-----------------------------------------------------------------
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΡΩΝΑΚΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΡΩΝΑΚΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ: Γιατί άντεξε τόσα χρόνια?
Στις 9 Νοεμβρίου 1989 το Τείχος του Βερολίνου
έπεσε και η Ευρώπη άλλαξε για πάντα. Ακολουθεί ένα κείμενο που
δημοσιεύτηκε στην Athens Voice πριν 6 χρόνια με την ευκαιρία της 20ης
επετείου.
Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΟΡΩΝΑΚΗ
Χρόνια μετά, πολλά έχουν ειπωθεί για την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Πολύ λιγότερα για τους λόγους που άντεξε τόσο.
-----------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------
Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου () αποκάλυψε τα βαθιά προβλήματα του
λεγόμενου Υπαρκτού Σοσιαλισμού σε όλους τους τομείς λειτουργίας του. Τα
δυτικά ακροατήρια, όταν άρχισαν να συνέρχονται από το σοκ που τους
προκάλεσε η «αμαχητί» πτώση του συμβόλου της ψυχροπολεμικής διαίρεσης
του πλανήτη, διαπίστωσαν μέσω των δυτικών ΜΜΕ την απίστευτη κατάσταση
στην οποία βρισκόταν η Ανατολική Γερμανία σε κάθε επίπεδο της ζωής.
Ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος χωρίς ελευθερία
έκφρασης για τους πολίτες του, μια οικονομία στα πρόθυρα της
κατάρρευσης, υποδομές, δρόμοι, εργοστάσια, κατοικίες σε κακό χάλι,
έλλειψη καταναλωτικών αγαθών και περιβάλλον εξαιρετικά επιβαρημένο από
τις απαρχαιωμένες βιομηχανικές δομές της χώρας. Η εικόνα που
αποκαλύφθηκε σχεδόν εξηγούσε την ύπαρξη του Τείχους: Ποιος θα ήθελε να
ζήσει σε μια τέτοια χώρα αν είχε τη δυνατότητα να φύγει μακριά;
Μόνο αν
αυτή η χώρα φυλάκιζε τους ίδιους τους πολίτες της (όπως από το 1961 είχε
κάνει με την ανέγερση του Τείχους) θα μπορούσε να τους κρατήσει εντός
των συνόρων της.
Ελάχιστοι δυτικοί προσπάθησαν τότε να αναλύσουν
βαθύτερα το ίδιο το φαινόμενο της επιβίωσης του καθεστώτος για τέσσερις
ολόκληρες δεκαετίες και αρκέστηκαν στην εξήγηση της καταπίεσης των
πολιτών και την ουσιαστική φυλάκισή τους εντός των συνόρων.
Έτσι, η
δυτική κοινή γνώμη κατέληξε εύκολα στο συμπέρασμα ότι με την πτώση του
Τείχους και την κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού το Καλό επικράτησε
του Κακού. Ένα συμπέρασμα απλοϊκό, αλλά και σύνηθες, στη συλλογική
ερμηνεία ιστορικών γεγονότων και αλλαγών. Σ’ αυτό βέβαια συνέβαλε και η
στάση των ίδιων των Aνατολικογερμανών, που το πρώτο πράγμα που έκαναν
ήταν να εκμεταλλευτούν μαζικά την καταναλωτική ευδαιμονία που προσωρινά
τους προσφέρθηκε εν είδει φιλανθρωπίας, με την παράλογη οικονομικά
απόφαση της κυβέρνησης της Βόννης να ανταλλαχθούν τα ανατολικογερμανικά
μάρκα με δυτικά σε αναλογία 1:1.
Όταν όμως τα εύκολα δυτικά μάρκα έγιναν όλα έγχρωμες
τηλεοράσεις και βίντεο, όταν οι ελεύθερες εκλογές ήταν πια μια
κεκτημένη πραγματικότητα για τους πρώην καταπιεσμένους ανατολικούς, όταν
η μετακίνησή τους στο εξωτερικό έγινε θεωρητικά εφικτή αλλά στην
πραγματικότητα αδύνατη λόγω του δυσβάστακτου κόστους και η αισιοδοξία
της επανένωσης άρχισε να ξεφτίζει, η σκληρή πραγματικότητα έπρεπε να
αντιμετωπιστεί.
