ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΑΡΑΔΙΚΟ: Ομηρος των δημοσίων υπαλλήλων

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΤΑΓΚΟΥ

Το 2021, σε τέσσερα χρόνια δηλαδή, το νεοελληνικό κράτος συμπληρώνει 200 χρόνια ζωής, αν θεωρηθεί ως αφετηρία το 1821.  


Δεν είναι και λίγα 200 χρόνια, έστω και ταραχώδη –αλλά και για ποιο ευρωπαϊκό κράτος δεν ήταν ταραχώδη αυτά τα χρόνια;–, όμως ενώ ήταν αρκετά για να καταφέρει η χώρα να αυξήσει θεαματικά το μέγεθός της, δεν κατάφερε ποτέ να γίνει... κανονική. Να έχει θεσμούς και κανονικότητα, ανάλογη των ευρωπαϊκών χωρών, παρόλο που υποτίθεται ότι ο εξευρωπαϊσμός της ήταν ένα διαχρονικό όραμα της πολιτικής τάξης και της κατά καιρούς «ελίτ».


Είναι καίρια η αποτυχία της Ελλάδας να αποκτήσει κανονικότητα και όσοι πολίτες έχουν αίσθηση της πραγματικότητας το αντιλαμβάνονται στην καθημερινότητά τους.  


Βασική αιτία η πελατειακή, σε μεγάλο βαθμό διεφθαρμένη και εξαιρετικά ανίκανη, δημόσια διοίκηση σε όλες τις εκφάνσεις και δραστηριότητές της. Από την Τοπική Αυτοδιοίκηση έως τον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, περιλαμβανομένης της δικαστικής εξουσίας, αλλά και της νομοθετικής.


Με αυστηρούς όρους, με τη δημόσια διοίκηση που διαθέτει, αλλά και την απίστευτη γραφειοκρατία που την αφυδατώνει, η Ελλάδα μπορεί να χαρακτηριστεί «αποτυχημένη χώρα». Θα είχε κερδίσει και επίσημα τον τίτλο, αν δεν βρισκόταν στον ευρωπαϊκό χώρο και δεν επιχειρείτο κατά καιρούς μία προσπάθεια ανασυγκρότησης. Από τον Ελ. Βενιζέλο και την ελληνική διασπορά του εξωτερικού κάποτε, τους Αμερικανούς και το Σχέδιο Μάρσαλ αργότερα, την Ευρωπαϊκή Ενωση στην εποχή μας. Ωστόσο, ενώ εγκαταλείφθηκε η φουστανέλα και επικράτησαν τα ευρωπαϊκά ρούχα, τα μυαλά δυστυχώς δεν άλλαξαν, η κοινωνία παρέμεινε στο... 1821!


Η άρνηση των δημοσίων υπαλλήλων, των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης, ακόμη και μερίδας πανεπιστημιακών να δεχθούν την ουσιαστική αξιολόγηση αποδεικνύει περίτρανα ότι η χώρα παραμένει όμηρος ενός δημόσιου τομέα και μίας νοοτροπίας που ουσιαστικά δεν άλλαξαν τα 200 χρόνια κρατικής λειτουργίας. 


 Το πνεύμα της κυβέρνησης Συρανέλ, που υποθάλπει την ισοπέδωση προς τα κάτω και δεν θέλει να ξεχωρίζει κανείς και πουθενά, άρα στοχεύει στη δημιουργία μιας κοινωνίας σαν κουρεμένο γρασίδι, βοηθάει ώστε η συγκεκριμένη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία να εξαπλώνεται στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο και γενικά παντού. Η άρνηση των δημοσίων υπαλλήλων, με πρώτους και καλύτερους τους προϊσταμένους τους, να μπουν στη διαδικασία της αξιολόγησης είχε εκ των προτέρων εξασφαλισμένη την επιτυχία, αφού η αρμόδια υπουργός Ολγα Γεροβασίλη είχε υποσχεθεί... γενική αμνηστία στους απείθαρχους.


Το ερώτημα «και τώρα τι γίνεται, που πάμε;» είναι φυσικά περιττό. 


Η χώρα...

ΔΙΕΘΝΗ (ΙΣΛΑΜΟ)ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Προς ανοιχτή σύγκρουση πολιτισμών

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΤΑΓΚΟΥ

Οι τζιχαντιστές του ISIS και οι όμοιοί τους της Αλ Κάιντα είναι οι δηλωμένοι ακραίοι που θέλουν έναν θρησκευτικό πόλεμο και κάνουν ό,τι μπορούν για να πραγματοποιηθεί το σχέδιό τους. Τελευταία γίνεται όλο και πιο φανερό ότι στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν ένα προσωπικό αυταρχικό καθεστώς στην Τουρκία, ο Ερντογάν και οι ακόλουθοί του υποδαυλίζουν με επιλεγμένη ρητορική αυτό που ο Σάμιουελ Χάντιγκτον ονόμασε «Σύγκρουση των πολιτισμών» στο ομώνυμο βιβλίο του. Αυτήν δηλαδή που «προφήτευσε» ότι θα διαδεχθεί τον ιδεολογικό Ψυχρό Πόλεμο, όταν πρωτόγραψε σχετικό άρθρο το 1993 και στη συνέχεια εξέθεσε πιο αναλυτικά τις απόψεις του σε βιβλίο το 1996.
 

Οι εξελίξεις δείχνουν ότι η Ευρώπη, τουλάχιστον, αποτελεί ήδη ένα μέτωπο σύγκρουσης των πολιτισμών. Τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, το προσφυγικό ρεύμα, τα τρομοκρατικά χτυπήματα και οι προειδοποιήσεις-απειλές του Ερντογάν και των υπουργών του αποτελούν σαφείς ενδείξεις. Η γενική ερμηνεία της ρητορικής κλιμάκωσης που χρησιμοποιεί ο πρόεδρος της Τουρκίας κατά της Ευρώπης είναι ότι με αυτό τον τρόπο κερδίζει ποσοστά ενόψει του δημοψηφίσματος. Σύμφωνα δε με τις δημοσκοπήσεις αυτό συμβαίνει, αν και δεν είναι η μόνη εξήγηση, αφού η αντιπολίτευση λειτουργεί υπό το κράτος φόβου και διώξεων.
 

Ωστόσο, όταν η συγκρουσιακή τακτική του Ερντογάν με την Ευρώπη τού δίνει «πόντους» στο εσωτερικό της χώρας του και όταν η προειδοποίηση-απειλή του υπουργού Εξωτερικών Τσαβούσογλου περί θρησκευτικού πολέμου και η χθεσινή ανάλογη του προέδρου της Τουρκίας, ότι οι Ευρωπαίοι θα φοβούνται να περπατήσουν στον δρόμο, έχουν τέτοια απήχηση στο εσωτερικό της χώρας του και γενικότερα ίσως στον ισλαμικό κόσμο, τότε τα πράγματα είναι ιδιαίτερα σοβαρά. Γιατί ο Ερντογάν δεν στοχεύει μόνο στην εγκαθίδρυση ενός προσωπικού καθεστώτος, αλλά και στην αναβίωση του Χαλιφάτου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με νεο-σουλτάνο τον ίδιο και οπαδούς τους απανταχού σουνίτες. Οσο για το σκεπτικό της εσωτερικής κατανάλωσης, το ερώτημα είναι πώς θα καταφέρει να εκτονώσει την κατάσταση μετά το δημοψήφισμα, όταν ο αντιδυτικισμός και ο αντιχριστιανισμός των μαζών θα έχουν φτάσει στο ζενίθ, ένεκα των δικών του προσπαθειών;

 

 

 

Η σύγκρουση των πολιτισμών, βέβαια, απαιτεί δύο πλευρές και την άλλη πλευρά σήμερα την εκπροσωπεί ο Ντόναλντ Τραμπ. Αυτός βγάζει «απαγορευτικά» για πολίτες ορισμένων ισλαμικών χωρών και παράλληλα εκδίδει λίστες αεροδρομίων που οι επιβάτες που θα επιβιβάζονται σε αεροπλάνα για τις ΗΠΑ δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν κομπιούτερ και τάμπλετ. Ο υιός Μπους ήταν επίσης εκείνος που με την εισβολή στο Ιράκ άνοιξε το κουτί της ισλαμικής Πανδώρας, για να ακολουθήσουν όσα έζησε και ζει ο κόσμος στη συνέχεια. Από κοντά και ο Νετανιάχου, με την πολιτική της επέκτασης των εποικισμών στη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη. Χωρίς να λησμονείται ότι το Ισλάμ είναι θρησκεία που επιβάλλει έναν τρόπο ζωής τελείως διαφορετικό από τις συνήθειες της Δύσης.

 

Με λίγα λόγια, όλα δείχνουν ότι...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εργασιακός παράδεισος (του ελληνόφωνου κηφήνα) το Δημόσιο...

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΤΑΓΚΟΥ

Στην Ελλάδα των θαυμάτων, ο δημόσιος υπάλληλος εξακολουθεί να είναι προνομιούχος εργαζόμενος. Μπορεί το κράτος να χρεοκόπησε, αλλά τη «νύφη την πλήρωσε», και συνεχίζει να την πληρώνει, ο δύσμοιρος ιδιωτικός τομέας. Τα στοιχεία της έρευνας του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ είναι αποκαλυπτικά και σε συνδυασμό με τα επίσημα στοιχεία που ανέφερε στο άρθρο του στην «Καθημερινή» στις 5 Μαρτίου ο Ανδρέας Δρυμιώτης, αποδεικνύουν περίτρανα το προνομιούχο καθεστώς του απασχολουμένου στον δημόσιο τομέα σε σύγκριση με την κατάσταση του εργαζομένου στον ιδιωτικό τομέα.  

