ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κύριε Τσάφο, αντιφάσκετε, παραπλανάτε, ψεύδεστε

Ο Τσάφος λέει γενικώς παπαριές.
Η μεγάλη εικόνα μας βοηθάει πάντα να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα.
Όπως γράφει κ ο καθηγητής Κάπρος απ'το Μετσόβιο, δεν φτάσαμε εδώ από λάθος, αλλά από συνειδητή επιλογή.
Θα έχει τους λόγους της η κυβέρνηση. pic.twitter.com/yxlWDe3YSS

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) September 24, 2026

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Κύριε υφυπουργέ ενέργειας και περιβάλλοντος, με ανάρτηση σας αποπειραθήκατε να απαντήσετε στο προχθεσινό μου κείμενο «Πάνε οιμπαταρίες, πάνε και τα λεφτά» που σας αφορούσε. Όχι προσωπικά, αλλά την απορριπτική σας στάση για μια επένδυση στην Πτολεμαΐδα για μπαταρίες αποθήκευσης ενέργειας από ΑΠΕ.

Πριν μου απαντήσετε, θα ‘πρεπε να υπολογίσετε ότι είμαι πολλά χρόνια στο δημοσιογραφικό κουρμπέτι και δεν γράφω στον βρόντο.

Το ρεπορτάζ και τα στοιχεία μου δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Το δε ενδιαφέρον μου, δεν αφορά καμιά συγκεκριμένη εταιρεία, αλλά την μαυρίλα που βλέπω γύρω μου για τους λογαριασμούς ρεύματος, την ώρα που πετάμε ρεύμα στα σκουπίδια. Απαντώ σημείο προς σημείο στους ισχυρισμούς σας.

 

Πρώτο, μένω εμβρόντητος από την φράση σας «στον συγκεκριμένο κύκλο προτάσσομε έργα που είναι περισσότερο καινοτόμα (π.χ. δέσμευση και αποθήκευση άνθρακα ή υδρογόνο) που δεν έχουν άλλη δίοδο ώστε να προσχωρήσουν».

Αλήθεια;

Πετάμε ρεύμα από τα φωτοβολταϊκά, το δίνουμε τσάμπα στη Βουλγαρία τα μεσημέρια, μας το ξαναπουλά σε τριπλάσια τιμή το βράδυ, οι λογαριασμοί νοικοκυριών και επιχειρήσεων έχουν φτάσει στον θεό, πλην η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει προτεραιότητα την κατασκευή μπαταριών αλλά την αποθήκευση άνθρακα και υδρογόνου;

Άλλο πάλι και τούτο, συγχωρήστε με, δεν το εγνώριζα. Ενημερώστε όμως τον κύριο Μητσοτάκη που βγαίνει στη Βουλή και στις τηλεοράσεις και μιλά για μπαταρίες ρεύματος που θα μειώσουν την τιμή της κιλοβατώρας. Όχι τίποτα άλλο, να μάθει επιτέλους την πολιτική του και να μην λέει ανακρίβειες.

Με την ευκαιρία, πείτε μου πως θα μετατρέψω τα κλιματιστικά του σπιτιού μου σε υδρογονικά ή ανθρακούχα, ώστε να σταματήσουν οι 350αριές που πληρώνω κάθε μήνα στον πάροχό μου.

 

Δεύτερο, γράφετε ότι «το συγκεκριμένο έργο είχε ζητήσει από το κράτος μια απ’ ευθείας στήριξη 249 εκατομμυρίων ευρώ σε βάθος δεκαετίας, για μια επένδυση 271 εκατομμυρίων».

 

Ψέμα. Ποτέ δεν ζητήθηκε ούτε ένα σέντσι από το ελληνικό κράτος. Μια σύμφωνη υπογραφή σας ζητήθηκε κ. υφυπουργέ, ώστε να πάει να τα ζητήσει από την Ευρώπη. Την οποία δεν δώσατε ποτέ.

 

Και συνεχίζετε… «Το αίτημα αυτό απορρίφθηκε γιατί τα ποσά ήταν δυσανάλογα με τα ποσά που δώσαμε σε άλλα έργα αποθήκευσης μέσω διαγωνισμών».

Ψέμα επίσης. Κανένα αίτημα χρηματοδότησης δεν απορρίφθηκε, διότι δεν υπήρξε κανένα αίτημα χρηματοδότησης από τα ταμεία σας. Σε ευρωπαϊκό χρήμα απευθυνόταν η επένδυση, όχι σε κρατικό.

 

Και συνεχίζετε… «Η στήριξη που ζητήθηκε ήταν 33% μεγαλύτερη σε σχέση με αυτή που πήραν τα έργα που συμμετείχαν στον τρίτο διαγωνισμό για αποθήκευση, που μάλιστα αφορούσε τις περιοχές απολιγνιτοποίησης».

Ψέμα. Το έργο θα προχωρούσε (αν δίνατε σύμφωνη γνώμη) μέσω διαδικασίας CfD, με ευρωπαϊκό χρήμα και με εξασφάλιση εύλογου λειτουργικού κέρδους 7%. Πούθε προκύπτει αυτό το 33% είναι απορίας άξιο και πως συγκρίνετε ένα έργο που πήγε για χρηματοδότηση απ’ ευθείας στην Ευρώπη, με άλλα έργα που πήραν κρατικό χρήμα από διαγωνιστικές διαδικασίες. Μήλα, πορτοκάλια, αχλάδια και άσχετα νούμερα, όλα σ’ ένα τσουβάλι.

 

 

Τρίτο. Γράφετε, «υπάρχουν πλέον πολλά έργα που θέλουν να προχωρήσουν χωρίς καμιά κρατική ενίσχυση, κι αυτό γεννά εύλογα ερωτήματα αν πρέπει να χρηματοδοτήσουμε ένα έργο όταν άλλοι επενδυτές δεν ζητούν ενίσχυση».

Άντε πάλι από την αρχή. Αφού δεν ζήτησαν οι άνθρωποι κρατική ενίσχυση, μια υπογραφή σας ζήτησαν (που ήταν αναγκαία) να πάνε να διεκδικήσουν λεφτά απ’ την Ευρώπη μέσω CfD. Γιατί τους ανακατώνετε σκοπίμως με τους άλλους που σας ζητάνε λεφτά υφυπουργέ μου;

 

Και συνεχίζετε…«Για την αποθήκευση έχουμε συγκεκριμένη στρατηγική και πρόσφατα ανακοινώσαμε ότι θα ρίξουμε με ανοικτή πρόσκληση και διαγωνιστικές διαδικασίες 200 εκατομμύρια ευρώ επιπλέον, για να τρέξουν πιο γρήγορα οι μπαταρίες». 

Ώπα-ώπα, για κάντε μια στάση εδώ γιατί μπερδεύτηκα.

Σε επενδυτές που δεν ζητούν κρατική ενίσχυση θα στηριχθείτε για να φτιάξετε αποθήκευση ή θα τους δώσετε 200 εκατομμύρια;

Γιατί και το ένα και το άλλο μαζί δεν βγάζουν νόημα, το καταλαβαίνετε ελπίζω. Ξεκαθαρίστε το please που λένε και οι λομπίστες στην Αμερική.

 

Τέταρτο. Γράφετε, «το έργο δεν έχει ‘’εξασφαλισμένη χρηματοδότηση’’, μιλάμε για ένα κύκλο αιτήσεων που διάφορα έργα απ’ όλη την Ευρώπη διαγωνίζονται για να εξασφαλίσουν στήριξη».

