RADAR: Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ: ΜΑΝΤΖΙΚΟΣ Γ.

ΡΗΜΑΔΟΥΡΟ... pic.twitter.com/oWG8DWhEnW
— oldschoolfileles (@oldfileles) January 4, 2026

Tο πολιτικό rebranding έχει ένα βασικό πρόβλημα: δεν διαγράφει το παρελθόν. Και στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα, το παρελθόν αυτό έχει όνομα, ημερομηνίες και ντοκουμέντα.

Η πτώση του Νικολάς Μαδούρο επαναφέρει στην επιφάνεια ένα κεφάλαιο που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα προτιμούσε να μείνει θαμμένο: τις πολιτικές, ιδεολογικές και προσωπικές διαδρομές που συνέδεσαν το κόμμα και τον τότε αρχηγό του με το καθεστώς της Βενεζουέλας.

Την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να εμφανιστεί ως «νέα σελίδα» στο πολιτικό σκηνικό, τα γεγονότα της περιόδου 2012–2019 επιστρέφουν όχι ως αφήγημα, αλλά ως καταγραφή.

Η ιδεολογική αφετηρία είχε διατυπωθεί ήδη το 2012. Σε συνέντευξή του στο λατινοαμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο TeleSUR, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωνε ότι «η Βενεζουέλα αποτελεί ένα μοντέλο που πρέπει να ακολουθήσουμε ώστε να αφήσουμε πίσω το καπιταλιστικό μοντέλο που κυριαρχεί σήμερα στην Ευρώπη». Δεν επρόκειτο για μια ασαφή φιλοφρόνηση, αλλά για καθαρή πολιτική τοποθέτηση.

Τον Μάρτιο του 2013, λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Ούγκο Τσάβες, αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ ταξιδεύει στο Καράκας για να παραστεί στην κηδεία του. Στην αποστολή συμμετέχουν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Παππάς. Εκείνες τις ημέρες, ο τότε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι ο Τσάβες υπήρξε «εμπνευστής των ιδεών της δημοκρατίας και των μεγάλων επαναστατικών, δημοκρατικών και προοδευτικών κατακτήσεων». Στη Βενεζουέλα, τον Τσίπρα υποδέχεται ο Νικολάς Μαδούρο, ο οποίος λίγες εβδομάδες αργότερα αναλαμβάνει την προεδρία της χώρας.

Το 2014, το καθεστώς Μαδούρο θα κατηγορηθεί –μία από τις πολλές φορές– από τη Διεθνή Αμνηστία για σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, με καταγγελίες για βασανιστήρια, ηλεκτροσόκ και ασφυξία με πλαστικές σακούλες, και με 43 νεκρούς στις συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα καταδικάσει με επίσημη δήλωσή του τις ωμότητες του καθεστώτος, ούτε ως αντιπολίτευση ούτε αργότερα ως κυβέρνηση.

Τον Αύγουστο του 2013, σύμφωνα με δημοσιεύματα που δεν διαψεύστηκαν, καταγράφεται δεύτερο ταξίδι στο Καράκας. Ο Νίκος Παππάς, τότε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αλέξη Τσίπρα, συνταξιδεύει με τον Κύπριο δικηγόρο Αρτέμη Αρτεμίου. Όπως αποκάλυψε το in.gr (5/6/2019), ο Αρτεμίου συνδέεται με offshore εταιρείες που εμφανίζονται στα Panama Papers. Ο Νίκος Παππάς υποστήριξε ότι το ταξίδι είχε διερευνητικό χαρακτήρα και αφορούσε ενδεχόμενες εμπορικές επαφές, ακόμη και αγορές αγροτικών προϊόντων από κρατικά σούπερ μάρκετ της Βενεζουέλας, με τον ίδιο τον Αρτεμίου να σχολιάζει ειρωνικά ότι «σιγά μην πήγαμε για πιπεριές και φασόλια».

Το ταξίδι αυτό επανέρχεται τα επόμενα χρόνια στο προσκήνιο σε συνδυασμό με την υπόθεση του Μανώλη Πετσίτη. Ο Πετσίτης δεν ήταν άγνωστο πρόσωπο στο περιβάλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν παλιός συμμαθητής και στενός φίλος του Νίκου Παππά, άνθρωπος εμπιστοσύνης του, με σταθερή παρουσία στο περιβάλλον του Μεγάρου Μαξίμου, ιδιαίτερα την περίοδο 2015–2017. Δημοσιεύματα τον περιγράφουν ως «άνθρωπο για όλες τις δουλειές», που μπαινόβγαινε στο Μαξίμου, εμφανιζόταν σε κομβικές στιγμές – ακόμη και τη νύχτα του δημοψηφίσματος – και λειτουργούσε ως άτυπος μεσάζων σε επαφές με επιχειρηματικούς και νομικούς κύκλους. Παράλληλα, διατηρούσε στενή επαγγελματική σχέση με τον Αρτέμη Αρτεμίου, λειτουργώντας, μεταξύ άλλων, ως φορολογικός εκπρόσωπος εταιρικών σχημάτων που συνδέονταν με offshore δομές. Η επαγγελματική του άνοδος μετά το 2015 υπήρξε απότομη, γεγονός που τροφοδότησε πολιτικά και δημοσιογραφικά ερωτήματα.

Την περίοδο 2018–2019, η Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος ερευνά καταγγελίες για πιθανές ροές κεφαλαίων από τη Βενεζουέλα προς την Ελλάδα την περίοδο 2015–2018, μέσω τραπεζών του εξωτερικού και εταιρικών σχημάτων που συνδέονταν με το περιβάλλον Πετσίτη. Οι έρευνες δεν κατέληξαν σε τελεσίδικο πόρισμα που να αποδεικνύει χρηματοδότηση πολιτικού κόμματος, ωστόσο το ζήτημα κυριάρχησε στη δημόσια συζήτηση και ενίσχυσε τις αιχμές περί αδιαφανών διαδρομών χρήματος.

Τον Ιανουάριο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας. Τους πρώτους μήνες, ο Νικολάς Μαδούρο εκφράζει δημόσια τη στήριξή του προς την κυβέρνηση Τσίπρα, συνδέοντας την «υπερήφανη διαπραγμάτευση» με τη μάχη κατά του νεοφιλελευθερισμού. Κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγουν συστηματικά κάθε ευθεία κριτική προς το καθεστώς της Βενεζουέλας, εντάσσοντας το Καράκας στο αφήγημα των χωρών που «αντιστέκονται στον νεοφιλελευθερισμό». Ο Νίκος Παππάς μιλά για «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», την ίδια περίοδο που η Ελλάδα επιχειρεί ανοίγματα προς τη Ρωσία και το Ιράν.

Τον Ιούλιο του 2017, εν μέσω αυξανόμενης διεθνούς πίεσης προς το Καράκας, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παύλος Πολάκης χαιρετίζει δημόσια ένα ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα στη Βενεζουέλα, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας.

Λίγο αργότερα έρχεται στο φως και η υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησης στην πρεσβεία της Βενεζουέλας στην Αθήνα. Πέντε εργαζόμενες καταγγέλλουν τον τότε πρέσβη, προσωπικό φίλο του Μαδούρο, για επαναλαμβανόμενη παρενόχληση και κακοποιητική συμπεριφορά. Η υπόθεση οδηγείται στη Δικαιοσύνη και καταλήγει σε αποφάσεις που δικαιώνουν τα θύματα, φτάνοντας ακόμη και σε κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της πρεσβείας. Πολιτικό βάρος προσδίδεται όταν δημοσιοποιείται επιστολή του Αλέξη Τσίπρα προς τον Μαδούρο, στην οποία γίνεται λόγος για «πολιτική ωριμότητα» του προσωπικού και για τον κίνδυνο η δημοσιοποίηση να «βλάψει την Αριστερά».

Τον Ιανουάριο του 2019, ο Χουάν Γκουαϊδό αυτοανακηρύσσεται μεταβατικός πρόεδρος της Βενεζουέλας. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μεγάλος αριθμός κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης προχωρά στην αναγνώρισή του και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εγκρίνει σχετικό ψήφισμα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, επιλέγει να κινηθεί αντίθετα από την κυρίαρχη ευρωπαϊκή γραμμή: οι ευρωβουλευτές του κόμματος καταψηφίζουν το ψήφισμα και η Αθήνα δεν προχωρά άμεσα σε αναγνώριση, επικαλούμενη στάση αναμονής και ανάγκη πολιτικού διαλόγου. Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2019, ο Νικολάς Μαδούρο ευχαριστεί δημόσια τον ΣΥΡΙΖΑ για τη στάση του.

Μετά τις εθνικές εκλογές του Ιουλίου 2019, η νέα ελληνική κυβέρνηση αναγνωρίζει τον Χουάν Γκουαϊδό, ευθυγραμμιζόμενη με τη γραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θεσμικά, ο κύκλος των επιλογών της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ κλείνει. Πολιτικά, όχι.

Το πρόβλημα για τον Αλέξη Τσίπρα…

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΝΤΖΙΚΟΥ

Για την Βόρεια Κορέα η οποία προσπαθεί να κρύψει επιμελώς τον κορονοϊό με φήμες να κάνουν λόγο, ακόμα και για εκτελέσεις των νοσούντων, οι κρίσεις δημόσιας υγείας δεν είναι σπάνιες, δυστυχώς.