Είναι γνωστό άλλωστε ότι το Δημόσιο ήταν πάντοτε ο περιούσιος τομέας των ελληνικών κυβερνήσεων. Ιδιαίτερα η σημερινή κυβέρνηση Συρανέλ κάνει ό,τι μπορεί για να κρατάει σχετικά «ευτυχισμένους» τους δημόσιους υπαλλήλους μέσα στην κρίση, για λόγους πελατειακής πολιτικής. Και ας τάσσεται το 62,4% των πολιτών υπέρ του μικρότερου κράτους, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της διαΝΕΟσις, που δημοσιεύτηκε πάλι στην «Καθημερινή» της 5ης Μαρτίου.
 

Κατά την έρευνα της ΓΣΕΕ, το 51,6% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα έχει καθαρές μηνιαίες αποδοχές κάτω από 800 ευρώ και το 68,9% κάτω από 1.000. Τα αντίστοιχα ποσοστά στον δημόσιο τομέα είναι μόλις 11% και 34,6%. Αρα, με πάνω από 1.000 ευρώ καθαρά τον μήνα αμείβεται το 31,1% των ιδιωτικών υπαλλήλων, σε σύγκριση με το 65,4% των υπαλλήλων του Δημοσίου.
 

Από την πλευρά του, ο Ανδρ. Δρυμιώτης επισημαίνει ότι η μέση ετήσια αμοιβή των δημοσίων υπαλλήλων το 2013 ήταν 19.686 ευρώ, το 2014 ανέβηκε στις 19.809, το 2015 έφτασε στις 20.208, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε στη Βουλή ο Γ. Χουλιαράκης και αφορούν το σύνολο των υπαλλήλων που απασχολήθηκαν ανά έτος στην κεντρική κυβέρνηση, σε ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ, καθώς και στους ΟΤΑ Α΄ και Β΄ βαθμού (όλοι αυτοί περιλαμβάνονται στο μισθολογικό κόστος που υπολογίζει η Ενιαία Αρχή Πληρωμών). Από την ανάλυση, μάλιστα, του Ανδρ. Δρυμιώτη προέκυπτε σαφώς ότι στην πραγματικότητα τη διετία 2015 - 16 ο αριθμός των υπαλλήλων του Δημοσίου ουσιαστικά αυξήθηκε επειδή η κυβέρνηση Συρανέλ διόριζε «από πόρτες και παράθυρα», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.
 

Θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος πως ο δημόσιος τομέας πρέπει να πληρώνει καλά τους υπαλλήλους του για να προσελκύει τους καλύτερους, όπως και ότι η μονιμότητα είναι απαραίτητη σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, στην οποία κυριαρχεί η πελατειακή λογική τόσο στην πολιτική τάξη όσο και στην κοινωνία. 

Το πρώτο επιχείρημα θα ευσταθούσε αν υπήρχε πραγματική αξιολόγηση στις προσλήψεις, αλλά και στη διάρκεια της διαδρομής ενός υπαλλήλου του Δημοσίου. Αυτά δεν ισχύουν βέβαια, και γι’ αυτό δεν παρατηρείται κάποια βελτίωση στις επιδόσεις του δημόσιου τομέα. 

 Ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός και η νοοτροπία που ανθεί στο Δημόσιο φροντίζουν ώστε...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η δεξαμενή της (κηφηνο)δημοσιοϋπαλληλίας

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΤΑΓΚΟΥ

Η πρόθεση των Συρανέλ ήταν καθαρή από την αρχή, ακόμη και πριν φτάσουν στην εξουσία. Το κράτος-μόρφωμα που είχε στηθεί επί ολόκληρες δεκαετίες, με τις στρατιές των υπαλλήλων (χωρίς δεξιότητες πολύ συχνά) και ατελείωτη γραφειοκρατία που δεν αφήνει τίποτα να ανθήσει, έπρεπε να διατηρηθεί με κάθε θυσία. Για λόγους ιδεοληπτικούς, αφού το κράτος και ο έλεγχός του βρίσκονται στο κέντρο της ιδεολογίας τους, αλλά και για λόγους πιο... πονηρούς.
 

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης έχει αποφασίσει να στηριχθεί στη δημοσιοϋπαλληλία. Αρχικά ο στόχος ήταν να στηρίζεται και στους συνταξιούχους, αλλά οι περικοπές των συντάξεων της αφαίρεσαν σε μεγάλο βαθμό αυτή τη δυνατότητα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι λοιπόν έμειναν ως βασική δεξαμενή ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και η προσπάθειά του είναι αφενός να διατηρήσει κατά το δυνατόν ανέγγιχτα τα εισοδήματά τους, αλλά και τους ίδιους από κάθε μορφή «πίεσης» στη λειτουργία και συμπεριφορά τους (πειθαρχικά συμβούλια, επίορκοι κ.λπ.), και αφετέρου να κρατήσει ανέπαφους τους αριθμούς τους ή να τους αυξήσει.
 

Στην πρώτη φάση της θητείας της στην εξουσία, από τον Ιανουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 2015, η κυβέρνηση Συρανέλ καταπιάστηκε με την ακύρωση κάθε απόπειρας που είχε προηγηθεί, από τότε που ξέσπασε η κρίση, να μπει μια τάξη στον δημόσιο τομέα και στις παραφυάδες του μειώνοντας ταυτόχρονα τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων. 

Από τον Σεπτέμβριο μπήκε για τα καλά στη δεύτερη φάση, της άλωσης του κρατικού μηχανισμού, της οικονομικής ικανοποίησης και της αύξησης του αριθμού τους, παρά τα οικονομικά προβλήματα της χώρας.
 

Η άλωση του κρατικού μηχανισμού συντελείται με την αθρόα τοποθέτηση κομματικών στελεχών, συγγενών και φίλων σε θέσεις του Δημοσίου, ακόμη και χωρίς να διαθέτουν τα τυπικά προσόντα. Πολλές τέτοιες περιπτώσεις απασχόλησαν κατά καιρούς τα μίντια, δίχως βέβαια να ιδρώσει κανενός το αυτί. Βασικό όμως γρανάζι της «πολιτικής» να διατηρηθεί ακμαίο και φιλοκυβερνητικό το ηθικό των υπαλλήλων του Δημοσίου είναι ο υπουργός της λεγόμενης Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Χρ. Βερναρδάκης. Βρίσκει τρόπους να «βελτιώνει» τις αποδοχές τους και πρόσφατο επίτευγμά του ήταν η δικαίωση επιτυχόντων σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ το 1998, προφανώς γιατί ήταν υπεράριθμοι. Οταν αναγγέλλεται ότι το Δημόσιο ή κάποιος τομέας του θα προσλάβει Χ αριθμό υπαλλήλων, δεν σημαίνει ότι είναι αναγκασμένο να προσλάβει περισσότερους από αυτούς που χρειάζεται επειδή το ΑΣΕΠ έκρινε ότι έχουν τα τυπικά προσόντα...
 

Τώρα, η κυβέρνηση προσφέρει τη θαλπωρή της και στους υπαλλήλους των ΟΤΑ:

ΤΟΥΡΚΙΑ: Κολύμπι πασάδων σε βαθιά διπλωματικά νερά

Του Αγγελου Στάγκου

Η κίνηση της Τουρκίας να δεσμεύσει ώς τον Δεκέμβριο θαλάσσιες περιοχές νοτιοανατολικά της Κύπρου που περιλαμβάνουν «οικόπεδα» στα οποία γίνονται ήδη έρευνες για υδρογονάνθρακες, είναι προκλητική, στα όρια της εχθρικής ενέργειας. 

Με αυτήν την έννοια σωστά η κυπριακή πολιτική ηγεσία αποφάσισε τη διακοπή των διαπραγματεύσεων με την τουρκοκυπριακή πλευρά, με στόχο την εύρεση κάποιας λύσης στο Κυπριακό.  

Αλλωστε σε όλη τη διάρκεια των συνομιλιών, η Αγκυρα που ελέγχει πλήρως και κατευθύνει την τουρκοκυπριακή πλευρά είχε επιδείξει τη χαρακτηριστική αδιαλλαξία με την οποία λειτουργεί, σε συνδυασμό με κακοπιστία.
Αυτή τη φορά, όμως, υπάρχουν και πολλοί άλλοι παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν στην όποια ανάλυση γίνεται στην Αθήνα και τη Λευκωσία. Παράγοντες που ίσως είναι εκμεταλλεύσιμοι, καθώς το καθεστώς Ερντογάν παίζει ένα πολυεπίπεδο παιχνίδι εξωτερικής πολιτικής που ενοχλεί πολλούς και διάφορους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο.  

Είναι φανερό ότι οι κ. Ερντογάν και Νταβούτογλου επιμένουν στα σχέδιά τους να καταστήσουν την Τουρκία περιφερειακή δύναμη, ικανή να ασκεί ηγεμονία και να δρα ανεξάρτητα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τις ευρωπαϊκές χώρες και τα θεσμικά όργανα της Δύσης, το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Τα όπλα της Τουρκίας είναι βεβαίως το μέγεθος και η γεωγραφική της θέση, αλλά είναι επίσης ο ισλαμικός προσανατολισμός του καθεστώτος Ερντογάν και το γεγονός ότι υπάρχουν αρκετοί συγγενείς προς τον τουρκικό πληθυσμοί, ιδίως σε κράτη που σχηματίστηκαν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης. 