Μάλιστα. Κι εσείς δεν δώσατε στήριξη με μια υπογραφή σας. Συγχαρητήρια. Τέλος πάντων, η εταιρεία επιμένει ότι είχε εξασφαλίσει την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση διότι έχει και την αξιολόγηση με «15 στα 15» από το υπουργείο οικονομικών, εσείς λέτε ότι δεν ήταν εξασφαλισμένη. Έστω. Και τι θα σας πείραζε δηλαδή υφυπουργέ μου να τους δώσετε την δυνατότητα να διεκδικήσουν το χρήμα;

Από την τσέπη σας θα το ‘κοβαν ή άλλα δικά σας έργα θα ακύρωναν;

Τίποτα απ’ όλα αυτά. Μια ριμάδα τυπική έγκριση θα δίνατε κι αν παίρνανε την χρηματοδότηση, για το καλό της χώρας θα ‘ταν. Πλην δεν την δώσατε, γιατί;

 

Δεν σας έκοψα τίποτα από την ανάρτηση σας ως τώρα, υφυπουργέ μου, σωστά; Ούτε αλλοίωσα, ούτε παρερμήνευσα, mot a mot μετέφερα τις φράσεις σας.

Και πάμε στην τελευταία παράγραφο της ανάρτησης σας. «Το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Γιατί αυτό το έργο είναι τόσο ξεχωριστό, που να δικαιολογεί σήμερα και με τις τωρινές συνθήκες μια τόσο ειδική μεταχείριση σε σχέση με όλα τα άλλα έργα αποθήκευσης στη χώρα;»

Εδώ τώρα, θα μιλήσουμε πολιτικά. Δεν ξέρω πόσο ξεχωριστό είναι το συγκεκριμένο έργο, εμένα μια χαρά μου φαίνεται και απολύτως αναγκαίο μέσα στην ενεργειακή κρίση που διανύουμε, αλλά μου λέτε σας παρακαλώ υφυπουργέ μου ποια είναι «όλα τα άλλα έργα αποθήκευσης στη χώρα»;

Ποια όλα;

Τίποτα δεν έχουμε, μηδέν.

Δηλαδή δεν εγκρίνετε κάτι, για να μην το ευνοήσετε έναντι του απόλυτου μηδέν; Ελάτε σας παρακαλώ… 

Θα έχουμε την αντλιοταμίευση σε λίγο και μπράβο, αλλά επί του παρόντος δεν έχουμε τίποτα. Και έχετε ευθύνη, διότι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΟΛΙΣΤΙΚΟ-ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο «ενήλικος» πολίτης

Αν κάποιοι θα έπρεπε να εγκλειστούν κάπου για όλα αυτά το "κβαντικά" "ολιστικά" και λοιπά κομπογιαννίτικα, αυτοί δεν είναι οι ίδιοι, μα οι πελάτες τους.
Και όχι σε φυλακή, σε ψυχιατρείο...

— Thanos Dimou (@AthanDim) September 16, 2026

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Η υπόθεση Μαζωνάκη (που λόγω υψηλής τηλεθέασης συνεχίζεται ακάθεκτη) ξανάφερε στην επιφάνεια μια παλιά και βολική ελληνική συζήτηση. Μέχρι πού φτάνει η ευθύνη του κράτους και από πού αρχίζει η δική μας;

Διότι εσχάτως έχουμε αποκτήσει μια περίεργη αντίληψη για τη ζωή. Κάθε φορά που κάτι πάει στραβά, κάπου πρέπει να υπάρχει ένας υπουργός, ένας ελεγκτικός μηχανισμός, μια υπηρεσία, ένας νόμος ή έστω ένας θυρωρός που δεν έκανε καλά τη δουλειά του. Εμείς πάντως αποκλείεται να φταίμε. Εμείς απλώς βρεθήκαμε εκεί.

Προσωπικά, έχω μια μάλλον παλιομοδίτικη άποψη. Πιστεύω στην προσωπική ευθύνη. Όχι επειδή θεωρώ ότι το κράτος πρέπει να σηκώσει τα χέρια και να πει «βγάλτε τα πέρα μόνοι σας», αλλά επειδή θεωρώ τον πολίτη ενήλικο. Κι ένας ενήλικος άνθρωπος έχει όχι μόνο δικαιώματα, αλλά και την υποχρέωση να σκέφτεται, να ρωτάει, να αμφιβάλλει, να προσέχει και ενίοτε να λέει όχι.

Γι’ αυτό άλλωστε έχουμε δημόσια δωρεάν παιδεία. Δεν πληρώνουμε σχολεία, δασκάλους και πανεπιστήμια, μόνο για να ξέρουμε πότε έγινε η μάχη του Μαραθώνα. Τα πληρώνουμε και για να βγαίνει από το σχολείο ένας άνθρωπος που μπορεί στοιχειωδώς να κρίνει τι του λένε, ποιος του το λέει και αν αυτό που ακούει στέκει.

Φυσικά, υπάρχουν όρια. Δεν μπορεί ο ασθενής να ελέγχει αν το μηχάνημα ενός ιατρείου έχει πιστοποίηση, ούτε ο πελάτης μιας ταβέρνας να μπαίνει στην κουζίνα με μικροσκόπιο για να εξετάζει το κρέας. Εκεί υπάρχει το κράτος. Για να θέτει κανόνες, να πιστοποιεί, να ελέγχει και να τιμωρεί. Αν δεν το κάνει, έχει ευθύνη.

Άλλο όμως αυτό κι άλλο να απαιτούμε από το κράτος να μας προστατεύει από κάθε κακή επιλογή που κάνουμε οι ίδιοι. Από το τι τρώμε, τι πίνουμε, πού επενδύουμε, ποιον εμπιστευόμαστε, τι θεραπεία διαλέγουμε, πώς οδηγούμε στον δρόμο, μέχρι το αν φοράμε καπέλο στον ήλιο.

Γιατί κάποια στιγμή το «κράτος που προστατεύει» μετατρέπεται σε κράτος-μπαμπά. Και το κράτος-μπαμπάς έχει ένα σοβαρό ελάττωμα. Για να μας φροντίζει σαν παιδιά, πρέπει προηγουμένως να μας θεωρεί παιδιά.

Δεν γίνεται όμως να απαιτούμε ταυτόχρονα απόλυτη ελευθερία στις επιλογές μας και απόλυτη απαλλαγή από τις συνέπειές τους. «Εγώ αποφασίζω», αλλά αν η απόφαση βγει στραβή «πού ήταν το κράτος;». Και τα δύο μαζί δεν χωράνε εύκολα.

 

Το κράτος οφείλει να μας προστατεύει από τον απατεώνα.

Δεν είναι βέβαιο ότι οφείλει να μας προστατεύει και από τον εαυτό μας.

Διότι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Πάνε οι μπαταρίες, πάνε και τα λεφτά !

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΝΑ ΦΡΙΞΕΤΕ... 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Η εταιρεία (ελληνική 100% αλλά όχι απ’ τις μεγάλες που κάνουν χοντρό παιχνίδι, καλά να πάθει…) δεν ζήτησε λεφτά από το ελληνικό κράτος. 

Πήγε μόνη της στην Ευρώπη, κατέθεσε σχέδιο και δικαιολογητικά για την επένδυση που ήθελε να κάνει. 

Οι Βρυξέλλες (CEF όσους γνωρίζουν) ξεσκόνισαν τα στοιχεία, έκαναν ελέγχους σκοπιμότητας και βιωσιμότητας, ενέκριναν ενθουσιωδώς. 

Ενέταξαν την πρόταση στα έργα άμεσης ευρωπαϊκής προτεραιότητας για την ενέργεια και έβγαλαν απόφαση. «Βάζουμε εμείς απ’ ευθείας 117 εκατομμύρια, βάζεις κι εσύ κύριε Έλληνα επενδυτή άλλα 125 από την τσέπη σου. Προχώρα άμεσα, καιγόμαστε.»