Η επιβίωση στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς και σε
μια κοινωνία με ελάχιστες συλλογικές αξίες και δομές άρχισε να γίνεται
άγρια για πολλούς από τους ανθρώπους αυτούς, που είχαν μεγαλώσει έχοντας
τις βασικές τους ανάγκες εξασφαλισμένες από το κράτος. Αυτό το
κράτος-δυνάστης ήταν ταυτόχρονα και κράτος-προστάτης, έστω και με τρόπο
ανεπαρκή. Οι προθέσεις των μελών του καθεστώτος να προσφέρουν ολοένα και
υψηλότερο βιοτικό επίπεδο στους πολίτες της χώρας ήταν συχνά γνήσιες,
αφού γνώριζαν ότι κάτι τέτοιο θα ενίσχυε την εδραίωση του συστήματος.
Η εκπαίδευση, η εργασία, η στέγαση, η περίθαλψη, η
πρόνοια ήταν αγαθά αυτονόητα στην παλιά ανατολικογερμανική κοινωνία. Οι
κοινωνικές δομές, οι σύλλογοι, τα εργατικά σωματεία, οι οργανώσεις της
νεολαίας και των γυναικών, οι δυνατότητες ποιοτικής ψυχαγωγίας, άθλησης
και άλλων κοινωνικών δραστηριοτήτων, η κουλτούρα της εθελοντικής
εργασίας τα Σαββατοκύριακα για την αναβάθμιση των δημόσιων χώρων και
γενικότερα η ενισχυμένη κοινωνική παρουσία πρόσφεραν στους πολίτες μια
αίσθηση ασφάλειας, συλλογικότητας και αλληλεγγύης, που δεν βρήκαν στη
νέα τους ενωμένη πατρίδα.
Ο καθένας ήταν τώρα μόνος του, μια μονάδα που έπρεπε
να αγωνιστεί σκληρά για την επιβίωσή της σε ένα περιβάλλον άκρως
ανταγωνιστικό και πολλές φορές εχθρικό σε αυτούς που δεν ήξεραν τους
κανόνες του παιχνιδιού και δεν είχε χρειαστεί ποτέ να αναπτύξουν
μηχανισμούς επιβίωσης μέσα σ’ αυτό.
Το φαινόμενο της νοσταλγίας για την παλιά τάξη πραγμάτων και ειδικά για την καθημερινότητά της (ostalgie – από το ost-ανατολικό και nostalgie) εμφανίστηκε λίγο μετά τα πρώτα αισιόδοξα χρόνια της επανένωσης.
Και τότε ήταν που κάποιοι ιστορικοί άρχισαν να
ανακαλύπτουν ότι η κυρίαρχη εικόνα της καθημερινής ζωής, όπως
παρουσιάστηκε μετά την κατάρρευση του Τείχους, παρέβλεψε πολλά στοιχεία
που θα έδιναν μια πιο πλήρη και αντικειμενική εξήγηση για το πώς το
κράτος της Ανατολικής Γερμανίας κατάφερε να επιβιώσει τόσα χρόνια.