Πριν περίπου 25 χρόνια ξέσπασε ένας από τους πιο τρομακτικούς λιμούς που έχει ζήσει ποτέ χώρα με επίκεντρο τη Βόρεια Κορέα, ένας συνδυασμός ανθρώπινης ανικανότητας σοσιαλιστικών πειραμάτων και εκτεταμένων πλημμυρών, ο οποίος στοίχισε στη ζωή σε πάνω από τρία εκατομμύρια ανθρώπους. Στην ιστορία όμως έμεινε η... παροιμιώδης ψυχραιμία του πατέρα του Κιμ Γιονγκ Ουν, Γιονγκ Ιλ.

Η Βόρεια Κορέα μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ έχασε τον μεγαλύτερο της εταίρο και την χώρα που την κρατούσε «με τεχνητή αναπνοή στη ζωή».

Το καθεστώς υπό τον παππού του σημερινού ηγέτη Κιμ Ιλ Σουνγκ στράφηκε προς την Κίνα η οποία κάλυψε το κενό για ένα διάστημα μέχρι που αντιμετώπισε τα δικά της προβλήματα.

Το 1994 στην εξουσία μετά τον θάνατο του Κιμ Ιλ Σουνγκ, ο γιος του Κιμ Γιονγκ Ιλ τον διαδέχθηκε. Σύμφωνα με τους ειδικούς της χώρας ο Γιονγκ Ιλ δεν είχε το χάρισμα του πατέρα του και ενδιαφερόταν μόνο για «την καλή ζωή».

Το 1995 ξέσπασαν κατακλυσμιαίες βροχές οι οποίες πλημμύρισαν τις αγροτικές εκτάσεις της Βόρειας Κορέας, καταστρέφοντας 1,5 εκατομμύριο τόνους αποθεμάτων σιτηρών.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Γιονγκ Ιλ αποφάσισε να εφαρμόσει το δόγμα του «Πρώτα ο Στρατός», την πολιτική ντιρεκτίβα δηλαδή που τοποθετούσε τις στρατιωτικές ανάγκες πάνω από τη ζωή του πολίτη, περιλαμβάνοντας ακόμα και όριο για τις μερίδες φαγητού.

Το απομονωμένο έθνος υπέφερε από τη στασιμότητα της οικονομίας του, με τους ηγέτες να αποδεικνύονται απρόθυμοι να εισάγουν τρόφιμα. Ως αποτέλεσμα, η παιδική θνησιμότητα εκτοξεύτηκε, την ίδια στιγμή που παρατηρήθηκε μαζικότατη έλλειψη σε τρόφιμα πρώτης ανάγκης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Επισιτισμού του ΟΗΕ η μέση ημερήσια κατανάλωση θερμίδων έπεσε από τις 700 στις 200, την ώρα που το ελάχιστο απαιτούμενο θεωρούνται οι 900.

Και ενώ η χώρα πέρασε «δια πυρός και σιδήρου» από τον λιμό, αργότερα έγιναν γνωστά διάφορα κωμικοτραγικά για τον τρόπο με τον οποίο βίωνε την κατάσταση ο Κιμ Γιονγκ Ιλ. Σύμφωνα με τον Κέντζι Φουτζιμότο, έναν Ιάπωνα έμπιστο μάγειρα του Κιμ, την ώρα που η Βόρεια Κορέα βασιζόταν σε εξωτερική βοήθεια για να αντιμετωπίσει τον λιμό, ο Κιμ είχε γκουρμέ προτιμήσεις. «Του άρεσε ιδιαίτερα το "σασίμι", αλλά το ήθελε τόσο φρέσκο ώστε μπορούσε να αρχίσει να τρώει το ψάρι την ώρα που σπάραζε. Έκοβα φέτες το φιλέτο του ψαριού προσέχοντας να μην τρυπήσω τα ζωτικά όργανά του, έτσι φυσικά αυτό κουνιόταν και ο Κιμ Γιόνγκ Ιλ ήταν κατενθουσιασμένος», ανάφερε ο Ιάπωνας στο βιβλίο του.

Όμως, ο «σαδισμός» του Κιμ δεν σταμάτησε εκεί, αφού είχε στείλει επιστήμονες στη Δανία για να ανακαλύψουν τρόπους που θα βελτίωναν την υφή του βοδινού κρέατος της Βόρειας Κορέας, το οποίο θεωρούσε ότι ήταν πολύ σκληρό και ήθελε πιο τρυφερό. Αυτό τουλάχιστον υποστήριξε προ ολίγων ετών ένας βιολόγος που δούλευε σε εργαστήριο και είχε πάει στη Δανία και ο οποίος αυτομόλησε στη Δύση.

Ο Κιμ Χιεονγκσού ο οποίος άλλαξε το όνομα του για λόγους ασφαλείας είχε μάλιστα αποκαλύψει το πιο συγκλονιστικό όλων ότι...