Τι επένδυση είναι αυτή; 

Μπαταρίες αποθήκευσης ενέργειας. Το μεγαλύτερο έργο αποθήκευσης μακράς διάρκειας στην Μακεδονία.  

Ναι, αυτές οι μπαταρίες που δίνουν ευστάθεια στο σύστημα και δεν φοβάται μην πάθει κανένα black out το καλοκαίρι, όπως έπαθε η Ισπανία. 

Ναι, αυτές οι περίφημες μπαταρίες, που εμείς δεν έχουμε αλλά έχουν οι Βούλγαροι, με αποτέλεσμα να τους δίνουμε κάθε μεσημέρι τσάμπα το ρεύμα που μας περισσεύει από τις ΑΠΕ και να μας το ξαναπουλάνε εκείνοι το βράδυ σε πενταπλάσια τιμή.

Ναι, αυτές οι μπαταρίες που όταν δουλέψουν θα ρίξουν την τιμή της κιλοβατώρας, θα ανακουφίσουν το ελληνικό νοικοκυριό που βλέπει τον φάκελο λογαριασμού ρεύματος σαν βόμβα έτοιμη να σκάσει στα μούτρα του, θα βοηθήσει τις ελληνικές επιχειρήσεις να μην χάσουν την ανταγωνιστικότητα τους, -είδατε την προχθεσινή τους αγωνιώδη έκκληση για βοήθεια.

Και σε ποια περιοχή παρακαλώ είχε προγραμματιστεί να στηθεί η συστοιχία των μπαταριών;  

Στην Πτολεμαΐδα, όπου κάνουν κρα για επένδυση και θέσεις εργασίας. Ναι, εκεί που σαρώνουν οι λιγνιτιστές και οι Σαμαρο-Βελοπουλαίοι.

Όλα καλά θα πείτε. 

Αμ δε. Διότι το έργο είναι μεν ευρωπαϊκό δίχως διόλου οικονομική συμμετοχή του ελληνικού κράτους, όμως χρειάζεται μια τυπική υπογραφή έγκρισης από την κυβέρνηση. Κι όταν το τελικό χαρτί έφτασε στα χέρια του κυρίου Νίκου Τσάφου, αξιότιμου υφυπουργού περιβάλλοντος και ενέργειας, εκείνος είπε «όχι, δεν υπογράφω».  

Γιατί; 

Διότι έτσι, λογαριασμό θα δώσω τώρα; Δική μου είναι η υπογραφή, ό,τι θέλω την κάνω.

Έβαλαν οι άνθρωποι λυτούς και δεμένους να καταλάβουν γιατί δεν παίρνουν μια τυπική υπογραφή, για ένα έργο που η χώρα το χρειάζεται όπως ο αφυδατωμένος το νερό. Είχαν ξοδέψει πολύ χρήμα για τις μελέτες, είχαν δεσμεύσει περιοχές την Πτολεμαΐδα, είχαν έρθει σε συνεννόηση με δήμους και φορείς εκεί πάνω, είχαν υπογράψει αρχικές συμβάσεις με εταιρείες εξοπλισμού. Αλλά το κυριότερο, είχαν προθεσμία από την Ευρώπη.

Ο υφυπουργός, στις οχλήσεις, στις συσκέψεις και σ’ όσους κατάφερναν να τον προσεγγίσουν (είναι και δυσεύρετος), απαντούσε άλλα πράγματα, κατά περίπτωση. 

Σ’ άλλους έλεγε «δεν ήρθαν σε μένα για την επένδυση, πήγαν στο υπουργείο οικονομικών, τώρα με θυμήθηκαν;». 

Σ’ άλλους είπε «αν δώσω σ’ αυτούς, θα πλακώσουν και θα μου ζητούν όλοι».  

Και σ’ άλλους «έχω την πλήρη στήριξη του πρωθυπουργού, μη με ενοχλείτε». 

Ανένδοτος, ακούνητος, ανεπηρέαστος. Μήτε τον προϊστάμενο υπουργό του δεν λογάριασε, μήτε με τις υπηρεσίες του υπουργείου του που του ‘λεγαν να υπογράψει δεν ασχολήθηκε, μήτε την αξιολόγηση της επένδυσης από το υπουργείο οικονομικών που ήταν 15 στα 15 υπολόγισε. Αρνήθηκε.

Οπότε, μία πρωία τούτης της βδομάδας που διανύουμε, πέρασε η προθεσμία. Βζνννν, έφυγαν τα 117 εκατομμύρια και πέταξαν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα να χρηματοδοτήσουν άλλη ενεργειακή επένδυση. Πάνε και τα 125 που θα ‘βαζε ο Έλληνας επενδυτής. 

Άντε βρε, και σε άλλα με υγεία. Κιμπάρηδες είμαστε, επιστρέφουμε λεφτά στους χαζοευρωπαίους και πληρώνουμε τριπλάσιο το ρεύμα που καίμε. Έτσι είναι οι μάγκες.

Δεν ξέρω αν οι Βούλγαροι του ‘στειλαν λουλούδια του Τσάφου, αν δεν το ‘καναν είναι ντιπ αχάριστοι. 

Δεν ξέρω επίσης αν ο Μητσοτάκης...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Από τον Μαρξ στον Ζάππα

ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΙΣΦΟΡΑ pic.twitter.com/pvO8pMISrZ

— Goran ll (@Goranthesecond) September 3, 2026

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Νόμιζα λοιπόν ότι το κομμουνιστικό μανιφέστο γράφτηκε από τον Καρλ Μαρξ και τον Φρίντριχ Έγκελς, αλλά έκανα λάθος.

Ο Ευάγγελος Ζάππας και ο Μιχαήλ Τοσίτσας το γράψανε. Και το διαβολικό αυτό κείμενο που ξεκινούσε με την περιβόητη φράση «ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη», τελικά δεν μιλούσε για την επερχόμενη επανάσταση του προλεταριάτου αλλά για τα συλλογικά οφέλη της εθνικής ευεργεσίας από εύπορους ευπατρίδες, που κινούμενοι από ένθερμο πατριωτισμό δωρίζουν μέρος της πελώριας περιουσίας τους ώστε να προκόψει ο τόπος. Ο Αλέξης μου το εξήγησε αυτό προχθες, στην συνέντευξη του.

Χάρηκα που το άκουσα. Διότι ως τώρα νόμιζα ότι οι υπερπλούσιοι ήταν ταξικοί εχθροί των λαϊκών τάξεων και πολιτικοί της αριστεράς, πλην χθες κατάλαβα ότι πρόκειται για καλούς ανθρώπους και θερμούς πατριώτες. Οι οποίοι μόλις ο Τσίπρας γίνει πρωθυπουργός θα προσέλθουν γονυπετείς στο Μέγαρο Μαξίμου παρακαλώντας τον «φορολόγησε μας παραπάνω», όπως έκαναν και οι patriots Αμερικανοί και Άγγλοι εκατομμυριούχοι, ανάμεσα τους και ο γκολτζής Λίνεκερ.

Να με συμπαθά ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά τέτοια ασυναρτησία είχα χρόνια ν’ ακούσω.

Χωρίς πλάκα τώρα. Αφού ο Αλέξης ανακάλυψε τα καλά της εθνικής ευεργεσίας, μπορεί να δώσει μια εντολή στους γιατρούς και τους νοσηλευτές που ελέγχει, να μην μαζεύονται με υβριστικά πανό και ντουντούκες όταν γίνονται τα εγκαίνια μονάδων που χτίζονται ή ανακαινίζονται με δωρεές του Λάτση, του Μαρτίνου, του ιδρύματος Λασκαρίδη και άλλων;

Διότι οι άνθρωποι αυτοί, αντί για «ευχαριστώ» εισπράττουν τα «ας το διάολο ρε» και τα «δεν θέλουμε τα βρώμικα λεφτά σας» που φωνάζουν οι νυν και οι πρώην σύντροφοι του Αλέξη.