Πέρα από την καταπίεση του καθεστώτος, την
παντοδυναμία της Στάζι και την έλλειψη καταναλωτικών αγαθών, οι
μελετητές της κοινωνικής ιστορίας της Ανατολικής Γερμανίας άρχισαν να
διαπιστώνουν ότι οι πολίτες της χώρας ζούσαν μια «εντελώς κανονική
καθημερινή ζωή». Ότι ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού συμμετείχε ενεργά
στις δομές αυτού που τελικά ονόμασαν «Συμμετοχική δικτατορία»:
Ετικέτες
ΓΕΡΜΑΝΙΑ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ,
ΚΟΡΩΝΑΚΗΣ,
ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ
TEIXOΣ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ - ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Το χρονικό των γεγονότων που άλλαξαν τον πλανήτη γκρεμίζοντας τον κομμουνισμό
Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΟΡΩΝΑΚΗ
1989
Η Περεστρόικα βρίσκεται στον 5ο χρόνο της και ο αέρας ελευθερίας που
άρχισε να φυσάει στην ανατολική Ευρώπη το 1985 με την εκλογή του
Σοβιετικού ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στο ανώτατο αξίωμα της χώρας του,
γίνεται θύελλα που σαρώνει τα κομμουνιστικά καθεστώτα.
Τα γεγονότα που οδήγησαν στην 9η Νοεμβρίου
Ιανουάριος Ο Τζορτζ Μπους διαδέχεται στην προεδρία
των ΗΠΑ τον Ρόναλντ Ρέιγκαν. / Το πολωνικό Κομμουνιστικό Κόμμα
νομιμοποιεί το συνδικάτο Αλληλεγγύη του Λεχ Βαλέσα και αρχίζει μαζί του
συνεχείς συνομιλίες.
Φεβρουάριος Οι τελευταίες σοβιετικές δυνάμεις
εγκαταλείπουν το Αφγανιστάν μετά από 9 αιματηρά χρόνια ανεπιτυχούς
προσπάθειας να εγκαταστήσουν κομμουνιστικό καθεστώς.
Μάρτιος Πάνω από 100 χιλιάδες διαδηλωτές ζητούν
δημοκρατία στους δρόμους της Βουδαπέστης. Ο Γκορμπατσόφ δηλώνει ότι η
ΕΣΣΔ δεν πρόκειται να αναμειχθεί στις εσωτερικές εξελίξεις των
κομμουνιστικών χωρών.
Απρίλιος Αρχίζει η απόσυρση σοβιετικών στρατευμάτων από την Ουγγαρία.
Μάιος Η Ουγγαρία ξηλώνει 250 χλμ. συρμάτινους φράχτες στα σύνορά της με την Αυστρία.
Ιούνιος Κορύφωση των αιματηρών διαδηλώσεων στην
πλατεία Τιενανμέν του Πεκίνου. / 250.000 διαδηλωτές συγκεντρώνονται στη
Βουδαπέστη για την αποκατάσταση του ιστορικού μεταρρυθμιστή ηγέτη της
Ογγαρίας Ίμρε Νάγκι που είχε εκτελεστεί από το καθεστώς το 1958.
Ιούλιος 300 χιλιάδες ανθρακωρύχοι απεργούν στη
Σιβηρία, ζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής. / Ο στρατηγός Γιαρουζέλσκι
εκλέγεται στο νέο αξίωμα του Προέδρου της Πολωνίας.
Αύγουστος Μεγάλη διαδήλωση στην Τσεχοσλοβακία για
την επέτειο της καταστολής της «Άνοιξης της Πράγας». / 2 εκατ. Εσθονοί,
Λετονοί και Λιθουανοί σχηματίζουν ανθρώπινη αλυσίδα 600 χλμ.
διαμαρτυρόμενοι για την κατοχή από την ΕΣΣΔ και ζητούν ανεξαρτησία. / Ο
Ταντέους Μαζοβιέτσκι γίνεται ο πρώτος μη κομμουνιστής πρωθυπουργός της
Πολωνίας από το 1947.
Σεπτέμβριος Η ουγγρική κυβέρνηση ανοίγει τα σύνορά
της για τους Ανατολικογερμανούς που καταφθάνουν κατά χιλιάδες. /
Ανατολικογερμανοί κατασκηνώνουν στις πρεσβείες της Δυτικής Γερμανίας σε
Βουδαπέστη, Πράγα και Βαρσοβία, ζητώντας πολιτικό άσυλο.
Οκτώβριος Το ανατολικογερμανικό καθεστώς κλείνει τα
σύνορα με την Τσεχοσλοβακία για να αποτρέψει τη μαζική φυγή. / Αρχίζουν
οι εβδομαδιαίες διαδηλώσεις στη Λειψία της Ανατολικής Γερμανίας με
αίτημα περισσότερες ελευθερίες. Οι διαδηλώσεις εξαπλώνονται και σε άλλες
πόλεις και γίνονται σχεδόν καθημερινές. / Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ
επισκέπτεται το Ανατολικό Βερολίνο για τον εορτασμό των 40 χρόνων της
Ανατολικής Γερμανίας και οι πολίτες τον υποδέχονται στους δρόμους
φωνάζοντας «Γκόρμπι, βοήθησέ μας!» / Ο Έριχ Χόνεκερ υποχρεώνεται να
εγκαταλείψει την ηγεσία της Ανατολικής Γερμανίας μετά από 19 χρόνια. Τον
διαδέχεται ο Έγκον Κρενζ.
Νοέμβριος Ο καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας
Χέλμουτ Κολ καλεί το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ανατολικής Γερμανίας να
εγκαταλείψει το μονοπώλιο της εξουσίας. / Πάνω από 1 εκατ. πολίτες
διαδηλώνουν στην Αλεξάντερπλατς στις 4 Νοεμβρίου.
Η Πτώση:
9 Νοεμβρίου Το Πολιτικό Γραφείο του Κόμματος,
πανικόβλητο από τις εξελίξεις, έχει ζητήσει από το υπουργικό συμβούλιο
της Ανατολικής Γερμανίας να επεξεργαστεί ένα σχέδιο που θα επιτρέπει
στους Ανατολικογερμανούς πολίτες να αιτηθούν άδεια εξόδου και μόνιμης
μετανάστευσης από τη χώρα. Ένα μικρό μόνο ποσοστό των πολιτών διαθέτει
διαβατήρια και το σχέδιο για την αποφυγή μαζικής εξόδου είναι η σταδιακή
έκδοση νέων διαβατηρίων μετά τη διαδικασία των αιτήσεων. Η απόφαση
πρόκειται να ανακοινωθεί την επόμενη μέρα, ώστε να προλάβουν να
ειδοποιηθούν οι υπηρεσίες της χώρας.
Η συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου εγκρίνει το
σχέδιο και ο Έγκον Κρενζ αναθέτει στον κυβερνητικό εκπρόσωπο Γκίντερ
Σαμπόφσκι να το ανακοινώσει σε συνέντευξη Τύπου στις 6 το απόγευμα.
Ο Σαμπόφσκι όμως δεν βρισκόταν στις προηγούμενες
συνεδριάσεις και δεν γνωρίζει τι ακριβώς έχει ειπωθεί ούτε το ακριβές
κείμενο των αποφάσεων. Στο τέλος της συνέντευξης Τύπου, που μεταδίδεται
ζωντανά από την τηλεόραση, διαβάζει το κείμενο της απόφασης που του
έχει παραδοθεί, σύμφωνα με το οποίο πρόκειται πλέον να επιτραπεί στους
πολίτες να ταξιδεύουν και να εγκαταλείπουν μονίμως τη χώρα, εάν το
επιθυμούν, και οι αιτήσεις θα γίνονται γρήγορα δεκτές χωρίς
γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Μόλις τελειώνει, ένας ξένος ανταποκριτής τον ρωτάει:
«Από πότε αρχίζει η ισχύς της απόφασης;»
Χωρίς να είναι βέβαιος, ο
Σαμπόφσκι ξύνει το κεφάλι του και ψάχνει τα χαρτιά του. Παραβλέπει τη
σημείωση ότι το δελτίο Τύπου θα εκδοθεί την επομένη, 10 Νοεμβρίου στις
4, αλλά βλέπει κάπου τις λέξεις «άμεσα» και «χωρίς καθυστέρηση». Αυτό απαντάει τελικά και στους έκπληκτους δημοσιογράφους.
Η συνέντευξη Τύπου λήγει μετά από λίγα λεπτά, στις
7:01, αλλά οι λέξεις αυτές, αποτέλεσμα κακής συνεννόησης και ενημέρωσης,
έμελλε να σφραγίσουν το πιστοποιητικό θανάτου της Ανατολικής Γερμανίας
και να χαρακτηρίσουν το μεγαλύτερο επικοινωνιακό φιάσκο στη ιστορία των
συνεντεύξεων Τύπου.
Το Associated Press τηλεγραφεί στις 7:05: «Η ΛΔΓ ανοίγει τα σύνορά της»
και ακολουθεί καταιγισμός από όλα τα δυτικά Μέσα. Τα δελτία των 8 σε
ολόκληρο τον πλανήτη παίζουν την είδηση πρώτο θέμα και οι αποσβολωμένοι
ανατολικογερμανοί που παρακολουθούν ξένα κανάλια δεν πιστεύουν στα αυτιά
τους.
Μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα, βγαίνουν στους δρόμους,
καβαλάνε μαζικά τα Τραμπάντ τους και κατευθύνονται προς τα σημεία
εξόδου. Το ίδιο συμβαίνει και με τους δυτικοβερολινέζους συμπατριώτες
τους. Βουτάνε μπουκάλια κρασί και σαμπάνιες και βγαίνουν στους δρόμους
με κατεύθυνση το Τείχος που τους χωρίζει από τους αδερφούς τους
Γερμανούς για 28 ολόκληρα χρόνια.
Για πρώτη φορά στην Ιστορία, γεγονός δημοσιοποιείται
πρώτα από τα ΜΜΕ και μετά συμβαίνει. Οι δυτικές τηλεοράσεις πυροδοτούν
μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία χωρίς προηγούμενο και το Βερολίνο
πλημυρρίζει κόσμο και από τις δύο πλευρές του Τείχους.
Οι ανατολικοί στρατιώτες που φρουρούν τα συνοριακά
περάσματα και ολόκληρο το Τείχος, μην έχοντας οδηγίες, κοιτούν περιδεείς
τους συμπατριώτες τους να καταφθάνουν κατά δεκάδες χιλιάδες.
Η ιεραρχία, καθώς οι εκκλήσεις για οδηγίες
ανεβαίνουν προς τα πάνω, είναι ανίδεη για τις εξελίξεις, το ίδιο και η
νομενκλατούρα του Πολιτικού Γραφείου που συνεδριάζει κεκλεισμένων των
θυρών και δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι η χώρα τους, το παγωμένο αυτό
βράδυ της 9ης Νοεμβρίου 1989, παύει να υπάρχει.
Οι συνοριοφύλακες στην αρχή, απεγνωσμένοι από την
έλλειψη οδηγιών, λένε στα πλήθη να επιστρέψουν την επομένη, κάποιοι
επικεφαλής καλούν οπλισμένες ενισχύσεις, αλλά η πίεση και η μέθη του
πλήθους είναι τέτοιες που τελικά στις 11:00 ανοίγουν τις μπάρες και
αφήνουν τους Βερολινέζους να ενωθούν σε ένα ξέφρενο ολονύχτιο πάρτι.
Οι 350 χιλιάδες Σοβιετικοί στρατιώτες που βρίσκονται
στη χώρα παραμένουν κλεισμένοι στους κοιτώνες τους και το Τείχος, μαζί
με ολόκληρο το κομμουνιστικό μπλοκ, καταρρέει χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.
Η Μέρκελ μάς φταίει
Toυ Βαγγέλη Κορωνάκη
Χτες το πρωί στο λεωφορείο μπήκε ελεγκτής εισιτηρίων. Ζήτησε να δει τα εισιτήριά μας. Δύο παρέες νεαρών δεν είχαν.
Η μια είπε ότι δεν βρήκε στα περίπτερα. Η άλλη ότι δεν είχε λεφτά (τα τεράστια κύπελλα καφέ που κρατούσαν στα χέρια ήταν προφανώς κερασμένα από τα Starbucks). Ο ελεγκτής, χωρίς να κάνει καμία ερώτηση - αν είναι άνεργοι, αν έχουν οικονομικό πρόβλημα, κάτι που θα μπορούσε τέλος πάντων να εκληφθεί σαν ανθρώπινη δικαιολογία - απλά τους προσπέρασε και κατέβηκε στην επόμενη στάση.
Οι υπόλοιποι επιβάτες κοιταζόμασταν μεταξύ μας με απορία. Ανάμεσά μας ήταν ένας δύο μετανάστες, μερικοί ηλικιωμένοι - σίγουρα συνταξιούχοι και κάποιος με τη «Χρυσή Ευκαιρία» στο χέρι που θα στοιχημάτιζα ότι δεν έψαχνε να επενδύσει σε ακίνητα. Όλοι είχαμε επικυρώσει τα εισιτήριά μας ή είχαμε κάρτες.
Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι σκέφτηκαν ό,τι κι εγώ: «Αυτός ο κύριος ανεβοκατεβαίνει στα λεωφορεία περιμένοντας να περάσει η βάρδια του και να πάει στο σπίτι του. Στο τέλος κάθε μήνα εισπράττει ένα μισθό που δεν πληρώνεται μόνο από τους επιβάτες των λεωφορείων αλλά, αφού η εταιρία του είναι ελλειμματική, και από τους φόρους ανθρώπων που δεν έχουν δει ποτέ αστική συγκοινωνία. Α, και κάνα δυο φορές το μήνα κάνει απεργία ζητώντας να διατηρήσει τα δικαίως κεκτημένα του»
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ,
ΕΛΛΑΔΑ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΚΟΡΩΝΑΚΗΣ,
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ,
ATHENSVOICE
Οι μύθοι της δραχμής
Toυ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΟΡΩΝΑΚΗ
Μέσα από την εφιαλτική συζήτηση που άνοιξε περί της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και της επιστροφής στη δραχμή γίνεται σταδιακά φανερό ποιοι επιδιώκουν μια τέτοια εξέλιξη: Αυτοί που έχουν από καιρό τις περιουσίες τους στο εξωτερικό και ελπίζουν με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα να τις πολλαπλασιάσουν και να αγοράσουν τα πάντα για ένα κομμάτι ψωμί, αλλά κι αυτοί που έχουν δημιουργήσει υπέρογκα χρέη προς κάθε κατεύθυνση και ελπίζουν πως μέσα στη γενική κατάρρευση θα καταφέρουν να διασωθούν.
Συχνά, οι δύο αυτές κατηγορίες «συμπατριωτών» μας ταυτίζονται και είναι αυτοί που στην αρχή διακριτικά, σιγά-σιγά σαφέστερα και σε λίγο καιρό ξεκάθαρα, θα ζητούν την έξοδο από το ευρώ σαν τη μοναδική λύση σωτηρίας.
Ευτυχώς έως τώρα η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού κατανοούσε πολύ καλά τι έχει να χάσει από μια τέτοια εξέλιξη. Όμως τα ατέλειωτα ισοπεδωτικά μέτρα πάνε να δημιουργήσουν και μια τρίτη αυξανόμενη κατηγορία Ελλήνων, που έχοντας χάσει τα πάντα και βρισκόμενοι σε απόγνωση μπροστά σε υποχρεώσεις που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν, μετατρέπονται σε ακροατές και θετικούς αποδέκτες της προπαγάνδας των συμφερόντων της δραχμής. Οι μύθοι που καλλιεργούν συστηματικά, συχνά υιοθετούνται από τους απελπισμένους πολίτες αβασάνιστα.
Ας δούμε κάποιους από αυτούς και τον αντίλογό τους:
Ετικέτες
ΕΛΛΑΔΑ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΚΟΡΩΝΑΚΗΣ,
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ATHENSVOICE
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)