Ως τώρα, πάντως, τα δύο τελευταία ισχυρά -υποτίθεται- χαρτιά δεν φαίνεται να αποδίδουν. Οι αντιδράσεις που συναντά αυτή η πολιτική, έμπνευσης του πρωθυπουργού Νταβούτογλου όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών, είναι όχι απλά μεγάλες, αλλά και λυσσώδεις. Οι τελευταίες εξελίξεις, μάλιστα, ιδιαίτερα μετά την εμφάνιση της απειλής που λέγεται ΙSΙS, δημιουργούν πλέον προβλήματα και στο εσωτερικό της Τουρκίας.
Η Τουρκία βρίσκεται σήμερα στο χείλος του πολέμου. Είναι σαφές ότι το ΙSΙS δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με βομβαρδισμούς από τον αέρα. Θα χρειαστούν και χερσαίες δυνάμεις και αυτές θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να τις διαθέσει η Τουρκία, ακόμη και αν η ηγεσία της δεν το επιθυμεί πραγματικά, αν και αμφίβολο. Η δημιουργία και ισχυροποίηση του ΙSΙS αποτελεί και επίτευγμα της Αγκυρας. Η τελευταία έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση των ανταρτικών δυνάμεων στον εμφύλιο της Συρίας, προκειμένου να ανατραπεί το καθεστώς του Ασαντ. Οπως είναι πια γνωστό, τα όπλα αυτά, μαζί με πολλά άλλα, κατέληγαν στους ακραίους τζιχαντιστές που σήμερα παρουσιάζονται πάνοπλοι. Μέσα από την Τουρκία, ή προς την Τουρκία γίνεται το λαθρεμπόριο πετρελαίου από τις πετρελαιοπηγές που έχουν καταλάβει οι τζιχαντιστές και εκείνη ήταν που ήλθε σε συμφωνία μαζί τους για την ανταλλαγή ομήρων.
Τώρα η Αγκυρα βρίσκεται μπροστά σε μια απόφαση εμπλοκής, που θα τη φέρει να πολεμά στο πλευρό των Κούρδων του Ιράκ και της Συρίας, ή καιροσκοπισμού που θα προκαλεί αγανάκτηση στους Κούρδους της Τουρκίας, αναταραχή στο εσωτερικό της.  

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι αγρότες υπεράνω όλων

Toυ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΤΑΓΚΟΥ

Η στήριξη της εγχώριας αγροτικής παραγωγής και η παροχή κινήτρων προς τον αγροτικό πληθυσμό για να παραμείνει στις «επάλξεις» αποτελούν στοιχεία της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων απανταχού της Ευρώπης, αλλά και στις ΗΠΑ. 


Ολες οι κυβερνήσεις θέλουν -και σωστά- να εξασφαλίζουν ότι ένα τουλάχιστον σημαντικό ποσοστό της διατροφής του πληθυσμού θα προέρχεται από την εγχώρια αγροτική παραγωγή και ταυτόχρονα βέβαια να κερδίζουν τις ψήφους των αγροτών. Δίχως να λησμονείται ότι ένα μέρος της επιχειρηματικής δραστηριότητας και των θέσεων εργασίας σε κάθε χώρα ή ακόμη και των εξαγωγών βασίζεται στην ύπαρξη αγροτικής παραγωγής. Γι’ αυτό, άλλωστε, στην Ευρωπαϊκή Ενωση υιοθετήθηκε η περίφημη Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ), στην οποία δόθηκαν και δίδονται τεράστια κονδύλια.
 

Αυτά ισχύουν και για την Ελλάδα, προσαρμοσμένα όμως στη λεγόμενη ελληνική πραγματικότητα. Με τις απαραίτητες στρεβλώσεις, με τη διαχρονική άρνηση στα πάντα και για τα πάντα, με τον παραλογισμό, την αναποτελεσματικότητα, την κλοπή και τη διαφθορά σε έξαρση, αλλά και με τη μεγιστοποίηση στο έπακρο των απαιτήσεων των Ελλήνων αγροτών. Οι οποίοι μέσα σε λίγες δεκαετίες μεταμορφώθηκαν και από φτωχό και ρακένδυτο τμήμα του πληθυσμού εξελίχθηκαν σε κακομαθημένη συντεχνία. Χάρις στα φάρμακα, στα λιπάσματα, στην άρδευση και στα μηχανήματα που πολλαπλασίασαν παραγωγή και παραγωγικότητα, αλλά χάρις επίσης στις επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ενωση και την ανοχή και υποχωρητικότητα διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων απέναντι στα παράλογα αιτήματα, τις μεθοδεύσεις και παρανομίες, τις απειλές και κινητοποιήσεις τους.

 
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; 

Τα άπειρα λεφτά από τις επιδοτήσεις; 

Τα λεφτά από τα διαρθρωτικά ταμεία για να γίνουν αναδιαρθρώσεις που δεν έγιναν; 

Τις «κομπίνες» με τα βαμβάκια που έβρεχαν για να βαρύνουν, τις ελιές που η μέτρησή τους είχε πολλαπλασιαστή ή τα ζώα που κυκλοφορούσαν από κτηνοτρόφο σε κτηνοτρόφο; 

Τις απειλές κατά των ελεγκτών για να μην ελέγχουν; 

Τα μπλόκα των εθνικών οδών για να εξασφαλιστούν «όλα τα λεφτά για όλα τα κιλά»; 

Τους δύστυχους δημοσιογράφους των καναλιών που μετέδιδαν από τα μπλόκα υπό την αφόρητη πίεση των αγωνιστών για να τα πουν όπως εκείνοι τα ήθελαν; 

Τις τεράστιες ελαφρύνσεις στα καύσιμα, τα φάρμακα, τα λιπάσματα; 

Τις αποζημιώσεις για δήθεν ολικές καταστροφές από τον καιρό; 

Τα 500 εκατομμύρια του Χατζηγάκη και άλλα; 

Την πλήρη ασυδοσία στη χρήση των νερών που απειλεί σε πολλές περιοχές τον υδροφόρο ορίζοντα; 

Τα δάνεια που πήγαιναν σε κατοικίες και τα χαρισμένα χρέη; 

Τη διαφθορά και την ασχετοσύνη στη διαχείριση στους συνεταιρισμούς;  

Την πλήρη φοροδιαφυγή; 

EΛΛΗΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η απειλή της ΟΛΜΕ

Toυ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΤΑΓΚΟΥ

Η ΟΛΜΕ, το συνδικάτο των εκπαιδευτικών, απειλεί πάλι με απεργίες κατά τη διάρκεια των Πανελληνίων Εξετάσεων, όταν δηλαδή τα παιδιά που εδώ και δύο χρόνια μοχθούν νυχθημερόν θα έχουν φτάσει στην κορύφωση της αγωνίας τους. Αυτή τη φορά το πρόβλημά τους είναι η αύξηση κατά δύο των ωρών που έχουν υποχρέωση να διδάσκουν στα γυμνάσια και τα λύκεια. Από 21 ώρες την εβδομάδα οι νεότεροι σε 23 και από 16 ώρες οι παλαιότεροι σε 18. Τρομερή επιβάρυνση για έναν κλάδο που «ξεκουράζεται» αρκετούς μήνες κάθε χρόνο, λόγω των διακοπών του ακαδημαϊκού έτους...

Ενα σοβαρό επιχείρημα του αντίλογου είναι αναμφίβολα ότι οι μισθοί των εκπαιδευτικών είναι πολύ χαμηλοί πλέον. 

Αυτό ισχύει, αλλά στην Ελλάδα της κρίσης όλοι οι μισθοί και οι συντάξεις είναι χαμηλοί και αναγκαστικά έτσι θα πορευθούμε. Η συντεχνιακή λογική δεν μπορεί πια να ξεπερνάει την πραγματικότητα και κυρίως δεν είναι ανεκτό η συνδικαλιστική πρακτική να απειλεί με ομηρία τους μαθητές για να διεκδικήσει, να απειλήσει, να εκβιάσει ή και να εκδικηθεί. Αν φτάσει σε τέτοιο σημείο, καθώς απαιτείται πλειοψηφία τριών τετάρτων στη γενική συνέλευση των εκπροσώπων για να πραγματοποιηθεί η απεργία κατά τη διάρκεια των εξετάσεων και απλή πλειοψηφία για να γίνει απεργία κατά τη διόρθωση των γραπτών.

Η ουσία, όμως, είναι ότι η ΟΛΜΕ επιμένει να αντιδρά σε κάθε προσπάθεια εκλογίκευσης της εκπαιδευτικής λειτουργίας. Το αποδεικνύει με κάθε ευκαιρία:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γραφειοκρατική τρέλα στο απόλυτο ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΝΑ ΦΡΙΞΕΤΕ

Του Αγγελου Σταγκου

​​

Ο φίλος, φίλτατος, διευθυντής κλινικής μεγάλου δημόσιου νοσοκομείου βγήκε στη σύνταξη. Γιατί ο πανδαμάτωρ χρόνος δεν εξαιρεί ούτε τους γιατρούς, ευτυχώς… Μόνο που βγαίνοντας στη σύνταξη μπήκε στη μεγάλη περιπέτεια της συλλογής των «δικαιολογητικών συνταξιοδότησης», όπως ονομάζεται η σχετική λίστα που του δόθηκε και αποτελεί ακόμη ένα μνημείο της αδάμαστης ελληνικής γραφειοκρατίας, που δεν αφήνει τίποτα να ανθήσει σε αυτή τη χώρα. Της γραφειοκρατίας που παίζει κυρίαρχο γενεσιουργό ρόλο στη δημιουργία πολλών άλλων προβλημάτων.