Για να μην ξεχνιόμαστε τα γράφω αυτά, αλλά και για να μην βαυκαλιζόμαστε ότι εύκολα αλλάζει ο Μανολιός.

Θα μου πείτε βέβαια ότι όλα αυτά τα παιδαριώδη για τις πατριωτικές εισφορές και για τους εθελοντές υπερπλούσιους ευεργέτες, ήταν ένα μικρό απόσπασμα της συνέντευξης Τσίπρα.

Ναι, αλλά πολύ χαρακτηριστικό. Γι' αυτό είχε και την μεγαλύτερη πλάκα. Διότι, πώς να το κάνουμε, είναι πραγματικά αστείο ν’ ακούει κανείς τον παλιό αριστερό επαναστάτη να φέρνει ως ιστορικό παράδειγμα προόδου όχι πια τον Βελουχιώτη και τους εκτελεσμένους της Καισαριανής, αλλά τον Τοσίτσα και τον Ζάππα.

 Να τα ‘λεγε ο Μητσοτάκης θα το καταλάβαινα, όταν βλέπω να το κάνει ο Τσίπρας καγχάζω –συγνώμη κιόλας.

Τελευταία παρατήρηση και αφήνω τα συνολικότερα συμπεράσματα επί της συνέντευξης για άλλη μέρα. Κατά την διάρκεια της συνέντευξης, ο Τσίπρας…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τράγκες θέλετε

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Να σας πω την αλήθεια, βαρέθηκα να τα βάζω με τα χιλιάδες «θέλω» και «δικαιούμαι» που με περικυκλώνουν. Οκτώ μόλις χρόνια μετά την έξοδο μας από τις συνθήκες (και τη δυστυχία) της χρεωκοπίας, έχουμε μεταβληθεί ξανά σε μια κοινωνία μαξιμαλιστικών απαιτήσεων, στην οποία κάθε ορθολογική σκέψη αυτομάτως ενοχοποιείται. Όλοι θέλουν τα πάντα τώρα, απαιτούν τα πάντα τώρα, δικαιούνται τα πάντα τώρα. Τίποτα λιγότερο, τίποτα αργότερα. Τα θέλουμε όλα και σήμερα.

Όποιος τολμήσει να πει «οικονομική πολιτική είναι η διαχείριση πεπερασμένων πόρων», είναι από κυνικός (το επιεικέστερο) μέχρι πουλημένος στον Μητσοτάκη (το πιο συνηθισμένο).

Τα πατριωτάκια μας δεν θέλουν πρωθυπουργούς και υπουργούς που προσπαθούν να μοιράσουν τρία διαθέσιμα πορτοκάλια σε δέκα νοματαίους που έχουν απλωμένο το χέρι, μια παρέα από μάγους Χουντίνηδες θέλουν που τραβάνε το σεντόνι κι από κάτω αποκαλύπτεται ένα σιντριβάνι από χρυσό, όπως τραγουδούσε και ο συγχωρεμένος ο Σαββόπουλος στο «γεννήθηκα στην Σαλονίκη».

Έχει ξεχειλώσει τόσο πολύ το πράγμα, που προσωπικά είμαι πεπεισμένος ότι ακόμα κι αν ο Μητσοτάκης έδινε προχθές όχι 2,2 δις ευρώ αλλά 22 δις, πάλι τα ίδια θα ακούγαμε.

Επειδή είμαι παλιός, βλέπω φρικιαστικές ομοιότητες με την δεκαετία 1995-2005, τότε που σιγοψήναμε τη χρεωκοπία μας συνωστισμένοι στα αστακομακαρονάδικα διαμαρτυρόμενοι διαρκώς για την φτώχεια και την ανέχεια που μας δέρνει.

Στον ίδιο δρόμο βαδίζουμε συλλογικώς, αυτό έχουμε υιοθετήσει ως εθνικό μας όραμα και δεν υπάρχει κυβέρνηση που θα μπορέσει επί μακρόν να αντισταθεί σ’ αυτό το κλίμα. Μήτε του Μητσοτάκη, μήτε κανενός.

Όσο γι αυτούς (εμάς δηλαδή) που «μεταφέρουν» τις ειδήσεις, ο σημερινός μέσος Έλληνας δεν τους θέλει μήτε δημοσιογράφους, μήτε ορθολογιστές, μήτε πραγματιστές. Τράγκες θέλει. Αυτούς μόνο ακούει και αγαπάει, Όλους τους υπόλοιπους που πάνε να ψελλίσουν ένα «προσοχή παιδιά», τους διαολοστέλνει ψυχρά. Θέλει τύπους που υιοθετούν όλα τα «απαιτώ» και τα «δικαιούμαι» στο πολλαπλάσιο. Καταστροφολόγους, συνωμοσιολόγους, αντιευρωπαϊστές, χαοτικούς, γενικολόγους και αοριστολόγους, που σήμερα εκφράζουν το «φέρτα όλα ρε» κι αύριο, την ώρα της καταστροφής, θα ξαναφωνάξουν οργισμένοι «εσείς οι κλέφτες φταίτε». Κι ύστερα θα ορμήσουν να πλουτίσουν από την χρεωκοπία.

Δεν υπάρχει σωτηρία πατριώτες.

Ο ορθολογισμός την χάνει τη μάχη στη χώρα όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, που κοκκινίζει η σταφυλή και θάλλει η ελαία.

Όσοι έχετε μετρητά κρατείστε τα, θα σας χρειαστούν.

Οι υπόλοιποι…

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: O Αντώνης Κομανέτσης ζει τον μύθο του!

.....ο Αρκάς δεν έιναι άμεσα κατανοητός από το σοφό λαό..... pic.twitter.com/FBeLEmPx4G

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) September 9, 2026

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Ο Αντώνης ζει τον μύθο του. Ξάφνου όλοι οι προβολείς στέκονται επάνω του. Από την μοναξιά της συνταξιοδότησης, στο μεγαλείο του ρυθμιστή. Από την έρημο της μεταπρωθυπουργικής απραξίας, στους ανθισμένους κήπους των πρωτοσέλιδων και των τηλεοπτικών αναλύσεων. Από την θανατερή ησυχία ενός τηλεφώνου που δεν χτυπούσε, στο συνεχές ντριν-ντριν από διάφορους κολασμένους και εγκαταλελειμμένους της πολιτικής που παρακαλούν «πάρε με κι εμένα». Από την αδράνεια του απομονωμένου γέροντα, στην αδρεναλίνη του κυβερνήτη αόρατου υποβρυχίου που ετοιμάζεται να πατήσει το κουμπί για να φύγει η τορπίλη. Λίγο το χεις;

Ο Αντώνης ζει την ανανεωμένη του δόξα.

Από απόμαχος Μεσσηνιάρχης, ξανά πανελλαδικός δερβέναγας.

Από Novartiανός κατηγορούμενος του «μεγαλύτερου σκανδάλου από συστάσεως του ελληνικού κράτους», εκλεκτός των Τσιπρικών, των αποδέλοιπων Συριζαίων, των Ζωη-Κωνσταντοπουλικών και των Βαρουφακικών.

Από συνταξιούχο που δεν είχε δουλειά να κάνει –πλην ίσως την συγγραφή των απομνημονευμάτων του- σε πρόθυμο μεταφορέα όλων των προσδοκιών μιας κουτσής ελληνικής αριστεράς, που εναποθέτει στους «πατριωτικούς» του ώμους την δουλειά που αυτή στάθηκε ανίκανη να κάνει. Να εξοβελίσει τον Μητσοτάκη.

