ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η γυναίκα του Καίσαρα

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

 Μα ντιπ για ντιπ;  

Αραγε τι να κουβαλάει το κρανίο εκείνου του ένστολου τύπου που έκοψε πρόστιμο σε μια απροστάτευτη, εξαθλιωμένη γραία; Αχυρα; Κουδουνάκια; Τίποτα; Το απόλυτο κενό;
 

Φυσικά αναφέρομαι σ αυτό το πρόσφατο και πασίγνωστο περιστατικό. Όταν σε κάποιο κανάλι, νομίζω κρατικό, έπεσα πάνω στην εικόνα μιας  δυστυχισμένης γραίας, όπου καθισμένη στο πεζοδρόμιο να  πουλάει χόρτα και να εκλιπαρεί μερικές  πενταροδεκάρες μου ρθε να αρπάξω την συσκευή και να την  εκσφενδονίσω από το παράθυρο. Τρομερό

Από τις λεπτομέρειες κρίνεται ο χαρακτήρας, κάθε δραστηριότητα αλλά και κάθε μηχανισμός.  

Τι να του πω τώρα; Πως να τον χαρακτηρίσω;  

Ασε κινδυνεύω να μηνυθώ.  

Τι έπρεπε να κάνει το εν λόγω «όργανο» το αστυνομικό;  

Δύο πράγματα.  

Το πρώτο να  την συμβουλεύσει, όσο πιο ευγενικά μπορούσε. 

Και το δεύτερο να της παραχωρούσε δύο, τρεις μάσκες, αγορασμένες  με δικά του έξοδα.  Στοιχειώδες

Ποιο το αποτέλεσμα; Μετά από μια αναμενόμενη θύελλα αντιδράσεων που προέκυψαν από όλα τα Media και από το πλήθος των δημοσιογράφων. Τότε  ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταικούρας παρεμβαίνει και έτσι διαγράφεται το πρόστιμο χωρίς άλλη συζήτηση.  Το φαντάζεστε; Δεν είναι αποκαλυπτικό; Ο υπουργός, για μία πράξη τόσο εξοργιστική και τόσο κατάπτυστη, για τρακόσια ευρώ, να ασχολείται μ αυτό  σα να πρόκειται να λύσει ένα τεράστιο πρόβλημα οικονομικό. Ελεος!

Τι απέγινε μ αυτό το «όργανο» το άδειο, το «τυφλό» και το  «κουφό»; Εξακολουθεί να καταδιώκει δυστυχισμένα πλάσμα στους δρόμους και τις πλατείες; Ακόμα  κυκλοφορεί; Ακόμα να του ξηλώσουν τα όποια γαλόνια;  

Ποιος ξέρει. Σ αυτόν τον δύσμοιρο τόπο με τόσο μεγάλο ανεγκέφαλο πληθυσμό όλα να τα περιμένεις. Να κυνηγάνε τυφλούς και παραπληγικούς. Να εξαντλούν το καθήκον τους καταδιώκοντας παιδιά και μωρά. Να παραδίδουν μαθήματα νομιμοφροσύνης γράφοντας πρόστιμα σε άπορους γέρους και αδέσποτα τετράποδα

Μερικές φορές σκέπτομαι. Όταν πέφτω πάνω σε τέτοια ακατανόητα, θλιβερά και εξοργιστικά περιστατικά. Αραγε γιατί το έκανε αυτό; Λόγω ανοησίας και κεκτημένης ταχύτητας; Η μπας και το κανε με στόχο να υπονομεύσει και να τσαλακώσει; Και το λέω αυτό, το τόσο καχύποπτο και υπερβολικό, επειδή αδυνατώ να συλλάβω και να κατανοήσω τέτοιο..μυαλό!

Ποιο το ακόμα χειρότερο αποτέλεσμα;  

Μα  φυσικά η σύγκριση. Ανάμεσα στο περιστατικό της γραίας με  τα χόρτα στη Λαμία και το γλέντι στην Ικαρία. Το θέμα που εξαντλητικά συζητήθηκε και χλευάστηκε σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης. Το έλα να δεις

Με τέτοια περιστατικά. Με τέτοια πρόστιμα. Με τέτοια γλέντια ένα το αποτέλεσμα. Η εικόνα της κυβέρνησης τσαλακώνεται. 

Τα ανάλογα περιστατικά από παράγοντες της Αντιπολίτευσης διαγράφονται. Οι προσπάθειες και οι όποιες επιτυχίες παραμερίζονται. 

Οι Συριζαίοι ανοίγουν σαμπάνιες. 

Τα βασικά θέματα...

 

ΥΓΕΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η ιατροποίηση της διάχυτης δυστυχίας του πολιτισμού μας - Ένας γιατρός γράφει για τη μανία με τα τσεκάπ, την ψυχιατροποίηση της ευτυχίας, τη βιταμινοποίηση της σύγχρονης ζωής, και ανατρέπει τα ταμπού

Η ιατρική ασχολείται σήμερα πολύ περισσότερο με τους κλινικά υγιείς και πολύ λιγότερο με όσους έχουν πραγματικά προβλήματα υγείας.

Του ΘΑΝΑΣΗ ΔΡΙΤΣΑ

 

Σύμφωνα με την προσωπική μου στατιστική (είμαι νοσοκομειακός γιατρός ξεκαθαρίζω) επτά στους δέκα ασθενείς (70%) που παραπέμπονται σήμερα για εξέταση σε καρδιολογικά εξωτερικά ιατρεία δηλώνουν ασαφή και άτυπα ενοχλήματα που αποδεικνύεται ότι (στις περισσότερες περιπτώσεις) δεν έχουν κανένα σοβαρό οργανικό υπόβαθρο. Φαίνεται ότι οι περισσότεροι κλινικοί γιατροί δεν απασχολούνται καθόλου σήμερα με λεπτομερή λήψη ιστορικού και ενδελεχή κλινική εξέταση αλλά συνταγογραφούν απευθείας σωρεία (συχνά αχρήστων) διαγνωστικών εξετάσεων.

Σπάνια να συναντήσει κάνεις εξεταζόμενο ο οποίος να μη συσχετίζει αυτό που του συμβαίνει με στρες, άγχος, οικονομική πίεση, προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα. Ενώ μάλιστα το ιστορικό και τα κλινικά ευρήματα συνηγορούν -αρκετά συχνά- σε ψυχικής βάσης πρόβλημα οι εξεταζόμενοι φοβούνται να έρθουν σε επαφή με έναν προβληματικό ψυχισμό και προτιμούν μια οργανική διάγνωση, την οποία νομίζουν ότι μπορούν να διαχειριστούν καλύτερα.


    Σπάνια να συναντήσεις εξεταζόμενο που στην εποχή μας να μη νιώθει θλίψη, πίεση και δυστυχία.


 Μάλιστα οι περισσότεροι συνάδελφοι κλινικοί γιατροί έχουν τάση ιατροποίησης της διάχυτης δυστυχίας και παραπέμπουν στον ψυχίατρο για περαιτέρω φροντίδα και αντιμετώπιση. Και οι ψυχίατροι αυτονόητα ψυχιατροποιούν τη δυστυχία της εποχής και -σχεδόν πάντοτε- χορηγούν αντικαταθλιπτικά ή αγχολυτικά τα οποία μπορεί μεν να περιορίζουν την κατάθλιψη και το άγχος αλλά δεν φαίνεται να θεραπεύουν την τάση όλων μας σήμερα για συσσώρευση περισσότερης μιζέριας. Η θλίψη δεν σημαίνει πάντα κατάθλιψη, όπως και κάθε εκδήλωση χαράς δεν αποτελεί ασφαλή διάγνωση εσωτερικής γαλήνης και εσωτερικής ισορροπίας.

 

Η ιατρική ασχολείται σήμερα πολύ περισσότερο με τους ασυμπτωματικούς - κλινικά υγιείς και πολύ λιγότερο με όσους έχουν πραγματικά προβλήματα υγείας. Στη βάση του ευδαιμονισμού της εποχής μας προέκυψε και η μανία με την έννοια της μαζικής πρόληψης και γεννήθηκε η έννοια του τσεκάπ και τα κέντρα υποτιθέμενης προληπτικής εξέτασης επί παντός επιστητού (τα περίφημα τσεκαπάδικα). Παρά τα τσεκαπάδικα σπάνια μαθαίνει κανείς με απόλυτη ακρίβεια από τι και πότε πρόκειται να αποθάνει.


Επίσης καλείται η ιατρική να λύσει το ζήτημα της ευτυχίας της ανθρωπότητας (η πλειοψηφία παραμένει όμως αναμφίβολα δυστυχής και θλιμμένη) μέσα από ψυχοφάρμακα και την ψυχιατροποίηση των εννοιών δυστυχία και ευτυχία. Η σύγχρονη ιατρική ασχολείται περισσότερο με τον προσδιορισμό της τιμής της χοληστερίνης σε νέα και κλινικά υγιή ατόμα και (υποκριτικά) λιγότερο με τα πλέον ουσιώδη ζητήματα υγείας που είναι το κάπνισμα, η παχυσαρκία, η έλλειψη φυσικής δραστηριότητας, το χρόνιο στρες και η σχέση του με την ανεργία των νέων, η αύξηση της ψαλίδας των κοινωνικών ανισοτήτων, η φροντίδα των υπερηλίκων σε μια κοινωνία (δυτική κοινωνία) που γερνάει και κυριαρχεί σταδιακά το ηλικιακό γκρουπ άνω των 65 ετών.

 

Είναι ενδιαφέρον ότι, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, όλα τα παραπάνω ουσιώδη (κοινωνικά τροποποιήσιμα προβλήματα) αποτελούν τα συχνότερα αίτια θνητότητας στον δυτικό κόσμο. Αν δεν αλλάξει ο τρόπος ζωής και η κοινωνία μας τα φάρμακα και οι ιατρικές παρεμβάσεις -από μόνα τους- δυστυχώς δεν μπορούν να σώσουν τον άνθρωπο της εποχής μας.

 

Τελευταία τα τσεκαπάδικα έχουν «βιταμινοποιήσει» τη σύγχρονη ζωή...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Στη 4η θέση των πιο δυστυχισμένων πολιτών του κόσμου οι Ελληνες

Ο ελληνικός λαός είναι ο τέταρτος πιο δυστυχισμένος στον κόσμο, σύμφωνα με τον δείκτη δυστυχίας που υπολογίζει το πρακτορείο Bloomberg. 

Ο δείκτης βασίζεται στο ποσοστό ανεργίας που υπάρχει σε μία χώρα, συν το ποσοστό του πληθωρισμού. Προσθέτοντας αυτά τα δύο στοιχεία προκύπτει ένα νούμερο το οποίο δείχνει πόσο δύσκολη είναι η ζωή για τους κατοίκους μιας χώρας. 

Στην πρώτη θέση του δείκτη δυστυχίας βρέθηκε, τον Δεκέμβριο του 2012, η Ισπανία και ακολουθεί πολύ κοντά η Νότιος Αφρική. Η Κροατία και η Ελλάδα βρίσκονται λίγο πιο πίσω, στην τρίτη και τέταρτη θέση, ενώ με παραπλήσιο σκορ στην πέμπτη θέση συναντάμε τη Βενεζουέλα. Στην έκτη θέση, αλλά πολύ πιο κάτω στη βαθμολογία, έρχεται η Αργεντινή και ακολουθούν με μικρή διαφορά στη βαθμολογία η Πορτογαλία, η Σλοβακία και η Αίγυπτος. Λίγο πιο κάτω στη βαθμολογία και στη δέκατη θέση συναντάμε την Ιρλανδία. 

Ο δείκτης δυστυχίας πρωτοεμφανίστηκε τη δεκαετία του 1960 και στην απλούστερη μορφή του περιλαμβάνει μόνο τα στοιχεία για ανεργία και πληθωρισμό. 

Σύμφωνα με μελέτες, το ποσοστό ανεργίας διαδραματίζει πολύ σημαντικότερο ρόλο από το ποσοστό του πληθωρισμού, καθώς οι οικονομολόγοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το να είναι κανείς άνεργος του προκαλεί πολύ μεγαλύτερη στενοχώρια από το να χάνει σταδιακά το εισόδημά του εξαιτίας του πληθωρισμού.

Καµία «έκπτωση» στη ζωή

Της Μάρθας Καϊτανίδη

Αναµενόµενο; Ναι. Ακόµη όµως και όταν κάποιος περιµένει τα χειρότερα – όχι λόγω απαισιοδοξίας αλλά επειδή απλά παρατηρεί τι συµβαίνει γύρω του φοβούµενος γι’ αυτά που έρχονται – η είδηση παραµένει θλιβερή και δυσοίωνη. Το περασµένο έτος 61 άνθρωποι επιχείρησαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους. 

Το Ιντερνετ ήταν η σωτηρία τους: επικοινώνησαν τη θλίψη που ένιωθαν, δήλωσαν εγκλωβισµένοι και ανυποχώρητοι για την απόφαση που πήραν προκαλώντας ανησυχία στο διαδικτυακό «περιβάλλον» τους. Κάπως έτσι, το κακό απετράπη… 

Ο αριθµός όµως παραµένει ιδιαίτερα ανησυχητικός εάν αναλογιστεί κανείς πως ο αντίστοιχος αριθµός για την τριετία 2006-2009 δεν ξεπερνά τους 80 συνανθρώπους µας.

Σύµφωνα µε τον Παγκόσµιο Οργανισµό Υγείας, κάθε ένα λεπτό σηµειώνεται και µία αυτοκτονία ανά τον κόσµο.

Κι αν κάποτε για την εξήγηση του φαινοµένου πρωταρχικό ρόλο είχαν οι ψυχολογικές προσεγγίσεις – που επικεντρώνονται στις εσωτερικές συγκρούσεις και στο ανικανοποίητο που βιώνουν κάποιοι άνθρωποι –, σήµερα στο επίκεντρο µπαίνουν οι κοινωνιολογικές θεωρήσεις βάσει των οποίων η αυτοκτονία είναι ένα κοινωνικό πρόβληµα.

Η οικονοµική ανασφάλεια, η ανεργία, οι ανεξόφλητοι λογαριασµοί, η αγωνία των γονέων πως δεν θα µπορέσουν να εκπληρώσουν τα όνειρα των παιδιών τους, ο καθηµερινός εξευτελισµός των συνταξιούχων, η αβεβαιότητα των νέων για το επαγγελµατικό και προσωπικό τους µέλλον συνθέτουν ένα ζοφερό περιβάλλον. Δεν είναι τυχαίο πως οι ψυχολόγοι λένε, σε κάθε ευκαιρία, ότι έχει αυξηθεί το τελευταίο διάστηµα η πελατεία τους. Μάλιστα καταφεύγουν πλέον στη λύση των δόσεων και στις προσφορές (στις δύο συνεδρίες η µία δώρο) για να ικανοποιήσουν το αίτηµα των ασθενών τους για ψυχολογική υποστήριξη χαµηλού κόστους.

Οι εκπτώσεις στην ευτυχία, την ασφάλεια, την προοπτική και η έλλειψη ελπίδας δρουν καταλυτικά.

Πώς όµως, να δεχθείς την «έκπτωση» στη ζωή;