Ο φίλος, λοιπόν, πρέπει να προσκομίσει, ούτε λίγο ούτε πολύ, τα εξής χαρτιά για να συνταξιοδοτηθεί:

– Πιστοποιητικό γέννησης, και για τους έγγαμους πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης που να αναφέρει τα εν ζωή τέκνα, λες και δεν αποτελεί απόδειξη, ότι… γεννήθηκε και υπάρχει, εκείνη η αστυνομική ταυτότητα που έχει ο κάθε πολίτης.

– Βεβαίωση από το Πρωτοδικείο περί μη λύσεως του γάμου, που υποτίθεται ότι αποδεικνύεται από το προηγούμενο πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης.

– Βεβαίωση εγγραφής στον ιατρικό σύλλογο, λες και θα μπορούσε να ασκεί 40 χρόνια το ιατρικό επάγγελμα και να είναι διευθυντής κλινικής σε δημόσιο νοσοκομείο χωρίς να έχει εγγραφεί στον ιατρικό σύλλογο και να μην καταγγελθεί.

– Αντίγραφο αστυνομικής ταυτότητας, αυτής που κατά τα άλλα θεωρείται άχρηστη και δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν, όπως διαπιστώνεται παραπάνω.

– Αντίγραφο της πρώτης σελίδας του βιβλιαρίου τραπέζης όπου κατατίθεται ο μισθός του υπαλλήλου, που μοιάζει λογικό για να κατατίθεται η σύνταξη, αλλά θα μπορούσε να είναι και διαφορετικός, ή όχι;

– Υπεύθυνη δήλωση για την άσκηση ή μη του ελεύθερου επαγγέλματος μετά τη συνταξιοδότηση (λογικό).

– Βεβαίωση για τον χρόνο που ελήφθη υπ’ όψιν για τη χορήγηση τίτλου ειδικότητας, δηλαδή αν έκανε όλα τα χρόνια που απαιτούσε η ειδικότητά του και που φυσικά είχαν κατατεθεί στο δημόσιο νοσοκομείο όπου εργαζόταν ως γιατρός και ως διευθυντής κλινικής.

– Πιστοποιητικό στρατολογίας τύπου Α΄, που κανείς, πέρα από το πλούσιο σε γραφειοκρατική φαντασία ελληνικό κράτος, δεν μπορεί να φανταστεί σε τι χρειάζεται.

– Πιστοποιητικό προϋπηρεσίας, που συχνά δεν είναι ένα και που απαιτείται γιατί είναι σαφές ότι στην Ελλάδα τέτοια στοιχεία δεν προκύπτουν από τις ασφαλιστικές κρατήσεις δεκάδων ετών…

ΕΛΛΑΔΑ: Η "συστημική απειλή" και η "γεωπολιτική παράμετρος"

Του Αγγελου Σταγκου

Αρκετοί από τους σκεπτόμενους πολίτες αυτής της χώρας αναρωτιούνται γιατί οι Eυρωπαίοι εταίροι, με την υποστήριξη ή και πίεση των ΗΠΑ, επιμένουν να προσφέρουν στήριξη στην Ελλάδα για να μη χρεοκοπήσει επίσημα και να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Ασφαλώς, ο βασικός λόγος είναι οικονομικός με την έννοια της συστημικής απειλής που κρύβει μια ενδεχόμενη κατάρρευση της χώρας μας. Συστημική απειλή, που ενδεχομένως να έχει μειωθεί, αλλά δεν έχει εκλείψει.

Πριν από μερικές εβδομάδες, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ο πολύς Β. Σόιμπλε, διαλαλούσε ότι η Ευρωζώνη έχει θωρακιστεί πλέον και δεν φοβάται την ελληνική χρεοκοπία όπως τη φοβόταν πριν από δύο χρόνια. Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και ο υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας, ο Γιαν ντε Γιάγκερ, και άλλοι, αλλά τόσο η Αγκ. Μέρκελ όσο και ο M. Μόντι αποκάλυψαν την αλήθεια: η Ελλάδα αποτελεί ακόμη συστημική απειλή.

Η Γερμανίδα καγκελάριος είπε την περασμένη Δευτέρα στη Μπούντεσταγκ ότι μπορεί να πάρει ρίσκα (εννοώντας την παροχή στήριξης στην Ελλάδα), αλλά δεν μπορεί να μπει σε τυχοδιωκτικές περιπέτειες (εννοώντας να αφήσει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει) που θα απειλούσαν το ευρώ και τον υπόλοιπο κόσμο. Από την πλευρά του, ο Ιταλός πρωθυπουργός δήλωσε τις προάλλες ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα σκηνικό μη προβλέψιμων γεγονότων που θα απειλούσαν την Ιταλία και την Ισπανία.

Δεν υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία ότι ο βασικός λόγος που συνεχίζουν να στηρίζουν οι εταίροι και το ΔΝΤ την Ελλάδα είναι ο φόβος μήπως προκληθούν ανεξέλεγκτες αλυσιδωτές αντιδράσεις από τη χρεοκοπία της.  

Φαίνεται όμως ότι υπάρχει και μία σοβαρότατη γεωπολιτική παράμετρος. Το υποπτευόμαστε εδώ και καιρό, αλλά τώρα υπάρχουν και νέες ενδείξεις που προκύπτουν από τις εκτιμήσεις περί σημαντικών ενεργειακών κοιτασμάτων νότια της Κρήτης, τα οποία εφάπτονται με τα κοιτάσματα στην ΑΟΖ της Κύπρου. Οι πληροφορίες - εκτιμήσεις της αμερικανικής Stratfor, αυτής της ιδιωτικής CIA, που βλέπουν το φως της δημοσιότητας μέσω της Wikileaks, είναι αποκαλυπτικές (εξάλλου, ήδη οκτώ εταιρείες εξεδήλωσαν ενδιαφέρον για έρευνες).

Ο έγκαυλος Στρος Καν...

Γράφει ο Άγγελος Στάγκος

astagkos@reporter.gr

Εκεί που ο υπογράφων έσπαγε το κεφάλι του για να αποφασίσει αν θα γράψει για το χάλι του κέντρου της Αθήνας, την δολοφονική επίθεση των «μπαχαλάκηδων» στα Εξάρχεια, τις ανοησίες και την ανεπάρκεια του Παπουτσή και τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου σήμερα, αφού φτάσαμε στο σημείο να σκοτωνόμαστε στους δρόμους, ή αν θα αναφερόταν για άλλη μία φορά στις εξελίξεις γύρω από το οικονομικό μας χάλι καθώς χθες επρόκειτο να γίνει η συνάντηση της Μέρκελ με τον Στρος Καν και σήμερα συνέρχεται το ECOFIN για την αφεντιά μας, έσκασε η ειδησάρα:ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ συνελήφθη μέσα στο αεροπλάνο της AIR FRANCE, ενώ αναμενόταν να πετάξει για το ραντεβού του με τη Μέρκελ, με την κατηγορία της επίθεσης, της ομηρίας και της απόπειρας βιασμού (σοδομισμού) καμαριέρας του ξενοδοχείου όπου έμεινε την προηγούμενη νύχτα! Εκτός και αν είχε ραντεβού με συγκεκριμένη βίζιτα, που συνήθως του εμφανιζόταν ντυμένη καλόγρια, μαθήτρια, νοσοκόμα, αστυνομικίνα και αυτή τη φορά νόμιζε ότι ήταν ντυμένη καμαριέρα και όρμησε, μόνο που έπεσε πάνω σε αληθινή καμαριέρα...Συμβαίνουν και τέτοιες ατυχίες.

Μετά λοιπόν τον Μπερλουσκόνι και τα πάρτυ μπούγκα-μπούγκα, τον πρόεδρο της Τσεχίας, τον Κλάους, που συνελήφθη να κλέβει στυλό, τον Σαρκοζί με τα ψηλά τακούνια για να φτάνει την Κάρλα, τον Μπλέρ να λέει ψέμματα για να δικαιολογήσει την επίθεση στο Ιράκ και μετά να το ρίχνει στον καθολικισμό για να του συγχωρεθούν οι αμαρτίες και τον Άκη τον Τσοχατζόπουλο να κατηγορείται για μίζες από υποβρύχια, τώρα μας βγήκε.. πηδηχταράς και ο Στρος Καν. Το μόνο που περιμένουμε είναι να ανακαλυφθεί σχέση της Μέρκελ με τεκνό...Θεός φυλάξει. Τουλάχιστον ο δικός μας ξεδίνει κάνοντας κανό μέχρις εξόντωσης ο φουκαράς.

Με τέτοια εξώλης και προώλης Ευρώπη (εδώ που τα λέμε και επί Κέννεντυ, το βασικό καθήκον της υπηρεσίας ασφαλείας στον Λευκό Οίκο ήταν να μαζεύει τα κυλοτάκια για να μην τα βρει η Ζακλίν, ενώ δεν ξεχνάμε και τον Κλίντον), πώς να πάμε μπροστά. 