Ο Αντώνης ξαναζεί την θεϊκή του αποστολή. Να «ξανασώσει».

Έσωσε κάποτε την ομογένεια της Βορείου Ηπείρου, καλώντας την όχι να μείνει εκεί που εμείς θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε, αλλά να μετοικήσει οριστικά στην μητροπολιτική Ελλάδα.

Έσωσε αργότερα την χώρα από της διαπλοκή του γέρο-Μητσοτάκη, φέρνοντας ξανά στην εξουσία τον Ανδρέα. Αχ πόσο τον είχαμε λατρέψει τότε όλοι εμείς οι Πασόκοι τον Αντώνη. Στα καλά καθούμενα μας έδωσε την χώρα στο πιάτο.

Τώρα ξανασώζει την χώρα παραδίδοντας την στο χάος της πολιτικής κρίσης και της ακυβερνησίας. Ναι, αλλά θα χει σώσει την ψυχή της παράταξης και θα χει πατήσει την woke ατζέντα στον λαιμό σαν οχιά.

Ο Αντώνης ζει την πολιτική του νεκρανάσταση.

Δεν το απομειώνω ως προσωπική φιλοδοξία. Δικαιούται. Άλλοι συνταξιούχοι καταπολεμούν την καλπάζουσα γεροντική κατάθλιψη καλλιεργώντας μαρούλια τον κήπο τους, άλλοι σημαδεύοντας χώρες και πρωθυπουργούς από το παραθυράκι της σοφίτας τους. Κανένα θέμα. Στο τέλος-τέλος, υπό την έγκριση του σοφού λαού μας γίνονται (ή δεν γίνονται) όλα.

Αν επέλθει χάος…

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ: Τα πουλάκια μου…

 

 

Μα ο Γιανης είναι υποτροφος ΜΙΤ... https://t.co/kWLq9SbSl5

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) September 2, 2026

 

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Όχι, δεν διαφωνούν ευθέως και κατηγορηματικά με την «ασπίδα του Αχιλλέα», διότι δεν τολμούν να το πουν.

Πλην των ορθόδοξων κομμουνιστών του ΚΚΕ που δεν έχουν πρόβλημα να τραγουδήσουν «τι τα θέλουν τα κανόνια / τι τα θέλουν τα σπαθιά , να τα κάνουνε τραχτέρια / να δουλεύει η αγροθιά», οι υπόλοιποι της πλατο-αριστεροσύνης αλλά και της πατριδοϋπεράσπισης ψάχνουν τρόπο να πουν «όχι», δίχως να ακουστεί να βγαίνει απ’ το στόμα τους.

Το ίδιο και οι λογιών-λογιών ψεκ, που στο μυαλό τους όλα είναι μέρος μιας αόρατης συνωμοσίας.

Άρχισαν λοιπόν τα μεσοβέζικα.

«Μα 3 δισ. ευρώ; Είναι ακριβό.» Εμ βέβαια, διότι αυτοί έχουν έτοιμη εναλλακτική στη μισή τιμή ή και παρακάτω, αλλά ο Μητσοτάκης αρνείται να την πάρει. Λες και ο σύγχρονος πόλεμος όπως τον βλέπουμε στην Ουκρανία, στη Γάζα ή στον Κόλπο γίνεται με φθηνά λιανοντούφεκα που το μόνο κόστος τους είναι το μπαρούτι για τις σφαίρες και το ακόνισμα της ξιφολόγχης. Λες και μια εθνική ήττα ή απώλεια ελληνικού εδάφους θα έχει μικρότερο κόστος από 3 δισ., αν μπορεί να κοστολογηθεί κάτι τέτοιο.

Πόσο κοστίζει στα μάτια τους το Καστελόριζο άραγε;

«Ναι, αλλά εμείς ακούμε ότι η ασπίδα του Αχιλλέα δεν είναι μόνο αμυντική, αλλά και επιθετική. Το βεβαίωσαν κάτι απόστρατοι.» Άλλο κραταιό επιχείρημα αυτό. Οι Τούρκοι να μπορούν να χτυπήσουν ως την Αθήνα, αλλά εμείς να έχουμε βεληνεκές ως εκεί που σκάει το κύμα στις ακτές μας. Να μπορούμε να ξαπλώσουμε μόνο όποιον εχθρό πατήσει την παραλία μας, αλλά όχι παραπέρα. Διότι αν αποκτήσουμε κι εμείς δυνατότητα να χτυπήσουμε αν χρειαστεί την Άγκυρα, αυτό δεν είναι ενεργητική αποτροπή, αλλά προσφορά δικαιολογίας στους Τούρκους να λένε ότι πάμε να τους επιτεθούμε. Αν είναι ποτέ δυνατόν να ακούγονται αυτά τα λόγια από ελληνικά στόματα.

Γατί δεν το λένε καθαρά να ξεμπλέκουμε;  «Μην φτιάξετε αμυντικό θόλο. Μην συνεργαστείτε με Εβραίους, εμείς είμαστε με τους Παλαιστίνιους. Μην κάνετε αγορές οπλικών συστημάτων γενικώς. Οι Τούρκοι δεν είναι αναθεωρητές, οπότε δεν εποφθαλμιούν τα νησιά μας.»

Να πουν…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΠΑΠΑΤΖΗΔΕΣ: Το 1% των 100 ευρώ, του 1%

 

Toυ Δημήτρη Καμπουράκη

«Πόσο θα βάλει στα κρατικά ταμεία το 1% για κάθε 100 ευρώ περιουσίας, του 1% των πλουσιότερων Ελλήνων;» ρώτησα έναν από τους εκπροσώπους της ΕΛΑΣ που βγήκαν στην mediaκή ρούγα χθες για να «εξηγήσουν» τι εννοούσε ο Αλέξης στην ομιλία του.

 «Πρέπει πρώτα να φτιαχτεί περιουσιολόγιο, για να μπορέσω να δω την περιουσία τους και μετά να σας δώσω τα κρατικά έσοδα απ’ αυτήν», μου απάντησε.

«Μα αφού δεν ξέρετε, γιατί μας έβαλε να στραγγαλίζουμε το μυαλό μας μ’ αυτό το «1% επί 100 επί 1%», προσπαθώντας να καταλάβουμε ποιους θα φορολογήσει και πόσα θα εισπράξει» ξαναρώτησα εγώ εμβρόντητος.

«Μα δεν χρειαζόταν» μου απάντησε. Οι εισπράξεις από τον πατριωτικό φόρο δεν έχουν υπολογιστεί στις παροχές που ανακοίνωσε ο Πρόεδρος. «Ό,τι βγάλουμε απ’ αυτόν, θα είναι παραπάνω απ’ αυτά που έχουμε υπολογίσει ήδη και θα πάνε σε νέες ελαφρύνσεις».

