έως το 2006 (πριν από την επικύρωση του νόμου αυτού) και 5,22 από το 2007 έως το 2011», τόνισε στην μελέτη του το Ipea.

Αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου αυτού, το 2007, οι δολοφονίες γυναικών εξαιτίας της βίας που διαπράττεται λόγω φύλου μειώθηκαν ελαφρά, αλλά από το 2009 έως το 2011 ανήλθαν εκ νέου στα επίπεδα που καταγράφονταν στις αρχές της προηγουμένης δεκαετίας: 5.664 δολοφονίες ετησίως στη χώρα των 200 εκατομμυρίων κατοίκων, δηλαδή μια δολοφονία κάθε 90 λεπτά, κατά μέσον όρο.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η «βιογραφία» μιας αγχωμένης γενιάς...

Του Νίκου Μουζέλη 

Ομότιμου καθηγητή Κοινωνιολογίας στο London School of Economics

Δεν νομίζω πως όλες οι κινητοποιήσεις των νέων τα τελευταία χρόνια έχουν κοινά χαρακτηριστικά και αιτίες. Οι πρόσφατες, όμως, αναταράξεις σε Τουρκία και Βραζιλία είναι σαφώς συγκρίσιμες.

 

Ταχεία άνιση ανάπτυξη

Και στις δύο χώρες παρατηρούμε μία εξαιρετικά εντυπωσιακή, αλλά συγχρόνως και ανισόρροπη αναπτυξιακή πορεία. Οπως είναι γνωστό, η Βραζιλία θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές αναδυόμενες οικονομίες κατά την περίοδο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Οσο για την Τουρκία, εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, κατόρθωσε να πετύχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης που έφεραν μία σημαντική μερίδα του αγροτικού πληθυσμού στα ταχέως αναπτυσσόμενα αστικά κέντρα.

Και στις δύο περιπτώσεις η ραγδαία ανάπτυξη ενέτεινε τις κοινωνικές ανισότητες. Ο παραγόμενος πλούτος δεν διαχύθηκε προς τα κάτω. Βέβαια επί διακυβέρνησης Λούλα παρατηρούμε στοχευμένες κοινωνικές παροχές προς τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Παρατηρούμε, επίσης, μία εντυπωσιακή μείωση της απόλυτης φτώχειας. Αλλά σε ό,τι αφορά τη μικρομεσαία και τη μεσαία τάξη, η ανάπτυξη δεν έφερε ευημερία. Για παράδειγμα, τα πολυεθνικά μεγαθήρια κατέστρεψαν ένα μεγάλο μέρος των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και στις δύο χώρες.

 

Ανεργία
Επιπλέον, λόγω των νέων τεχνολογιών και του τύπου της οικονομικής ανόδου παρατηρούμε ένα είδος ανάπτυξης που δεν μειώνει σημαντικά την ανεργία. Αντίθετα, κυρίως σε ό,τι αφορά τους νέους, η ανεργία και η επακόλουθη περιθωριοποίηση πήραν μεγάλες διαστάσεις. Νέοι προερχόμενοι από μεσοαστικές οικογένειες έμειναν εκτός αγοράς εργασίας ή αναγκάστηκαν να βρουν «δουλειές του ποδαριού» που δεν έχουν σχέση με τα διπλώματά τους. Με άλλα λόγια, και στις δύο οικονομίες η παραγωγή αυξανόμενου πλούτου συνδέθηκε με εντεινόμενη ανεργία.

Υπαρξιακό άγχος
Στα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε μία άλλη παράμετρο. Ενα υπαρξιακό άγχος της νεολαίας που οι προηγούμενες γενιές δεν είχαν βιώσει - τουλάχιστον όχι τόσο έντονα. Πιο συγκεκριμένα, σε παραδοσιακές καταστάσεις υπήρχαν σταθεροί κώδικες συμπεριφοράς και τρόπων ζωής που μείωναν τις επιλογές και έδιναν κατευθυντήριες γραμμές πλεύσης. Από πρακτικές αποφάσεις που αφορούν τον γάμο, το μέγεθος της οικογένειας και το στυλ ζωής έως εκείνες που άπτονται θεμελιακών προβληματισμών περί ζωής και θανάτου, η παράδοση παρείχε τυποποιημένες συνταγές σκέψης και δράσης, συνταγές τις οποίες τα άτομα ακολουθούσαν λίγο-πολύ αυτόματα.

Στην πρώιμη νεωτερικότητα οι παραδοσιακοί κανόνες αντικαθίστανται σταδιακά από συλλογικές βεβαιότητες και ιδεολογίες που έχουν να κάνουν με το έθνος, τον πατριωτισμό, την κοινωνική τάξη κ.τ.λ. Στην ύστερη παγκοσμιοποιημένη νεωτερικότητα, όμως, τόσο οι παραδοσιακές «αλήθειες» όσο και οι σταθεροί συλλογικοί προσανατολισμοί υποχωρούν. Οπως η εξατομίκευση προχωρεί ραγδαία, το σταθερό καθοδηγητικό πλαίσιο εξαφανίζεται. Το υποκείμενο καλείται να δημιουργήσει αυτό το ίδιο το κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο. Καλείται, όπως ισχυρίζεται ο γνωστός κοινωνιολόγος Giddens, να κατασκευάσει «τη δική του βιογραφία» - πράγμα δύσκολο και εξαιρετικά αγχωτικό.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μόνιμες εξεγέρσεις

Του ΝΙΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ

Τα τελευταία χρόνια, από τις πλατείες της Ευρώπης έως τη Βραζιλία, από την αναδυόμενη Τουρκία έως τη μητρόπολη του καπιταλισμού, τη Νέα Υόρκη, βλέπουμε λαούς στους δρόμους, να διαμαρτύρονται, να καταγγέλλουν καθεστώτα και πολιτικά συστήματα. 

Είναι τόσες οι εκδηλώσεις, τόσο επίμονο το φαινόμενο και τόσο διαφορετικές οι αφορμές, που κάποιες στιγμές φαίνεται πως το κοινωνικό συμβόλαιο έχει αλλάξει – πως τώρα οι κοινωνίες δεν θα στηρίζονται στη συμφωνία των πολλών να κυβερνώνται, αλλά ίσως αρχίζει ένα μέλλον όπου τουλάχιστον ένα μέρος του πληθυσμού θα είναι μονίμως εξεγερμένο.

Η Ελλάδα είναι για άλλη μια φορά εργαστήριο πολιτικών εξελίξεων και αξίζει να αναφερθούμε σε αυτήν πριν δούμε τι συμβαίνει σε άλλες χώρες.  

Στην Ελλάδα γεννήθηκε η Δημοκρατία – αλλά, ταυτόχρονα, και οι μεθοδεύσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να την υποσκάπτουν και να την καταργούν. Εδώ δοκιμάστηκε το δόγμα Τρούμαν ως ανάχωμα εναντίον του σοβιετικού μπλοκ· η Ελλάδα δοκίμασε την ικανότητα της ενωμένης Ευρώπης να στηρίξει την ανάπτυξη μιας χώρας που δεν ήταν έτοιμη γι’ αυτό· εδώ πρωτοεφαρμόστηκε το Μνημόνιο της τρόικας και φάνηκαν πρώτα οι καταστροφικές συνέπειες του κοντόφθαλμου σχεδιασμού και της ανίκανης εκτέλεσής του.

Στην Ελλάδα, είδαμε την πολιτική φαυλότητα να μολύνει την οικονομία, να εκμαυλίζει, αλλά και να ξεγελάει την κοινωνία· είδαμε την έντονη αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος και τη δυναμική εμφάνιση «αντισυστημικών» λαϊκιστών, από την ακροαριστερά του χάους μέχρι την ακροδεξιά της βαρβαρότητας. Επειδή προϋπόθεση για τη Δημοκρατία είναι η ισορροπία μεταξύ ολιγαρχίας και οχλοκρατίας, μεταξύ αυταρχισμού και λαϊκισμού, στην Ελλάδα φαίνεται καθαρά ότι το βαθύτερο πρόβλημα είναι η αίσθηση της ανισότητας των πολιτών. Η σημερινή κρίση εντείνει την αίσθηση της αδικίας – επειδή τα χρόνια της αφθονίας την κάλυπταν κάπως, ενώ τώρα η στέρηση την αποκαλύπτει και οδηγεί σε υπερβολικές αντιδράσεις, όπως η στροφή προς καταστροφικές ιδεοληψίες.