Αλλά αυτός ο Στρος Καν πάλι, παραήταν ζωηρός. Συνεχώς κυκλοφορούσαν ερωτικές ιστορίες γι΄ αυτόν όταν ήταν υπουργός του Ζοσπέν. Και μετά, στο ΔΝΤ, τα έφτιαξε με μία ουγγαρέζα υφισταμένη του και έγινε σάλος. Μόνο ο Μπερλουσκόνι μπορεί να τον ανταγωνισθεί σε σεξομανία. Τώρα όμως την πάτησε για τα καλά, γιατί στην «πουριτανική» Αμερική δεν αστειεύονται με τέτοιες κατηγορίες, γι αυτό και τον συνέλαβαν. Και φυσικά, ούτε στη Γαλλία μπορεί πια να σταθεί ως υποψήφιος αντίπαλος του τακουνάκια του Σαρκοζί για τη διεκδίκηση της Προεδρίας. Εκτός και αν οι γάλλοι πιστέψουν ότι πρόκειται περί σκευωρίας που είχε στήσει στον αντίπαλό του ο Σαρκοζί, οπότε θα γίνει της κακομοίρας και όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και διεθνώς. Αφήστε που θα θεωρηθεί ότι είναι ανακατεμένη στο παιχνίδι και η Ουάσινγκτον.

Βέβαια, αποδεικνύεται ότι είμαστε και εμείς γκαντέμηδες. Γιατί όσο νάναι, ο Στρος Καν έβαζε κάποια πλάτη, παρ΄ όλο που μετά ξεφούρνιζε στις συνεντεύξεις τις συζητήσεις που είχε με τον Γ. Παπανδρέου και τελευταία τα είχε πάρει στο κρανία με τις φτωχότατες επιδόσεις μας. Τώρα τι γίνεται; Ποιος θα εκπροσωπεί το ΔΝΤ, μέχρι να ξεκαθαρίσει η υπόθεση από την οποία αποκλείεται να βγει λάδι ο Στρος Καν; Χθες επρόκειτο να γίνει η συνάντηση με την Μέρκελ και σήμερα να παραστεί στο ECOFIN για να συναποφασίσουν για την τύχη μας, οπότε τώρα τι θα γίνει; Και ο επόμενος θα έχει την ίδια στάση απέναντί μας; Και που θα βρούμε τα λεφτά που τα βιαζόμαστε; Εκτός και αν η ανοχή που έδειχνε απέναντι στην Ελλάδα ο Στρος Καν υπαγορευόταν σε μεγάλο βαθμό και από την Ουάσινγκτον, οπότε και ο αντικαταστάτης θα υποχρεωθεί να κρατήσει ανάλογη στάση.

Τέτοιον έγκαυλο (πυρίκαυλο κατά τον Εμπειρίκο) πάντως Στρος Καν δεν τον περιμέναμε, παρά την τολμηρή φαντασία που διαθέτουμε! Να δούμε τι άλλο θα δουν τα ματάκια μας σ΄ αυτή την ζωή... Αν μη τι άλλο, εμείς τα λεφτά τα τρώγαμε με τις οικογένειές μας.

Απειλούνται τα σύνορα της Ευρώπης

Tου Αγγελου Σταγκου

Δεν απαιτούνται προφητικές ιδιότητες για να προβλέψει κάποιος ότι η αθρόα λαθρομετανάστευση από την Αφρική και την Ασία ταρακουνά το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και ταυτόχρονα υπονομεύει τη συνοχή των κοινωνιών των χωρών - μελών. Στην Ελλάδα το βιώνουμε πλέον στην καθημερινότητά μας, αλλά τώρα απειλείται και η συνθήκη για την εσωτερική ελεύθερη κυκλοφορία ατόμων στην Ευρωπαϊκή Ενωση, η γνωστή Σένγκεν. Η Ιταλία που πιέζεται ιδιαίτερα τελευταία από την προερχόμενη από Βόρεια Αφρική λαθρομετανάστευση προσπαθεί να βρει διέξοδο, χορηγώντας βίζες στους λαθρομετανάστες, γεγονός που έχει εξοργίσει τόσο τη Γαλλία, όσο και τη Γερμανία που μιλούν ήδη για κατάργηση της Σένγκεν και επαναφορά των ελέγχων στα σύνορά τους.

Η Ελλάδα δεν πιέζεται αυτή την εποχή όπως η Ιταλία, ωστόσο είναι πασιφανές πλέον ότι αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα λαθρομετανάστευσης. Το κέντρο της Αθήνας έχει αλωθεί και τείνει να γίνει απλησίαστο, ακόμη και κατά τη διάρκεια της ημέρας, ολόκληρες γειτονιές έχουν αλλοιωθεί, η εγκληματικότητα κλιμακώνεται θεαματικά, αναπτύσσεται η ξενοφοβία και αυξάνονται τα φαινόμενα ρατσισμού, το ανοργάνωτο ελληνικό κράτος αδυνατεί να αντεπεξέλθει και η ελληνική κοινωνία αισθάνεται δικαιολογημένα ότι απειλείται. Ασχέτως ευαισθησιών περί του «πολιτικά ορθού», η πραγματικότητα και οι επιπτώσεις της δεν μπορούν να αγνοούνται, όταν μάλιστα έχουν επηρεάσει σε τόσο μεγάλο βαθμό τη ζωή των πολιτών στις μεγάλες πόλεις και ειδικά στην πρωτεύουσα.

Αγνωστο αν και πότε θα πραγματοποιηθεί το όραμα του Γ. Καμίνη να ξανακερδίσει ο Δήμος Αθηναίων το ιστορικό κέντρο της πόλης και πιθανώς και κάποιες γειτονιές που έχουν πλήρως υποβαθμισθεί. Είναι εντελώς απίθανο να τα καταφέρει άλλωστε, αν το κράτος δεν αρχίσει να λειτουργεί στοιχειωδώς κάποια στιγμή. Μια ακόμη απόδειξη της ανυπαρξίας της κρατικής μηχανής είναι και το γεγονός ότι δεν συνεδριάζουν οι επιτροπές χορήγησης ασύλου, με αποτέλεσμα να μην επαναπροωθούνται λαθρομετανάστες στις πατρίδες τους και παράλληλα να χάνονται κονδύλια από την Ε.Ε. Από την άλλη πλευρά, η εισροή λαθρομεταναστών συνεχίζεται, με μικρότερους ρυθμούς, αλλά συνεχίζεται…

Το καινούργιο όμως είναι ότι απειλείται πλέον ανοιχτά και ο λίγος τουρισμός της Αθήνας. Τα κρούσματα κλοπών με θύματα ξένους επισκέπτες αυξάνονται και πολλά ξενοδοχεία συμβουλεύουν τους πελάτες τους να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί ή και να αποφεύγουν διαδρομές κοντά στην πλατεία Συντάγματος, στο Μοναστηράκι και γύρω από την Ακρόπολη. Τις περιοχές αυτές τις λυμαίνονται κλέφτες και πορτοφολάδες από τη Βόρεια Αφρική και χώρες των Βαλκανίων. Από κοντά και τα κυκλώματα που έχουν κατακλύσει όλο το κέντρο με επαίτες εισαγωγής…

Είναι σαφές λοιπόν ότι η λαθρομετανάστευση, μαζί με την εγκληματικότητα και τη διακίνηση ναρκωτικών συμβάλλουν σημαντικά στην περιθωριοποίηση του κέντρου της ελληνικής πρωτεύουσας. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι, αλλά μόλις τώρα, που τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο, βλέπουμε ξενοδόχους, εμπόρους και τα αντίστοιχα επιμελητήρια να διαμαρτύρονται κάπως έντονα. Σε άλλες χώρες, όπως στην Ιταλία και τη Γαλλία, οι κυβερνήσεις τόλμησαν να πάρουν μέτρα που επικρίθηκαν από τους απανταχού ευαισθητοποιημένους πολίτες. Στη Γερμανία και τη Βρετανία δεν προχώρησαν στη λήψη μέτρων, αλλά διαπιστώνεται από τα πιο υπεύθυνα χείλη ότι έχει αποτύχει το πολυπολιτισμικό μοντέλο.

Πριν από μερικά χρόνια η διάσημη Ιταλίδα δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι είχε προειδοποιήσει ότι η Ευρώπη απειλείται από τη διείσδυση του Ισλάμ. Πέρα από τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες που προκαλεί η λαθρομετανάστευση υπάρχει και η διάσταση της δυνατότητας αφομοίωσης των λαθρομεταναστών στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Η πείρα έχει αποδείξει ότι οι μετανάστες που προέρχονται από μουσουλμανικές χώρες είναι μη αφομοιώσιμοι στη συντριπτική πλειοψηφία τους. Το πρόβλημα δεν είναι αποκλειστικά της Ελλάδας, της Ισπανίας ή της Ιταλίας, είναι πανευρωπαϊκό. Ωστόσο, στη σημερινή συγκυρία κι αυτό έχει ξεπεραστεί. Δεν τίθεται πια μόνο θέμα κουλτούρας και πολιτισμού των λαθρομεταναστών από τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Ακόμη και αν αυτό το παραβλέψουμε, το πλήθος είναι τεράστιο και οι οικονομικές δυνατότητες των ευρωπαϊκών χωρών που τους υποδέχονται, περιορισμένες.

Οι χώρες που απαιτούν σεβασμό στη Συνθήκη του Σένγκεν και στη συμφωνία Δουβλίνο ΙΙ οφείλουν να συνεισφέρουν στην πλήρη θωράκιση των ευρωπαϊκών συνόρων. Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία, που είναι συνοριακές χώρες, έχουν την ευκαιρία να συγκροτήσουν ενιαίο μέτωπο στο πλαίσιο της Ε.Ε. για να εξασφαλίσουν την υποστήριξη των άλλων εταίρων σε μέσα και χρήμα. Αλλιώς θα χαθούν πρώτες αυτές.

"ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ". Δυο εξαιρετικές πένες "συγκρούονται" για τον "λογαρισμό"

Ξεκινώ με την ΚΑΛΥΤΕΡΗ φωνή υποστήριξης του κινήματος "δεν πλήρώνω" που έχω ακούσει μέχρι σήμερα...

Μιλάνε κι οι καλοπληρωτές

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Τζαμπατζήδες αποκάλεσε ο υπουργός Μεταφορών όσους δεν πληρώνουν διόδια: «Δέχομαι ότι κάποιοι έχουν διαφωνίες».

Μας κάνουν και χάρη που μας επιτρέπουν να διαφωνούμε. «Δέχομαι ακόμη και μερικές πράξεις ακτιβισμού». Είδατε ώς πού φτάνει η σοσιαλιστική μεγαλοθυμία τους; Ακόμη και κομμάτια ακτιβισμού εναγκαλίζονται. «Ομως δεν μπορώ να δεχτώ ανυπακοή στους νόμους», κατέληξε.

Κλασικός ΠΑΣΟΚος. Πώς το είχε πει ο πρωθυπουργός; «Παίρνουμε μέτρα που δεν τα πιστεύουμε προκειμένου να σωθεί η χώρα»; Καλά τα λέω;

Πώς λέμε εγώ δεν είμαι ρατσιστής αλλά αλίμονο στην κόρη μου έτσι και πάει με μαύρο;

Πώς λέμε ότι δεν έχω τίποτα εναντίον των γκέι, μερικοί μάλιστα είναι από τους καλύτερούς μου φίλους, αλλά έτσι και βγει ο γιόκας μου κουνιστός πρώτα θα τον σκοτώσω και μετά θα αυτοκτονήσω; 

Ετσι και η κυβέρνηση δεν έχει τίποτα εναντίον των πολιτών. Μερικοί από αυτούς, μάλιστα, είναι οι καλύτεροί της φίλοι. Κυρίως προμηθευτές και εργολάβοι.

Εκανε και πονηριές ο υπουργός. Πήγε να στρέψει την κοινωνία εναντίον των «δεν πληρώνω». Ιδιοκτήτες των δρόμων είναι οι πολίτες, διακήρυξε. Πού τους μαθαίνουν τέτοιες τσαχπινιές; Ξέρετε εσείς κανέναν ιδιοκτήτη που να πληρώνει για να μπει στο σπίτι του;

Μας νοικιάζουν τους δρόμους που τους πληρώσαμε με δικά μας λεφτά. Μας τους νοικιάζουν ακόμη και προτού τους παραδώσουν. Αυξάνουν αυθαίρετα τα νοίκια-διόδια επειδή τους φθείρουμε το οδόστρωμα με τα αυτοκίνητά μας. Εναλλακτική διαδρομή δεν υπάρχει. Για να πας από ένα σημείο της χώρας σε κάποιο άλλο σταματάς σε κάτι σαν συνοριακούς σταθμούς και υποχρεούσαι να πληρώσεις κάτι σαν τέλη διέλευσης, δασμούς μετακίνησης ή βίζα παραμονής σε άλλο μέρος της ίδιας σου της πατρίδας.

Πληρώνουμε από τη φορολογία για δρόμους-καρμανιόλες, τίγκα στις κακοτεχνίες και από πάνω πληρώνουμε και το δικαίωμα να σκοτωθούμε κινούμενοι σε αυτούς. Τώρα μάλιστα σκέφτονται να στερήσουν από τους «δεν πληρώνω» τη φορολογική ενημερότητα και να τους τραβάνε για φοροδιαφυγή. Οι εργολάβοι που αφήνουν τα έργα στη μέση τι φορολογική ενημερότητα διατηρούν;

Ξέρετε ποιοι είναι οι «δεν πληρώνω»; Το Δημόσιο που καθυστερεί κονδύλια και δεν πληρώνει επιστροφή ΦΠΑ στις εταιρείες. Που χρωστάει κοντά 4 δισ. στις συγκοινωνίες. Οι εταιρείες που απολαμβάνουν συμβάσεις χωρίς ρήτρα που θα τους υποχρέωνε να πληρώσουν τις αστοχίες τους, τα εκπρόθεσμα έργα, τις ακατάλληλες κατασκευές. Οι τράπεζες που διέκοψαν το δανεισμό των εργολάβων με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να απειλούν ότι θα εγκαταλείψουν τα έργα. (Ας τα εγκαταλείψουν, τέλος πάντων, και ας επιστρέψουν τα λεφτά. Ετσι κι αλλιώς, σαν τα μούτρα τους τα κάνουν.)

Αυτοί είναι οι «δεν πληρώνω». Οι άλλοι, που τους κυνηγάει η κυβέρνηση, είναι οι «δεν πληρώνω τις μαλακίες σας».

Τώρα, ο υπουργός υποσχέθηκε ηλεκτρονικά διόδια ώστε ο καθένας να πληρώνει ανάλογα με τα χιλιόμετρα που διένυσε. Πολύ δίκαιο, ε, τι λέτε;

Μόνο που όταν πληρώνω για την Παιδεία δεν πληρώνω σύμφωνα με τη χρήση που κάνουν τα παιδιά τα δικά μου, αλλά για να ωφεληθούν τα παιδιά όλων των συμπολιτών μου. 

Οταν πληρώνω για την Υγεία, δεν πληρώνω ανάλογα με τα δικά μου ιατρικά έξοδα αλλά για να θεραπευτούν όλοι οι άρρωστοι συμπολίτες μου. 

Οταν πληρώνω για δρόμους στους οποίους μπορεί και να μην πατήσω ποτέ, πληρώνω ακριβώς για να μπορεί ο άλλος να πηγαινοέρχεται όσο τον βολεύει και να τους φθείρει όσο του γουστάρει. 

Διότι αυτό ακριβώς σημαίνει κοινωνικός ιστός. Τη συνοχή του οποίου δεν βαριούνται να επικαλούνται οι κυβερνώντες. Που ανάθεμα κι αν ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε.

Δεν υπάρχουν λοιπόν τζαμπατζήδες και όσοι τολμούν να εκφράζονται έτσι δεν είναι τίποτα περισσότερο από τζάμπα μάγκες. 

Κουλάρετε λοιπόν, κύριοι, μήπως και τελικά αποτελέσετε μέλη της άλλης ομάδας. Εκείνων που θα «την πληρώσουν». 

Και συνεχίζω με την αντίθετη άποψη ενος σοβαρού αρθρογράφου

Η μόδα του «δεν πληρώνω»...

Του Αγγελου Σταγκου

Eξοργιστική και εξαιρετικά κακόγουστη είναι αυτή η μόδα του «δεν πληρώνω» που πολλοί ονομάζουν «κίνημα». Τη λανσάρουν κάποιοι αυτόκλητοι ακτιβιστές που θέλουν την κατάρρευση του κράτους, την υιοθετούν κομματικές οργανώσεις που επιδιώκουν την πλήρη διάλυση του παντός, την εφαρμόζουν διάφοροι «τσαμπατζήδες» που επιζητούν άλλοθι για να μην πληρώνουν, την προβάλλουν απερίσκεπτα και συχνά με συμπάθεια ορισμένα μίντια με μεγάλες επιδόσεις στον λαϊκισμό.

Το κράτος δεν είναι αθώο ή αλάνθαστο, αλλά δεν είναι δυνατόν στο δημοκρατικό πολίτευμα να καταπατώνται οι νόμοι και οι κανόνες από τον καθένα. Ούτε μπορεί να είναι ανεκτή η ανυπακοή σε δικαστικές αποφάσεις από κόμματα, συνδικαλιστές και απλούς πολίτες.

Υποτίθεται ότι η συγκεκριμένη μόδα αποτελεί φαινόμενο των καιρών στην Ελλάδα. Η οικονομική κρίση και η αγανάκτηση του κόσμου, εξαιτίας της συμπεριφοράς του πολιτικού κατεστημένου και των αυθαιρεσιών του κράτους, ωθούν τους πολίτες σε εκδηλώσεις ανυπακοής, σύμφωνα με αυτήν την άποψη. Υπάρχει όντως έξαρση του φαινομένου, δεν είναι όμως ακριβώς έτσι.

Πρόκειται για συμπεριφορές που έχουν καλλιεργηθεί εδώ και χρόνια εξαιτίας της νοοτροπίας ότι επιτρέπονται τα πάντα, εφόσον ο «αντισυμβαλλόμενος» είναι το κράτος και βεβαίως εξαιτίας της γενικευμένης ατιμωρησίας. Ορισμένοι θα έφθαναν στο σημείο να υποστηρίξουν ότι η αναρχία βρίσκεται στο DNA τον Ελλήνων, όσο και αν ο ισχυρισμός αυτός στερείται παντελώς επιστημονικής βάσης.

Με αυτήν την έννοια, έχουν γίνει ευρέως αποδεκτές η φοροδιαφυγή, η καταλήστευση του ΙΚΑ και των νοσοκομείων, η καταβολή συντάξεων σε μη δικαιούχους ή σε άτομα που συνεχίζουν να εισπράττουν ενώ οι πραγματικοί δικαιούχοι έχουν πεθάνει, οι χιλιάδες αναπηρικές συντάξεις μαϊμού και ένα σωρό άλλες μαζικές παραβατικές συμπεριφορές. Αρκεί όλα τα προηγούμενα να γίνονται σε βάρος του απρόσωπου και άυλου κράτους σε όλες τις μορφές του.  

Και από την άλλη πλευρά, αλλά ακριβώς για τους ίδιους λόγους, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ενώ πληρώνονται για να υπερασπίζονται τα συμφέροντα του κράτους, αδιαφορούν πλήρως ή και συμμετέχουν στη λεηλασία του και, εν τέλει, στην κατεδάφισή του. 

Γέννημα αυτής της νοοτροπίας και αυτών των συμπεριφορών είναι η μόδα του «δεν πληρώνω». Είχε εμφανιστεί πριν ξεσπάσει η κρίση, ακόμη και απέναντι στις τράπεζες. Κάποια εποχή ορισμένοι που είχαν πάρει σπίτια μέσω του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας έκαναν σύλλογο για να απαλλαγούν από τις επιδοτούμενες δόσεις. Τότε, αλλά και αργότερα εκδηλώθηκε η αντίδραση κατά των πανωτοκίων, που δεν αφορούσε αποκλειστικά τα λεγόμενα «ψιλά γράμματα» περί των υπερβολικών τόκων υπερημερίας, αλλά και τους υψηλούς τόκους με τους οποίους δανείστηκαν αρκετοί επιχειρηματίες (κυρίως ξενοδόχοι της Κρήτης), όταν τα επιτόκια ξεπερνούσαν το 20%! Υπάρχει σοβαρός επιχειρηματίας που τολμά να επενδύσει δανειζόμενος με τέτοιο επιτόκιο;

Τελευταία, αλλά και πάλι πριν εκδηλωθεί η κρίση, παρατηρήθηκε επίσης το φαινόμενο εκείνων που δεν πλήρωναν τις δόσεις στεγαστικών δανείων από τράπεζες, όχι επειδή δεν μπορούσαν, αλλά επειδή δεν ήθελαν. Ο γράφων μάλιστα γνωρίζει την περίπτωση καλοβολεμένου πολίτη που μετά τις εκλογές ισχυριζόταν ότι ψήφισε ΠΑΣΟΚ με την προσδοκία ότι θα του… χαριστούν τα δάνεια. Ισως, πιο προκλητικές ακόμη είναι οι περιπτώσεις ευπόρων που είχαν σεβαστές καταθέσεις σε τράπεζες, τις απέσυραν και τις έβγαλαν εκτός Ελλάδας όταν ξέσπασε η κρίση. Και αφού εξασφάλισαν τα χρήματά τους, μετά πήγαιναν να ζητήσουν δάνεια από τις ίδιες τράπεζες από τις οποίες απέσυραν τις σεβαστές καταθέσεις τους. Και αν η τράπεζα απέρριπτε το αίτημα έσπευδαν να καταγγείλουν ότι ο τραπεζικός τομέας περικόπτει τον δανεισμό προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. 

Αρκετοί τώρα εντάσσουν τη μόδα του «δεν πληρώνω» στις εκδηλώσεις της κοινωνικής ανυπακοής για λόγους διαμαρτυρίας, επιχειρώντας να την ιδεολογικοποιήσουν. Ακόμη και αν γίνει θεωρητικά αποδεκτή αυτή η εκδοχή, είναι φανερό ότι, πρώτον, αδικούνται οι νομοταγείς πολίτες, δεύτερον, υπονομεύονται και δεν θα μπορούν να χρηματοδοτούνται οι υπηρεσίες που προσφέρονται με κάποιο αντίτιμο, τρίτον, αν απλωθεί το φαινόμενο, θα πληγωθεί πολύ σοβαρά η έννοια της συντεταγμένης κοινωνίας. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για κακόγουστη κακοποίηση του αισθήματος κοινωνικής ευθύνης που οφείλει να έχει κάθε πολίτης, για να μην επικρατήσει το πλήρες χάος.

Μέσα Μαζικής Ταλαιπωρίας

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΤΑΓΚΟΥ

Η Ελλάδα ήταν και παραμένει σε μεγάλο βαθμό αιχμάλωτη συντεχνιών και συνδικαλιστών, κυρίως κρατικοδίαιτων. Το αποδεικνύει η συμπεριφορά των απασχολούμενων (απασχολούμενων και όχι εργαζόμενων γενικά στον ελληνικό δημόσιο τομέα) στα λεγόμενα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς που επιμένουν να ταλαιπωρούν το κοινό της Αθήνας για να διαφυλάξουν κεκτημένα. Το ίδιο κάνουν ή θα το επιχειρήσουν με κάθε ευκαιρία και αιτία οι απασχολούμενοι σε άλλους κρίσιμους για την ποιότητα της ζωής και την καθημερινότητα της κοινωνίας, τομείς. Είτε πρόκειται για απασχολούμενους στους δημόσιους φορείς είτε πρόκειται για εργαζόμενους στον ιδιωτικό στίβο. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό και το γνωρίζουν οι πάντες. Αλλωστε, οι συνδικαλιστές το διαλαλούν με μεγάλη επιθετικότητα και εμείς το βιώνουμε.

Γι’ αυτά λοιπόν τα περίφημα κεκτημένα ταλαιπωρούνται οι κάτοικοι της Αττικής εδώ και ένα μήνα περίπου και μένει να διαπιστωθεί ποια θα είναι η συνέχεια, ακόμη και όταν το νομοσχέδιο που ανακοίνωσε ο Δ. Ρέππας γίνει νόμος. Κάτι που δεν θα γίνει αύριο, αφού θα προηγηθεί ο καθιερωμένος διάλογος, που τις περισσότερες φορές μοιάζει με μονόλογο και άλλες θυμίζει τη γνωστή παροιμία «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα». Επομένως, έχουμε μέλλον ταλαιπωρίας ακόμη. Ειδικά, ο Γολγοθάς των ανθρώπων που βγάζουν το ψωμί τους στο περιβόητο κέντρο της Αθήνας, ή δεν διαθέτουν δικό τους μέσο για να μετακινηθούν από τη μία άκρη στην άλλη και να βγάλουν το μεροκάματο, δεν έχει τελειωμό. Αλλά ποιος νοιάζεται γι’ αυτούς...

Τα κεκτημένα των απασχολούμενων στα Μαζικά Μέσα Μεταφοράς περιλαμβάνουν αποδοχές, αλλά περιλαμβάνουν επίσης πρακτικές (ας μην τα ονομάσουμε προνόμια) που δεν έχουν καμία σχέση με τη λογική, τη σχέση κόστους – αποτελέσματος, τη διαχείριση, τους διακριτούς ρόλους συνδικαλιστών και διοίκησης, την καλή εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού. Οπως και στις περισσότερες ΔΕΚΟ, ο σκοπός για τον οποίον δημιουργήθηκαν οι φορείς των αστικών συγκοινωνιών έχει περάσει σε δεύτερη ή τρίτη μοίρα και το ενδιαφέρον έχει επικεντρωθεί αποκλειστικά στις θέσεις εργασίας και στις αποδοχές των απασχολουμένων. Παράλληλα καθιερώθηκε καθεστώς συνδιοίκησης. Σ’ αυτά έχουν συμβάλει διαχρονικά διοικήσεις, απασχολούμενοι, πολιτικοί, μίντια, αλλά και η ανοχή του κοινού.

Οι αντιδράσεις των απασχολουμένων στις περικοπές των αποδοχών τους ήταν αναμενόμενες. Οταν όμως όλοι οι Ελληνες καλούνται να «φτωχύνουν», να το πούμε ωμά, γιατί έσκασε η φούσκα και δεν βρίσκουμε δανεικά για να διατηρήσουμε το μοντέλο της αφθονίας (ή της κραιπάλης και της ασυδοσίας, κατά άλλους), θα μειωθούν και οι αποδοχές των απασχολουμένων στα ΜΜΜ.  

Από εκεί και πέρα όμως ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι το σύστημα των αστικών συγκοινωνιών της πρωτεύουσας έπρεπε να εξορθολογιστεί; Οι φορείς από πέντε ή έξι να γίνουν δύο; Να μειωθούν οι σπατάλες και να περιοριστεί η λαθρεπιβίβαση που έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις; Να εξυπηρετείται καλύτερα το κοινό; Να υπάρχουν κανόνες και πειθαρχία στο προσωπικό; Και όμως, άσχετα με όσα ισχυρίζονται, είναι φανερό ότι και σε αυτά αντιδρούν οι συνδικαλιστές. Στην πραγματικότητα θέλουν να διατηρηθεί το μοντέλο ως έχει!

Η ιστορία των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, οι επιδόσεις και τα ελλείμματά τους δεν είναι διαφορετική από την ιστορία των ελλειμμάτων και της κατάστασης όλης της χώρας. Είναι σε πλήρη αρμονία και δεν μπορούσαν να λειτουργούν καλύτερα τα δημόσια ΜΜΜ από το υπόλοιπο κράτος.  

Ωστόσο, παραμένουν κάποιες απορίες. 

Πώς είναι δυνατόν να γίνεται ανεκτή επί χρόνια και σε τέτοιο εξοργιστικό βαθμό η λαθρεπιβίβαση, χωρίς να λαμβάνονται μέτρα, τεχνικά ή ελέγχου από εντεταλμένους υπαλλήλους, με αποτέλεσμα να τίθεται τώρα θέμα σημαντικής αύξησης των εισιτηρίων. Φαίνεται όμως ότι η νοοτροπία του «τζάμπα» είναι ακαταμάχητη, όπως έδειξε τις προάλλες η απόφαση των συνδικαλιστών του μετρό να επιτρέψουν επί τρίωρο ελεύθερη πρόσβαση στο κοινό για να τιμωρήσουν το κράτος και τη διοίκηση του φορέα τους!

Υπάρχει βέβαια και το ερώτημα αν οι αστικές συγκοινωνίες πρέπει να παραμείνουν δημόσιες. Αναμφίβολα, ναι. Η διευκόλυνση των μετακινήσεων των πολιτών ανήκει στις υποχρεώσεις του κράτους ή του δήμου. Με αυτή τη λογική λειτουργεί το σύστημα στην Ευρώπη, τουλάχιστον. Αποτελεί προσφορά προς τους πολίτες που δεν έχουν τη δυνατότητα να μετακινούνται με δικά τους μέσα, αλλά ταυτόχρονα καθιστά προσβάσιμες τις αγορές και συντηρεί την κίνηση σε αυτές και φυσικά ανακουφίζει το βεβαρημένο από αυτοκίνητα περιβάλλον των πόλεων. Και όλα αυτά με ένα σχετικά χαμηλό αντίτιμο. 

Είναι λογικό να είναι ελλειμματικά τα ΜΜΜ και να επιδοτούνται από το κράτος. Οχι όμως τόσο ελλειμματικά όσο ήταν μέχρι σήμερα και μάλιστα δίχως να εξυπηρετούν με συντονισμένο τρόπο το κοινό.

Κράτος άλλης εποχής…

Tου Αγγελου Σταγκου

Βλέποντας το Μνημόνιο από τη θετική του πλευρά, πρόκειται για ένα εργαλείο εκσυγχρονισμού. Δεν απαιτεί μόνο περιορισμό δαπανών, αύξηση εσόδων και γενικά λιτότητα και ύφεση, αλλά ταυτόχρονα επιβάλλει αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που έπρεπε από χρόνια να είχαν γίνει. Αυτά όλα είναι γνωστά και έχουν επισημανθεί πολλές φορές και από πολλούς. Εκείνο που ακόμη διαφεύγει από τη δημόσια συζήτηση είναι ότι παράλληλα είναι απόλυτα αναγκαίος ο εκσυγχρονισμός του κράτους σε διάφορους τομείς, τόσο για να αποκτήσει το ίδιο λειτουργικότητα όσο και για να διευκολύνει την κοινωνία και τους πολίτες. Το σημερινό ελληνικό κράτος είναι άλλης εποχής…

Το αποτέλεσμα θα είναι ποιοτικό, καθώς θα βελτιώσει θεαματικά την ποιότητα της καθημερινότητάς μας, όσο και ποσοτικό, αφού ο εξορθολογισμός θα εξασφαλίσει πόρους που σήμερα ξοδεύονται βλακωδώς, αναίτια και αναποτελεσματικά. Πρόκειται για τους πόρους που ξοδεύουν το κράτος, ο ιδιωτικός τομέας και οι πολίτες ξεχωριστά και οι οποίοι μετρώνται σε χρόνο, σε χρήμα, σε κόπωση, σωματική και ψυχική. Σχετική συζήτηση έγινε τελευταία με αφορμή τις επιχειρησιακές συμβάσεις, κατά την οποία ένα ισχυρό επιχείρημα εναντίον της καθιέρωσής τους ήταν ότι το κόστος που υφίστανται οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα από την κρατική δυσλειτουργία και γραφειοκρατία είναι μεγαλύτερο από το εργασιακό κόστος.

Εκτός από τη διαφθορά και την ανικανότητα, είναι γνωστό ότι το ελληνικό κράτος σε όλες του τις εκφάνσεις πάσχει από τη γραφειοκρατία, την πολυνομία, την κακοδικία (το δικαστικό σύστημα είναι βαθιά άρρωστο), την κακή οργάνωση και την επικοινωνία μεταξύ υπηρεσιών. Είναι όλες αυτές μεγάλες πληγές, αν και πιθανότατα υπάρχουν και άλλες. Εξαιτίας τους δεν αποδίδει ο δημόσιος τομέας, ενώ ταλαιπωρείται συνεχώς ο ιδιωτικός τομέας και ακόμη περισσότερο ο πολίτης. Ξοδεύει άπειρες ώρες, πηγαινοέρχεται χωρίς αποτέλεσμα, νιώθει απόγνωση, εκνευρίζεται, κουράζεται, καθυστερεί μέσα σε δαίδαλο ατελείωτων διαδικασιών. Διαδικασιών που, ενώ σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν απλουστευθεί ή και καταργηθεί, στην Ελλάδα καθορίζουν ουσιαστικά το πλαίσιο της ζωής μας.

Το κακό έχει τρεις αφετηρίες που φυσικά συνδέονται μεταξύ τους. 

Η πρώτη είναι η κυρίαρχη νοοτροπία ότι το κράτος πρέπει να ελέγχει τους πάντες και τα πάντα σε βαθμό ασφυκτικό, έστω και αν στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Είναι παραδεκτό πλέον ότι το διαλυμένο κράτος μας δεν ελέγχει τίποτα. 

Η δεύτερη αφετηρία αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του πολιτικού προσωπικού στην Ελλάδα. Οι Ελληνες υπουργοί θεωρούν ότι αφήνουν το στίγμα τους και κάνουν έργο προωθώντας νόμους και μάλιστα με πολλές ασάφειες, τρέφοντας την πολυνομία. Μετά τη σκυτάλη παραλαμβάνουν μέσα στη Βουλή οι βουλευτές.

Στις συζητήσεις των νομοσχεδίων, πολλοί από αυτούς επιδίδονται σε επίδειξη των νομικών γνώσεών τους, άλλοι κάνουν «λόμπι» για συντεχνιακά συμφέροντα και βέβαια υπάρχουν και οι κομματικές τοποθετήσεις. Ολοι μαζί βάζουν το λιθαράκι τους στην τελική διαμόρφωση των νόμων, μόνο που στους τριακόσιους της Βουλής η έννοια κόστους - αποτελέσματος είναι γενικά άγνωστη, όπως άγνωστη για το σύνολο τους πολιτικού κόσμου είναι και η έννοια του management. 

Αν προστεθεί και η τρίτη αφετηρία του κακού, οι υπάλληλοι του Δημοσίου που σε κάθε νομοθέτημα παρεμβαίνουν για να διατηρήσουν τη δεσπόζουσα θέση τους στη διαμόρφωση της κοινωνικής ζωής διά της γραφειοκρατίας, το αποτέλεσμα είναι αυτό που βιώνουμε. Δηλαδή η υπερπαραγωγή νόμων που πολύ συχνά είναι αχρείαστοι, άλλες φορές δυσκολεύουν τη ζωή, ιδιαίτερα αν είναι ασαφείς και επικαλυπτόμενοι, ενώ ενίοτε μοιάζουν με τερατουργήματα.

Προφανώς η τρόικα έχει αντιληφθεί την κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό κράτος και ζητάει τον εξορθολογισμό του. Είναι χαρακτηριστική η απαίτησή της να απλοποιηθεί η διαδικασία για τη σύσταση εταιρειών, αλλά είναι επίσης χαρακτηριστική και η ολιγωρία της κυβέρνησης, που ενώ έπρεπε να προωθήσει τη συγκεκριμένη ρύθμιση ώς τις 31 Δεκεμβρίου δεν το έκανε και τώρα είναι υποχρεωμένη να το κάνει ώς τον προσεχή Μάρτιο. Η τρόικα όμως μπορεί να διαπιστώνει, αλλά δεν μπορεί να επιβάλλει την οργάνωση των υπηρεσιών του κράτους, ώστε να αποδίδουν περισσότερο και να κοστίζουν λιγότερο, ούτε την αυτόματη αλληλοενημέρωσή τους για να μην είναι αναγκασμένος ο πολίτης να προσκομίζει τα ίδια χαρτιά σε κάθε υπηρεσία που απευθύνεται. Γιατί στην Ελλάδα μας, την ανοργανωσιά των υπηρεσιών και την έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ τους, καλείται να την καλύψει ο πολίτης με δικό του κόπο, χρόνο και χρήματα.

Ακόμη περισσότερο, η τρόικα δεν μπορεί να καταπολεμήσει τη γραφειοκρατία, την πολυνομία και την ασάφεια των νόμων, ούτε φυσικά να εξορθολογίσει το δικαστικό σύστημα. Ο εκσυγχρονισμός του κράτους είναι δουλειά της κυβέρνησης και γενικότερα του πολιτικού προσωπικού. Στη χώρα μας είναι απολύτως απαραίτητος και μπορεί μάλιστα να γίνει χωρίς πολλές αναταράξεις, δίχως ιδιαίτερη δημοσιότητα, αρκεί να το επιθυμούν οι υπουργοί και οι γενικοί γραμματείς, να έχουν μία αίσθηση του management και να μη δημιουργούν νέες υπηρεσίες και επιτροπές στη θέση αυτών που καταργούν!