"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗΣ Δ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗΣ Δ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΦΙΛΟΤΟΜΑΡΙΣΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σαν παλαιοημερολογίτες

https://doroepiloges.gr/wp-content/uploads/2022/09/20220920_191203.jpg

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Γίνομαι κάθε μέρα δέκτης αυτής της χιονοστιβάδας απαιτήσεων. Κοινωνικών, οικονομικών, συντεχνιακών, ατομικών και βάλε. Τους βρίσκω στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στον δρόμο. «Τα δικαιούμαστε», «τα απαιτούμε», «θα ‘πρεπε να τα χουμε πάρει από χρόνια», «τα χουμε πληρώσει», «μας τα χουν υποσχεθεί», «μας τα επιδίκασαν τα δικαστήρια» και άλλα παρόμοια.

Απαιτήσεις που πάνε πάντα παρέα με την μουρμούρα και την κλάψα. «Πεινάμε», «κλείνουμε», «δεν αντέχουμε», «αποκάμαμε», «δεν έχουμε να πληρώσουμε» και όσα τα συναφή.

Όλα τουρλού-τουρλού, από όλους αδιακρίτως. Τυχεροί και άτυχοι, δίκαιοι και άδικοι, καλοπληρωτές και μπαταχτσήδες, εργατικοί και τεμπέληδες, έντιμοι και μικροκομπιναδόροι της καθημερινότητας στην ίδια χορωδία διεκδίκησης. Σ’ αυτό τον κοινωνικό (ο Θεός να τον κάνει) καταιγισμό, αν υπάρχει κάτι που είναι σε απόλυτη έλλειψη, είναι η έννοια της πρόσθεσης. Κανένας δεν προσθέτει αυτά που απαιτεί. Ούτε οι πολίτες, αλλά ούτε οι πολιτικές δυνάμεις. Στο κάθε τους ξεχωριστό έχουν χίλια δίκια, αλλά κανένας δεν κάνει τον κόπο να τα αθροίσει όλα τα αιτήματα μαζί για να δει αν το τελικό ποσό που βγαίνει είναι ρεαλιστικό ή εξωπραγματικό.

Η όλη ατμόσφαιρα δεν παλεύεται. Η κοινή λογική υποχωρεί ατάκτως. Πόλεμοι και αποκλεισμοί διαλύον την γειτονιά μας και την υφήλιο ολόκληρη, και αντί αυτό να μας κάνει πιο προσεκτικούς ή πιο ψυλλιασμένους, μας κάνει ακόμα πιο απαιτητικούς και διεκδικητικούς. Όσο οι πόροι γύρω μας λιγοστεύουν και γίνονται ακριβότεροι, τόσο εμείς ζητούμε περισσότερους και γρηγορότερα. Πάμε ανάποδα απ’ αυτό που υπαγόρευε η σωφροσύνη. Η ατμόσφαιρα γύρω μας φωνάζει «πατήστε φρένο» κι εμείς ουρλιάζουμε «πάτα γκάζι».

Κανένας δεν τολμά να επικαλεστεί στην κοινή λογική. Ότι δεν είναι δυνατόν να γίνουν όλα και μάλιστα τώρα. Το γεγονός ότι ο Μητσοτάκης κυβερνά οκτώ χρόνια έχει μεταβληθεί σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ όσων ζητούν τον ουρανό με τ’ άστρα. Αφού κυβερνά οκτώ χρόνια, θα ‘πρεπε να μας έχει κάνει Λουξεμβούργο, τελεία και παύλα. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι είναι εθνική κατάρα το γεγονός ότι δεν υπάρχει αντιπολίτευση ικανή να υπηρετήσει τον νόμο της διαδοχής των κυβερνήσεων. Μια άλλη κανονική και λογική κυβέρνηση που θα έλεγε «τώρα ανέλαβα, μην τα ζητάτε όλα, δώστε μου χρόνο» θα ήταν ίσως σωτήρια για την χώρα υπό τις παρούσες συνθήκες. Θα έβαζε φρένο σε μια χιονοστιβάδα απαιτήσεων που μας οδηγεί σε νέα χρεωκοπία.

Έλα όμως που δεν υπάρχει τέτοια αντιπολίτευση. Αντιθέτως, αυτή που υπάρχει υπερθεματίζει σε παροχολογία και απαιτήσεις. Δίνει πλήρη πολιτική κάλυψη στο «δώσε τα όλα», δίχως τα άφρονα στελεχάκια που βγαίνουν στις τηλεοράσεις να σκέφτονται πως έτσι και το κάνει ο διάολος και βρεθούν σε κανένα υπουργείο, όσα υπόσχονται τώρα θα τους έρθουν κατακέφαλα. Κι ο Γιώργος είπε κάποτε «λεφτά υπάρχουν» κι έπειτα βρέθηκε περικυκλωμένος απ’ αυτούς που απαιτούσαν τα λεφτά που υπήρχαν.

Προσωπικά αντιμετωπίζω κάθε μέρα εκπροσώπους του «δώστα όλα τώρα». Δεν παλεύονται. Είναι σαν να συζητώ με παλαιοημερολογίτες.

Το χω ξαναγράψει. Όσοι έχετε την δυνατότητα…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ισπανός Λακαφώσης

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Τρακάρουν τα τραίνα και αλλού το λοιπόν. Και μάλιστα δυο φορές μέσα σ’ έναν χρόνο.

Αλλά βέβαια υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ισπανία.

Εδώ η σύγκρουση ήταν αποτέλεσμα της δράσης μιας εγκληματικής συμμορίας με έδρα στο Μαξίμου που οδήγησε συνειδητά τα παιδιά στον θάνατο, ενώ εκεί τρακάρουν διότι υφίσταται η έννοια του ανθρώπινου λάθους αλλά και των συστημάτων που καμιά φορά χαλάνε. Μην συγκρίνουμε τώρα μήλα με πορτοκάλια, διότι επιμένουμε στην συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, εντάξει;

Να σας πω τι δεν συγχωρώ στο ντόπιο τσούρμο που εργαλειοποίησε την τραγωδία των Τεμπών και κόντεψε να μας οδηγήσει εμφύλιο με τα ξυλόλια, τις πυρόσφαιρες, τα μυγάκια στα βίντεο και τα χαμένα βαγόνια;

Δεν τους συγχωρώ το γεγονός ότι προχθές, μόλις έγινε γνωστό το φρικτό δυστύχημα στο Τολέδο, υπήρξαν εδώ άνθρωποι που αυθορμήτως χαμογέλασαν πικρά, νιώθοντας κατά κάποιο τρόπο δικαιωμένοι.  

Όχι, δεν είναι αναίσθητοι μπροστά στη θέα των τσακισμένων βαγονιών, ούτε κυνικοί μπροστά σε τεμαχισμένα πτώματα.

Απλώς είναι κανονικοί άνθρωποι που επί σχεδόν τέσσερα χρόνια βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, επειδή επιστράτευαν την κοινή λογική κάθε φορά που η συζήτηση ερχόταν στα Τέμπη.

Είναι οι άνθρωποι που αν τολμούσαν να διατυπώσουν έστω και υπόνοια για την αξιοπιστία των θεωριών συνωμοσίας, αντιμετώπιζαν κατ’ ευθείαν την απάνθρωπη κατηγόρια που συμπυκνωνόταν στο «ντροπή σου, εσύ παιδιά δεν έχεις;».   

Βεβαίως, πάνω στο τρίχρονο, φρόντισε η Καρυστιανού να βάλει μόνη της μπουρλότο στο κατασκεύασμα που είχαν φτιάξει και το πράγμα ξεφούσκωσε  άδοξα. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι ένα 30% του ελληνικού λαού κατηγορήθηκε ευθέως για αποδοχή και συγκάλυψη εγκλήματος, ούτε ξεχνιούνται οι λοιδορίες και οι αισχροί υπαινιγμοί ότι τα ‘παιρναν, για όσους λίγους  τόλμησαν να υψώσουν στοιχειώδες ανάστημα στον διάχυτο παραλογισμό.

 

Τώρα λοιπόν, με 115 (ως τώρα) νεκρούς και 285 τραυματίες στα δύο ισπανικά δυστυχήματα μέσα στο 2026, το πράγμα αντικειμενικά μπαίνει σε μια ενιαία ζυγαριά, καθότι ένα μικρό χωριό είναι η Ευρώπη. Δεν γίνεται όταν στην Μαδρίτη στήνονται σκηνές για το στεγαστικό να στήνονται κι εδώ, όταν στη Γαλλία διαδηλώνουν να κατεβαίνουμε κι εδώ με πανό, αλλά όταν τρακάρουν τα τραίνα να είναι άλλο το «εδώ» κι άλλο το «εκεί». Ούτε όταν τις πρώτες μέρες ο Μητσοτάκης είπε για «πιθανό ανθρώπινο λάθος» να τον σταυρώνουμε ως εγκληματία που συγκαλύπτει, αλλά όταν ο σοσιαλιστής υπουργός μεταφορών (ο ισπανός Καραμανλής) λέει το ίδιο την ίδια στιγμή, να κάνουμε τους αδιάφορους.

Τέλος πάντων, το θέμα θα έχει ουρά, κι εδώ κι εκεί.

Απλώς μια παρατήρηση πριν κλείσω το κείμενο.

Έχει βαλθεί τώρα ολόκληρη η Ευρώπη να ψάχνει τα αίτια του τραγικού δυστυχήματος. Και δεν βλέπω πουθενά τον Λακαφώση.

Είναι δυνατόν να διερευνήσουν έτσι;

Ας τον καλέσουν πάραυτα.

Να πάρει ένα καμινέτο, να βάλει μια φωτίτσα σ’ ένα κουτάκι με σιλικόνη και …

 

ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Αυτοκτονικοί

 

Toυ Δημήτρη Καμπουράκη

Άκουσα προχθες τον Ανδρουλάκη στο Mega radio. Συνέχισε το ίδιο βιολί. «Θα είμαστε πρώτοι.»

Είδα και αποσπάσματα μιας ομιλίας του Τσίπρα σ’ ένα καφενείο κάποιου χωριού της Θεσσαλίας σε καμιά πενηνταριά ακροατές -τι μιζέρια για τον άλλοτε κραταιό Αλέξη. Κι αυτός τα γνωστά του. «Ήρθαμε και ταρακουνήσαμε το πολιτικό σκηνικό».

Μα ήθελα να ‘ξερα, έχουν αμφότεροι επίγνωση που πάνε;

Καταλαβαίνει -και ο ένας και ο άλλος- ότι τους ακούει ο κόσμος και κουνά το κεφάλι του;

Καθότι αυτά που λένε με στόμφο αντιπαλεύουν την κοινή λογική κι αυτό είναι βαθιά αποκαρδιωτικό.

Συγγνώμη, δεν έχει επίγνωση ο Νίκος ότι δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας που να πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ θα περάσει την ΝΔ στις ερχόμενες εκλογές;

Προφανώς έχει.

Μα τότε γιατί το λέει συνεχώς, βάζοντας μάλιστα και τα υπόλοιπα στελέχη του να εξευτελίζονται παπαγαλίζοντας την ίδια ανεδαφική σαχλαμάρα;

Το λέει προφανώς διότι δεν έχει απάντηση στα εύλογα ερωτήματα που προκύπτουν αν το ΠΑΣΟΚ δεν βγει θριαμβευτής στις εκλογές.

Στρίβειν δια του αρραβώνος και δια της φαντασίωσης, θα πείτε. 

Εντάξει, αλλά τότε δεν έχει απάντηση στα δεδομένα της πραγματικής ζωής κι αυτό δεν το λες ελπιδοφόρο για ένα κόμμα κι έναν πολιτικό αρχηγό. Αν σήμερα στο ΠΑΣΟΚ τρακάρουν με την πραγματικότητα στο επίπεδο της σεναριολογίας δίχως να το αντιλαμβάνονται, φανταστείτε τι στραπάτσο θα πάθουν αύριο όταν τρακάρουν με το αδυσώπητο αποτέλεσμα της κάλπης.

 

Αμ ο Τσίπρας;

Δεν καταλαβαίνει ότι και η Κουτσή Μαρία έχει πεισθεί ότι το καινούριο(;) του εγχείρημα χτύπησε δημοσκοπικό ταβάνι;

Φυσικά το καταλαβαίνει, πανέξυπνος είναι. Δεν βλέπει θαρρείτε ο Αλέξης ότι το κόμμα του τελικώς δεν έκανε κανένα μπαμ και ότι δεν ταρακούνησε κανένα σκηνικό; Σφήνα μπήκε ανάμεσα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μ’ ένα ψιλοκακορίζικο (για Τσίπρα) 15-16%, που δεν δείχνει την παραμικρή δυνατότητα να πάρει την ανηφόρα.

Εξάντλησε τις δεξαμενές του, παρουσίασε μια ομάδα που περισσότερο ζημιά παρά καλό του κάνει, έκανε τις Ταρζανιές του στη ΔΕΘ δίχως να κερδίσει κάτι, έπαιξε (από αστεία μέχρι άθλια) με το παλιό του κόμμα και τους άλλοτε συνεργάτες του, πλην η βελόνα της ΕΛΑΣ κόλλησε πάνω στο τετράμηνο. Προς τα πάνω δεν πάει, ενώ τσουκου-τσούκου από πίσω ο Ανδρουλάκης, όλο και ροκανίζει την διαφορά τους. Πλην ο Αλέξης συνεχίζει να λέει ότι θα είναι πρωθυπουργός το 2027.

Δηλαδή, θα περάσουν σ’ αυτό το μοτίβο τις γιορτές και θα μπουν αμφότεροι στην τελική ευθεία των εκλογών μ’ αυτή την αυτοκτονική γραμμή; Λέγοντας πράγματα που διαψεύδονται από την κοινή λογική, έχοντας μετατρέψει τη μεταφυσική τους επιθυμία σε πολιτική γραμμή;

Θα τσαλαβουτάνε κι οι δυο τους στο 15-16%, αλλά θα λένε στον κόσμο ότι πάνε για γύρο του θριάμβου; Και θα φτάσουν στις κάλπες, με μοναδική πραγματική τους ελπίδα να ροκανίσει ο Σαμαράς τον Μητσοτάκη, ώστε ο Κυριάκος να μην πιάσει το 25%;

Είναι αυτή στρατηγική σοβαρών κομμάτων και σοβαρών ηγετών;

Πάνε φιρί-φιρί να…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εισαγωγές!

 

Toυ Δημήτρη Καμπουράκη

Μιας λοιπόν και εξεγέρθηκαν οι Γάλλοι, είναι υποχρεωτικό να εξεγερθούμε κι εμείς. Τι είμαστε δηλαδή εμείς; Μούλικα;

Κι αφού οι Ισπανοί έστησαν αντίσκηνα στις πλατείες τους, υπάρχει αναπόδραστη η ανάγκη να γεμίσουμε τσαντίρια και τις δικές μας.

Αμ στο Μιλάνο; Πώς γίνεται εκεί να λεηλατούν μαγαζιά την πλατεία Ντουόμο, και τα δικά μας στην Ερμού ή την Σταδίου να κορδώνονται αλώβητα περιμένοντας πελάτες;

Καλά, η Αλβανία μας έχει κυριολεκτικά ρίξει στ’ αυτιά κι είναι ντροπή μας. Εκεί έχουν κάψει ίσα με δέκα δημόσιες υπηρεσίες, ενώ εδώ δεν έχει ανάψει ούτε αναπτήρας Bic σε κρατικό κτίριο. Αίσχος.

Οπότε move your Greek asses και εξεγερθείτε τώρα. Άιντε παλιορεμάλια του καναπέ. Σηκωθείτε και κάντε επιτέλους την επανάσταση.

Στην ανάγκη, απλώς αντιγράψτε το θρυλικό 2011. Τότε που εμφανίστηκε στην πλατεία Πουέρτα δε Σολ το πανό που έγραφε «¡Shhh... Silencio, que no despertemos a los griegos!» (Σσσς… κάντε ησυχία, μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες!), μεταφέρθηκε η εικόνα μέσω fb και –θιγμένοι εμείς- φτιάξαμε μέσα σε ένα τριήμερο τέτοιο ντόπιο κίνημα αγανακτισμένων, που θα το ζήλευε ακόμα και η Πασιονάρια μέσα στα ντουζένια του ισπανικού εμφυλίου.

Θυμάστε που στις 25 Μαΐου 2011, αναρτήθηκε στο Σύνταγμα πελώριο κιτρινοκόκκινο πανό που έγραφε «''ESTAMOS DESPIERTOS ! QUE XORA ES ? YA ES HORA DE QUE SE VAYAN !'' (Είμαστε ξύπνιοι! Τι ώρα είναι; Ήρθε η ώρα να φύγουν!».)

Δεν ξέρω ποιο ντόπιο αστροπελεκημένο επαναστατικό μυαλό σκέφτηκε τότε την ασυνάρτητη απάντηση στους Ισπανούς, πάντως από κει ξεκινήσαμε για να δούμε στην εξουσία τους Τσιπρο-Καμένους, τους Βαρουφακο-Λαφαζάνηδες, τις Θεανω-Κωνσταντόπουλες και τους Χαϊκαλο-Παπαγγελόπουλους.

 Εισαγωγής εκ της Ιβηρικής ήταν το Κίνημα των Αγανακτισμένων.

Ε, αφού ξέρουμε την συνταγή, γιατί να μην την ξαναεφαρμόσουμε; Πειράματα θα κάνουμε τώρα;

Στο κάτω-κάτω, όλα τα εισάγουμε. Και πετρέλαια, και όπλα, και αυτοκίνητα, και κινητά, και ρούχα, και λεμόνια, και πιπεριές. Οπότε που βλέπετε το κακό να εισάγουμε και τις εξεγέρσεις μας;

Διότι αν πάμε να φτιάξουμε δικιά μας επανάσταση, θα καταλήξει σαν το ελληνικό αυτοκίνητο. Από την δεκαετία του ’60 το σχεδιάζουμε και το βάζουμε στην γραμμή παραγωγής, αλλά στους δρόμους μας δεν το είδαμε. Μούφα οι μάστορες και οι επαναστάτες μας.

Οπότε στήστε σκηνές σήμερα στο Σύνταγμα (κάλεσμα φοιτητικών συλλόγων), κάντε πανεκπαιδευτικό αύριο στην ίδια πλατεία (κάλεσμα ΔΟΕ, ΟΛΜΕ), δεν μπορεί του κερατά, κάτι θα γίνει, θα εδραιωθεί η εισαγόμενη εξέγερση.

Θα βοηθήσουν και οι μπάχαλοι, που πρώτα θα τα κάνουν μαντάρα για να ‘χουν εικόνες εξέγερσης οι τηλεοράσεις κι ύστερα (όταν σπάσουν τα μαγαζιά) οι διοργανωτές θα τους πουν προβοκάτορες της Ασφάλειας, οπότε όλα θα κλίσουν όπως πρέπει.

Άντε παιδιά μας εσείς εξεγερμένα, αν υπάρχει ακόμα κανένας ανθρωπάκος που…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γάλλοι!!!

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Έχει κάτι το σουρεαλιστικό η σημερινή Γαλλία που καίγεται. Από τη μια, οι Γάλλοι συρρέουν στους κινηματογράφους για να αποθεώσουν τον στρατηγό Ντε Γκολ κι από την άλλη βγαίνουν στους δρόμους, στήνουν οδοφράγματα, συγκρούονται με την αστυνομία και ονειρεύονται έναν καινούριο Μάη του ’68.

Και το ωραιότερο;

Ο άνθρωπος που νίκησε πολιτικά τον ιστορικό Μάη του ’68 ήταν ακριβώς αυτός που σήμερα χειροκροτούν στη μεγάλη οθόνη. Ο Ντε Γκολ.

Αν δεν είναι αυτό γαλλική αντίφαση, τότε τι είναι;

Να αποθεώνεις τον άνθρωπο που έσβησε μια επανάσταση την ίδια στιγμή που προσπαθείς να την ξανακάνεις.

Η κινηματογραφική υπερπαραγωγή «Η Μάχη του Ντε Γκολ» έχει ξεπεράσει τα πέντε εκατομμύρια εισιτήρια, με το ενδιαφέρον να διατηρείται επί μήνες. Ακόμη και νεανικά κοινά, που μέχρι χθες θεωρούσαν τον στρατηγό κάτι μεταξύ σχολικού αγάλματος και ονόματος λεωφόρου, ανακάλυψαν μέσα από την ταινία έναν άνθρωπο που τόλμησε να αντισταθεί στον Χίτλερ όταν η πατρίδα του είχε γονατίσει. Έναν ηγέτη που διέθετε όραμα, πυγμή, πείσμα και κυρίως την πεποίθηση ότι η Ιστορία δεν γράφεται από τους διαχειριστές της καθημερινότητας, αλλά από εκείνους που τολμούν να της αλλάξουν κατεύθυνση.

Και την ίδια στιγμή, ογδόντα περίπου χρόνια μετά τον πόλεμο και πενήντα οκτώ μετά τον περίφημο Μάη, η γαλλική νεολαία ξαναβγαίνει στους δρόμους. Το Σάββατο, από 550.000 μέχρι 800.000 άνθρωποι διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη χώρα. Μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι, συνδικάτα, παλιοί αγανακτισμένοι με κίτρινα γιλέκα. Διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, την εκπαίδευση, τις κοινωνικές ανισότητες, το μέλλον που βλέπουν να στενεύει μπροστά τους. Μαζί τους βέβαια εμφανίστηκαν και οι επαγγελματίες της καταστροφής, με εμπρησμούς, λεηλασίες και βανδαλισμούς που δεν έχουν καμία σχέση με τη διεκδίκηση ενός καλύτερου κόσμου.

Το 1968 τα πράγματα ήταν διαφορετικά, αλλά όχι εντελώς.

Τότε η αφετηρία ήταν η εξέγερση των φοιτητών της Ναντέρ και της Σορβόννης εναντίον ενός αυταρχικού εκπαιδευτικού και κοινωνικού συστήματος. Ακολούθησαν οδοφράγματα, συγκρούσεις και βίαια επεισόδια, διότι ας μη μυθοποιούμε το παρελθόν, ούτε εκείνος ο Μάης υπήρξε απολύτως ειρηνικός. Ύστερα μπήκαν στο παιχνίδι οι εργάτες. Σχεδόν δέκα εκατομμύρια απέργησαν, τα εργοστάσια σταμάτησαν, η Γαλλία παρέλυσε. Στους τοίχους γράφονταν συνθήματα που έμειναν στην Ιστορία. «Η φαντασία στην εξουσία». «Να είστε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατο». Μια ολόκληρη γενιά πίστεψε πως μπορούσε να γκρεμίσει τον παλιό κόσμο.

Και τότε εμφανίστηκε ο Ντε Γκολ. Πρώτα κάλεσε τους Γάλλους σε αντιδιαδήλωση (η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έγινε τότε), μετά προκήρυξε εκλογές και τον Ιούνιο οι γκολικοί θριάμβευσαν, εξασφαλίζοντας 358 από τις 485 έδρες. Οι εξεγερμένοι είχαν κερδίσει τους δρόμους, αλλά ο στρατηγός κέρδισε την κάλπη. Η κοινωνία αποδείχθηκε λιγότερο επαναστατική απ' όσο έδειχναν οι φωτογραφίες των οδοφραγμάτων.

Ο Μάης του ’68, βέβαια, ηττήθηκε πολιτικά αλλά νίκησε πολιτισμικά. Άλλαξε τις σχέσεις των γενεών, την αντίληψη για την εξουσία, τη θέση των γυναικών, τη σεξουαλική ελευθερία, τον τρόπο που οι νέοι αντιμετώπιζαν την οικογένεια, το πανεπιστήμιο και το κράτος. Ο Ντε Γκολ κέρδισε τις εκλογές, αλλά δεν μπόρεσε να σταματήσει τις αλλαγές που είχε απελευθερώσει η εξέγερση.

Και να που σήμερα η Γαλλία ξαναζεί αυτή την περίεργη διπλή της φύση. Λαχταρά την ισχυρή ηγεσία και ταυτόχρονα επαναστατεί εναντίον της. Θαυμάζει την εθνική ενότητα και συγχρόνως καλλιεργεί τη διαφωνία μέχρις εσχάτων. Νοσταλγεί έναν στρατηγό που επέβαλε την τάξη και παράλληλα μιμείται τους φοιτητές που του αμφισβήτησαν την εξουσία.

Ίσως, τελικά, αυτή να είναι η πιο γαλλική συνήθεια απ' όλες. Να θέλουν έναν Ντε Γκολ για να τους κυβερνά και έναν Μάη του ’68 για να μπορούν να τον αμφισβητούν. Και, ει δυνατόν, να τα έχουν και τα δύο την ίδια μέρα. Το απόγευμα στον κινηματογράφο να χειροκροτούν τον στρατηγό και το βράδυ στην πλατεία να φωνάζουν εναντίον του.

Διότι στη Γαλλία…

 

ΕΛΑΣιτο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑιο-ΚΗΡΑΛΟΙΦΟ-ΝΑΤΣΙΟ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Κωμική εκτροπή

 

Toυ Δημήτρη Καμπουράκη

Δεν ξέρω αν το χουμε συνειδητοποιήσει, αλλά ένα περίπου 70% των πολιτικών δυνάμεων του τόπου αλλά και του εκλογικού μας σώματος, ομνύει (και ελπίζει) σε πολιτική εκτροπή.

Όταν ψάχνουν τρόπους να διώξουν τον μακράν πρώτο σε ψήφους (ακόμα και με το περίφημο 25%), για να φέρουν στη θέση του κάποιον που είτε έχει πολύ χαμηλότερο ποσοστό, είτε δεν έχει μπει καν στην κρίση του ελληνικού λαού ως ηγέτης, τότε τι άλλο από εκτροπή είναι;

Βαριές κουβέντες, θα πείτε, ε όχι και εκτροπή. Εντάξει, αφού όλα στον κόσμο μας έχουν γίνει χυλός, γιατί να μην θεωρείται απόλυτα λογικό να εκδιωχθεί ο ψηφισμένος για να μας κυβερνήσει ένας μη ψηφισμένος;

Σιγά το πράμα. Το βασικό είναι ότι βαρεθήκαμε τον Μητσοτάκη, την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας θα κοιτάξουμε τώρα;

Όταν ο Τρικούπης έγραψε το ιστορικό άρθρο του «τις πταίει;» (1874) για την «αρχή της δεδηλωμένης» και όταν ο Γεώργιος Α’ την κατοχύρωσε με τον περίφημο «λόγο του Θρόνου» (1875), όλοι μίλησαν για καθοριστική καμπή της ελληνικής Δημοκρατίας. Ενάμισι αιώνα αργότερα, κόμματα, υποκόμματα, πρώην και νυν αρχηγοί, όχι μόνο γράφουν τη δεδηλωμένη στα παλιά τους τα παπούτσια, αλλά το λένε και δημοσίως τανυζόμενοι ως διάνοι στο κοτέτσι.

Προδικτατορικά ο κόσμος κατέβαινε στους δρόμους και τα ‘κανε λαμπόγυαλο διότι το παλάτι ανεβοκατέβαζε κυβερνήσεις και ερήμην των εκλογικών αποτελεσμάτων διόριζε πρωθυπουργούς κατά την κρίση του Άνακτος. Και μνημονεύουμε αυτές τις αντιστασιακές στιγμές, ως ιστορικές στιγμές λαϊκής ανάτασης. Να όμως που φτάσαμε σήμερα να θεωρείται παράταιρος και περίπου παρακρατικός όποιος λέει ότι πρωθυπουργός πρέπει να ορκιστεί αυτός που θα αναδειχθεί πρώτος στις εκλογές. Ωραία πάμε.

Το πιο εκπληκτικό είναι ότι ο δημοσκοπικά δεύτερος και τρίτος έχουν πιαστεί μαλλί με μαλλί για το ποιος θα περάσει τον άλλον στην κάλπη στη ζώνη του 15-16%, καθώς αυτό θα σημάνει την de facto νομιμοποίηση του στην ηγεσία του κεντροαριστερού πόλου.

Την ίδια στιγμή, ο πρώτος στην κεντροδεξιά όχθη δεν νομιμοποιείται ούτε ως αρχηγός κόμματος ούτε ως πρωθυπουργός, αν δεν ξεπεράσει το 36-37%.

Τρελά πράγματα, που κανονικά θα ‘πρεπε να οδηγήσουν τους συνταγματολόγους στα ψυχοφάρμακα ή στην εξέγερση.

Τέλος πάντων, εγώ καταλαβαίνω αυτόν που βαρέθηκε τον Κυριάκο αλλά πρέπει να καταλάβει κι εκείνος ότι οι πρωθυπουργοί δεν διορίζονται με βάση τη δική του βαρεμάρα, θυμό ή ευαρέσκεια. Να καταλάβει επίσης ότι υπάρχουν συνταγματικά αλλά και ιστορικά κατοχυρωμένοι κανόνες διακυβέρνησης, που αν αρχίσουμε να τους παραβιάζουμε θα μας πάρει ο διάολος όλους μαζί.

Αν ένας πικραμένος γέρων ακροδεξιός με 5% (Σαμαράς), διώξει έναν ψηφισμένο με 30% κεντροδεξιό (Μητσοτάκης), για να βάλει στη θέση του έναν διορισμένο υπουργό που ουδέποτε μπήκε στην κρίση των εκλογέων ως ηγέτης (Δένδιας), ώστε να βρουν ευκαιρία οι ανίκανοι αντίπαλοι (Τσίπρας ή Ανδρουλάκης) να ξεκολλήσουν από το 14-16% και να διεκδικήσουν εξουσία… συμπαθάτε με αλλά αυτό δεν είναι δημοκρατικά κανονικό πράγμα.

Πρόκειται για …

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ" ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΙΟ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΩΝΑΡΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ταριχεύσεις

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Το 1879, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος είχε γράψει σε επιστολή του την διάσημη φράση, «σ’ αυτό τον κόσμο, τίποτα δεν είναι βέβαιο εκτός από τους φόρους και τον θάνατο».

Εν έτει 2026, ο γράφων συμπληρώνει «…εκτός από τους φόρους, τον θάνατο και τον καυγά της Βίσση με τον Καρβέλα». Μην ακούτε τις μπαρούφες που λένε οι πολιτικοί, τελικά αυτοί οι δυο είναι που εξασφαλίζουν την συνέχεια του έθνους.

Κι έχω μια απορία. Αν τα ξαναβρούν αύριο η Βίσση με τον Καρβέλα, εμείς τι θα απογίνουμε; Με τι θα γεμίσουμε τις εκπομπές, τις ιστοσελίδες και τις μεταξύ μας συζητήσεις; Θα επιστρέψουμε ξαφνικά στην ακρίβεια;

Κάπως απότομο μου φαίνεται. Από τις ασύμβατες καλλιτεχνικές αντιλήψεις στην τιμή του κιμά, υπάρχει μια απόσταση που ο οργανισμός χρειάζεται χρόνο να την διανύσει. Με κάτι τέτοιες μεταλλάξεις δημιουργούνται τα κοινωνικά vertigo και οι χώρες εκρήγνυνται σαν την σημερινή Γαλλία. 

Προς το παρόν, ευτυχώς, έχουμε υλικό. Δηλώσεις, ερμηνείες, απουσίες που κάτι σήμαιναν, παρουσίες που κάτι έκρυβαν. Έχουμε και το αρχείο. Στην Ελλάδα το αρχείο είναι ανεξάντλητο, επειδή οι πρωταγωνιστές σπανίως αλλάζουν. Εμείς αλλάζουμε γυαλιά, δόντια και φάρμακα, αλλά εκείνοι παραμένουν στη θέση τους ακλόνητοι. Σαν τα αγάλματα των ηρωικών προ-προπαπούδων μας που κουτσουλάνε οι δεκαοχτούρες στις πλατείες,

Ο Ρούμπιο ας περιμένει. Η διεθνής κατάσταση έχει άλλωστε το μειονέκτημα ότι απαιτεί χάρτη. Και το στεγαστικό ας περιμένει. Χρειάζεται προγραμματισμούς, νομοθετικές ρυθμίσεις, κίνητρα και αντικίνητρα… ωχ αδερφέ τώρα. Ενώ για να καταλάβεις τη διαφορά Βίσση–Καρβέλα χρειάζεται μόνο να έχεις ζήσει εδώ. Έχεις ακούσει τα τραγούδια, θυμάσαι τον γάμο, γνωρίζεις τον χωρισμό, ξέρεις με ποιους έσμιξαν και ξέσμιξαν στην συνέχεια, δικαιούσαι συνεπώς να παρέμβεις. Είσαι περίπου συγγενής.

Το εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα της επιστράτευσης. Όλοι οι μηχανισμοί ενημέρωσης έστριψαν εν χωρώ από την Μαζωνακειάδα και ακολούθησαν το κύμα ης Βισσοκαρβελειάδας με αξιοθαύμαστη πειθαρχία. Αν διαθέταμε ανάλογο συντονισμό στις δημόσιες υπηρεσίες, θα έβγαινε σύνταξη σε ένα απόγευμα. Στο συγκεκριμένο θέμα, πάντως, δεν παρατηρείται καμία καθυστέρηση, ούτε έλλειψη προσωπικού. Βρέθηκαν αμέσως άνθρωποι να εξηγήσουν τι αισθάνεται η Άννα και τι εννοεί ο Νίκος. Εύγε, φοβερά αντανακλαστικά.

 

Η ακρίβεια δεν μας επιφυλάσσει καμιά έκπληξη. Ανεβαίνουν οι τιμές, εξαγγέλλονται μέτρα, διαφωνεί η αντιπολίτευση, ξανανεβαίνουν οι τιμές. Βαρετά χιλιοειπωμένα πράγματα. Στη Βίσση και στον Καρβέλα υπάρχει τουλάχιστον η πιθανότητα είτε να μη μιλήσουν αύριο, είτε να ξαναμιλήσουν. Και στα δυο, η εξέλιξη είναι «δραματική».

Αυτή η κοινωνική προτίμηση έχει βέβαια κάτι πολύ βαθύτερο από απλή διάθεση για κουτσομπολιό. Η Ελλάδα εμφανίζεται όλο και πιο κουρασμένη να συζητήσει προβλήματα που απαιτούν δουλειά, ενώ ενθουσιάζεται όλο και περισσότερο με όσα χαζοθέματα απαιτούν δήθεν-γνώμη. Για τα πρώτα χρειάζονται αποφάσεις, χρήματα, συγκρούσεις με συμφέροντα. Για τα δεύτερα αρκεί ένας καναπές. Ε, στον καναπέ έχουμε αποκτήσει υψηλή εξειδίκευση.

Οι δύο καλλιτεχνόφατσες φυσικά, δεν ευθύνονται για την δίψα μας στο επουσιώδες. Μπορούν να διαφωνούν όσο θέλουν. Η ηλικία τους δεν τους στερεί ούτε το δικαίωμα στη δημιουργία, ούτε το δικαίωμα στον καβγά. Την δική μας κατάντια αποκαλύπτει η προσήλωσή μας. Είμαστε μια χώρα που μεγαλώνει και στεγνώνει, αλλά επιμένει να περιμένει συγκινήσεις από τα ίδια πρόσωπα. Χώρα σχεδόν ταριχευμένη είμαστε.

Οι πολιτικοί μας παρακολουθούν επίσης. Μαθαίνουν τι κρατά την προσοχή μας. Λίγη προσωπική σύγκρουση, μια αποχώρηση, μια επιστροφή, μια φωτογραφία με τον πρώην, αρκούν για να ξαναρχίσει η συζήτηση. Ας τα ξαναβρούν λοιπόν η Βίσση κι ο Καρβέλας. Εμείς με την ουσία της ζωής και των προβλημάτων μας, θα τα βρούμε ποτέ;

Έχουμε …

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Α ρε ναυαρχούκο

 

Toυ Δημήτρη Καμπουράκη

Τι διάολο τους πιάνει με το βουλευτιλίκι;

Άνθρωποι που έχουν φτάσει στην κορυφή, έχουν φορέσει τέσσερα αστέρια, έχουν διοικήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις μιας χώρας, έχουν σταθεί μπροστά σε πρωθυπουργούς, στρατηγούς και πρέσβεις, ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι τίποτε δεν συγκρίνεται με τη θαλπωρή ενός εδράνου στην ελληνική Βουλή.

Πάρτε τον Ευάγγελο Αποστολάκη.

Το 2013 γίνεται Αρχηγός ΓΕΝ επί Σαμαρά.

Το 2015 ο Τσίπρας τον ανεβάζει Αρχηγό ΓΕΕΘΑ και το 2019, πριν καλά-καλά προλάβει να βγάλει τη στολή από την ντουλάπα, τον κάνει υπουργό Εθνικής Άμυνας. Μέχρι εδώ, εντάξει. Υπηρεσιακή διαδρομή, εθνικές συναινέσεις, τέτοια μεγαλοπρέπεια.

Το 2021 όμως τον ανακοινώνει υπουργό Πολιτικής Προστασίας ο Μητσοτάκης. Προφανώς μετά από συνεννόηση μαζί του.

Ο Τσίπρας βγάζει καπνούς, τον αποκαλεί αποστάτη.

Ο Αποστολάκης μουρμουρίζει ένα «οι μηχανές ανάποδα», η υπουργοποίηση του διαρκεί λιγότερο από καλοκαιρινή μπόρα.

Ύστερα ξαναπιάνει λιμάνι στην Κουμουνδούρου. Ο Τσίπρας τον βάζει στο Επικρατείας το 2023 και ο ναύαρχος γίνεται βουλευτής χωρίς τη βασανιστική διαδικασία να ψάχνει σταυρούς σε καφενεία, λαϊκές και βαφτίσια.

Και τότε σκάει ο Κασσελάκης. Ο Αποστολάκης γίνεται από τους θερμότερους υποστηρικτές του. Τον παίρνει μάλιστα με το σκάφος στη Μακρόνησο για εκείνο το περίφημο βίντεο. Από Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, καπετάνιος της καμπάνιας του Στέφανου. Η Δημοκρατία έχει και κάτι σκηνές που ούτε ο Δελφινάριος δεν θα τολμούσε να γράψει.

Μετά ο Κασσελάκης χάνει τον ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει τον εαυτό του, οπότε και ο Αποστολάκης χάνει κι εκείνος το ενδιαφέρον του για το κόμμα. Τον Νοέμβριο του 2024 φεύγει.

Από το κόμμα, βεβαίως. Όχι από τη Βουλή. Διότι άλλο πράγμα οι αρχές και άλλο το έδρανο. Οι πολιτικές επιλογές αναθεωρούνται, οι αρχηγοί αλλάζουν, τα κόμματα απογοητεύουν, οι ιδεολογίες ξεθωριάζουν. Η έδρα όμως είναι άλλο πράγμα. Ιδίως όταν την έχεις πάρει από το Επικρατείας, δηλαδή επειδή κάποιο συγκεκριμένο κόμμα σε έβαλε εκεί χωρίς να ζητήσει ούτε έναν σταυρό από τον ψηφοφόρο.

Και τώρα, Οκτώβριος 2026, νέα ρότα. ΠΑΣΟΚ. Συνάντηση με Ανδρουλάκη, ένταξη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και συνεχίζουμε. Σαμαράς, Τσίπρας, παραλίγο Μητσοτάκης, Κασσελάκης, ανεξάρτητος, Ανδρουλάκης.

Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται πολιτική διαδρομή ή…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Aπό πτώση σε πτώση πάει!

Image

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τι στο καλό κάνει εκείνος ο Τσίπρας. Αφήνει τους μήνες να περνούν στον βρόντο με μια μακαριότητα που είναι αξιοθαύμαστη. Ιδεολογικό ξεκαθάρισμα δεν κάνει, το πολιτικό του στίγμα γίνεται όλο και πιο θολό, η ομάδα που επέλεξε δεν μπορεί (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων) να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα, ο ίδιος ξεστομίζει ένα τόσο αποτυχημένο δίλημμα που καλύτερα να κατάπινε την γλώσσα του… πού πήγε αλήθεια όλο εκείνο το ταλέντο που μας είχε αφήσει έκπληκτους την περασμένη εικοσαετία;

Οι άνθρωποι μεγαλώνουν. Κουράζονται, βαριούνται, ξεπερνιούνται απ’ τους καιρούς, επαναλαμβάνονται, στερεύουν.

Θα πείτε βέβαια, «ε όχι και γέρος ο Αλέξης. Μόλις 52 χρονών είναι, χρυσή ηλικία για έναν πολιτικό.»

Το ακούω.  Στο τέλος-τέλος, ο Ανδρέας Παπανδρέου έγινε πρώτη φορά πρωθυπουργός στα 62 του, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποκατάστησε την Δημοκρατία στα 67 του, ενώ ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ έφτιαξε την σημερινή κραταιή Κίνα αναλαμβάνοντας την στα 74 του χρόνια.   

Πλην φαίνεται ότι αυτά με τις ηλικίες και τις ικανότητες των ανθρώπων, είναι πιο σχετικά κι από την θεωρία τη σχετικότητας. Άλλος ζει την πιο παραγωγική του δεκαετία στα 30 του, άλλος στα 50 του κι άλλος στα 70 του. Άλλος γίνεται διάσημος σαν νεαρός σαλταδόρος, άλλος διαπρέπει σαν μυαλωμένος ώριμος, άλλος μας εκπλήσσει σαν σοφός γέροντας. Και κρίνοντας απ’ αυτά που κάνει σήμερα, πολύ φοβάμαι ότι η χρυσή δεκαετία του Αλέξη πέρασε ανεπιστρεπτί.

Έχει χάσει πια και τη λάμψη του και την πειθώ του. Το χειρότερο για έναν πολιτικό είναι να μιλά και να τον βαριούνται. Αυτός να βγάζει δεκάρικους και το κοινό από κάτω να τυρβάζει αδιάφορο, αυτός να λέει περισπούδαστα τσιτάτα στην τηλεόραση και οι τηλεθεατές να γυρίζουν κανάλι να δουν Μαζωνάκη.

Άπαξ και η κοινωνία αποφασίσει ότι δεν έχει τίποτα καινούριο ή αξιοπρόσεκτο ν’ ακούσει από έναν πολιτικό άνδρα (ή γυναίκα), τότε βράσε όρυζα. Ας μην ελπίζει πολλά και κυρίως, ας μην σχεδιάζει τίποτα. Δεν θα του βγουν.

Να, δείτε τον σ’ αυτή την συγκυρία.

Ενώ κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ ότι στάθηκε ανίκανο να κουνήσει προς τα πάνω τη βελόνα του παρά την κυβερνητική ανικανότητα, τώρα που αυτός είναι δεύτερος παθαίνει χειρότερα.

Έκανε ένα pic με την εμφάνιση του και μέσα σε τρεις μήνες άρχισε να τσουλά προς τα κάτω, την ώρα που σαρώνει η ακρίβεια, η ενεργειακή κρίση, η κούραση της οκτάχρονης εξουσίας και οι γκάφες των νεοδημοκρατών που λένε ό,τι τους κατέβει.

Τώρα έσκασε το θέμα Τριαντόπουλου. Να μου το θυμηθείτε, ούτε αυτό θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί. Στις δημοσκοπήσεις του Δεκέμβρη, η διαφορά υπέρ της ΝΔ θα μεγαλώσει, ενώ η ΕΛΑΣ θα ναι τσίμα-τσίμα με το ΠΑΣΟΚ. Εδώ θα ‘μαστε και θα το δείτε.

Τελικά, είτε έχασε το ταλέντο του, είτε ποτέ δεν το ‘χε πραγματικά. Όσο κι αυτό που γράφω πηγαίνει κόντρα στην ιστορία της περασμένης δεκαπενταετίας, αρχίζω να το πιστεύω.

Τυχαία πέτυχε ο Αλέξης όσα πέτυχε. Παιδί της συγκυρίας ήταν. Διότι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κύριε Τσάφο, αντιφάσκετε, παραπλανάτε, ψεύδεστε

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Κύριε υφυπουργέ ενέργειας και περιβάλλοντος, με ανάρτηση σας αποπειραθήκατε να απαντήσετε στο προχθεσινό μου κείμενο «Πάνε οιμπαταρίες, πάνε και τα λεφτά» που σας αφορούσε. Όχι προσωπικά, αλλά την απορριπτική σας στάση για μια επένδυση στην Πτολεμαΐδα για μπαταρίες αποθήκευσης ενέργειας από ΑΠΕ.

Πριν μου απαντήσετε, θα ‘πρεπε να υπολογίσετε ότι είμαι πολλά χρόνια στο δημοσιογραφικό κουρμπέτι και δεν γράφω στον βρόντο.

Το ρεπορτάζ και τα στοιχεία μου δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Το δε ενδιαφέρον μου, δεν αφορά καμιά συγκεκριμένη εταιρεία, αλλά την μαυρίλα που βλέπω γύρω μου για τους λογαριασμούς ρεύματος, την ώρα που πετάμε ρεύμα στα σκουπίδια. Απαντώ σημείο προς σημείο στους ισχυρισμούς σας.

 

Πρώτο, μένω εμβρόντητος από την φράση σας «στον συγκεκριμένο κύκλο προτάσσομε έργα που είναι περισσότερο καινοτόμα (π.χ. δέσμευση και αποθήκευση άνθρακα ή υδρογόνο) που δεν έχουν άλλη δίοδο ώστε να προσχωρήσουν».

Αλήθεια;

Πετάμε ρεύμα από τα φωτοβολταϊκά, το δίνουμε τσάμπα στη Βουλγαρία τα μεσημέρια, μας το ξαναπουλά σε τριπλάσια τιμή το βράδυ, οι λογαριασμοί νοικοκυριών και επιχειρήσεων έχουν φτάσει στον θεό, πλην η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει προτεραιότητα την κατασκευή μπαταριών αλλά την αποθήκευση άνθρακα και υδρογόνου;

Άλλο πάλι και τούτο, συγχωρήστε με, δεν το εγνώριζα. Ενημερώστε όμως τον κύριο Μητσοτάκη που βγαίνει στη Βουλή και στις τηλεοράσεις και μιλά για μπαταρίες ρεύματος που θα μειώσουν την τιμή της κιλοβατώρας. Όχι τίποτα άλλο, να μάθει επιτέλους την πολιτική του και να μην λέει ανακρίβειες.

Με την ευκαιρία, πείτε μου πως θα μετατρέψω τα κλιματιστικά του σπιτιού μου σε υδρογονικά ή ανθρακούχα, ώστε να σταματήσουν οι 350αριές που πληρώνω κάθε μήνα στον πάροχό μου.

 

Δεύτερο, γράφετε ότι «το συγκεκριμένο έργο είχε ζητήσει από το κράτος μια απ’ ευθείας στήριξη 249 εκατομμυρίων ευρώ σε βάθος δεκαετίας, για μια επένδυση 271 εκατομμυρίων».

 

Ψέμα. Ποτέ δεν ζητήθηκε ούτε ένα σέντσι από το ελληνικό κράτος. Μια σύμφωνη υπογραφή σας ζητήθηκε κ. υφυπουργέ, ώστε να πάει να τα ζητήσει από την Ευρώπη. Την οποία δεν δώσατε ποτέ.

 

Και συνεχίζετε… «Το αίτημα αυτό απορρίφθηκε γιατί τα ποσά ήταν δυσανάλογα με τα ποσά που δώσαμε σε άλλα έργα αποθήκευσης μέσω διαγωνισμών».

Ψέμα επίσης. Κανένα αίτημα χρηματοδότησης δεν απορρίφθηκε, διότι δεν υπήρξε κανένα αίτημα χρηματοδότησης από τα ταμεία σας. Σε ευρωπαϊκό χρήμα απευθυνόταν η επένδυση, όχι σε κρατικό.

 

Και συνεχίζετε… «Η στήριξη που ζητήθηκε ήταν 33% μεγαλύτερη σε σχέση με αυτή που πήραν τα έργα που συμμετείχαν στον τρίτο διαγωνισμό για αποθήκευση, που μάλιστα αφορούσε τις περιοχές απολιγνιτοποίησης».

Ψέμα. Το έργο θα προχωρούσε (αν δίνατε σύμφωνη γνώμη) μέσω διαδικασίας CfD, με ευρωπαϊκό χρήμα και με εξασφάλιση εύλογου λειτουργικού κέρδους 7%. Πούθε προκύπτει αυτό το 33% είναι απορίας άξιο και πως συγκρίνετε ένα έργο που πήγε για χρηματοδότηση απ’ ευθείας στην Ευρώπη, με άλλα έργα που πήραν κρατικό χρήμα από διαγωνιστικές διαδικασίες. Μήλα, πορτοκάλια, αχλάδια και άσχετα νούμερα, όλα σ’ ένα τσουβάλι.

 

 

Τρίτο. Γράφετε, «υπάρχουν πλέον πολλά έργα που θέλουν να προχωρήσουν χωρίς καμιά κρατική ενίσχυση, κι αυτό γεννά εύλογα ερωτήματα αν πρέπει να χρηματοδοτήσουμε ένα έργο όταν άλλοι επενδυτές δεν ζητούν ενίσχυση».

Άντε πάλι από την αρχή. Αφού δεν ζήτησαν οι άνθρωποι κρατική ενίσχυση, μια υπογραφή σας ζήτησαν (που ήταν αναγκαία) να πάνε να διεκδικήσουν λεφτά απ’ την Ευρώπη μέσω CfD. Γιατί τους ανακατώνετε σκοπίμως με τους άλλους που σας ζητάνε λεφτά υφυπουργέ μου;

 

Και συνεχίζετε…«Για την αποθήκευση έχουμε συγκεκριμένη στρατηγική και πρόσφατα ανακοινώσαμε ότι θα ρίξουμε με ανοικτή πρόσκληση και διαγωνιστικές διαδικασίες 200 εκατομμύρια ευρώ επιπλέον, για να τρέξουν πιο γρήγορα οι μπαταρίες». 

Ώπα-ώπα, για κάντε μια στάση εδώ γιατί μπερδεύτηκα.

Σε επενδυτές που δεν ζητούν κρατική ενίσχυση θα στηριχθείτε για να φτιάξετε αποθήκευση ή θα τους δώσετε 200 εκατομμύρια;

Γιατί και το ένα και το άλλο μαζί δεν βγάζουν νόημα, το καταλαβαίνετε ελπίζω. Ξεκαθαρίστε το please που λένε και οι λομπίστες στην Αμερική.

 

Τέταρτο. Γράφετε, «το έργο δεν έχει ‘’εξασφαλισμένη χρηματοδότηση’’, μιλάμε για ένα κύκλο αιτήσεων που διάφορα έργα απ’ όλη την Ευρώπη διαγωνίζονται για να εξασφαλίσουν στήριξη».

Μάλιστα. Κι εσείς δεν δώσατε στήριξη με μια υπογραφή σας. Συγχαρητήρια. Τέλος πάντων, η εταιρεία επιμένει ότι είχε εξασφαλίσει την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση διότι έχει και την αξιολόγηση με «15 στα 15» από το υπουργείο οικονομικών, εσείς λέτε ότι δεν ήταν εξασφαλισμένη. Έστω. Και τι θα σας πείραζε δηλαδή υφυπουργέ μου να τους δώσετε την δυνατότητα να διεκδικήσουν το χρήμα;

Από την τσέπη σας θα το ‘κοβαν ή άλλα δικά σας έργα θα ακύρωναν;

Τίποτα απ’ όλα αυτά. Μια ριμάδα τυπική έγκριση θα δίνατε κι αν παίρνανε την χρηματοδότηση, για το καλό της χώρας θα ‘ταν. Πλην δεν την δώσατε, γιατί;

 

Δεν σας έκοψα τίποτα από την ανάρτηση σας ως τώρα, υφυπουργέ μου, σωστά; Ούτε αλλοίωσα, ούτε παρερμήνευσα, mot a mot μετέφερα τις φράσεις σας.

Και πάμε στην τελευταία παράγραφο της ανάρτησης σας. «Το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Γιατί αυτό το έργο είναι τόσο ξεχωριστό, που να δικαιολογεί σήμερα και με τις τωρινές συνθήκες μια τόσο ειδική μεταχείριση σε σχέση με όλα τα άλλα έργα αποθήκευσης στη χώρα;»

Εδώ τώρα, θα μιλήσουμε πολιτικά. Δεν ξέρω πόσο ξεχωριστό είναι το συγκεκριμένο έργο, εμένα μια χαρά μου φαίνεται και απολύτως αναγκαίο μέσα στην ενεργειακή κρίση που διανύουμε, αλλά μου λέτε σας παρακαλώ υφυπουργέ μου ποια είναι «όλα τα άλλα έργα αποθήκευσης στη χώρα»;

Ποια όλα;

Τίποτα δεν έχουμε, μηδέν.

Δηλαδή δεν εγκρίνετε κάτι, για να μην το ευνοήσετε έναντι του απόλυτου μηδέν; Ελάτε σας παρακαλώ… 

Θα έχουμε την αντλιοταμίευση σε λίγο και μπράβο, αλλά επί του παρόντος δεν έχουμε τίποτα. Και έχετε ευθύνη, διότι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΟΛΙΣΤΙΚΟ-ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο «ενήλικος» πολίτης

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Η υπόθεση Μαζωνάκη (που λόγω υψηλής τηλεθέασης συνεχίζεται ακάθεκτη) ξανάφερε στην επιφάνεια μια παλιά και βολική ελληνική συζήτηση. Μέχρι πού φτάνει η ευθύνη του κράτους και από πού αρχίζει η δική μας;

Διότι εσχάτως έχουμε αποκτήσει μια περίεργη αντίληψη για τη ζωή. Κάθε φορά που κάτι πάει στραβά, κάπου πρέπει να υπάρχει ένας υπουργός, ένας ελεγκτικός μηχανισμός, μια υπηρεσία, ένας νόμος ή έστω ένας θυρωρός που δεν έκανε καλά τη δουλειά του. Εμείς πάντως αποκλείεται να φταίμε. Εμείς απλώς βρεθήκαμε εκεί.

Προσωπικά, έχω μια μάλλον παλιομοδίτικη άποψη. Πιστεύω στην προσωπική ευθύνη. Όχι επειδή θεωρώ ότι το κράτος πρέπει να σηκώσει τα χέρια και να πει «βγάλτε τα πέρα μόνοι σας», αλλά επειδή θεωρώ τον πολίτη ενήλικο. Κι ένας ενήλικος άνθρωπος έχει όχι μόνο δικαιώματα, αλλά και την υποχρέωση να σκέφτεται, να ρωτάει, να αμφιβάλλει, να προσέχει και ενίοτε να λέει όχι.

Γι’ αυτό άλλωστε έχουμε δημόσια δωρεάν παιδεία. Δεν πληρώνουμε σχολεία, δασκάλους και πανεπιστήμια, μόνο για να ξέρουμε πότε έγινε η μάχη του Μαραθώνα. Τα πληρώνουμε και για να βγαίνει από το σχολείο ένας άνθρωπος που μπορεί στοιχειωδώς να κρίνει τι του λένε, ποιος του το λέει και αν αυτό που ακούει στέκει.

Φυσικά, υπάρχουν όρια. Δεν μπορεί ο ασθενής να ελέγχει αν το μηχάνημα ενός ιατρείου έχει πιστοποίηση, ούτε ο πελάτης μιας ταβέρνας να μπαίνει στην κουζίνα με μικροσκόπιο για να εξετάζει το κρέας. Εκεί υπάρχει το κράτος. Για να θέτει κανόνες, να πιστοποιεί, να ελέγχει και να τιμωρεί. Αν δεν το κάνει, έχει ευθύνη.

Άλλο όμως αυτό κι άλλο να απαιτούμε από το κράτος να μας προστατεύει από κάθε κακή επιλογή που κάνουμε οι ίδιοι. Από το τι τρώμε, τι πίνουμε, πού επενδύουμε, ποιον εμπιστευόμαστε, τι θεραπεία διαλέγουμε, πώς οδηγούμε στον δρόμο, μέχρι το αν φοράμε καπέλο στον ήλιο.

Γιατί κάποια στιγμή το «κράτος που προστατεύει» μετατρέπεται σε κράτος-μπαμπά. Και το κράτος-μπαμπάς έχει ένα σοβαρό ελάττωμα. Για να μας φροντίζει σαν παιδιά, πρέπει προηγουμένως να μας θεωρεί παιδιά.

Δεν γίνεται όμως να απαιτούμε ταυτόχρονα απόλυτη ελευθερία στις επιλογές μας και απόλυτη απαλλαγή από τις συνέπειές τους. «Εγώ αποφασίζω», αλλά αν η απόφαση βγει στραβή «πού ήταν το κράτος;». Και τα δύο μαζί δεν χωράνε εύκολα.

 

Το κράτος οφείλει να μας προστατεύει από τον απατεώνα.

Δεν είναι βέβαιο ότι οφείλει να μας προστατεύει και από τον εαυτό μας.

Διότι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Πάνε οι μπαταρίες, πάνε και τα λεφτά !

Νίκος Τσάφος: Ο άνθρωπος που έλεγε ότι ο λιγνίτης είναι… ακριβός - Documento

https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.99422-6/758765322_1378604740873087_6098280997917792479_n.png?stp=dst-jpg_tt6&cstp=mx266x364&ctp=s266x364&_nc_cat=107&_nc_map=urlgen_bucketless&ccb=1-7&_nc_sid=833d8c&_nc_ohc=6FT4Wei1fFoQ7kNvwFG2WOx&_nc_oc=Adq9RGmzJ3jEKok1eM7hSajI1nfLy36J5zXjV8QyxsZQ7kvYId4IXyD24ZiSZZEEjRzCZI7VDmSzgHG6PWNogK1F&_nc_zt=14&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=aWC-jSdRLn6q0D_EyeM1HQ&_nc_ss=7b289&oh=00_AQI5FrggnqyBr5OLdq14ywCA5LOXOKCJRRUAmRIn_WTofQ&oe=6ABAB482


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΝΑ ΦΡΙΞΕΤΕ... 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Η εταιρεία (ελληνική 100% αλλά όχι απ’ τις μεγάλες που κάνουν χοντρό παιχνίδι, καλά να πάθει…) δεν ζήτησε λεφτά από το ελληνικό κράτος. 

Πήγε μόνη της στην Ευρώπη, κατέθεσε σχέδιο και δικαιολογητικά για την επένδυση που ήθελε να κάνει. 

Οι Βρυξέλλες (CEF όσους γνωρίζουν) ξεσκόνισαν τα στοιχεία, έκαναν ελέγχους σκοπιμότητας και βιωσιμότητας, ενέκριναν ενθουσιωδώς. 

Ενέταξαν την πρόταση στα έργα άμεσης ευρωπαϊκής προτεραιότητας για την ενέργεια και έβγαλαν απόφαση. «Βάζουμε εμείς απ’ ευθείας 117 εκατομμύρια, βάζεις κι εσύ κύριε Έλληνα επενδυτή άλλα 125 από την τσέπη σου. Προχώρα άμεσα, καιγόμαστε.»

Τι επένδυση είναι αυτή; 

Μπαταρίες αποθήκευσης ενέργειας. Το μεγαλύτερο έργο αποθήκευσης μακράς διάρκειας στην Μακεδονία.  

Ναι, αυτές οι μπαταρίες που δίνουν ευστάθεια στο σύστημα και δεν φοβάται μην πάθει κανένα black out το καλοκαίρι, όπως έπαθε η Ισπανία. 

Ναι, αυτές οι περίφημες μπαταρίες, που εμείς δεν έχουμε αλλά έχουν οι Βούλγαροι, με αποτέλεσμα να τους δίνουμε κάθε μεσημέρι τσάμπα το ρεύμα που μας περισσεύει από τις ΑΠΕ και να μας το ξαναπουλάνε εκείνοι το βράδυ σε πενταπλάσια τιμή.

Ναι, αυτές οι μπαταρίες που όταν δουλέψουν θα ρίξουν την τιμή της κιλοβατώρας, θα ανακουφίσουν το ελληνικό νοικοκυριό που βλέπει τον φάκελο λογαριασμού ρεύματος σαν βόμβα έτοιμη να σκάσει στα μούτρα του, θα βοηθήσει τις ελληνικές επιχειρήσεις να μην χάσουν την ανταγωνιστικότητα τους, -είδατε την προχθεσινή τους αγωνιώδη έκκληση για βοήθεια.

Και σε ποια περιοχή παρακαλώ είχε προγραμματιστεί να στηθεί η συστοιχία των μπαταριών;  

Στην Πτολεμαΐδα, όπου κάνουν κρα για επένδυση και θέσεις εργασίας. Ναι, εκεί που σαρώνουν οι λιγνιτιστές και οι Σαμαρο-Βελοπουλαίοι.

Όλα καλά θα πείτε. 

Αμ δε. Διότι το έργο είναι μεν ευρωπαϊκό δίχως διόλου οικονομική συμμετοχή του ελληνικού κράτους, όμως χρειάζεται μια τυπική υπογραφή έγκρισης από την κυβέρνηση. Κι όταν το τελικό χαρτί έφτασε στα χέρια του κυρίου Νίκου Τσάφου, αξιότιμου υφυπουργού περιβάλλοντος και ενέργειας, εκείνος είπε «όχι, δεν υπογράφω».  

Γιατί; 

Διότι έτσι, λογαριασμό θα δώσω τώρα; Δική μου είναι η υπογραφή, ό,τι θέλω την κάνω.

Έβαλαν οι άνθρωποι λυτούς και δεμένους να καταλάβουν γιατί δεν παίρνουν μια τυπική υπογραφή, για ένα έργο που η χώρα το χρειάζεται όπως ο αφυδατωμένος το νερό. Είχαν ξοδέψει πολύ χρήμα για τις μελέτες, είχαν δεσμεύσει περιοχές την Πτολεμαΐδα, είχαν έρθει σε συνεννόηση με δήμους και φορείς εκεί πάνω, είχαν υπογράψει αρχικές συμβάσεις με εταιρείες εξοπλισμού. Αλλά το κυριότερο, είχαν προθεσμία από την Ευρώπη.

Ο υφυπουργός, στις οχλήσεις, στις συσκέψεις και σ’ όσους κατάφερναν να τον προσεγγίσουν (είναι και δυσεύρετος), απαντούσε άλλα πράγματα, κατά περίπτωση. 

Σ’ άλλους έλεγε «δεν ήρθαν σε μένα για την επένδυση, πήγαν στο υπουργείο οικονομικών, τώρα με θυμήθηκαν;». 

Σ’ άλλους είπε «αν δώσω σ’ αυτούς, θα πλακώσουν και θα μου ζητούν όλοι».  

Και σ’ άλλους «έχω την πλήρη στήριξη του πρωθυπουργού, μη με ενοχλείτε». 

Ανένδοτος, ακούνητος, ανεπηρέαστος. Μήτε τον προϊστάμενο υπουργό του δεν λογάριασε, μήτε με τις υπηρεσίες του υπουργείου του που του ‘λεγαν να υπογράψει δεν ασχολήθηκε, μήτε την αξιολόγηση της επένδυσης από το υπουργείο οικονομικών που ήταν 15 στα 15 υπολόγισε. Αρνήθηκε.

Οπότε, μία πρωία τούτης της βδομάδας που διανύουμε, πέρασε η προθεσμία. Βζνννν, έφυγαν τα 117 εκατομμύρια και πέταξαν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα να χρηματοδοτήσουν άλλη ενεργειακή επένδυση. Πάνε και τα 125 που θα ‘βαζε ο Έλληνας επενδυτής. 

Άντε βρε, και σε άλλα με υγεία. Κιμπάρηδες είμαστε, επιστρέφουμε λεφτά στους χαζοευρωπαίους και πληρώνουμε τριπλάσιο το ρεύμα που καίμε. Έτσι είναι οι μάγκες.

Δεν ξέρω αν οι Βούλγαροι του ‘στειλαν λουλούδια του Τσάφου, αν δεν το ‘καναν είναι ντιπ αχάριστοι. 

Δεν ξέρω επίσης αν ο Μητσοτάκης...