Στην Ευρώπη, η κρίση οδηγεί στην κατάργηση παροχών και σε στερήσεις, στην ανεργία και την απελπισία των ανθρώπων, που χάνουν αυτά που είχαν και αυτά στα οποία ήλπιζαν. Πώς, όμως, εξηγείται ο θυμός του πλήθους σε χώρα που αναπτύσσεται αλματωδώς; 

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Η χειραφέτηση της διαμαρτυρίας!

Tου ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

panteliskapsis@gmail.com

Τι κοινό μπορεί να έχουν η Βραζιλία με την Τουρκία; Πέρα δηλαδή από το προφανές, ότι και οι δύο συνταράσσονται από διαδηλώσεις, από την έκρηξη μιας λανθάνουσας δυσαρέσκειας που δύσκολα θα μπορούσε να προβλέψει κανείς λίγους μήνες πριν.

Εκ πρώτης όψεως λίγα πράγματα. 

Στη Βραζιλία κυβερνά μια κεντροαριστερή κυβέρνηση με πρόεδρο μια πρώην αντάρτισσα που διαδέχθηκε τον επιτυχημένο κατά γενική ομολογία Λούλα. Και στην Τουρκία μια συντηρητική κυβέρνηση «ήπιου» ισλαμισμού που, αντίθετα από τη Βραζιλία, έχει σοβαρό πρόβλημα σεβασμού στοιχειωδών ατομικών δικαιωμάτων.

Εχει βέβαια ενδιαφέρον ότι και οι δύο χώρες, παρά τα προβλήματα, θεωρούνται επιτυχημένες στην οικονομία. 

Στη Βραζιλία τα τελευταία χρόνια είχαμε ραγδαία μείωση της φτώχειας και τη δημιουργία μιας νέας μεσαίας τάξης που ευημερεί οικονομικά. Οσο για την ανεργία, είναι ιδιαίτερα χαμηλή και μάλιστα στους νέους.

Επιτυχημένη οικονομικά θεωρείται και η Τουρκία που είχε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, απαλλάχτηκε από το ΔΝΤ και ακολουθεί ένα γενναίο πρόγραμμα δημοσίων έργων που κι αυτό έχει δημιουργήσει έναν νέο κύκλο επιχειρηματιών- υποστηρικτών του Ερντογάν οι οποίοι ανταγωνίζονται το παλιό κεμαλικό κατεστημένο.

Με οικονομικούς όρους, με άλλα λόγια, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι και στις δύο χώρες οι κινητοποιήσεις είναι αδικαιολόγητες. Κι όμως ό,τι και αν λένε τα οικονομικά τόσο στην Τουρκία όσο και στη Βραζιλία, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ιδιότυπες εξεγέρσεις που παρουσιάζουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Είναι πέρα από τα παραδοσιακά κόμματα και δείχνουν μια αντιπαλότητα στην πολιτική. Δεν έχουν κεντρική ιεραρχική δομή ούτε διατυπώνουν συγκεκριμένα αιτήματα, ενώ εκδηλώθηκαν με αφορμή μάλλον ασήμαντα περιστατικά. Προσελκύουν κατεξοχήν μεσαία, μορφωμένα στρώματα και βέβαια αξιοποιούν σε μεγάλο βαθμό το Ιντερνετ και τα κοινωνικά δίκτυα.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Περιμένοντας την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για τη Βραζιλία !!!

Και ΜΟΥΓΚΑ ο "λεβεντοσωτήρας"...!!!

Της ΣΟΦΙΑΣ ΒΟΥΛΤΕΨΗ

Το διαζύγιο με τη λογική και η απομάκρυνση από την πραγματικότητα (ελληνική και διεθνή), καθώς η περίφημη «υπόθεση ΕΡΤ»  έχει απαραδέκτως μονοπωλήσει την επικαιρότητα και απορροφήσει το ενδιαφέρον του πολιτικού συστήματος – οδηγώντας ακόμη και σε κυβερνητική αλλαγή – «έκρυψαν» και τις ειδήσεις από τη Βραζιλία.

Ο πάντα ετοιμοπόλεμος (τουλάχιστον σε επίπεδο ανακοινώσεων) ΣΥΡΙΖΑ και ο λαλίστατος (με ορυμαγδό ομιλιών τις τελευταίες ημέρες) Αλέξης Τσίπρας δεν έχουν βρει μια λέξη για να πουν για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα την οποία μετά φανών και λαμπάδων επισκέφθηκε τον Δεκέμβριο του 2012.

Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ξεχυθεί στις πόλεις της Βραζιλίας – σε κάποιες από τις οποίες η «επιτυχημένη» κατά τον κ. Τσίπρα κυβέρνησή της έχει κατεβάσει στους δρόμους την Στρατιωτική Αστυνομία – και διαδηλώνουν κατά της διαφθοράς, της ακρίβειας και των φαραωνικών έργων ενόψει διαφόρων αθλητικών γεγονότων και υπέρ μιας καλύτερης παιδείας και ενός καλύτερου συστήματος υγείας.

Όλα αυτά, σε μια χώρα που κυβερνάται από το… Κόμμα των Εργαζομένων – δηλαδή δεν άλλαξε τίποτε από τον καιρό (το 1992) που οι Βραζιλιάνοι διαδήλωναν κατά της διαφθοράς της κυβέρνησης του (επίσης σοσιαλιστικής προέλευσης) τότε προέδρου Φερνάντι Κολόρ ντε Μέλο.

Την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενη, η σημερινή πρόεδρος της χώρας Ντίλμα Ρούσεφ, εκλεκτή και διάδοχος του επίσης κατηγορούμενη για διαφθορά Λουίς Ιγνάσιο Λούλα, δήλωσε υπερήφανη που τόσοι πολλοί άνθρωποι αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον.

Άλλωστε και σήμερα, στην εξουσία βρίσκεται το περίφημο «Κόμμα των Εργατών»  (Partido dos Trabalhadores), με τον ηγέτη και τα στελέχη του οποίου είχε αλλεπάλληλες επαφές ο κ. Τσίπρας, κατά την επίσκεψή του στη χώρα τον περασμένο Δεκέμβριο.

Με αυτούς (και με άλλους, όπως το Κόμμα Ελεύθερης Πατρίδας (PPL-Partido Patria Livre), το Κομμουνιστικό Κόμμα της Βραζιλίας (PCdoB: Partido Comunista do Brasil) και το Βραζιλιάνικο Σοσιαλιστικό Κόμμα ( PSB: Partido Socialista Brasileño), κουβέντιασε για την κατάσταση στην… Ελλάδα!

Αυτούς, που οδήγησαν μια πετρελαιοπαραγωγό δύναμη σαν τη Βραζιλία στην απόγνωση, μας είχαν τότε παρουσιάσει ως… πρότυπο ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα κάνουν την πάπια!
Τότε, μόλις πριν λίγους μήνες δηλαδή, μας παρουσίαζαν την Βραζιλία ως… παράδειγμα προς μίμηση!

Ως εναλλακτική λύση!

«Η ακραία, βάρβαρη και νεοφιλελεύθερη πολιτική που εφαρμόζεται στην Ελλάδα δεν είναι μονόδρομος αλλά υπάρχουν και εναλλακτικές λύσεις», μας είχε πει τότε ο κ. Τσίπρας.

Και μας είχε εξηγήσει πως «ένας από τους πρωταρχικούς σκοπούς της επίσκεψης στη Βραζιλία είναι να αξιολογηθεί η εμπειρία για το πώς η χώρα, δέκα χρόνια πριν, κατάφερε από τα πρόθυρα της κοινωνικής κρίσης, στην οποία την είχαν οδηγήσει ακραίες φιλελεύθερες πολιτικές, να οδηγηθεί σε μια συντεταγμένη δημοκρατική έξοδο από την κρίση, με αναδιανομή του πλούτου, αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας και παραγωγική ανασυγκρότηση».
Και συμφώνησε με το άλλο αστέρι, τον πρόεδρο του Κόμματος των Εργατών Ρούι Φαλκάου, ο οποίος, όπως μας ενημέρωσαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίστηκε κατηγορηματικά αντίθετος με την πολιτική λιτότητας που επιβάλλεται στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, διότι «οι μειώσεις μισθών, συντάξεων και η διάλυση του κοινωνικού ιστού μιας χώρας δεν μπορεί επ' ουδενί να αποτελούν λύση».

Τα ίδια είχε πει ο κ. Τσίπρας και όταν συναντήθηκε με τον πρώην πρόεδρο της χώρας, Λούλα, στο πρόσωπο του οποίου, είπε, «βρήκαμε έναν ισχυρό σύμμαχο στην προσπάθεια του ελληνικού λαού να ξεπεράσει την κρίση, στην προσπάθειά του να αντέξει και να νικήσει τις βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές».

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΒΡΑΖΙΛΙΑ: H διεύρυνση της «νέας μεσαίας τάξης» στη Λατινική Αμερική

The Economist

Στη βορειοανατολική Βραζιλία, η περιοχή Μπραζίλια Τεϊμόσα ήταν μέχρι πριν από δύο δεκαετίες μια παραγκούπολη ψαράδων. Σήμερα οι δρόμοι της είναι γεμάτοι χτιστά σπίτια, ορισμένα τριώροφα και με διακοσμητικά τούβλα, ενώ άλλα είναι σαν παραπήγματα. Στην περιοχή υπάρχουν εστιατόρια, καταστήματα και δύο τράπεζες, αλλά και σωροί σκουπιδιών. Πολλοί οικονομολόγοι θα αποκαλούσαν τους κατοίκους της περιοχής «νέα μεσαία τάξη» της Βραζιλίας καθώς έχουν εξελιχθεί σε μανιώδεις καταναλωτές.

«Από οικονομική άποψη είναι πολύ καλύτερα από το παρελθόν», σχολιάζει ο Φρανσίσκο Πινέριο, ο οποίος γεννήθηκε στην περιοχή, αλλά προσθέτει πως μεσαία τάξη είναι όσοι ζουν σε προάστιο, έχουν αυτοκίνητο και διαμέρισμα και εισόδημα αντίστοιχο με 1.500 δολάρια τον μήνα. 

Στην Μπραζίλια Τεϊμόσα, οι περισσότεροι κερδίζουν λιγότερα από δύο βασικούς μισθούς ύψους περίπου 610 δολαρίων και με αυτά συντηρούνται οικογένειες τεσσάρων ή και πλέον ατόμων. 

Ο ορισμός που δίνει ο κ. Πινέριο στην έννοια της κοινωνικής τάξης συνάδει με εκείνον της Παγκόσμιας Τράπεζας. Εχοντας μελετήσει διεξοδικά τα νοικοκυριά της Λατινικής Αμερικής, έχει διαπιστώσει πως η μεσαία τάξη της έχει διευρυνθεί κατά 50%, αφού στο διάστημα 2003-2009 αυξήθηκε από τα 103 εκατ. στα 152 εκατ. άτομα. Παράλληλα, όμως, μόνο το 30% του πληθυσμού της περιοχής ανήκει στη μεσαία τάξη. Μια μεγάλη μερίδα διέφυγε από τη φτώχεια, αλλά τίποτε περισσότερο.

Το ποιος ανήκει στη μεσαία τάξη είναι θέμα του πώς ορίζεται αυτή:  

Κοινωνιολόγοι πολιτικοί επιστήμονες ορίζουν τη μεσαία τάξη με κριτήριο το μορφωτικό επίπεδο, το είδος επαγγέλματος και την κατοχή περιουσιακών στοιχείων. 

Οι οικονομολόγοι, αντιθέτως, τείνουν να θεωρούν καθοριστικό το εισόδημα. 

Οι οικονομολόγοι της Παγκόσμιας Τράπεζας τείνουν προς την κοινωνιολογία και ορίζουν τη μεσαία τάξη με κριτήριο την οικονομική ασφάλεια. Εκτιμούν πως, για να περιοριστεί μόνο στο 10% ο κίνδυνος ενός νοικοκυριού της Λατινικής Αμερικής να διολισθήσει εκ νέου σε φτώχεια μέσα σε πέντε χρόνια, απαιτείται εισόδημα τουλάχιστον 10 δολαρίων ανά άτομο την ημέρα. Και ορίζουν ως πλούσιους όσους έχουν εισόδημα άνω των 50 δολαρίων την ημέρα, δηλαδή μόλις το 2% των κατοίκων της Λατινικής Αμερικής. 

 Η Τράπεζα ορίζει ως «ευάλωτους» ή ακόμη και ως «κάτω μεσαία τάξη» όσους έχουν εισόδημα από τέσσερα έως δέκα δολάρια την ημέρα. Αυτοί είναι η ευρύτερη κατηγορία. Η μερίδα των κατοίκων της Λατινικής Αμερικής που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, δηλαδή έχουν εισόδημα λιγότερο από 4 δολάρια την ημέρα, έχει περιοριστεί από το 41,4% το 2000 στο 28% το 2010.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ερντογάν - Λούλα σημειώσατε 2!

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Tι ήταν κι αυτό το κόμπλεξ που έβγαλε ο Ταγίπ Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα; Με τους οίκους αξιολόγησης τα έχει, την Ελλάδα θέλησε να υποβαθμίσει. O τέλειος «loser», θα έλεγαν στη δική τους διάλεκτο οι δεκαοκτάρηδες. Για ζήλια με ρίζες στην Ιστορία μιλούν ορισμένοι διπλωμάτες μας.

Κατά τη θεωρία αυτή, οι Τούρκοι φέρουν βαρέως ότι μια πρώην επαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας σήμερα δεν είναι απλώς πλουσιότερη, αλλά βρίσκεται και στον πυρήνα της Ευρώπης. Ξεκινώντας μάλιστα από τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου, θεωρούν ότι πολλά από όσα έχουμε πετύχει, τα έχουμε πετύχει σε βάρος τους μόνο χάρη στην υποστήριξη της Δύσης.

Μπορεί να είναι κι έτσι. Αν και έχουμε δει ότι αυτού του τύπου οι «πολιτισμικές» αναλύσεις μπορεί να ανατραπούν από τη μια μέρα στην άλλη. Και δεν είναι μόνο οι σεισμοί στην Πόλη που μπορεί να προκαλέσουν κύμα συμπάθειας, ούτε φυσικά τα τουρκικά σίριαλ. Από τις κουμπαριές στην εχθρότητα και τούμπαλιν έχουμε περάσει τόσες και τόσες φορές όλα αυτά τα χρόνια.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι ο Ταγίπ Ερντογάν έχει μεγάλα όνειρα για τη χώρα του  όνειρα που δεν συμβαδίζουν πάντοτε με την πραγματικότητα. Η Τουρκία κατάφερε να γίνει μέλος του G-20, είχε εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια και θεωρεί εαυτήν ως περιφερειακή υπερδύναμη. Παρ' όλα αυτά είναι μια βαθμίδα μόλις πάνω από την Ελλάδα στη βαθμολόγηση της «Standard & Poor's».

Οι λόγοι είναι εν μέρει οικονομικοί. Με υψηλό πληθωρισμό, ενδημική ανεργία και μεγάλο εξωτερικό έλλειμμα, είναι αναγκασμένη να ακολουθήσει μια περιοριστική πολιτική που έριξε την ανάπτυξη από το εντυπωσιακό 8% στο πενιχρό 1,6%. Παρά το μέγεθός της, η Τουρκία έχει σοβαρό πρόβλημα ανταγωνιστικότητας που την καθιστά ευάλωτη στις εξωτερικές πιέσεις.

Ακόμα χειρότερα βέβαια η πολιτική αστάθεια και οι συγκρούσεις στα σύνορά της, το ρήγμα ανάμεσα σε λαϊκούς και ισλαμιστές στο εσωτερικό της και βέβαια η νάρκη του Κουρδικού δημιουργούν συνθήκες μακροπρόθεσμης πολιτικής αβεβαιότητας.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πως "πούλησαν" στον Αλέξη την Θάτσερ για Τσε Γκεβάρα..

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Εν αρχή είναι η «παλαβομάρα»...

Αν ερχόταν κάποιος και σας έλεγε να εγκαταλείψετε την δουλειά σας όπου κερδίζετε 20.000  ευρώ το χρόνο για μια άλλη θέση με 7.000 το χρόνο, περισσότερη δουλειά και χειρότερη ασφαλιστική κάλυψη, δικαίως θα νομίζατε πως είτε αστειεύεται είτε του ΄χει στρίψει...

Αν σας υποσχόταν κάποιος να του δώσετε την εξουσία προκειμένου  να τριπλασιάσει τους φορείς του  Έιτζ και τετραπλασιάσει τη βρεφική θνησιμότητα (τον αριθμό των παιδιών που πεθαίνουν πριν κλείσουν το πρώτο έτος της ηλικίας) πάλι θα σκεφτόσασταν ανάλογα.. .

Πόσο μάλλον να σας φύλαγε για έκπληξη το σύνθημα ψηφίστε με για να έχετε ρεύμα τις μισές ώρες τη μέρα.

Το γεγονός πως η Βραζιλία είναι η 6^η μεγαλύτερη οικονομία με ΑΕΠ 2,5 τρισ. δολάρια σημαίνει λίγα για όποιον δεν είναι στοιχειωδώς οικονομικά αναλφάβητος . Στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ η Βραζιλία είναι 58^η στον κόσμο με 12,6 χιλ. δολάρια  το άτομο, ενώ η Ελλάδα με 26,4 δολ. είναι 34^η πλουσιότερη χώρα...

Και η Βραζιλία και η Αργεντινή είναι από τις πλέον πλούσιες χώρες σε πρώτες ύλες κι όμως το κοινωνικό μοντέλο που εφαρμόζουν  σε συνδυασμό με το γενικότερο πολιτισμικό ιδίωμα κρατάει τους λαούς φτωχούς. (...)
Παρά τη δυστυχία τους οι Λατίνοι βρήκαν μιμητές του μοντέλου από την Ελλάδα. Προσέξτε την παρακάτω ανακοίνωση:

«Ο ελληνικός λαός, ακολουθώντας το παράδειγμα των λαών της Νότιας Αμερικής που απελευθερώθηκαν από τα δεσμά του ΔΝΤ, θα λυτρωθεί από τη θανατηφόρο θηλιά του μνημονίου και η νέα ελληνική κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή της επικίνδυνης Στρατηγικής της λιτότητας στον ευρωπαϊκό Νότο».
 

Αυτό είναι το μήνυμα που έστειλε από τη Βραζιλία, όπου είχε συνάντηση με την πρόεδρο της Βραζιλίας Ντίλμα Ρούσεφ, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξης Τσίπρας στο πλαίσιο της περιοδείας του στη Νότια Αμερική.»

Δεν είναι η πρώτη φορά που η εγχώρια αριστερά αναζητά μοντέλα προς μίμηση εκτός Ευρώπης και πριν την κατάρρευση της σοβιετίας θεωρούσε τη Βουλγαρία και την Ανατολική Γερμανία παραδείγματα προς μίμηση.

Ήταν δε τόσο βαθιά η ιδεολογική ύπνωση που όπως δεν αντελήφθησαν την κατάρρευση της σοβιετίας δεν αντελήφθησαν και τώρα πως τα πράγματα εδώ και ένα χρόνο έχουν αλλάξει στη Βραζιλία.

Η εγχώρια «παλαβή» αριστερά  παρακολουθεί αποσπασματικά τις εξελίξεις και εντοπίζει μόνο όσα από τα λεχθέντα και πεπραχθέντα σε αυτές τις χώρες συμφωνούν με τα όσα ευαγγελίζεται. Δεν έχει προσέξει π.χ. πως το 2012 η Βραζιλία είναι η χώρα με τις μεγαλύτερες αποκρατικοποιήσεις παγκοσμίως. Μόνο από την πώληση των τριών μεγάλων αεροδρομίων έχει εισπράξει 14 δισ. δολάρια.