Εκεί πια, ακόμα κι ο παλιός ροκάς που τραγουδούσε «where is my mind;» χάνει την νηφαλιότητα του και εξεγείρεται. Διότι άνθρωπος είναι κι αυτός, πόσο ν’ αντέξει; Εντάξει, αν τύχει να είναι γιατρός ή δάσκαλος ή φοιτητής περιφερειακού πανεπιστημίου, ενδεχομένως να δώσει τόπο στην οργή μπροστά στην πιθανότητα να τσιμπήσει κανένα 500κάκι ή 300ράκι από την γαλαντομία του Αλέξη. Αλλά αν ανήκει σε κάποια άλλη τάξη ή στρώμα;

Βεβαίως, και πριν δέκα χρόνια κάτι ανάλογο του χε υποσχεθεί του γιατρού και του καθηγητή κι ύστερα, αντί να πάρει ένιωσε την Συριζαϊκή χερούκλα να του αδειάζει την τσέπη κι απ’ αυτά που είχε, αλλά εκεί ακριβώς ελπίζει. Ότι ο Πρόεδρος δεν θα του την ξανακάνει, διότι τότε θα τον κακοχαρακτηρίσει οριστικά και αμετάκλητα, οπότε το επόμενο (δεύτερο ή τρίτο;) Τσιπροριμπράντιγκ θα δυσκολέψει πολύ. Άρα κάτι θα δώσει. Από πού; Ε καλά τώρα, κάποια μοχλεύσει θα βρει να κάνει… του κερατά.

Θαρρείτε πως κάνω πλάκα;

Καθόλου. Εδώ ο τύπος μας δουλεύει ψιλό γαζί, μπερδεύει επίτηδες άμεσα σχέδια, με τετράχρονα, οκτάχρονα και δεκάχρονα, για να μην μπορεί κανείς να καταλάβει τι λέει και πόσο κοστίζουν αυτά που υπόσχεται.

Κι αφού λέει σε όλους αυτά που θέλουν ν’ ακούσουν, αφού αφήνει τους αριστερούς με την υποψία ότι θα κρατικοποιήσει την ΔΕΗ και τους κεντρώους με την υπόσχεση για ελεύθερη οικονομία με καπιταλιστικούς κανόνες, αυτός…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΠΑΠΑΤΖΗΔΕΣ: Ο σκληρός πυρήνας του Τζοκόντου

Αλέκος κεντάει pic.twitter.com/1rjLyXPvfa

— Mr President (@Mrpresidentgr) September 2, 2026

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Οι δημοσκοπήσεις δίνουν ένα 15-17% στον Αλέξη Τσίπρα, σωστά; 

Άρα αν κάτσει ένα τυχαίο δείγμα δέκα ατόμων σ’ ένα τραπέζι, οι σχεδόν δυο απ’ αυτούς ψηφίζουν Τσίπρα. Ναι αλλά δεν το λένε. Εγώ δηλαδή, όλο αυτό τον καιρό που συζητώ με κόσμο, δεν βρήκα άτομα που μου δήλωσαν ευθαρσώς «ο Τσίπρας είναι η λύση μας» ή πολύ περισσότερο «εγώ θα ψηφίσω τον Αλέξη». 

Βρήκα πάρα πολλούς να επικρίνουν ή να βρίζουν τον Μητσοτάκη, βρήκα κάποιους λίγους που επιμένουν να λένε «εγώ ψηφίζω ΠΑΣΟΚ», σπάνια κάποιον να λέει «Βελόπουλος» ή «Ζωή», αλλά κόσμο να δηλώνει καθαρά «είμαι με τον Τσίπρα» εγώ δεν πέτυχα. 

Να είναι ο κύκλος και οι παρέες μου; 

Δεν το νομίζω, συζητώ με πολύ άσχετο κόσμο, που συχνά με πλησιάζει αυτός, όχι εγώ. 

Προφανώς δεν αμφισβητώ το δημοσκοπικό ποσοστό που του δίνουν οι εταιρείες, απλώς καταλαβαίνω ότι οι οπαδοί και ψηφοφόροι του Τσίπρα είναι κρυμμένοι μέσα στον γενική αντιμητσοτακική μάζα. Και ότι τους είναι ευκολότερο να χρησιμοποιούν ως όπλο την γενική κριτική κατά του Μητσοτάκη, παρά να πουν ευθέως ότι στην θέση του προτείνουν να ξανάρθει ο Αλέξης. 

Φοβούνται τις αντιδράσεις, δεν έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και στην πολιτική τους θέση;  

Προφανώς.

Ναι, είναι ευκολότερο να κάνουν αρνητική κριτική, πλην όχι προσφορότερο. Διότι ένας αρχηγός που οι οπαδοί του διστάζουν να πουν δημοσίως το όνομα του, οπότε τον σιγοντάρουν δια της τεθλασμένης ή ροκανίζοντας υπογείως τον βασικό του αντίπαλο, απέχει πολύ από το να είναι ηγέτης. 

Ο Τσίπρας ήταν ηγέτης παλιότερα, υπήρχαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που έλεγαν το όνομα του με περηφάνια. Η διακυβέρνηση και η μετέπειτα αντιπολίτευση του, ρευστοποίησαν αυτό το πολιτικό του κεφάλαιο. Τώρα που επανήλθε ριμπραντιασμένος, το επανέφερε; 

Ούτε κατά διάνοια απαντώ εγώ. 

Έχει πρόβλημα. Μήτε τον εαυτό του «καθάρισε», μήτε την ομάδα του επέβαλε, μήτε τους οπαδούς του φανάτισε. Κάθισε μεν πάνω από το 15%, αλλά μάλλον αθροίζοντας μόνο τα σιωπηλά απομεινάρια του πάλαι ποτέ κραταιού ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν αρκεί για τα μεγαλεπήβολα σχέδια του. 

Θα με ρωτήσετε, «δηλαδή βρίσκεις πολλούς που λένε ευθαρσώς ότι θα ψηφίσουν Μητσοτάκη;». 

Ναι, κάμποσους. Ο Κυριάκος έχει σκληρό πυρήνα, ο Ανδρουλάκης επίσης έχει σκληρό πυρήνα (μικρότερο), ο Αλέξης όμως δεν έχει. Ακόμα ίσως; Δυσκολεύομαι να το πιστέψω, προς αποσυσπείρωση τον βλέπω να πηγαίνει, παρά προς συσπείρωση. Οι επόμενες δημοσκοπήσεις θα δείξουν.

 Πάντως, αν περιμένει από την ΔΕΘ...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Προσευχές

Τραγική εικονα του κάποτε λαλίστατου Ζήκου που έλεγε ότι του ερχόταν στη γκλαβα και το θεωρούσε μέγιστη εξυπνάδα.

Μετά οι ινστρούχτορες του είπαν να κάνει #rebranding για να ξεχαστούν τα πειραγμένα

Τώρα Γ+Α = ΓΑ, Τ+Α= ΤΑ. Ψηφίστε τον τι μπορεί να πάει λάθος; #ελας_για_να_γελάς https://t.co/Lt7LNqh4B7

— 🇬🇷💙 Agnadeftis (@aaavadistos) August 30, 2026

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Τις προβλέψεις-προφητείες του Τσίπρα, εγώ με το απλοϊκό μου μυαλουδάκι δεν τις καταλαβαίνω.

Πούθε του προκύπτει ότι σε περίπτωση που υπάρξει επαναληπτική κάλπη στις εκλογές του 2027, αυτός θα αναδειχθεί πρώτος;

Δηλαδή στις πρώτες εκλογές θα πάρει ο Μητσοτάκης 30%, ο Τσίπρας 17% κι το ΠΑΣΟΚ 10%, αλλά μέσα στο επόμενο εικοσαήμερο ο Αλέξης θα εξακοντιστεί στο 32% κατ’ ελάχιστον, για να βρεθεί πρώτος;

Πώς μπορεί να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο χωρίς να τον πάρουν στο ψιλό;

Θα μου πείτε ότι ο Αλέξης ελπίζει να καταγράψει ένα 20-21% με τον Μητσοτάκη μόλις να φτάνει το 25%, οπότε το σενάριο του για την δεύτερη κάλπη μοιάζει πιο ρεαλιστικό.

Σύμφωνοι, κι εγώ θα ήθελα στα ογδόντα μου χρόνια να παραμείνω νέος, όμορφος, υγιής, με λεφτά και πανέμορφες γυναίκες γύρω μου, αλλά δεν το πολυφωνάζω στη ρούγα γιατί παραμονεύει η καζούρα του καφενείου. Αν η πολιτική δεν πατά σε χειροπιαστά δεδομένα, τότε μετατρέπεται σε ευχολόγιο ή σε προσευχή. Και η προσευχή κάνει για την εκκλησία, όχι για την κάλπη.

Και τα χειροπιαστά δημοσκοπικά δεδομένα λοιπόν, λένε ότι ο Αλέξης χτύπησε οροφή. Εκείνο το 16-17% στο οποίο τον βλέπουμε από τον Μάιο και μετά, είναι το πάνω του όριο. Όλα τα χει κάνει πια, δεν του χει απομείνει και τίποτα να μας εκπλήξει. Παρουσίασε τον «νέο» του εαυτό, έφτιαξε το καινούριο κόμμα του, μας έδειξε την φρέσκια ομάδα του, διέλυσε το παλιό του κόμμα, μας εξήγησε την φιλοσοφία του, μας παρουσίασε αδρά τις βασικές πολιτικές του θέσεις… ε αυτό ήταν, εξάντλησε το οπλοστάσιο του. Και κάθισε δημοσκοπικά στο 16-17%, δεύτερος, τι άλλο θέλει δηλαδή;

Δυο παρατηρήσεις επ’ αυτών.

Πρώτη, κάθε τσιπρικό σενάριο, από το πιο ευφάνταστο μέχρι το πιο ρεαλιστικό, περνά μέσα από την ισοπέδωση του ΠΑΣΟΚ.

Το βλέπουν αυτό στην Χαριλάου Τρικούπη ή έχουν μπει σε πλήρες mood παράλυσης;

Σκοπεύουν ν’ αλλάξουν κάτι ή θα συνεχίσουν να πετροβολούν τον Μητσοτάκη, παριστάνοντας ότι δεν βλέπουν τον Τσίπρα να τους τρώει τα σωθικά, όπως έχει ξανακάνει;

Δεύτερο βάζω στοίχημα δυο μισθούς μου ότι...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Δούκας!

 Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Ο Χάρης Δούκας είναι ο Σωκράτης Φάμελλος του ΠΑΣΟΚ.

Έχει αναλάβει, στο μέτρο των δυνατοτήτων του, σήμερα να διαλύσει το μαγαζί κι αύριο να πάρει ένα κομμάτι του ή ολόκληρο και να το πάει πακέτο στον Τσίπρα. Γι' αυτό στυλώνει τα πόδια ακόμα και σε υπόνοια ότι στην Χαριλάου Τρικούπη μπορούν να σκεφτούν κάποια αλλαγή στρατηγικής, μπροστά στην καταστροφή που βλέπουν να ‘ρχεται κατά πάνω τους.

 «Όχι» λέει ο δήμαρχος. Όσο πιο καθηλωμένο στο 10% και στην τρίτη θέση είναι το ΠΑΣΟΚ, τόσο περισσότερο πρέπει να επιμείνει στην πολιτική που το καθηλώνει.

Εξαιρετική γραμμή, ευφυέστατη, μπράβο. Αλλά για ποιον;

Όχι για το ΠΑΣΟΚ πάντως.

Το άρθρο του στην «Εφ.Συν» δεν ήταν παρά το αποκορύφωμα μιας βαθύτατα ύποπτης πολιτικής εμμονής. Στην πραγματικότητα τους λέει, κάθε πρωί που ξυπνούν, αντί να κοιτάζουν σε τι σημείο βρίσκονται και πόσο μετράει η πολιτική τους στην κοινωνία, να στέκονται σαν υπνοβάτες και να επαναλαμβάνουν μηχανιστικά «δεν θα πάμε με τον Μητσοτάκη, δεν θα πάμε με τον Μητσοτάκη».

Παρεπόμενο αυτής της απίθανης τακτικής είναι να ενοχοποιείται αυτόματα κάθε φωνή ανησυχίας μέσα στο Κίνημα.

Είπε κάποιος «δεν πάμε καλά παιδιά»;

Είναι φιλομητσοτακικός.

Ακούστηκε ότι «κάτι πρέπει να κάνουμε διότι στις δημοσκοπήσεις πάμε κατά διαόλου»;

Εσωτερικοί πράκτορες της Δεξιάς το διακινούν.

Τόλμησε κάποιος να ψελλίσει «μήπως να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα που αποδεδειγμένα πια μας συμπιέζουν»;

Είναι μίσθαρνο όργανο του Κυριάκου.

Όχι, η γραμμή του Χάρη είναι καθαρή: η ακινησία είναι η μόνη σωστή πολιτική. Κάτι σαν το ποντίκι που βρέθηκε ξάφνου πρόσωπο με πρόσωπο με το φίδι. Στέκεται εκεί παραλυμένο, περιμένοντας το δάγκωμα.

Ποιο είναι το φίδι για το ΠΑΣΟΚ;

Μήτε ο Τσίπρας είναι, ούτε ο Μητσοτάκης. Αυτοί απλώς θα επωφεληθούν.

Φίδι είναι το φάσμα του «κάτω από 10%», που το ξεπετάει από παίχτη του πολιτικού σκηνικού και το κάνει κομματίδιο της εξέδρας, όταν άλλοι πρωταγωνιστούν μέσα στο γήπεδο.

Δεν βλέπουν τι έπαθε η Καρυστιανού;

Μόλις δημιουργήθηκε η γενική αίσθηση ότι «δεν τραβάει», «δεν επηρεάζει», «χάλια τα ‘κανε», αυτομάτως καταβυθίστηκε. Πάει για το φούντο του κάτω του 3% και της εξαφάνισης.

Ε λοιπόν, με την γραμμή Δούκα, το ΠΑΣΟΚ θα χει την ίδια τύχη.

Το 2008-19 φτηνά την γλύτωσε και επιβίωσε, τώρα δεν θα γλυτώσει.

Ο Δούκας ανησυχεί μήπως το ΠΑΣΟΚ γίνει συμπλήρωμα του Μητσοτάκη μέσω κυβερνητικής συνεργασίας. Αντιθέτως, δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα να το δει να γίνεται μια χαψιά από τον Τσίπρα, ο οποίος…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Μαγκιές

Τούτο εδώ το υποκείμενο συνεχιζει να παραμυθιάζει τον κόσμο, αποσιωπώντας τους ολιγάρχες που τον προωθούν, τα συμφέροντα που αντιπροσωπεύει, το παρελθόν που κάποιοι θέλουν να ξεχαστεί.
Τώρα αποφάσισε αποδείξει την αντιθεσμικότητά του με την παρουσία στη ΔΕΘ.
Τόσο πολύ ρομαντικός… pic.twitter.com/gYJCqY3gYJ

— Nicos🇬🇷 (@Nicos1270647) August 24, 2026

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Υπάρχει μια παλιά ελληνική ταινία της οποίας τον τίτλο δεν θυμάμαι, όπου τέσσερις άνθρωποι στέκονται στην ουρά ενός περιπτέρου του ’80 για να πάρουν τηλέφωνο. Ο πρώτος καθυστερεί πολύ μιλώντας ακατάπαυστα, ο δεύτερος του ζητά τον λόγο, πιάνονται στα χέρια, ο τρίτος (που είναι ο πρωταγωνιστής) προσπαθεί να τους χωρίσει, οπότε ο τέταρτος τρέχει, αρπάζει το τηλέφωνο και μέσα στην αναμπουμπούλα κάνει το τηλεφώνημα του. 

Ε λοιπόν, αυτός ο τέταρτος είναι τάλε κουάλε ο Αλέξης.

Θα πάει λέει πρώτος στη ΔΕΘ και θα μιλήσει πριν τον πρωθυπουργό. 

Και πολύ καλά θα κάνει, τώρα που το ξανασκέφτομαι. Έτσι κάνουν οι επαναστάτες. Διαλύουν τα πρωτόκολλα, σπάνε τα αρτηριοσκληρωτικά θέσμια, γκρεμίζουν τα τείχη που κανένας δεν θυμάται πότε χτίστηκαν, για ποιον και γιατί. Έτσι κάνουν οι αναμορφωτές της κοινωνίας. Αρνούνται να περιοριστούν, να υποταχτούν, να υπακούσουν. Δίνουν μια και η νεωτερική τους ορμή κάνει σκόνη όλα τα παλιά, τα σάπια, τα παρωχημένα.

Υπάρχει βέβαια και η ανάγνωση της ταινίας του προλόγου, αλλά αρνούμαι να την πιστέψω ειδικά για τον Αλέξη μας. Ότι ως κωλοπετσωμένο και καταφερτζίδικο λαϊκό παιδί, απλώς κάνει ό,τι και κάθε κουτοπόνηρος νεοέλληνας τον οποίον φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει και να κυβερνήσει. Μόλις δει ουρά (στην στάση του τρόλεϊ, στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στην είσοδο του γηπέδου), κάνει ένα αριστοτεχνικό τσαλίμι και σαν χέλι που γλιστρά, περνά μπροστά απ’ τους άλλους. Πότε παριστάνοντας τον βιαστικό, πότε τον άρρωστο, πότε τον αφηρημένο, πότε τον χαζό, πότε τον τσαμπουκαλεμένο. Μια χαρά.

Κανένα πρόβλημα. Είτε ως σαρωτικός επαναστάτης που γκρεμίζει σάπιους θεσμούς (άκου να πηγαίνει πάντα πρώτος ο εκλεγμένος πρωθυπουργός… από πού κι ως που;) είτε ως μαγκάκι της ρούγας που δεν υπολογίζει καθωσπρεπισμούς της πολιτικής αριστοκρατίας, τα τάραξε πάλι τα λιμνάζοντα νερά μας ο Αλέξης.  

Δημιουργεί de facto νέα θέσμια στην ΔΕΘ. Ο κάθε πολιτικός αρχηγός θα ανεβαίνει όποτε του καπνίσει και λογαριασμό δεν θα γίνει σε κανέναν.

Κι αν το κάνει ο διάολος και αποφασίσουν να πάνε όλοι μαζί την ίδια μέρα και φρακάρουν στην πόρτα, ας νικήσει ο πιο δυνατός και ο πιο μάγκας. 

Ας περάσει να μιλήσει πρώτος στο κοινό, όποιος...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μας πείραξε η Μαντόνα

Αυτοδημιούργητη.
Οικονομικά ανεξάρτητη.
Εργατική
Τελειομανής.
Διάσημη.
Αγαπάει την Ελλάδα.
Με σωστή οδοντοστοιχία.

Ότι δεν μπορούν να έχουν οι Αριστεροί...γι'αυτό κράζουν την #Μαντόνα... pic.twitter.com/xMPiuZCTFe

— Νίκος🇬🇷Σωτηρόπουλος (@NIKSOTIROPOYLOS) August 23, 2026

 

«Δεινόν το γήρας, ου γαρ έρχεται μόνον...» 

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Ω υποκρισίας απόγειο.

Η Μαντόνα πήγε στην Κέρκυρα, ζήτησε ιδιωτικότητα και ξαφνικά ένα κομμάτι της ελληνικής δημόσιας συζήτησης ανακάλυψε την εθνική αξιοπρέπεια.

Μας έπιασε ο πόνος για τους κατοίκους, τα παράθυρα, τους δρόμους, τα χωριά, την «υποταγή» στον πλούσιο τουρίστα και τη χώρα που κινδυνεύει να μετατραπεί σε σκηνικό για διάσημους επισκέπτες.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Την μετατροπή αυτής της χώρας σε τουριστικό σκηνικό δεν την έκανε η Μαντόνα, την κάναμε εμείς.

Εμείς γεμίσαμε τις παραλίες ξαπλώστρες μέχρι εκεί που σκάει το κύμα.

Εμείς μετατρέψαμε ολόκληρες πολυκατοικίες σε Airbnb και μετά απορήσαμε γιατί οι κάτοικοι δεν βρίσκουν σπίτι να νοικιάσουν.

Εμείς χτίζουμε θηριώδη πεντάστερα ξενοδοχεία πάνω σε ακτές, λόφους και βουνά και τα παρουσιάζουμε ως «επενδύσεις που αλλάζουν τον τόπο». Που πράγματι τον αλλάζουν, απλώς δεν είμαστε σίγουροι προς ποια κατεύθυνση.

Εμείς ανεχόμαστε τα ηχεία να βαράνε μέχρι τις έξι το πρωί, γιατί ο τουρίστας πρέπει να διασκεδάσει.

Εμείς μετατρέπουμε ταβέρνες σε beach bars, χωριά σε resort, γειτονιές σε τουριστικές ζώνες και μικρά νησιά σε απέραντα δωμάτια προς ενοικίαση. Και το κάνουμε με αξιοθαύμαστη συλλογική συνέπεια.

Εμείς είμαστε που συμβουλεύουμε τα παιδιά μας «ασχολήσου βρε με τον τουρισμό, εκεί έχει σίγουρη δουλειά».

Μια ολόκληρη χώρα στήνει όλο και περισσότερο την οικονομία, τη γη, την εργασία και την καθημερινότητά της γύρω από τον επισκέπτη. Αλλά ξαφνικά μας ενοχλεί η Μαντόνα. Επειδή θέλησε να περάσει λίγες ώρες χωρίς να έχει εκατό κινητά στραμμένα πάνω της.

Μήπως ήρθε η ώρα να σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη μας και να αναμετρηθούμε με την υποκρισία μας;

Δεν μας πειράζει που παραχωρούμε κάθε χρόνο λίγο περισσότερο δημόσιο χώρο στον τουρισμό.

Δεν μας ενοχλεί που σε ορισμένες περιοχές οι ντόπιοι αισθάνονται ξένοι στον τόπο τους.

Δεν μας ενοχλεί που το καλοκαίρι η ζωή ολόκληρων πόλεων οργανώνεται με αποκλειστικό κριτήριο το τι βολεύει τον επισκέπτη.

Μας ενοχλεί ένα παράθυρο.

Βεβαίως, υπάρχει ένα όριο. Αν κάποια δημόσια αρχή διέταξε πράγματι κατοίκους να κλείσουν παράθυρα ή να εγκαταλείψουν δημόσιο χώρο για χάρη μιας ιδιώτισσας, τότε υπάρχει θεσμικό ζήτημα. Το κράτος ή ο δήμος δεν είναι προσωπική ασφάλεια κανενός VIP. Άλλο όμως αυτό και άλλο να μετατρέπουμε την διατύπωση μιας λογικής ανάγκης  ιδιωτικότητας ενός από τους διασημότερους ανθρώπους του κόσμου σε εθνικό δράμα.

Γιατί στο κάτω-κάτω η Μαντόνα θα φύγει. Οι αναρτήσεις της θα φέρουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες παραπάνω τουρίστες, αλλά αυτή θα φύγει.

Τα Airbnb θα μείνουν, τα ξενοδοχεία θα μείνουν, το ίδιο οι ξαπλώστρες κι οι εξαφανισμένες γειτονιές. Και ίσως κάποτε χρειαστεί να παραδεχτούμε κάτι πολύ απλό: