25η ΜΑΡΤΙΟΥ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΑΓΙΑΔΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από τη δολοφονία του Καποδίστρια στον εθνομηδενισμό

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΗΦΑΙΣΤΟΥ

Με αφετηρία την δολοφονία του Καποδίστρια το Ελληνικό κράτος διένυσε μια περιπετειώδη τροχιά δύο αιώνων που καταλήγει στο κατηφόρισμα της δεκαετίας του 2010 όταν κοινωνία, οικονομία και πολίτες δέχονται ανελέητα μεταμοντέρνα πλήγματα. 

Το κύριο αίτιο των παθολογιών δύο αιώνων οφείλεται στο γεγονός ότι δεν δημιουργήθηκαν πολιτειακές δομές συμβατές με την πολιτική ανθρωπολογία της θεμέλιας Ελληνικής κοινωνίας.

Επαναστατώντας κατά της Οθωμανικής δυναστείας το 1821 αξίωσαν αυτό που ήξεραν: Εντός των δημοκρατικά συγκροτημένων Πόλεων ο αυτεξούσιος πολίτης να είναι εντολέας της ανακλητής εξουσίας και οι Πόλεις δια των αντιπροσώπων τους να είναι εντολείς κάποιου είδους κεντρικού κράτους-κοσμοσυστήματος-συμπολιτείας. Ούτε ιδεολογίες ούτε κόμματα μόνο Δημοκρατία. 

 

Ως προς αυτό είναι αναγκαίες δύο καίριες προκαταρτικές επισημάνσεις.

 

Πρώτον, για εγγενείς αντικειμενικούς ιστορικούς λόγους η συγκρότηση μιας Ελληνικής συμπολιτείας στα Βαλκάνια και στην Μικρά Ασία τον 18ο αιώνα ήταν ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα. Επί αιώνες οι Πόλεις ανήκαν μεν στο Ελληνικό έθνος αλλά όπως πάντα συνέβαινε από αρχαιοτάτων χρόνων η κάθε Πόλη διέθετε μια διαχρονικά διαφορετικά σμιλευμένη πολιτική ανθρωπολογία όπως την διαμόρφωσαν οι ιστορικές προϋποθέσεις κάθε τοπικής Ελληνικής κοινότητας. Αυτή η διαφοροποίηση, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι για να επιβιώσουν έμαθαν να συναλλάσσονται με υπέρτερες εξουσίες, αφενός δυσχέραινε μια κοινή υψηλή στρατηγική πριν και μετά την Επανάσταση του 1821 και αφετέρου διαρκώς εκκολάπτονταν εμφύλιες διενέξεις. Ήταν επίσης τρωτοί σε πρακτικές διαίρει και βασίλευε των μεγάλων δυνάμεων.
 

Δεύτερον, αναμενόμενα και λογικότατα οι μεγάλες δυνάμεις δεν ευνοούσαν ανάδειξη ενός ισχυρού Ελληνικού κράτους στην κρίσιμη αυτή γεωπολιτική ζώνη της Περιμέτρου της Ευρασίας. Αυτό ενισχυόταν από το γεγονός ότι σε ένα κόσμο δεσποτικών καθεστώτων θα ήταν και το μόνο δημοκρατικό, κάτι στο οποίο οι ηγεμονικές δυνάμεις με λόγια και πράξεις αποθάρρυναν. Οι Έλληνες ήταν περίπου 9 εκατομμύρια, όσοι περίπου και οι Βρετανοί. Ένα Ελληνικό κράτος οποιουδήποτε είδους στην περιφέρεια αυτή θα σήμαινε την ανάδυση μιας Ελληνικής υπερδύναμης που θα αμφισβητούσε την επιρροή του Ηνωμένου Βασιλείου ως της κυρίαρχης ναυτικής δύναμης.

Αναντίστοιχοι θεσμοί

Χωρίς να επεκταθούμε εδώ στα γεγονότα μέχρι και τον θάνατο του Ιωάννη Καποδίστρια, υπογραμμίζεται ότι τα προβλήματα που η Ελλάδα αντιμετώπισε και που συνεχίζει να αντιμετωπίζει επί δύο αιώνες μετά την δολοφονία του, οφείλονται στο γεγονός ότι αφετηριακά το Ελληνικό κράτος κτίστηκε με τρόπο που δεν αντιστοιχεί στον πάμπλουτο Ελληνικό πολιτισμό και στις δοκιμασμένες Ελληνικές πολιτικές παραδόσεις. Κατά συνέπεια η δομή, η φυσιογνωμία και οι θεσμοί βρίσκονταν και συνεχίζουν να βρίσκονται σε αναντιστοιχία με την Ελληνική πολιτική ανθρωπολογία καθιστώντας την δημοκρατική νομιμοποίηση του κράτους δύσκολη ή ανέφικτη.

 

Παραμένει γεγονός ότι πολιτικά επιτεύγματα πολλών χιλιετιών των δημοκρατικά προσανατολισμένων Ελληνικών Πόλεων είχαν ως αποτέλεσμα η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να ανοίξει ιστορικό παράθυρο ευκαιρίας για την εθνική ανεξαρτησία των Ελλήνων και για την δημιουργία πολιτειακών δομών που θα εδράζονταν πάνω στον πάμπλουτο Ελληνικό εθνικό πολιτισμό και στις πολιτικές παραδόσεις της Ελληνικότητας. Στον πυρήνα αυτών των πολιτικών παραδόσεων κόχλαζαν αξιώσεις για Δημοκρατία και Ελευθερία προϋπόθεση των οποίων ήταν η Εθνική Ανεξαρτησία.
 

Εάν λάβουμε υπόψη ότι σε αυτή την ιστορική περίοδο μόλις αναδυόταν και διαμορφωνόταν το σύγχρονο κρατοκεντρικό διεθνές σύστημα όπως το γνωρίζουμε σήμερα, δύο αλληλένδετα ζητήματα τέθηκαν επί τάπητος.
 

Πρώτον, κατά πόσο το υπό ίδρυση ανεξάρτητο κράτος θα είχε την συγκεντρωτική μορφή των Δυτικών δεσποτικών κρατών. Εάν κάτι τέτοιο αποφασιζόταν θα σήμαινε αναίρεση των αξιώσεων των Πόλεων να είναι αυτεξούσιες και εντολείς του κράτους.
 

Δεύτερον, κατά πόσο «το έθνος θα διαμόρφωνε το κράτος». Το κατά πόσο δηλαδή το νέο κράτος θα ενσάρκωνε τον Ελληνικό εθνικό πολιτικό πολιτισμό που θα του προσέδιδε δυναμική ανάπτυξης και προσαρμογής στο διεθνές περιβάλλον του 18ου και 19ου αιώνα. Ως γενικός προσανατολισμός αυτό σημαίνει ότι ο πολίτης θα μπορεί να καθίσταται ολοένα και περισσότερο εντολέας της εξουσίας, η κοινωνία να εδραιώνεται ως ο κάτοχος του κράτους και οι ασκούντες εξουσία να είναι εμπράγματα εντολοδόχοι και ανακλητοί.

Όχι Επαναστάσεις και όχι Δημοκρατία

Με αυτό το σκεπτικό κατά νου κανείς θα πρέπει να λάβει υπόψη ποιες ήταν οι αξιώσεις των Επαναστατών. 

 

Ολοφάνερα επιζητούσαν δημιουργία δομών συμβατών με τις διαχρονικές πολιτικές εμπειρίες του Ελληνικού έθνους. Πρωτίστως, αφενός δημοκρατία ενδο-Πολιτειακά όπως επί αιώνες ίσχυε εντός των πόλεων και αφετέρου αντιπροσώπευση αυτών των πόλεων σε κάποιου είδους κεντρική κρατική δομή την ακριβή μορφή της οποίας αναζητούσαν.
 

Αυτά διαπιστώνει κανείς μελετώντας τις αποφάσεις των Εθνοσυνελεύσεων και όχι μόνο. Όμως, αυτές οι αξιώσεις των Ελλήνων εγέρθηκαν σε μια εξαιρετικά δυσμενή ιστορική φάση, όταν το 1815 μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους στο Κογκρέσο της Βιέννης οι ηγεμονικές δυνάμεις αποφάσισαν: Όχι Επαναστάσεις και όχι Δημοκρατία.
 

Εξ αντικειμένου οι ενδό-ελληνικές και διεθνείς συγκυρίες προκαλούσαν αδιέξοδα τα οποία ο Καποδίστριας, πολιτική προσωπικότητα των πιο υψηλών βαθμίδων παγκοσμίως, προσπάθησε να υπερβεί ελισσόμενος με σκοπό μια υπό τις περιστάσεις εφικτή μεταβατική αφετηρία που θα δρομολογούσε το νεοσύστατο κράτος προς την κατεύθυνση που επιθυμούσαν οι Έλληνες. Τουτέστιν, αφενός δημοκρατία εντός των Πόλεων και αφετέρου κάποιου είδους συμπολιτειακή, κοσμοσυστημική και συνάμα κρατική οργάνωση που θα ήταν ανεκτή στο τότε διεθνές περιβάλλον. Έπρεπε, δηλαδή, κυριολεκτικά, να τετραγωνιστεί ο κύκλος.
Στο σημείο αυτό χρήζει να τονιστεί ότι οι συμπολιτειακές/κοσμοσυστημικές τάσεις στον κόσμο των ελληνικών πόλεων εντοπίζονται ήδη στην Αρχαιότητα. Άρχισαν να διαμορφώνονται από τις κοσμοαντιλήψεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, συνεχίστηκαν στους ελληνιστικούς χρόνους πριν την επέλαση των Ρωμαίων και συγκροτήθηκαν με συγκεκριμένο τρόπο στην Βυζαντινή Οικουμένη. Να υπογραμμιστεί μόνο ότι μέσα στο Βυζαντινό Κοσμοσύστημα οι Πόλεις αυτό-θεσπίζονταν και διαμέσου της Συγκλήτου των Πόλεων ήταν οι εντολείς του Βασιλέα της Βασιλεύουσας Πόλης.

Η πολιτική παιδεία των επαναστατών

Η πτώση της Κωνσταντινούπολης και η έλευση των Οθωμανών υπέταξε πολλούς και εξισλάμισε ουκ ολίγους, πλην, τελικά η Υψηλή Πύλη τους άφησε να αυτό-θεσπίζονται πληρώνοντας φόρους. Συναφώς, όπως τεκμηρίωσε ο Γιώργος Κοντογιώργης, μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τα Κοινά και οι Πόλεις είχαν την δυνατότητα να αυτό-θεσπίζονται και να αυτοδιοικούνται με τον ίδιο τρόπο όπως στην κλασική εποχή.
 

Αυτή η εμπράγματη δημοκρατική πολιτική τριβή είναι και ο λόγος για τον οποίο οι Επαναστάτες του 1821 –ακόμη και αυτοί που δεν ήξεραν γραφή όπως ο Μακρυγιάννης αλλά και πολλοί– διέθεταν πολιτική παιδεία υψηλοτάτων βαθμίδων.  

 

Μια τέτοια παιδεία δεν διδάσκεται παρά μόνο κατακτιέται με τριβή μέσα στο δήμο της Δημοκρατίας. Έτσι διαιωνίστηκαν οι μακραίωνες Ελληνικές πολιτικές παραδόσεις και σε αυτό οφείλεται το γεγονός ότι τον 18ο αιώνα οι Πόλεις και τα Κοινά διέθεταν πολιτική ανθρωπολογία υψηλοτάτης πολιτικής υπόστασης. Το 1821 ήταν πανέτοιμοι να Επαναστατήσουν αξιώνοντας Δημοκρατία και συλλογική ελευθερία, δηλαδή Εθνική Ανεξαρτησία.
 

Στο σημείο αυτό χρήζει να τονιστεί ότι δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς με ανυπόστατα εθνομηδενιστικά θεωρήματα και ιδεολογήματα για την πολιτική ανθρωπολογία και την εθνική υπόσταση των Ελλήνων τον 18ο αιώνα πριν και μετά την Επανάσταση του 1821. Δεν είχαν ανάγκη κάποιο κράτος που θα κατασκεύαζε κάποιο αδιευκρίνιστων ιδιοτήτων έθνος γιατί όπως ήδη υπαινιχθήκαμε Ελληνικό Έθνος προϋπήρχε και οι Έλληνες των Πόλεων που διέθεταν πολιτική παιδεία υψηλής υπόστασης αξίωναν όχι ατομικά δικαιώματα αλλά αληθινή δημοκρατία σύμφωνα με τις προαιώνιες ελληνικές πολιτικές παραδόσεις. Διαβάζοντας τον Ρήγα Βελεστινλή ή τον Μακρυγιάννη, και όχι μόνο, κανείς κατανοεί ότι οι πολιτικές παραδόσεις της Ελληνικότητας ήταν ο άξονας των διάσπαρτων μελών Ελληνικού έθνους.
 

Η ελληνική πολιτική ανθρωπολογία του 18ου αιώνα, υπογραμμίζεται, καμιά σχέση δεν είχε με τους δύσμοιρους είλωτες και δουλοπάροικους («αβράκωτους», “sans culottes”»). Μόνο περιγράφοντας επισημαίνεται ότι επί μια χιλιετία στερούνταν σταθερής γλώσσας, σταθερού πολιτισμού και ταυτότητας και στο Παρίσι εξεγέρθηκαν ζητώντας ατομικά δικαιώματα. Είναι ένα πράγμα η εξέγερση κατά της κτηνωδίας με αίτημα στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα και άλλο η Επανάσταση που ώριμα και αποκρυσταλλωμένα αξιώνει Πολιτεία δημοκρατική και ελεύθερη.

Η επιβολή της ξενοκρατίας

Παρά το γεγονός ότι ο Καποδίστριας ελίχθηκε επιτυχώς ενάντια στις τότε ηγεμονικές δυνάμεις ιδρύοντας κράτος και θέτοντας αξιώσεις για τα υπόλοιπα μέρη όπου ζούσαν Έλληνες, η δολοφονία του μας οδηγεί κατευθείαν στο σήμερα. Ο πρώτος νόμος των Βαυαρών ήταν η κατάργηση του αυτεξούσιου των Πόλεων, δηλαδή την αναίρεση της δημοκρατικής συγκρότησης των Ελλήνων.
 

Έκτοτε...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Κατευνασμός είναι ήττα χωρίς μάχη - Έρχεται «Ανανισμός» σε Βαλκάνια και Ανατολική Μεσόγειο

 

Ο καθηγητής   στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών., στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Παναγιώτης Ήφαιστος,  ειδικός σε θέματα Διεθνούς  Πολιτικής – Κρατικής Θεωρίας / Στρατηγική Θεωρίας, μιλώντας στον 98.4 , εξήγησε γιατί κατά την γνώμη του ο κατευνασμός ως πολιτική επιλογή, έναντι μιας αναθεωρητικής δύναμης όπως η Τουρκία, είναι ήττα χωρίς μάχη .

Η πολιτική ηθική είπε είναι μηδενική στις διεθνείς σχέσεις, όπου το κρατοκεντρικό σύστημα είναι η βάση όλων των χωρών και όχι το θολό τοπίο εννοιών όπως η παγκοσμιοποίηση.
 

Κατά τον Παναγιώτη Ήφαιστο, διαμορφώνεται ένα ιδιότυπο κλίμα «Ανανισμού»  σε Βαλκάνια και Ανατολική Μεσόγειο. 

Για την Ελλάδα από την φραστική «ουδετεροποίηση» του Αιγαίου, επιχειρείται η επισημοποίηση του δόγματος και...

 

ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Χουντικό πραξικόπημα και Τουρκική εισβολή 1974: Έγιναν τα παθήματα μαθήματα;

Αριστερά το Προεδρικό Μέγαρο στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974 με ζημιές από την επίθεση κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος- Στην εικόνα δεξιά 20 Ιουλίου 1974 Τούρκοι στρατιώτες τη στιγμή της εισβολής στην ΚύπροPhoto on the left Harry Dempster via Getty Images - Photo on the right AP

 

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΗΦΑΙΣΤΟΥ
Ομ. Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων – Στρατηγικών Σπουδών, Παν/μιο Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών


Τον Απρίλιο 1967 εκτελέστηκε πραξικόπημα στην Ελλάδα που εγκαθίδρυσε ένα αδίστακτο δικτατορικό καθεστώς και στις 15 Ιούλιου του 1974 εκτελέστηκε το εγκληματικό χουντικό πραξικόπημα στην Κύπρο που επικαλέστηκε η Τουρκία για να εισβάλει στις 20 Ιουλίου του 1974 και να καταλάβει πάνω από το ένα τρίτο της Κυπριακής Δημοκρατίας δημιουργώντας παράνομα τετελεσμένα τα οποία μισό αιώνα μετά συνεχίζονται.  

Τα γεγονότα του 1967 και του 1974 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία αλλά αποτέλεσμα μεταπολεμικών παθογενειών. 

Ένα ερώτημα που τίθεται είναι: Έγιναν τα παθήματα μαθήματα;

Προϋπόθεση για να ισχύσει κάτι τέτοιο είναι να υπερισχύσουν συντριπτικά θέσεις όπως «ποτέ ξανά χουντικές και φασιστικές νοοτροπίες» που καμιά σχέση δεν έχουν με τον Ελληνικό πολιτισμό, «ποτέ ξανά εμφύλιες διαιρέσεις στην βάση ανυπόστατων εσχατολογικών δογμάτων», «ποτέ μεταμφιεσμένες χουντικές νοοτροπίες οποιουδήποτε είδους ή απόχρωσης», «ποτέ ξανά υποχείρια άλλων κρατών» και «πάντα εθνικές στρατηγικές με μοναδικό κριτήριο την εκπλήρωση των θεμιτών και νόμιμων εθνικών συμφερόντων».

Η εθνική στρατηγική για να καταστεί εφικτή και για να είναι αξιόπιστη απαιτεί ισχυρό κράτος με σμιλευμένη κοινωνική συνοχή στην βάση των πάμπλουτων διαχρονικών Ελληνικών εθνικών παραδόσεων της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Παραδόσεις που βρίσκονται στον αντίποδα της χούντας του 1967 και κάθε δεσποτικής ή ολιγαρχικής αντίληψης.

Για να μην ανατρέξουμε στην κλασική εποχή ή στις Πόλεις του Βυζαντίου, κανείς δεν έχει παρά να διαβάσει τον Ρήγα Βελεστινλή και τα ψηφίσματα των Εθνοσυνελεύσεων της Εθνεγερσίας για να αντιληφθεί ότι η δημοκρατία και ελευθερία διαχρονικά νοούμενη σημαίνουν ενεργή συμμετοχή των μελών της κοινωνίας στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Κάτι τέτοιο συνεπάγεται κοινωνικοπολιτικό προσανατολισμό εντός του οποίου οι πολίτες θα καθίστανται ολοένα και περισσότερο εντολείς της εκάστοτε εντολοδόχου και ανακλητής εξουσίας.

Εάν έτσι ήμασταν προσανατολισμένοι τους δύο τελευταίους αιώνες –και τονίζεται ότι οι συντελεστές της Εθνεγερσίας αυτό αξίωσαν–, θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να υπάρξουν πραξικοπήματα, αρπαγή της εξουσίας από δικτάτορες, μεταμφίεση ολιγαρχικών νοοτροπιών με δημοκρατικούς μανδύες και αυτοκτονικές αποφάσεις που πλήττουν εκατομμύρια ομοεθνών εκτός συνόρων ή κατευναστικές αντιλήψεις που αναιρούν την εκπλήρωση των προνοιών των διεθνών Συμβάσεων και του διεθνούς δικαίου όσον αφορά την οριοθέτηση της κρατικής κυριαρχίας.

Σε παρόντα χρόνο κρίνεται η ακεραιότητα της εθνικής Επικράτειας που προβλέπει το διεθνές δίκαιο και η ασφάλεια εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων της Κύπρου. Τα αποτελέσματα εξαρτώνται από την ύπαρξη αξιόπιστης και αποτελεσματικής εθνικής στρατηγικής και όπως πάντα ισχύει το δικαστήριο των εθνών είναι η ιστορία.

Μπορούμε για παράδειγμα να συζητούμε όσο θέλουμε για το τι έγινε το 1922 αλλά τα αποτελέσματα των λαθών μας είναι ανεπίστροφα καθότι τα σύνορα ορίστηκαν με νέες Συνθήκες. Σε παρόντα χρόνο κινδυνεύουμε να έχουμε το ίδιο καταστροφικό ιστορικό αποτέλεσμα όσον αφορά την έκταση της Επικράτειας που προβλέπει το διεθνές δίκαιο για την κυριαρχία της Ελλάδας στην θάλασσα και για τα παράνομα τετελεσμένα στην Κύπρο.

Για να σταθούμε στην Κυπριακή Δημοκρατία, το εγκληματικό χουντικό πραξικόπημα του 1974 και η παράνομη Τουρκική εισβολή δημιούργησε θανάσιμους κινδύνους για εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες. Το ζήτημα είναι ανοικτό και νέα φρικτά λάθη θα είναι βαθύτατων προεκτάσεων.

Ως προς αυτό, υπογραμμίζεται ότι έκτοτε όλα ανεξαιρέτως τα προτεινόμενα σχέδια «λύσης» που η Ελληνική πλευρά δέχεται να «διαπραγματεύεται» με το πιστόλι των παράνομων τετελεσμένων στον κρόταφο, όχι μόνο παραβιάζουν τις αποφάσεις του ΣΑ του 1974, του1975 και του 1983 και τον Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ (ιδιαίτερα το άρθρο 2 του Κεφ. Ι του Χάρτη), αλλά επιπλέον οδηγούν σε μια μεγάλη και ανεπίστροφη στρατηγική παγίδευση του Ελλαδικού κράτους και των Ελλήνων της Κύπρου.

Εθνική στρατηγική σημαίνει κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένα και ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα συμπεριλαμβανομένων απαραβίαστων κόκκινων γραμμών που εκπληρώνουν την εφαρμογή των προνοιών των Συμβάσεων και του διεθνούς δικαίου για την εθνική Επικράτεια (για την τυπολογία και ιεραρχία των εθνικών συμφερόντων κάθε κράτους βλ. πίνακα που τα συνοψίζει σε προγενέστερη παρέμβαση εδώ).

Εν τέλει, για όλα τα βιώσιμα κράτη η εθνική ασφάλεια που αφορά την Επικράτειά τους όπως ορίζεται από τις Συνθήκες και η εν γένει εθνική ασφάλεια απαιτούν κόκκινες και απαραβίαστες γραμμές. Τι ισχύει για παράδειγμα προσάρτηση των κατεχομένων στην Κύπρο και τι ισχύει για το απόλυτο μονομερές δικαίωμα για Αιγιαλίτιδα ζώνη 12 μιλίων.

Μια εθνική στρατηγική απαιτεί, επίσης, συμμετοχές σε διεθνείς θεσμούς που δεν εντάσσονται στην λογική του «ανήκουμε» αλλά στην λογική συναλλαγών μεταξύ κυρίαρχων και ισότιμων κρατών που εκπληρώνουν τα εθνικά συμφέροντα όπως ορίζονται κοινωνικοπολιτικά από τα ίδια τα μέλη της κοινωνίας. Αυτά δεν εκπληρώνονται εάν επαναπαυθούμε σε περιοδικές εκλογές πανομοιότυπων κομματικών εξουσιών που αθετούν τις προεκλογικές υποσχέσεις, ενώ νέες εκλογές μετά από πολλά χρόνια ουσιαστικά δεν οδηγούν σε υιοθέτηση της βούλησης της πλειοψηφίας των μελών της κοινωνίας.

Ο διαχρονικός Ελληνικός πολιτισμός, υπογραμμίζεται, ενώ είναι αντίθετος με κάθε φασιστική και δεσποτική παραδοχή, σημαίνει δημοκρατία, πολιτική ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία και πολίτες που με ουσιαστικό και απτό τρόπο είναι οι πολιτικοί εντολείς της εντολοδόχου εξουσίας. Προστίθεται εμφαντικά ότι κάθε εμφύλια διαίρεση ή διένεξη είναι θανατηφόρων προεκτάσεων και συνήθως υποκινείται από ξένα συμφέροντα. Απαιτείται να ισχύει το δόγμα: Ποτέ ξανά εμφύλιος!

Υπό το πιο πάνω πρίσμα η χούντα του 1967 και το πραξικόπημα του 1974 ήταν παθογένειες της μεταπολεμικής / μετα-εμφυλιακής ιστορικής φάσης που απαιτείται να απαντηθεί εάν θεραπεύτηκαν. 

Εάν η απάντηση είναι ότι καταμαρτυρούμενα εν πολλοίς δεν θεραπεύτηκαν, απαιτείται προβληματισμός για το δέον γενέσθαι με τρόπο που δεν διαιρεί την κοινωνία και το κράτος.

Ερωτάται, για παράδειγμα:

Πρώτον, πόσο έχουμε απομακρυνθεί από ανυπόστατα εμφυλιακά ιδεολογικά δόγματα που μειώνουν την σημασία του κράτους και της εθνικής ανεξαρτησίας, που διαιρούν την κοινωνία και που προσφέρουν ευκαιρίες σε άλλα κράτη να βλάψουν το Ελληνικό κράτος και τα συμφέροντά του.

Δεύτερον, πόσο αντλήσαμε από την κλασική και Βυζαντινή δημοκρατική παράδοση που αναβίωσε με την Εθνεγερσία, τον Ρήγα και τα ψηφίσματα των Εθνοσυνελεύσεων τα οποία ιεραρχούσαν στην υψηλότερη δυνατή βαθμίδα το έθνος, την δημοκρατία, την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία; Πόσο και πόσοι έχουν γνώση και επίγνωση ότι επί χιλιετίες εντός των πόλεων –ακόμη και εντός των κοινών επί τουρκοκρατίας–, αποτελούσε θέσφατο οι πολίτες να είναι εντολείς και η εξουσία εντολοδόχος και ανακλητή;

Τρίτον, πόσο κατανοήσαμε και ερμηνεύσαμε τις παθογένειες που οδήγησαν στις διαιρέσεις της περιόδου 1945-1967 και ιδιαίτερα της δεκαετίας του 1960 με αποτέλεσμα την κατάληψη της εξουσίας από φασιστικής νοοτροπίας σπιθαμιαίους δικτάτορες που σκέφτονταν, μιλούσαν και ενεργούσαν κατά των εθνικών συμφερόντων; Την ίδια στιγμή όπως ξέρουμε, με λαθραία εάν όχι και διεστραμμένα συνθήματα, οι δικτάτορες αυτοί καπηλεύονταν τον εθνικό πολιτισμό και την φιλοπατρία.

Τέταρτο, πόσο κατανοήσαμε ότι εν μέσω του αρχικού μεταπολιτευτικού χάους τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974 δεν υπήρξε στοιχειώδης έστω αντιμετώπιση της κρίσης από τους διάδοχους κατόχους της κρατικής εξουσίας με αποτέλεσμα έκτοτε το ένα δέκατο του Ελληνισμού όχι μόνο να καταστεί στρατιωτικά όμηρος της Τουρκίας αλλά όπως ήδη αναφέρθηκε να διολισθήσουμε σε απίστευτα ρηχές θέσεις για «λύσεις» που νομιμοποιούν τα τετελεσμένα τα οποία νομοτελειακά σημαίνουν στρατηγική παγίδευση τόσο το Ελλαδικό κράτος όσο και τον Ελληνισμό της Κύπρου.

Στην Κυπριακή Δημοκρατία, υπενθυμίζεται, το 82% του πληθυσμού είναι Έλληνες ενώ η Κύπρος αποτελεί το σημαντικότερο γεωπολιτικό σημείο του πλανήτη. Έλεγχός της και επικυριαρχία της Άγκυρας στο θνησιγενές κρατίδιο για το οποίο η Ελληνική πλευρά δέχεται να συζητά θα οδηγήσει σε πλήρη κατάληψη της Μεγαλονήσου και θα εκτινάξει στρατηγικά την Τουρκία και τις αναθεωρητικές της αξιώσεις.

Ολοκληρώνοντας, όσον αφορά τις συμφορές που υπέστησαν οι νεοέλληνες τις δεκαετίες του 1960 και 1970, και όπως έχουμε υποστηρίξει εκτενέστερα σε προγενέστερη παρέμβαση εδώ, εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων είναι αναγκαίο να υπάρξει ριζική αναθεώρηση των εθνικών προσανατολισμών.

Κυρίως όσον αφορά την «απέραντη τουρκική απειλή» και τις προσεγγίσεις συμμετοχής στους διεθνείς θεσμούς και στις συμμαχίες στους οποίους η Ελλάδα είναι ενταγμένη ως ισότιμο και κυρίαρχο κράτος. Αυτό το γεγονός προσφέρει την δυνατότητα όπως και σε όλα τα άλλα κράτη-μέλη να διεξάγουν συναλλαγές με όρους εθνικών συμφερόντων και να επιδιώκουν ισόρροπες, συμμετρικές και ευνοϊκές για αυτά σχέσεις.

Κάτι τέτοιο απαιτεί να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε, επαναλαμβάνεται και τονίζεται, για τα λάθη και τα ελλείμματα της μεταπολεμικής περιόδου των οποίων η χούντα και το πραξικόπημα στην Κύπρο ήταν μοιραία συνέπεια. Να προβληματιστούμε για τον άχαρο και άσκοπο εμφύλιο πόλεμο και για τις ιδεολογικές διαιρέσεις που επηρέασαν και τις κομματικές διαιρέσεις, και για τους εν γένει βαθύτερους λόγους που έφεραν την χούντα του 1967 και το πραξικόπημα του 1974. Επίσης, για την διαιώνιση εμφύλιων νοοτροπιών και διαιρέσεων ακόμη και μετά το 1974 και για τον πιθηκισμό ξένων παρακμιακών παραδοχών που προκαλεί παράκαμψη του πάμπλουτου διαχρονικού Ελληνικού πολιτισμού οι σημαίες του οποίου γράφουν Δημοκρατία και η Ελευθερία.

Διευκρινίζεται ότι αυτά γράφοντας θεωρείται ουτοπικό να ισχυριστεί κανείς ότι γίνονται θαύματα και ότι ένας νέος προσανατολισμός επιτυγχάνεται ακαριαία και εύκολα. Όμως τα χρονικά περιθώρια εξαντλήθηκαν και είναι επείγον να αρχίσει μια σοβαρή συζήτηση σε όλα τα επίπεδα για τα αίτια των παθογενειών. Για τις προϋποθέσεις επίσης ενός νέου κοσμοθεωρητικού και στρατηγικού προσανατολισμού που σταδιακά αλλά σταθερά θα αναβαθμίζει τον ρόλο της κοινωνίας και θα αναιρεί τα αίτια που στον παρελθόν προκάλεσαν αβάστακτες εθνικές συμφορές.

Στεκόμαστε μόνο σε άμεσα και σοβαρά ζητήματα που αφορούν την εκπλήρωση των προνοιών των Συνθηκών που ορίζουν το διεθνές δίκαιο της θάλασσας (Αιγιαλίτιδα, υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ) και την αποτελεσματική προέκταση της εθνικής αποτρεπτικής στρατηγικής στην Κυπριακή Δημοκρατία για την οποία πέραν της Ελληνικής παρουσίας στην Μεγαλόνησο το Ελληνικό κράτος είναι εγγυήτρια δύναμη.

Ως προς αυτά και πολλά άλλα σε κάθε βιώσιμο κράτος ισχύει η γνωστή θέση του κορυφαίου Αμερικανού διεθνολόγου Hans Morgenthau: «Βιώσιμο είναι το κράτος όταν διαθέτει επαρκή ισχύ (και στρατηγική) εκπλήρωσης των προνοιών του διεθνούς δικαίου για την Επικράτειά του». Αφορά τόσο την εκπλήρωση των προνοιών των Συνθηκών για τις προαναφερθείσες θαλάσσιες ζώνες όσο και την αναίρεση των τετελεσμένων εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Για την Κύπρο έχουν τελείως λησμονηθεί οι Υψηλές Αρχές του Διεθνούς Δικαίου του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και οι αποφάσεις του ΣΑ που ρητά ζητούσαν να τερματιστεί κάθε παρανομία και να διασφαλιστεί η ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κοντολογίς, οι προτάσεις στο τραπέζι είναι παράνομες επειδή αντιβαίνουν στον Χάρτη του ΟΗΕ και τις υψηλές αρχές του διεθνούς δικαίου και ο ΓΓ του ΟΗΕ ως εντολοδόχος των μελών όφειλε να σταθεί στην διεθνή νομιμότητα και η Ελλάδα να απαιτήσει κάτι τέτοιο. Αυτονόητα και με κάθε κριτήριο, είναι αδιανόητη η άμεση ή έμμεση αναγνώριση παλαιών ή νέων παράνομων τετελεσμένων στο Αιγαίο ή στην Κύπρο.

Συνοψίζουμε:

 

ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΡΑΓΙΑΔΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Η Ελληνική πλευρά αυτοπαγιδευμένη ικετεύει για … ΔΔΟ. (Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία)

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Ο μη προσδιορισμός των ιεραρχημένων εθνικών συμφερόντων, η απουσία κρατικών επιτελείων αποτελούμενα από κρατικούς λειτουργούς, η διείσδυση στους διαδρόμους της εξουσίας κομματικών, ιδιωτών ή ακόμη και διεθνικά δραστηριοποιημένων επί δεκαετίες ατόμων, η ιδεολογική διάβρωση της πολιτικής ζωής και πολλά άλλα, επί μακρόν καταμαρτυρούν αξιόπιστου κράτους και αξιόπιστης εθνικής στρατηγικής.Επιπλέον, αντί αποτρεπτικής στρατηγικής ωραιοποιείται ο κατευνασμός ως περίπου σοφή και υπεύθυνη στάση, ενώ ενοχοποιείται και δολοφονείται με ανοίκεια επίθετα κατά όσων επισημαίνουν τους κινδύνους αυτού του κατήφορου και υποδεικνύουν κριτήρια και παράγοντες που θεμελιώνουν μια αξιόπιστη εξωτερική πολιτική.

Κάθε λογικός και ορθολογιστικός πολίτης πολύ περισσότερο τα μέλη της εκλόγιμης κομματικής ολιγαρχίας οφείλουν να γνωρίζουν το αυτονόητο:Χωρίς Αιγαίο Ελλάδα και Έλληνες δεν υπάρχουν ή επιβιώνουν οριακά εν μέσω διαδοχικών συμφορών, εξευτελισμών και διασυρμών.Εν τούτοις, παράλληλα με την θεοποίηση της παγίδευσής μας στις «διερευνητικές» εκδηλώνεται ουρανομήκης ανευθυνότητα επειδή Ελλάδα χωρίς να υπάρχει ο παραμικρός λόγος για κάτι τέτοιο αυτιστικά, μαζοχιστικά και αυτοκαταστροφικά οδηγείται σε μια ανεπίστροφη αυτοπαγίδευση που θα αποτελέσει την χαριστική βολή κατά του Ελλαδικού κράτους: ΔΔΟ ή οποιουδήποτε άλλου είδους συνομοσπονδία με πολιτική ισότητα και τα λοιπά και τα λοιπά, και συνεπακόλουθα κατάργηση του υφιστάμενου Κυπριακού κράτους για να γίνει η Μεγαλόνησος υποχείριο της Άγκυρας, είναι τριπλά θανατηφόρα απόφαση:

Α) Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες παγιδεύονται στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας  εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων.

Β) Το Ελλαδικό κράτος παγιδεύεται στρατηγικά για δεκαετίες μέχρι η Τουρκία εκπληρώσει τον δεδηλωμένο σκοπό της πλήρους ελέγχου της Μεγαλονήσου.

Γ) Η Τουρκία απογειώνεται γεωπολιτικά και στρατηγικά υπερφαλαγγίζοντας την Ελλάδα σε όλο το στρατηγικό φάσμα ενώ ταυτόχρονα μεταδίδονται παραστάσεις σε όλους τους άλλους ότι το Ελλαδικό κράτος είναι και αναξιόπιστο και αναλώσιμο. Αυτά μάλιστα εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων που επιταχύνονται όσο προχωρούμε βαθύτερα στον 21ο αιώνα δημιουργώντας μεγάλη αβεβαιότητα για το ποια κράτη θα επιβιώσουν και ποιες θα είναι οι νέες στρατηγικές και περιφερειακές ισορροπίες.

Έχοντας αυτά τα λογικά, ορθολογιστικά και αυτονόητα μένει κανείς άφωνος ακούγοντας τον Έλληνα πρωθυπουργό μετά την συνάντηση με τον κύπριο πρόεδρο να δηλώνει: Αθήνα και Λευκωσία παραμένουν προσηλωμένες στις αποφάσεις του ΟΗΕ, αλλά και στο «θεμέλιο του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε όλη την κυπριακή επικράτεια». Εξήγησε μάλιστα στη συνέχεια ότι «μόνη βιώσιμη λύση είναι η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα», δηλαδή «ένα κράτος με διεθνή προσωπικότητα, μία κυριαρχία και μία ιθαγένεια και με διασφαλισμένη την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Εν τέλει τι κατάντια!Εντάξει ας υποθέσουμε ότι την Ελληνική πολιτική ηγεσία την συμβουλεύουν φανατικοί υποστηρικτές του φασιστικού, ανελεύθερου, αντί-δημοκρατικού και γενοκτονικού σχεδίου Αναν το οποίο παρόμοια πρότεινε.Με νομικούς, πολιτικούς και στρατηγικούς όρους μόνο έτσι ερμηνεύεται η παραίτηση της Ελληνικής πλευράς από την απαίτηση να αποσυρθεί η αντί-δημοκρατική, ανελεύθερη και παράνομη ΔΔΟ που δημιουργεί ένα μη βιώσιμο κρατίδιο υποχείριο της Άγκυρας και οδηγεί σε περιφερειακή αστάθεια που ευνοεί το αιμοβόρο νέο-οθωμανικό τουρκικό κράτος. Να το πούμε διαφορετικά, αντί ανένδοτης και ανυποχώρητης αξίωσης να εφαρμοστεί η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα καταντήσαμε να παρακαλούμε εφαρμοστεί «συνομοσπονδία» του ενός ή άλλου είδους και σίγουρα με μη βιώσιμο κριτήριο 82%=18%.

Τι είναι τέλος πάντων οι φανατικοί υποστηρικτές ενός τέτοιοι θανατηφόρου ανοσιουργήματος! Ας πούμε επιεικώς ότι κάποιοι σφάλλουν με πολιτικά και στρατηγικά εγκληματικό και θανατηφόρο τρόπο. Τις δε ύβρεις που εκτοξεύουν κατά όσων επισημαίνουν το επερχόμενο πολιτικό και στρατηγικό έγκλημα τις επιστρέφουμε με αηδία και θλίψη. Εν τέλει, εύλογα κανείς διερωτάται κατά πόσο δεν υπάρχει κάποιος να προστατεύσει τον εκάστοτε Έλληνα πρωθυπουργό και την υπόλοιπη πολιτική ηγεσία από τόσο αντιφατικές δηλώσεις με τις οποίες σίγουρα αντίπαλοι αλλά και όλοι οι άλλοι μειδιούν.

Ναι μεν γνωρίζουμε ότι οι διπλωμάτες από καιρό είναι παραγκωνισμένοι και ότι στα αυτιά των κυβερνώντων φωνάζουν αντίπαλοι της εθνικής στρατηγικής, αντίπαλοι του ενιαίου αμυντικού χώρου, αντίπαλοι της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, φανατικοί υποστηρικτές του σχεδίου Αναν και τα λοιπά, συν ανεξήγητα φανατικοί υπέρμαχοι κατευναστές των νέο-Οθωμανικών απειλών. Δεν μπορούσε όμως κάποιος κρατικός λειτουργός να του εξηγήσει κάποια πράγματα που λογικά κατανοούν και τα νήπια;

Πρώτον, ο λόγος ένταξης στην ΕΕ της ΚΔ για την οποία γνωστά «ιδρύματα» αντιτάχθηκαν με σφοδρότητα έγινε με ολοκληρωμένο σκεπτικό νομικής, πολιτικής, διπλωματικής και στρατηγικής ενίσχυσης των Ελληνικών ερεισμάτων που θα εξισορροπούσαν την Τουρκική στρατηγική και που θα προσδιόριζαν πολιτικά και κυρίως νομικά το πλαίσιο λύσης του Κυπριακού. Αυτό, παρά τα προγενέστερα φρικτά λάθη και τους γνωστούς αρνητές αξιόπιστων στρατηγικών αποφάσεων τελικά επιτεύχθηκε: Η πράξη προσχώρησης της ΚΔ αφορά όλη την Κύπρο και προσδιορίζει ότι το εσωτερικό καθεστώς είναι συμβατό αφενός με την ευρωπαϊκό νομικό κεκτημένο και αφετέρου την διεθνή νομιμότητα, δηλαδή με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας που αφορούν την διεθνή τάξη, τον παράνομο χαρακτήρα των τετελεσμένων και την επιτακτική ανάγκη τερματισμού τους. Απλά σημειώνουμε ότι ενώ η πράξη προσχώρησης της ΚΔ στην ΕΕ είναι νόμος όλων των μελών η Ελληνική πλευρά δεν απαιτεί να είναι και η επίσημη θέση της ΕΕ για τον τερματισμό της παράνομης κατοχής στην Κύπρο.  

Τι δεν κατανοούν οι κατέχοντες θέσεις ευθύνης! Δεν κατανοούν ότι πλήρης εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου και της διεθνούς νομιμότητας είναι ο μόνος τρόπος ειρηνικής επίλυσης του κυπριακού ζητήματος!

Δεύτερον, σε αντίθεση με τα ψηφίσματα του ΣΑ του 1974 και του 1984 που απαιτούσαν τον τερματισμό των παράνομων τετελεσμένων η ΔΔΟ είναι νομιμοποίηση αυτών των παράνομων τετελεσμένων. Γιατί; Έχουμε έστω και τον παραμικρό λόγο να κάνουμε κάτι τέτοιο όταν μάλιστα ΔΔΟ συνεπάγεται κατάργηση της ΚΔ και δημιουργία ενός εκτρωματικού και πολιτειακά διεστραμμένου κρατιδίου. Όποιος δεν γνωρίζει να φροντίσει να μάθει πριν  κραυγάζει πονηρές ασυναρτησίες ότι η Ελληνική πλευρά επί δεκαετίες με το πιστόλι των παράνομων τετελεσμένων και δεκάδες χιλιάδες παράνομο τουρκικό στρατό η Τουρκία σε κάθε νέα διαπραγμάτευση έμεινε ακίνητη στις αρχικές θέσεις ενώ σε κάθε νέα «συνομιλία»  η Ελληνική πλευρά δεχόταν να αρχίζουν από την μέση της τελευταίας συνάντησης. Έτσι η Ελληνική πλευρά από την απαίτηση τερματισμού των τετελεσμένων διολίσθησε στην δικοινοτική, στην συνέχεια στην διζωνική και μετά στην διζωνική με πολιτική ισότητα 82%=18%. Μια δηλαδή διεστραμμένη κρατική δομή που δεν υπάρχει πουθενά στον πλανήτη (ο υποφαινόμενος ως κρατικός λειτουργός έτυχε να το μελετήσει και να συναγάγει αυτό το πόρισμα). Το ΣΑ απλά όταν καλούσε για διαπραγματεύσεις συνιστούσε να αρχίσουμε από εκεί που δεχόμασταν να συζητήσουμε αντί να απαιτήσουμε όπως κάνουν όλοι στον πλανήτη Γη δηλαδή να οι διαπραγματεύσεις να αρχίζουν από μηδενική βάση. Αυτό δεν αναιρεί τις αρχικές αποφάσεις όσον αφορά την διεθνή τάξη και τον παράνομο χαρακτήρα της εισβολής και των τετελεσμένων ούτε βέβαια το δικό μας δικαίωμα κάθε νέα διαπραγμάτευση να είναι από μηδενική βάση και με κόκκινη γραμμή την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Οτιδήποτε άλλο ειπωθεί είναι νομικά και πολιτικά αμαρτωλό και κατ’ ελάχιστο υποδηλώνει άγνοια όσον αφορά τον ΟΗΕ.

Τρίτον, Να δούμε λοιπόν τι πρέπει να γνωρίζουν ακόμη και νήπια αλλά όχι οι κατέχοντες θέσεις ευθύνης: Η ΔΔΟ δημιουργεί ένα θνησιγενές κρατίδιο στα πεδία κυριαρχίας της Τουρκίας, κάτι σαν Ίμβρος και Τένεδος επί χίλια. Κανένας λόγος δεν υπάρχει για κάτι τέτοιο καμιά ανάγκη. Δεν δίνεις τα κατεχόμενα νομιμοποιώντας τα παράνομα τετελεσμένα και ταυτόχρονα καταργείς την ΚΔ και προσφέρεις στο πιάτο τα νυν μη κατεχόμενα. Αυτό δεν είναι «λύση» αλλά αναίτια αυτοκτονία. Αποτελεί ακραία πολιτική και εθνική ανευθυνότητα –για να μην πούμε κάτι πολύ περισσότερο– εάν κανείς συνηγορεί με «λύσεις» που καταργούν το σημαντικότερο έρεισμα μιας κοινωνίας που είναι το κράτος. Αυτοκτονούμε και με την υπογραφή μας θα είναι η νέα παγιδευτική για όλους διεθνής τάξη.

Τέταρτον, φαίνεται ότι επικρατεί μια γενικευμένη άγνοια ή ακόμη χειρότερο μια γενικευμένη αδιαφορία για τα έσχατα συμφέροντα των Ελλήνων.  Ο ΟΗΕ είναι ένας σημαντικός θεσμός και αντί να τον αξιοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι τον στρέφουμε εναντίον μας. Η αποστολή του ΟΗΕ δεν είναι να προσδιορίσει τα σύνορα της διεθνούς τάξης αλλά να διαφυλάξει τα ισχύοντα με βάση τις Συμβάσεις και τον Καταστατικό Χάρτη.

Πρωτίστως, αποτελεί θεμελιώδη παρεκτροπή εάν ένα όργανο του ΟΗΕ παρέμβει στο εσωτερικό ενός κυρίαρχου κράτους μέλους το οποίο μάλιστα το ίδιο το ΣΑ αναγνωρίζει ότι υπήρξε θύμα παράνομης άσκησης βίας και παράνομων τετελεσμένων τα οποία και κάλεσε να τερματιστούν. Όποιος δεν γνωρίζει και έχει απορίες εύκολα μπορεί να διαβάσει τον Καταστατικό Χάρτη. Στο Κεφάλαιο Ι άρθρο 2 παράγραφος 7 του Χάρτη του ΟΗΕ ξεκαθαρίζονται οι δικαιοδοσίες του ΣΑ αλλά και τα όρια αυτών των δικαιοδοσιών:

«Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θα δίνει στα Ηνωμένα Έθνη το δικαίωμα να επεμβαίνουν σε ζητήματα που ανήκουν ουσιαστικά στην εσωτερική δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους και δε θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με τους όρους αυτού του Χάρτη. Η αρχή όμως αυτή δεν πρέπει να εμποδίζει την εφαρμογή των εξαναγκαστικών μέτρων που προβλέπονται από το Κεφάλαιο 7».

Επειδή η ουσία πάντα, ιδιαίτερα στις πρόνοιες του Χάρτη του ΟΗΕ αλλά και κάθε ζητήματος της διεθνούς πολιτικής βρίσκεται στις ειδοποιούς διαφορές –και αφού τονιστεί πως σπάνια υπάρχουν αποφάσεις του ΣΑ και πολύ σπανιότερα τόσο ξεκάθαρα ψηφίσματα όπως είχαμε στο Κυπριακό το 1964, 1974 και 1983 τα οποία υπερασπίζονται την κυριαρχία της ΚΔ–, είναι απαραίτητο να υπογραμμιστούν μερικές κρίσιμες πτυχές.

Κατ’ αρχάς, στα ψηφίσματα του ΣΑ για την Κύπρο ορίζεται πλήρως ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης, ποιος είναι παράνομος και ποιος ζημιωμένος από την παρανομία και ποιος διατάραξε την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Από νομική και πολιτική άποψη τίποτε δεν άλλαξε μετά το 1974. Στην βάση γεγονότων που το ίδιο το ΣΑ κατέγραψε σε πολλά ψηφίσματα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί νομικά και πολιτικά ότι την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια δεν την διατάραξε η ΚΔ αλλά η Τουρκία μετά το υποκινούμενο από την CIA πραξικόπημα της Αμερικανοκίνητης χούντας, όπως και οι ίδιοι οι Αμερικανοί ομολογούν.

Οι αποφάσεις του ΣΑ είναι ρητές όπως σπάνια συμβαίνει: Οι αποφάσεις 186 / 1974, 360 / 74 και 541 / 1983, για παράδειγμα, καλούν όλους να σεβαστούν την κυριαρχία του μόνου αναγνωρισμένου κράτους, της ΚΔ, και ζητούν την αποκατάσταση της Συνταγματικής τάξης θεωρώντας την εισβολή απειλή για την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Εξίσου ρητά με μια εξαιρετικά σημαντική διατύπωση που αφορά ευθέως τις διαπραγματεύσεις, ζητούν «την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση όλου του στρατιωτικού προσωπικού» και γίνεται σαφές ότι στις διαπραγματεύσεις επίλυσης της κρίσης «ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΤΟΥΝ» ΑΠΟ ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΤΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ».

Ερωτάται: Γιατί εμείς...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Ελληνισμός στη μέγγενη της εθνομηδενιστικής σπουδαιοφάνειας

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

    Επειδή οι ποικιλόχρωμοι εθνομηδενιστές θόλωσαν την αλήθεια για τον άνθρωπο, το κράτος και την διεθνή πολιτική στα πεδία της σχολικής και πανεπιστημιακής μάθησης (αλλά και μέσω των μέσων μαζικής παραπληροφόρησης), το αποτέλεσμα ήταν να κυριαρχήσει η αμάθεια και οι ασυνάρτητες απόψεις της εθνομηδενιστικής σπουδαιοφάνειας. Επιπλέον εδώ και δεκαετίες όταν πεις το αυτονόητο γίνεσαι στόχος δολοφονιών χαρακτήρων από "αλήτες" (με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου) που κατέχουν πέννες και όταν πεις αντικειμενικό επιχείρημα επισκιάζεται από κύμα ηλίθιων και γι’ αυτό αήττητων συνθημάτων.

 
Εάν υπήρχε κάτι μείζον και ουσιώδες από την ένταξη και τη συμμετοχή στους δυτικούς οργανισμούς και ιδιαίτερα στην ΕΕ θα ήταν η ενδυνάμωση του κράτους και των θεσμών του: Βελτίωση των κρατικών δομών και υποδομών, δημιουργία αποτελεσματικών θεσμών, βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, συγκρότηση συμμαχιών και η συνδιαμόρφωση αποφάσεων που αφορούν την χώρα.

 
Το απίστευτο δόγμα "ανήκουμε στην Δύση" αντί "συμμετέχουμε ισότιμα και αγωνιζόμαστε για ισόρροπες σχέσεις", είχε ως αποτέλεσμα να ακυρωθεί κάθε πιθανό πλεονέκτημα. Επιπλέον, μεταξύ πολλών άλλων, η θέση πως απαιτείται προσδιορισμός και ιεράρχηση των εθνικών συμφερόντων προκάλεσε ύβρεις του είδους: «κάποιοι μιλούν για το εθνικό συμφέρον της Μαριορής» ή «στον σύγχρονο κόσμο του Χομπσμπάουμ αναφορά στην ελληνικότητα είναι κάτι αναχρονιστικό».
 

Στρατηγική;  

Όχι βέβαια! Γιατί «η αποτρεπτική στρατηγική είναι πολεμοκάπηλη και εθνικιστική προσέγγιση»!  

Που να τους εξηγήσεις ότι η αποτροπή είναι η άμυνα ενός κράτους. 

Που να καταλάβουν ότι πρέπει να ορίσεις την τουρκική απειλή με όρους αξιωμάτων της στρατηγικής θεωρίας.  

Έχουν μάθει να κάνουν δολοφονίες χαρακτήρα κάθε ορθολογιστικής πολιτικής σκέψης, μυστικές διαπραγματεύσεις κατευνασμού και άλλα παρόμοια. Χωρίς ισχυρό και θεσμικά οργανωμένο κράτος (από Έλληνες όχι από ξένους που το υποτάσσουν για να το ληστεύουν) διέξοδος δεν υπάρχει.


«Βιώσιμο κράτος είναι αυτό που μπορεί να εφαρμόσει αυτό που προνοεί το διεθνές δίκαιο για την επικράτειά του», έγραψε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές των διεθνών σχέσεων, ο Hans Morgenthau.  

Εμείς, παρά τις αρχικές αποφάσεις όσον αφορά τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου όσον αφορά τα χωρικά ύδατα, υποχωρήσαμε.  

Συντομογραφικά υπενθυμίζουμε ότι πέραν της απώλειας κυριαρχίας στο Αιγαίο δεν εκμεταλλευτήκαμε τον υποθαλάσσιο πλούτο της χώρας, ο οποίος μαζί με αυτόν της Κύπρου είναι σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις πολύ μεγάλος.
 

Επίσης, επέκταση των χωρικών υδάτων και ανακήρυξη ΑΟΖ μπήκαν στο ράφι. 

Ταυτόχρονα, ο συνδυασμός εθιμικών πλέον πρακτικών του ολοένα και πιο έντονου τουρκικού αναθεωρητισμού και των στρατηγικών παιγνίων των ηγεμονικών δυνάμεων οδηγούν στην απώλεια πλουτοπαραγωγικών πόρων, αλλά και γεωπολιτικού ρόλου. Δηλαδή, στην απώλεια στοιχείων που θα μπορούσαν να καταστήσουν την Ελλάδα κράτος ισχυρό.

 
Η εφαρμογή του διεθνούς δικαίου απαιτεί, επιτέλους, εθνική στρατηγική. Η Ελλάδα κινδυνεύει να πέσει σε στρατηγική παγίδα στην Ανατολική Μεσόγειο, εάν συνεχίσει να πορεύεται με τον ίδιο τρόπο. Τα όσα συμβαίνουν στην κυπριακή ΑΟΖ είναι ένα πρόκριμα γι' αυτά που πιθανόν να συμβούν στο Καστελλόριζο. Γι' αυτό και απαιτείται από τώρα χάραξη εθνικής στρατηγικής που να περιλαμβάνει και την Κυπριακή Δημοκρατία.

 
Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές. Μία μελλοντική Τουρκία, με άλλο καθεστώς ξανά φιλικό προς τη Δύση, είναι ενδεχόμενο που δεν μπορεί να αποκλειστεί. Γι' αυτό και πρέπει να συνεκτιμηθεί.  

Η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται στο σημαντικότερο γεωπολιτικό σημείο και πλέον γνωρίζουμε ότι κάθεται πάνω σε μεγάλους πλουτοπαραγωγικούς πόρους. Εάν διολισθήσει προς την Τουρκία θα έχουν χαθεί τα πάντα. Η αυτοκτονική Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία οδηγεί προς αυτή την κατεύθυνση, προς την τουρκική επικυριαρχία.
 

Κυρίως θα έχει παγιδευτεί στρατηγικά η Ελλάδα. Οι δε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες της Κύπρου θα καταδικαστούν σε αργό θάνατο. Κάτι τέτοιο ακυρώνει προγραμματικά κάθε αξίωση ελληνικής εθνικής στρατηγικής. 

Τα αίτια μιας τόσο μεγάλης συμφοράς απαιτείται να αντιμετωπιστούν: Η Κύπρος δεν είναι μακριά. Οι Ελληνοκύπριοι δεν αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν με συνομοσπονδία με την Τουρκία και εμείς στην Ελλάδα θα συμπαραστεκόμαστε! Εμείς πρέπει να το αποτρέψουμε ρητά και ξεκάθαρα.


Όταν στις Πενταμερείς η Αθήνα εξέφρασε σωστή θέση για τα στρατεύματα και τις εγγυήσεις, έμεινε στη μια όψη του νομίσματος, καθότι στην άλλη όψη παρέμεινε στη θέση «για το είδος της λύσης αποφασίζουν μόνοι τους οι Κύπριοι». Μια από τα ίδια δηλαδή. Οι διαρκείς απώλειες σε όλα τα μέτωπα, λόγω απουσίας στρατηγικής και η μετεξέλιξη των νεοελλήνων σε αναλώσιμο είδος πρέπει να τερματιστεί. Απαιτείται άμεση υιοθέτηση αποφάσεων που αποτρέπουν τη μετατροπή της Κύπρου σε αχίλλειο πτέρνα και σε στρατηγική παγίδα για την Ελλάδα.

 
Υπάρχει δυνατότητα ανοδικού αναπροσανατολισμού; 

Δύσκολο να απαντηθεί το ερώτημα, αλλά σίγουρο είναι ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ (ΑΦ)ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ζητείται εθνικό ένστικτο αυτοσυντήρησης...

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΗΦΑΙΣΤΟΥ

 

    Το διεθνές δίκαιο, οι διεθνείς θεσμοί, ο ΟΗΕ και κάποιες Συμβάσεις υποχρεωτικών για τους συμβαλλόμενους προνοιών (με την έννοια ότι τις ενσωματώνουν στο εσωτερικό δίκαιο) είναι μεγάλη κατάκτηση του πολιτικού πολιτισμού των ανθρώπων. Κάτι που στην Ελλάδα δεν είναι αυτονόητο, είναι το γεγονός πως το διεθνές δίκαιο και οι διεθνείς θεσμοί δεν αφορούν κάποια παγκόσμια δικαιοσύνη προάγγελο κάποιας παγκόσμιας εξουσίας ή και παγκόσμιου κράτους. Είναι δίκαιο της διεθνούς τάξης, η οποία επικάθεται πάνω στις ανελέητες κρατοκεντρικές λογικές των θουκυδίδειων αξιωμάτων.

 

Σε ένα κόσμο διαφορετικών εθνικών κρατών διαφορετικής ισχύος και διαφορετικής πολιτικής ανθρωπολογίας δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη (δηλαδή ισορροπία δυνάμεων). 

Όταν αυτό δεν ισχύει ο δυνατός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται ή και εξαφανίζεται. Τους Μήλιους οι δημοκράτες Αθηναίοι τους εξόντωσαν.

 

Διόλου τυχαία, όταν επαναπατριστήκαμε στην Ελλάδα κατάπληκτοι από αυτά που ακούγαμε και διαβάζαμε, προτείναμε δημόσια το κράτος αντί να στηρίζει μέσα μαζικής παραπληροφόρησης και να ενθαρρύνει την επιστημονική παρακμή, καλά θα έκανε να διαθέσει ένα σχετικά μικρό κονδύλι και να διανέμει τον "Πελοποννησιακό Πόλεμο" του Θουκυδίδη στους Έλληνες, ειδικά στους φοιτητές.

Εκεί είναι όλα τα αξιώματα. Και επειδή, όπως είπε και ο Περικλής, «περισσότερο φοβούμαι τα ιδικά μας σφάλματα, παρά τα σχέδια των εχθρών μας» (Θουκυδίδου Α144), η παραγνώριση των αξιωμάτων οδήγησε σε φρικτά σφάλματα και στην σημερινή φρικτή κατάσταση των Ελλήνων. Αναπόδραστα πλέον πολλά έπονται. Εξ ου και η διάγνωση των παθολογιών είναι σημαντική υπόθεση. Οι εξελίξεις στην Συρία αλλά και σε πολλές άλλες δύσμοιρες χώρες της περιφέρειάς μας και στον υπόλοιπο κόσμο καταμαρτυρούν τις ανελέητες κρατοκεντρικές λογικές και την καθημερινή επαλήθευση των θουκυδίδειων αξιωμάτων.

Επειδή ισχύει το scripta manent, αυτά που καθημερινά επαληθεύονται και που μπορούν να τα δουν και οι πνευματικά τυφλοί, λογικά θα έπρεπε να οδηγήσουν αναρίθμητους φορείς επιστημονικών τίτλων να καταθέσουν τα διπλώματά τους για να κάνουν άλλη δουλειά. Και βέβαια αναρίθμητους πολιτικούς να πουν ένα μεγάλο συγγνώμη και να πάνε στα σπίτια τους. Οι αναλύσεις, εκτιμήσεις και παραδοχές για το κράτος και τη διεθνή πολιτική (ή όπως λέμε της "πολιτικής θεωρίας του διεθνούς συστήματος") είναι πολύ σοβαρό ζήτημα και ο πόλεμος η ασθένεια της διεθνούς πολιτικής. Αντίστοιχα και ανάλογα με την συμβατική ιατρική, λάθος διάγνωση οδηγεί σε λάθος θεραπεία ή κρατικό ύπνο αξύπνητο.

Έτσι, παρά το γεγονός πως ίαση δεν βλέπουμε να επέρχεται στο εγγύς μέλλον, καλά κάνουμε να αναφέρουμε μερικές πασίδηλες πλέον παθολογίες και να διατυπώσουμε κάποιες κατά τα άλλα αυτονόητα ορθολογιστικές θέσεις: 

Κυριάρχησαν φαντασιόπληκτα θεωρήματα και ιδεολογήματα περί μιας ανθόσπαρτης παγκοσμιοποιημένης μεταψυχροπολεμικής ζωής, η οποία «θα καθιστούσε το κράτος περιττό», καθότι αυξάνεται ο αριθμός των αλτρουιστικών ΜΚΟ, των χορευτών-πολιτικών, των πολιτικών-κουμπάρων, των κοινωνικών συναντήσεων επιστημόνων, των διεθνικών δρώντων τύπου Σόρος και ασφαλώς της διπλωματίας του ζεϊμπέκικου και των συναισθηματικών φορτίσεων.

 

Αντίστροφα, η ορθολογιστική πολιτική σκέψη διώχθηκε. Όσοι έλεγαν τα αυτονόητα έγιναν στόχος βάναυσων επιθέσεων. Πυροβολούσαν όσους προειδοποιούσαν για τις αναπόδραστες αρνητικές συνέπειες όταν σε ένα κράτος οι ηγέτες νεφελοβατούν και οι αναλυτές λένε ό,τι εξυπηρετεί ξένα συμφέροντα. Ένας μικρός αριθμός αναλυτών κόντρα στο ρέμα απελπισμένα προειδοποιούσαν ότι η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και οι γιγαντιαίες ανακατανομές ισχύος και συμφερόντων θα ενεργοποιούσαν τις στρατηγικές σεισμικές πλάκες με αποτέλεσμα σεισμούς στις περιφέρειες, αλλά και στην Ευρώπη.

 

Επέρχονται, γραφόταν «κατεδαφίσεις κρατών, αλλαγές συνόρων, εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, προσφυγικά κύματα, στρατηγικές μεταφοράς βαρών και κατατριβής φίλων και εχθρών των ηγεμονικών δυνάμεων, αναθεωρητισμούς κάθε είδους και στρατιωτικές απειλές, η δε “απροετοίμαστη και βασικά άσκοπη ένταξη στην ΟΝΕ αναπόδραστα θα εξελιχθεί σε φυλακή χωρίς απόδραση”» (τα εντός εισαγωγικών γραμμένα το 1990, 1991, 1992, 1993 και εντεύθεν, το τελευταίο για την ΟΝΕ το 1999 και 2000).


Τα προβλήματα των νεοελλήνων, βέβαια, έχουν βαθιές ρίζες, δύο αιώνες πίσω, όταν δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας. Έτσι, παρά τις προσδοκίες μετά το 1821, ματαιώθηκε η αξίωση να αποκτήσουμε ένα αληθινά εθνικά ανεξάρτητο δημοκρατικό κράτος. Μετά το 1945, όμως, ο κατήφορος επιταχύνθηκε και ο εμφύλιος πόλεμος ήταν η χαριστική βολή που βασικά οδήγησε στα σημερινά. Αυταρχισμός, δεσποτεία, άκριτη αστικοποίηση, εγκατάλειψη των περιφερειών και έλλειμμα υποδομών.

 

Μετά το "νέο 1922 του κυπριακού 1974" είχαμε το ανάλγητο δόγμα «η Κύπρος είναι μακριά και αν οι εκατοντάδες χιλιάδες Κύπριοι αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν η Αθήνα … συμπαραστέκεται». Ακόμη, είχαμε τα νέα τζάκια και την παρακμή του τέλους της δεκαετίας του 1980. 

Ακολούθησε το φούσκωμα της οικονομίας ταυτόχρονα και η προαναφερθείσα άκριτη απροετοίμαστη ένταξη στην ΟΝΕ, τα συνθήματα «λεφτά υπάρχουν» και η πρόθυμη αριστεροδεξιά προσχώρηση στις λογικές των μνημονίων για να υπάρξει πειθαρχία και συμμόρφωση του "νεοελληνικού ετερόκλητου όχλου".

 

Γιατί όσοι αριστεροδεξιοί καρεκλοκένταυροι, πραιτοριανοί ξένων συμφερόντων, κυβερνούν τους δύο τελευταίους αιώνες θεωρούν όχλο τους Έλληνες πολίτες. Κατ' αυτούς, οι Μακρυγιάννηδες και οι Κολοκοτρωναίοι ήταν αλήτες, αγράμματοι και αχάριστοι, επειδή εξεγέρθηκαν κατά της μεγαλόψυχης οθωμανικής δεσποτείας. Κάκιστοι και ακατανόμαστοι ήταν για πολλούς φορείς επιστημονικών τίτλων οι επαναστάτες της ελευθερίας του 1821!

 

Έτσι, για την πλειονότητα της κατεστημένης ελληνικής διανόησης το χείριστο αυτό είδος ιστορικού ανθρώπου κατέληξε...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η Τουρκία επιδιώκει να κερδίσει τον άτυπο πόλεμο με την Ελλάδα χωρίς μάχη

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

    Το κλίμα διαρκούς σχεδόν κρίσης στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Απορρέει από μια μακρόχρονη αναθεωρητική απειλή, την οποία η Ελλάδα διαχειρίζεται με στρατηγικά ανορθολογικό τρόπο. Αντί συγκρότησης μιας σιδερένιας αποτρεπτικής στρατηγικής και καλλιέργειας μιας υποστηρικτικής στρατηγικής κουλτούρας, επί μακρόν, η Ελλάδα κατεύναζε εάν δεν έκλεινε τα μάτια μπροστά στις τουρκικές αναθεωρητικές απειλές.

Εξάλλου, ανεύθυνα και επιπόλαια πολλοί έβαζαν στο στόχαστρο όσους υποστήριζαν την συγκρότηση μιας αξιόπιστης αποτρεπτικής στρατηγικής. Συχνά με άθλιο, ανορθολογικό, υβριστικό και λαϊκίστικο τρόπο. Μερικοί ύπουλα, ή επειδή είναι άσχετοι, ταύτιζαν την αποτρεπτική στρατηγική με εθνικισμούς, παλληκαρισμούς και πολεμοχαρή κίνητρα.  

Οι συνέπειες όσον αφορά την άσκηση κυριαρχίας εντός ορίων που προβλέπει η διεθνής νομιμότητα είναι μεγάλες και ίσως καταστούν αβάστακτες. Ιδιαίτερα εάν ο κατευνασμός οδηγήσει σ’ ένα πόλεμο με τουρκικούς όρους.

Πρωταρχικά, χρήζει να σκιαγραφηθεί η τουρκική απειλή, η οποία σε άλλες περιπτώσεις έτυχε πιο εκτενούς και πιο ενδελεχούς διερεύνησης. Ο ακριβής ορισμός της απειλής από τους κρατικούς θεσμούς είναι απαραίτητη προϋπόθεση στρατηγικής. Η σωστή διάγνωση της απειλής συναρτάται τόσο με την συγκρότηση των αποτρεπτικών λειτουργιών της εθνικής στρατηγικής, όσο και με την δέσμευση των αναγκαίων πόρων για την αντιμετώπισή της. Συχνά πολλοί γράφουμε: «δεν ξοδεύουμε ούτε ένα ευρώ περισσότερο ούτε ένα λιγότερο από ότι απαιτεί η αποτροπή της απειλής». Η τουρκική απειλή είναι ρητά και εμπράγματα βαθύτατα αναθεωρητική.

Στο Αιγαίο, στην Θράκη και στην Κύπρο η απειλή αφορά τόσο τα εδαφικά όσο και τα θαλάσσια σύνορα. Ως προς το τελευταίο η Τουρκία δεν συμμορφώνεται με την διεθνή νομιμότητα και τις ρητές πρόνοιες των Συνθηκών. Ακόμη πιο σημαντικό, η τουρκική απειλή δεν αφορά κάποιο μεμονωμένο γεγονός, αλλά αυτό που στην στρατηγική θεωρία ορίζεται ως "απέραντη απειλή".

 
Στο στόχαστρο η Συνθήκη της Λωζάνης
 

Για να μην ανατρέξουμε σε πολλές επίσημες δηλώσεις του παρελθόντος, όπως αυτή της Τσιλέρ για τα νησιά και τις νησίδες, μπορούμε να αναφερθούμε στην μυστήρια πρόσκληση του Ερντογάν στην Αθήνα στο τέλος του 2017, όπου προκλητικά δήλωσε: «η Συνθήκη της Λωζάνης αφορά ολόκληρη την περιοχή. Πιστεύω ότι όλες οι Συνθήκες χρειάζονται μια επικαιροποίηση. Και η Λωζάνη, με βάση τα πρόσφατα γεγονότα, χρειάζεται μια επικαιροποίηση». Και συνέχισε, «Όταν μιλάω για επικαιροποίηση, μπορούμε να συζητήσουμε τα πάντα, από το Α ως το Ω».  

Από το Α έως το Ω, λοιπόν, και τα σύνορα των αξιώσεων είναι θολά και ανοικτά προς διεύρυνση. Όταν κάτι τέτοιο ισχύει, σημαίνει πως σε περίπτωση σύρραξης, εάν τα στρατεύματα του κράτους που απειλεί υπερφαλαγγίσουν τον αμυνόμενο δεν υπάρχουν όρια για το που θα σταματήσουν.

Όταν πάντως σταματήσουν, εκεί θα είναι περίπου και τα νέα σύνορα που θα ορίσουν τα τετελεσμένα της βίας. Τετελεσμένα, τα οποία, όπως δείχνει η εμπειρία, είναι δύσκολο ή ανέφικτο να ανατραπούν, εάν ο αμυνόμενος είναι ο λιγότερο ισχυρός. 

 Επιπλέον, έχοντας διανύσει πολλές δεκαετίες σταθερών αναθεωρητικών τουρκικών αξιώσεων και αντίστροφα κατευναστικών ελληνικών στάσεων, το αποτέλεσμα είναι να δημιουργηθεί η ενδεχομένως λανθασμένη παράσταση ότι εάν ξεσπάσουν και κλιμακωθούν εχθροπραξίες η Ελλάδα θα είναι εύκολος στόχος.

Η παράσταση που δίνουμε πάντως είναι ο κατευνασμός, το έλλειμμα υποστηρικτικής κοινωνικοπολιτικής συναίνεσης για τους σκοπούς της στρατηγικής. Οι επιπόλαιες δηλώσεις ηγετών προδίδουν άγνοια ή επιπολαιότητα (π.χ. για τα θαλάσσια σύνορα). Είναι κραυγαλέα η άγνοια αρμοδίων όσον αφορά τους όρους, τις έννοιες και τις ποικίλες πτυχές μιας εθνικής στρατηγικής. Επιπλέον, ευρέως διαδεδομένες θέσεις, αντιλήψεις και συμπεριφορές σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής ζωής οδηγούν τους Τούρκους στο να πιστέψουν ότι χωρίς κόστος, ή με ελάχιστο κόστος, μπορούν να αλλάξουν το ισχύον εδαφικό και κυριαρχικό καθεστώς και να θέσουν πλήρως την Κύπρο στα πεδία της τουρκικής επικυριαρχίας.

Η Τουρκία επιδιώκει νίκη χωρίς μάχη

 

Εντυπωσιακή αντίθετη παράσταση βέβαια δόθηκε από το μεγαλειώδες συλλαλητήριο στο Σύνταγμα στις 4 Φεβρουαρίου του 2018, το οποίο εν τούτοις έγινε αφορμή για να εξυβριστούν οι Έλληνες που συμμετείχαν σαν «ετερόκλητος όχλος». Μια δηλαδή ξεκάθαρα αυταρχική και δεσποτική αντίληψη των σχέσεων πολίτη, κοινωνίας και εξουσίας.
Οι αρνητικές παραστάσεις για την αξιοπιστία της Ελλάδας εδραιώνονται και από το γεγονός ότι οι Τούρκοι, με απειλή χρήσης βίας, ή με κρίσεις χαμηλής έντασης στο Αιγαίο και στην Κύπρο, ήδη πέτυχαν να εκπληρώσουν μια σειρά βραχυχρόνιων και μεσοπρόθεσμων σκοπών. Με άλλα λόγια ανοίγουν τον δρόμο για να κερδίσουν μακροπρόθεσμα τον πόλεμο χωρίς μάχη.

Αυτό αληθεύει απόλυτα και κάθε αμφισβήτηση είναι αξιοθρήνητη: Επί σειρά δεκαετιών η Ελλάδα δεν άσκησε τα κυριαρχικά δικαιώματά της στα θαλάσσια πεδία, όπως προνοεί η διεθνής νομιμότητα, κάτι που σχεδόν θα διπλασίαζε την ελληνική επικράτεια. Παρενθετικά σημειώνεται πως όπως σωστά σημειώνει ο Hans Morgenthau στο μνημειώδες έργο του "Πολιτική μεταξύ των Εθνών", «βιώσιμο είναι ένα κράτος όταν μπορεί να εφαρμόσει τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου για την επικράτειά του». Διόλου τυχαία, ο κορυφαίος διεθνολόγος, που διαμόρφωσε την αμερικανική πολιτική σκέψη και που δεν πάσχει από νομικίστικες παθολογίες, ορίζει το εθνικό συμφέρον με όρους ισχύος.

Η μη άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων έχει ως οδυνηρή συνέπεια η Ελλάδα...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Κράτος πρώτης γραμμής ή κράτος στην κόψη του ξυραφιού;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΗΦΑΙΣΤΟΥ

    Τα προβλήματα της Τουρκίας κάνουν την Ελλάδα κράτος πρώτης γραμμής της Δυτικής συμμαχίας ή κράτος στην κόψη του ξυραφιού των στρατηγικών παιγνίων;  

Αβίαστα η απάντηση είναι αμφότερα με την πλάστιγγα, συμφορά μας, να γέρνει προς το δεύτερο. Αυτή η οδυνηρή πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι ορατή σε μια χώρα όπου τα συνθήματα κυριαρχούν εις βάρος των επιχειρημάτων, όπου η γνώση της διεθνούς πολιτικής είναι θολωμένη επειδή επί δεκαετίες μέσα στο μυαλό πολλών έρευσε ιδεολογικό δηλητήριο, όπου η διπλωματία κυμαίνεται μεταξύ αφορισμών και ασυγκράτητων υποκλίσεων και όπου οι κόκκινες γραμμές της εθνικής στρατηγικής είναι αθέατες, επειδή όλα θυσιάζονται πάνω στον «βωμό της καρέκλας» εν μέσω συνθημάτων, τακτικών παιγνίων και λογοπαιγνίων.

 

Πολλές αναλύσεις είναι εξαιρετικά περιεκτικές, όπως πρόσφατα του Σταύρου Λυγερού στο SLpress. Παραθέτω απόσπασμα για τις σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ: «Στην πραγματικότητα, η άτυπη διπλωματική διελκυστίνδα βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. … Στην Ουάσιγκτον φαίνεται πως έχουν αποφασίσει να μην τραβήξουν το σκοινί. Ελπίζουν πως ακόμα κι αν δεν τα βρουν με τον Ερντογάν θα επαναφέρουν την Τουρκία στο δυτικό “μαντρί”, όταν αυτός με τον έναν ή τον άλλο τρόπο φύγει από το προσκήνιο».

 

Σίγουρα δεν τελείωσε το ζήτημα των σχέσεων Τουρκίας-Δύσης όπως πολλοί υστερικά και αλλοπρόσαλλα υποστηρίζουν, επειδή εντυπωσιάζονται από στιγμιαία γεγονότα πίσω από τα οποία όπως πάντα συμβαίνει υποβόσκουν αθέατες μεθοδεύσεις, αθέατες ενέργειες και συναλλαγές και αθέατοι μεσοπρόθεσμοι και μακροπρόθεσμοι στρατηγικοί σκοποί. Συνεκτιμώντας λοιπόν μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα κριτήρια, ναι μεν η Ελλάδα είναι κράτος πρώτης γραμμής, αλλά και στην κόψη του ξυραφιού.

 

Ένα κράτος είναι αναξιόπιστο και θεωρείται αναλώσιμο εάν και όταν η κοινωνία καταστέλλεται οικονομικά, όταν οι πολίτες βρίσκονται σε διάσταση με τους «διοικούντες» που κατεξουσιάζουν προς όφελος ξένων συμφερόντων και όταν η εξουσία όχι μόνο δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε στρατηγικό σχέδιο αλλά επιπλέον αποφασίζει ερήμην της κοινωνίας παγιδευτικούς κατευνασμούς και συρρικνώσεις της κυριαρχίας. Το ίδιο ισχύει όταν όλα επισκιάζονται από παραπλανητικά συνθήματα και όταν η αξιοπιστία του κράτους πλήττεται ανεπανόρθωτα επειδή κύρια ενασχόληση των «διοικούντων» είναι αλληλοκατηγορίες κάθε είδους, παραπλανητικά συνθήματα και ανταγωνισμός υποχωρητικότητας κατά εξωτερικών απειλών.

 

Λόγω μονιμότερων κριτηρίων και παραγόντων που αφορούν την διαχρονική αντιπαράθεση ναυτικών δυνάμεων και ηπειρωτικών δυνάμεων πάνω στην περίμετρο της Ευρασίας, μια δραματική αποχώρηση ή αποκόλληση της Τουρκίας από τις δυτικές συμμαχίες θα αποτελέσει εξέλιξη που θα ανατρέψει γεωπολιτικές ισορροπίες αιώνων. Σε αυτή την γεωπολιτική διελκυστίνδα η Τουρκία (βέβαια και η Ελλάδα αλλά δεν έχει επίγνωση της αξίας της για να την «εξαργυρώσει» δεόντως) είναι «γεωπολιτικά τείχη» των Ναυτικών δυνάμεων. 

Υπό κάποιες προϋποθέσεις που έχουμε αναλύσει αλλού, η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι πιο σημαντική από την Τουρκία:


Πρώτον, εάν και όταν διαθέτει αξιόπιστη εθνική στρατηγική στερημένη αστείων τακτικισμών και κωμικών κατευνασμών τύπου ζεϊμπέκικων ή ανταλλαγών γραβατών που εσχάτως τραγικά βαφτίστηκαν «συναδελφοσύνη των λαών» ή και «αντί-ιμπεριαλιστικός διεθνισμός». Μια αξιόπιστη εθνική στρατηγική σημαίνει στρατηγική εποπτεία στην περιφέρεια στην οποία ανήκει το λιγότερο ισχυρό κράτος, επωφελείς γι’ αυτό στρατηγικές συναλλαγές με τις μεγάλες δυνάμεις και ασφαλώς ικανότητα εφαρμογής των προνοιών του διεθνούς δικαίου που αφορούν την Επικράτειά του.

 

Στην περίπτωση της Ελλάδας αντί να επιδίδεται σε «στρατηγικό κρυφτούλι» στο Ιόνιο αξιοπιστία σημαίνει εφαρμογή του διεθνούς δικαίου της θάλασσας στο Αιγαίο και εκπλήρωση της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας στην Κύπρο. Στην τελευταία μάλιστα περίπτωση η Ελλάδα εκμηδενίζεται στρατηγικά εάν νομιμοποιηθούν τα τετελεσμένα της παράνομης βίας, εάν η Κύπρος ενταχθεί στην Τουρκική σφαίρα επιρροής και εάν έτσι η Ελλάδα παγιδευτεί στρατηγικά και ανεπίστροφα.

 

Ως προς το τελευταίο διόλου τυχαίο εσχάτως η Άγκυρα επικεντρώνεται στο ζήτημα της «πολιτικής ισότητα» και των «ειδικών εγγυήσεων». Εάν το επιτύχει νέα νομικά δεδομένα και διαμέσου των εποίκων και όσων Τουρκοκύπριων συνηγορούν θα της επιτρέψουν να ελέγχει νόμιμα και ολοκληρωτικά την Μεγαλόνησο. Ταυτόχρονα θα αναβαθμιστεί γεωπολιτικά και με τρόπο που ενέχει βαθύτατες προεκτάσεις για όλους.


Δεύτερον, αξιόπιστη εθνική στρατηγική σημαίνει, επίσης, και αποτελεσματική αποτροπή της Τουρκίας σε όλο το φάσμα. Επειδή αποτελεί Αλφαβητάριο για όποιον γνωρίζει πως λειτουργούν οι ηγεμονικές δυνάμεις, εδώ και πολύ καιρό γράφτηκε: «Ο λιγότερο ισχυρός που δεν διαθέτει αξιόπιστη εθνική στρατηγική καλείται να υποχωρήσει σε θέματα ζωτικών εθνικών συμφερόντων για να εξυπηρετήσει μια στρατηγική σκοπιμότητα του ηγεμονικού κράτους. Το φταίξιμο είναι πάντα δικό του, επειδή δεν είχε φροντίσει να μην βρεθεί σε δυσμενή θέση στους περιφερειακούς συσχετισμούς που το επηρεάζουν. Όταν έτσι έχουν τα πράγματα καλείται να υποστεί το κόστος της αμέλειάς του» με το να γίνεται πιόνι εφήμερων χειρισμών της ηγεμονικής δύναμης. Οι Πρέσπες, το ταξίδι το Ερντογάν στην Ελλάδα, το πρόσφατο ταξίδι του Πρωθυπουργού στην Άγκυρα, οι δηλώσεις για το Καστελλόριζο και οι δηλώσεις για το πνεύμα των Πρεσπών στο Αιγαίο και στην Κύπρο αυτό υποδηλώνουν.

Τρίτον, εδώ και καιρό υποστηρίχθηκε, επίσης, ότι στοιχειώδης γνώση της μεταπολεμικής αμερικανικής στρατηγικής (δόγμα Νίξον: στρατιωτική βοήθεια και πελατειακές σχέσεις με αυτούς που μπορούν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους και να επιβάλουν περιφερειακή σταθερότητα, στρατηγική που συνεχίζουν όλοι οι Πρόεδροι έκτοτε) δείχνει ότι, οι ΗΠΑ συνάπτουν πελατειακές σχέσεις με εκείνες τις περιφερειακές δυνάμεις –διαδοχικά ή εναλλασσόμενα: Ισραήλ, Ιράν, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος και σε πολλές άλλες περιπτώσεις ευρύτερα– οι οποίες κατορθώνουν να ασκήσουν στρατηγική εποπτεία στο άμεσο διεθνές περιβάλλον στο οποίο ανήκουν.

 

Το μείζον για μια ηγεμονική δύναμη δεν είναι καθεστώτα ή ιδεολογίες, αλλά το τι συναλλαγές και πόσο συμφέρουσες θα είναι στρατηγικά. Ορθολογιστικά σκεπτόμενοι και έχοντας κατά νου το αξίωμα πως στην διεθνή πολιτική η πολιτική ηθική είναι μηδενική, το μπαλάκι είναι σχεδόν μονίμως στην πλευρά του λιγότερο ισχυρού κράτους και όχι της ηγεμονικής δύναμης.

 

Για τον λιγότερο ισχυρό για να μπορεί να αναπτύσσει συμφέρουσες συναλλαγές με τις ηγεμονικές δυνάμεις είναι να μην αφήνονται οι συσχετισμοί ισχύος με εχθρικούς γειτονικούς τοποτηρητές να επιδεινωθούν σε βαθμό που τα δικά τους ζωτικά εθνικά συμφέροντα να καθίστανται αναλώσιμα στον βωμό της στρατηγικής σκοπιμότητας της ηγεμονικής δύναμης.


Τέταρτον, σ’ ένα περιφερειακό υποσύστημα ισορροπίας ισχύος δυαδικού χαρακτήρα όπως αυτό της Τουρκίας-Ελλάδας, εάν ανατραπεί η ισορροπία υπέρ της μιας πλευράς, το αναμενόμενο είναι πως η εκτός περιφέρειας ηγεμονική δύναμη θα καλέσει αυτόν που βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση να προσαρμοστεί στην περιφερειακή στρατηγική λογική τόσο του ηγεμονικού κράτους όσο και του περιφερειακού εχθρικού κράτους.
 

Στην περίπτωσή μας, το τελευταίο είναι η Τουρκία, η οποία δεν έπαψε να είναι κράτος πρώτης γραμμής της ναυτικής συμμαχίας εξ ου και όπως αναφέρθηκε πιο πάνω σωστά το άρθρο του SLpress «η άτυπη διπλωματική διελκυστίνδα βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. … Ελπίζουν πως ακόμα κι αν δεν τα βρουν με τον Ερντογάν θα επαναφέρουν την Τουρκία στο δυτικό μαντρί».

 

Εν μέσω ασυναρτησιών, συνθημάτων, μικροπολιτικών καυγάδων και απίστευτα ρηχών αιτιολογήσεων, ενώ η Ελλάδα σίγουρα είναι κράτος πρώτης γραμμής, επειδή δεν μπορεί να το εκμεταλλευτεί ήδη βρίσκεται πάνω στην κόψη του ξυραφιού με πολλούς τρόπους. Εάν δεν σοβαρευτεί στρατηγικά όταν η στιγμή είναι ευνοϊκή για τις ΗΠΑ η Ελλάδα για ακόμη μια φορά, επειδή αυτή θα φταίει και κανείς άλλος, θα οδηγηθεί στην Κλίνη του Προκρούστη, ίσως για τελευταία φορά, επειδή θα αποδειχθεί εκμηδενιστική.


Η Τουρκία παρά τα προβλήματα, τις σχοινοβασίες και τα στρατηγικά ρίσκα του Ερντογάν ή αύριο κάποιου άλλου ηγέτη –και οι ΗΠΑ ως μεγάλη στρατηγική δύναμη πάντα έχει στο στρατηγικό της τραπέζι πολλά μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα εναλλακτικά σενάρια– ολοφάνερα αναπτύσσει πελατειακές σχέσεις και τα περιθώρια της δεν εξαντλήθηκαν. Ακόμη και εάν αρχίζουν να εξαντλούνται και με δεδομένο ότι αποτελεί ελάχιστα πιθανό ενδεχόμενο η Τουρκία να αποχωρήσει ολοκληρωτικά από τις Δυτικές Συμμαχίες, εναλλακτικές αποφάσεις και καταστάσεις θα μπορούσαν είναι οι εξής:

 

Είτε με επικεφαλής ένα «ελαφρά μεταλλαγμένο» Ερντογάν είτε με κάποιο άλλο ηγέτη στο πηδάλιο της Άγκυρας να αναγνωριστεί στην Τουρκία ειδικός ρόλος και ειδική σχέση όπως παλαιότερα έγινε με την Γαλλία και μάλιστα για πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα που αφορούσαν την πυρηνική ισχύ. Οι μεταβλητές που επηρεάζουν τις εξελίξεις στις σχέσεις Τουρκίας-Δύσης είναι πολλές, συχνά μεγάλης κύμανσης και ως προς κάποια ζητήματα η Τουρκία βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση.

Τα παίγνια συνεχίζονται και έχουν μέλλον ενδεχομένως εις βάρος της Ελλάδας και όχι μόνο. Ιδιαίτερα επειδή:

    Δεν κατέρρευσε η οικονομία της Τουρκίας

    Διατηρεί ένα πανίσχυρο στρατό

    Αναπτύσσει ναυτική ισχύ

    Καθήλωσε την Ελλάδα σε μια αλληλουχία ντροπιαστικών κατευνασμών που γιγαντώνουν τα γεωπολιτικά ερείσματα της Τουρκίας, δεν εφαρμόζονται οι de jure πρόνοιες του διεθνούς δικαίου της θάλασσας και καθιστούν την Ελλάδα αναξιόπιστη στρατηγικά

    Η κολοσσιαίας γεωπολιτικής σημασίας Κύπρος είναι στα πρόθυρα της Τουρκικής επικυριαρχίας

    Παρά τους S-400 στο τραπέζι της Άγκυρας βρίσκονται πολλά χαρτιά ιδιαίτερα εάν συνεκτιμηθεί ότι οι μελλοντικές συγκλίσεις ΗΠΑ-Ρωσίας σε άλλες περιοχές πιθανό να αφήνουν περιθώρια για «ειδικό ρόλο» της Τουρκίας εάν δεν απομακρυνθεί από την Δύση.


Επιπλέον, πέραν της Κύπρου κανείς θα κάνει μεγάλο λάθος αν θεωρήσει ότι τελείωσαν τα στρατηγικά παίγνια σε Ιράκ, Ιράκ, Ιράν, Λίβανο, Αίγυπτο, Λιβύη, Παλαιστινιακό. Ακόμη, με τους νεοέλληνες σε βαθύ ύπνο και όλα τα προαναφερθέντα και πολλά άλλα σε πλήρη εξέλιξη χωρίς πολλές επιλογές στις επερχόμενες εκλογές οι πολίτες βομβαρδίζονται με επικοινωνιακά τεχνάσματα, αποκοιμιστικά συνθήματα, εκλογικεύσεις, λανθασμένες αναλύσεις και ψεύδη.

Ένα περιφερειακό κράτος όπως η Ελλάδα έχει δύο κύριες επιλογές:  

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Αριστεροδέξιες παγκοσμιόπληκτες ασυναρτησίες…

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΗΦΑΙΣΤΟΥ

    Εάν όπως συχνά λέγεται η ανάλυση της διεθνούς πολιτικής είναι το αντίστοιχο των διαγνώσεων της ιατρικής επιστήμης, ολοφάνερα οι ασθένειες της ελληνικής διπλωματίας είναι βαριάς μορφής. 

Ένα σύνηθες διαγνωστικό ερώτημα για τα κράτη είναι κατά πόσο έχουν επαρκή ισχύ και αξιόπιστη εθνική στρατηγική για να μπορούν να εφαρμόσουν τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου για την επικράτειά τους. Εάν δεν μπορούν δεν θεωρούνται βιώσιμα.

Η Ελλάδα επί δεκαετίες αμφιταλαντευόταν όσον αφορά το de jure δίκαιο της θάλασσας. Εάν το εφάρμοζε νόμιμα και νομιμοποιημένα περίπου θα διπλασίαζε την επικράτειά της. Δεν το έκανε ενώ στις μέρες μας διολισθαίνουμε στην απώλεια ζωτικού κυριαρχικού χώρου.  

Μόνο αν κανείς συνειδητά ή ανεπίγνωστα αντιπαθεί το ελληνικό κράτος και θεωρεί τα σύνορα περιττά μπορεί να μένει αδιάφορος όσον αφορά την εθνική επικράτεια. Εν τούτοις, με δηλώσεις, θέσεις και συμπεριφορές ατόμων που εφήμερα κατέχουν την εξουσία και τα οποία κανένα δικαίωμα και καμιά εξουσιοδότηση δεν έχουν για κάτι τέτοιο, μη εφαρμόζοντας τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου, προκαλούν συρρίκνωση του ελληνικού κράτους.

Ο κατευνασμός του «μακεδονικού» αλυτρωτισμού επιτάχυνε τον κατήφορο. Βασικά, το ελληνικό κράτος έχει ήδη διολισθήσει στις βαλκανικές συμπληγάδες των ηγεμονικών ανταγωνισμών, ενώ ολοφάνερα το «πνεύμα των Πρεσπών» διαχέεται στην Θράκη, στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Αγνοούν οι ασκούντες εξουσία ότι είναι ένα πράγμα ο αγώνας του λιγότερο ισχυρού κράτους εντός συμμαχιών να επιτυγχάνει ισόρροπες και συμμετρικές σχέσεις με τα ισχυρότερα κράτη της Συμμαχίας και άλλο η δουλική και αναξιοπρεπής μετατροπή της Ελλάδα σε πιόνι εφήμερων στρατηγικών παιγνίων.

Η πραγματικότητα πλέον είναι αμείλικτη και βαθύτατων προεκτάσεων. Μετά την Ελληνική Επανάσταση, λόγω ξενοκρατίας που επιβλήθηκε με την έλευση των Βαυαρών που καλά κρατάει μέχρι σήμερα, διανύσαμε δύο αιώνες διαδοχικών εθνικών καταστροφών. Εν τούτοις, η ύστερη καταστολή της οικονομίας και της κοινωνίας και η ανυποληψία και αναξιοπιστία του κράτους είναι άνευ προηγουμένου.

Αποκοιμίζοντας την κοινωνία με χαμόγελα, υποσχέσεις και επικοινωνιακά τεχνάσματα κορυφώνονται οι ιδεολογικές παρακρούσεις των οποίων κύρια αφετηρία είναι οι αριστεροδεξιές παγκοσμιόπληκτες ασυναρτησίες της δεκαετίας του 1990. Ο ρόλος και η σημασία του κράτους υποβαθμίζονται απροκάλυπτα και ο διεθνισμός, τα αισθητικά κριτήρια, οι φιλίες, η ανταλλαγή γραβατών εν μέσω χαριεντισμών και τώρα η «συναδελφοσύνη των λαών» κηρύττονται ως αρχή και τέλος της διπλωματίας μας.

Ανθόσπαρτο πεδίο συναδελφοσύνης!

Υπονοείται για ακόμη μια φορά εξόχως ελληνικά ότι είναι η αρχή και το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε. Ακόμη, άτομα με θέσεις ευθύνης, δεν διστάζουν να ενθαρρύνουν την παράνομη μετανάστευση, συγχέοντάς(;) την με τη νόμιμη ή με το προσφυγικό πρόβλημα που προκάλεσαν οι «ανθρωπιστικοί» βομβαρδισμοί. Πρόβλημα, του οποίου όμως το βάρος δεν μπορεί να σηκώσει μόνη της η Ελλάδα. «Τα όνειρα δεν έχουν σύνορα», είναι το νέο σύνθημα και -δυστυχία μας- δηλώνεται ευθέως ότι αυτό αφορά την παράνομη μετανάστευση.

Θέσεις που υποστηρίζουν την ακεραιότητα του κράτους, την εθνική ασφάλεια, την εφαρμογή των προνοιών του διεθνούς δικαίου και την φιλοπατρία, εξυβρίζονται με ανοίκειους χαρακτηρισμούς που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από φασιστικές νοοτροπίες και αντιλήψεις. Την ίδια τύχη έχουν όσοι υπογραμμίζουν το αυτονόητο, ότι δηλαδή το διακρατικό σύστημα δεν είναι ανθόσπαρτο πεδίο συναδελφοσύνης, χορών, τραγουδιών και χαμόγελων, αλλά ανελέητα ανταγωνιστικό και με την εξαπάτηση ως το κυριότερο φαινόμενο των διπλωματικών στάσεων και υποσχέσεων.

Όλα τα κράτη πλην Ελλάδας λειτουργούν με άξονα τα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα.

Στην Ελλάδα πολλοί φαντασιώνονται ένα ενωμένο πλανήτη εθνομηδενισμένων και πολιτικά αδιάφορων ατόμων. Το πνεύμα, οι εθνικοί πολιτισμοί, οι παραδόσεις, οι θρησκείες και τα εν γένει πνευματικά ζητήματα καμιά σημασία δεν θα έχουν. Ο φανταστικός αυτός πλανήτης θα είναι εθνομηδενισμένος και αδιατάρακτα γραμμικά κινούμενος.

Ουσιαστικά, χωρίς οι πολίτες να έχουν λόγο ή δικαίωμα άσκησης του ρόλου του εντολέα της εξουσίας, μια δαιδαλώδης μεταμοντέρνα λαίλαπα ανάμεικτων εθνομηδενιστικών ιδεολογημάτων υπερίπταται, πλέον, πάνω από την Ελλάδα. Ενώ η παραμέληση της εθνικής ασφάλειας και η μη τήρηση των προνοιών του διεθνούς δικαίου οδηγεί σε απώλεια κυριαρχίας, οι δράστες προπετώς χαρακτηρίζουν τους δημοκρατικούς και φιλοπάτριδες πολίτες σαν εθνικιστές, σοβινιστές και ετερόκλητο όχλο που πρέπει να «συμμορφωθεί» με ολιγαρχικά και δεσποτικά ιδεολογήματα.

Οριακά και ιδεολογικά δηλητηριασμένα άτομα, τα οποία όταν φύγουν από την εξουσία δεν θα τους θυμάται ούτε ο γείτονάς τους, βρέθηκαν να κατέχουν θέσεις ευθύνης. Προπετώς προσποιούνται πως είναι αυθεντίες και δάσκαλοι της κοινωνίας, τα μέλη της οποίας πρέπει, δήθεν, να συμμορφώσουν με ανυπόστατα και αντιδημοκρατικά ιδεολογήματα δεσποτικών προεκτάσεων.

Υποκριτική και δεσποτική νοοτροπία

Πιο σημαντικό, πλήττεται ανελέητα η πολιτειακή νομιμότητα. Αφού ακούσαμε πως «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό» φθάσαμε στο «ηθικό και νόμιμο είναι ό,τι ψηφίζεται με προσταγές ξένων και αποστασίες». Νόμιμο και ηθικό(!) είναι επίσης να αθετούνται οι προεκλογικές υποσχέσεις 100% και οι δράστες να μην παραιτούνται, ή να υπάρχει τρόπος να ανακληθούν από τους εντολείς της εξουσίας, δηλαδή τους πολίτες. Έτσι κινούμενη η ύστερη Ελλάδα διολισθαίνει σε επικίνδυνα μονοπάτια που οδηγούν σε κρημνούς και βράχια. Το κράτος, η κυριαρχία και η εθνική ασφάλεια πλήττονται αδίστακτα με αναπόδραστες πλέον μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες.

Επιπρόσθετα, η υποκριτική και εν πολλοίς δεσποτική νοοτροπία, όσον αφορά τους νόμους που διέπουν τον συλλογικό βίο, αντιβαίνει με οτιδήποτε σημαίνει ελληνικότητα και ελληνικές πολιτικές παραδόσεις. Οι παραδόσεις αυτές θέλουν οι νόμοι να ορίζονται από τους εντολείς πολίτες και να αποτελούν ασπίδα κατά κάθε δεσποτικής, ολιγαρχικής και φασιστικής απόφασης της εξουσίας. Γι’ αυτό όταν οι Έλληνες κορύφωσαν τη δημοκρατία θεωρούσαν τους νόμους έσχατη λογική. Ο Σωκράτης προτίμησε να πεθάνει παρά να τους παραβιάσει.

Ιδιαίτερα την ύστερη εποχή, ρέει άφθονο ιδεολογικό δηλητήριο με αποτέλεσμα πρωτοφανείς ολιγαρχικές συμπεριφορές που δεν παρατηρούνται ακόμη και στις χειρότερες δικτατορίες. Η επί δεκαετία πλέον και καθ’ υπόδειξη ξένων παραγωγή νόμων, ενίοτε και μεταμεσονύκτια, ροκανίζει την πολιτειακή νομιμότητα και αποδυναμώνει την πίστη των πολιτών στην Ελληνική Πολιτεία.

Δημοκρατία και πολιτειακή νομιμότητα σημαίνει ότι ο πολίτης είναι εντολέας και η εξουσία εντολοδόχος και ανακλητή. Γιατί δεν φεύγουν, για παράδειγμα, όσοι εκλέγονται και δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους! Η συμφορά κορυφώνεται όταν οι πολίτες ειρηνικά και ψύχραιμα υπερασπίζονται τα ιερά και όσια του έθνους και ανυπόστατοι καρεκλοκένταυροι, ολοφάνερα εντολοδόχοι τεχνοκρατών,  κερδοσκόπων και ηγεμονικών κρατών με απύθμενη προπέτεια μιλούν για ετερόκλητο όχλο.

Αναίδεια και προπέτεια: