ΣΥΡΙΖΑίικα REBRANDισμένα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η τιμή, τιμή δεν έχει…

 

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Προσπαθώ πολύ να κρατήσω την ψυχραιμία μου με τον Αλέξη Τσίπρα. Oσο για την επαγγελματική μου υποχρέωση να τηρώ «ίσες αποστάσεις», ούτε λόγος. Σε αυτήν ειδικά την «περίπτωση», ούτε λόγος.  

Εκείνο που ξεπερνά τα όρια της λογικής δεν είναι το comeback as such, αλλά το άθλιο αμπαλάζ του. Και επειδή ένα πολύ δικό μου πρόσωπο εργάστηκε επί χρόνια στην Publicis στο Λονδίνο (παράρτημα της γαλλικής) και έμαθα πολλά, το πέρασμα του Τσίπρα από εκεί ήταν περισσότερο «επίσκεψη» παρά εμπεριστατωμένο image shaping – δηλαδή διαμόρφωση (ή και διόρθωση) εικόνας. Εκτός του ότι στην περίπτωσή του δεν μιλάμε για κάποιο τεράστιο πολιτικό «έργο» όσο «ήταν», δεν έχουμε δει μέχρι στιγμής ούτε ένα σοβαρό και στέρεο βήμα που να βελτιώνει κάπως το προηγούμενο, αποτυχημένο καλούπι.  

Εβγαλε βιβλίο. Με τίτλο βαρύ σαν Ιστορία: «Ιθάκη». Και φωτογραφία με σοβαρό, αισιόδοξο βλέμμα, όπως μου είπε άριστος image maker. Που όμως δεν του άρεσε γιατί το βρίσκει υπερβολικό Ασε που και η τιμή του είναι, όπως και του ίδιου του συγγραφέα, ανεξήγητα ακριβή: 28 ευρώ, από τον εκδοτικό οίκο Gutenberg. Ο οποίος, ωστόσο, μου έχει «χαρίσει» μερικά από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τον τελευταίο καιρό:  

Το καλύτερο απ’ όλα, το «Η Υπέρβαση της Βαρύτητας» του σπουδαίου γερμανού συγγραφέα Χάϊντς Χέλε, 45 ετών, (περίπου συνομήλικος του δικού μας), που έχει σπουδάσει φιλοσοφία στο Μόναχο και στην Νέα Υόρκη και που, κατά τους ειδικούς, θα σαρώσει βραβεία. Πράγματι ένα συγκλονιστικό βιβλίο, το συστήνω ανεπιφύλακτα, και κοστίζει μόνο 18 ευρώ.  

Από τον ίδιο εκδοτικό οίκο είναι το βιβλίο «Ο Μπάχ για Παιδιά» της Χέλεν Γκάρνερ, που μου το συνέστησαν ενθουσιωδώς –και δεν έχουν πέσει ποτέ έξω– οι δύο κοπέλες του αγαπημένου μου βιβλιοπωλείου στην Κηφισιά, «Ο Σπόρος». Τιμή 10,80 ευρώ. 

Επίσης, πάλι τελευταίας σοδειάς, το καταπληκτικό «Ο Κηπουρός και ο Θάνατος», του φετινού Νομπελίστα Λογοτεχνίας Γκεόργκι Γκασποντίνοφ από τη Βουλγαρία. Εκδόσεις Ικαρος, 16,60 ευρώ, παρακαλώ. 

Από τον ανερχόμενο συγγραφέα Ρωμανό Γεροδήμο, ένα βιβλίο που δεν το έγραψε για τον Τσίπρα, κι ας… ξεγελά ο τίτλος, το «Οδηγός Επιβίωσης για τον 21ο Αιώνα», εκδόσεις Athens Voice Books.  

Οπως γράφει στον πρόλογό της η Αγνή Μαριακάκη, το βιβλίο αυτό δεν είναι άλλο ένα εγχειρίδιο με «λύσεις», όπως του Τσίπρα. «Δεν κρίνει και δεν διδάσκει. Σου λέει πόσο αξίζει να κοιτάξεις κατάματα τη γωνία στην οποία ίσως έχεις στριμωχτεί – και να επιλέξεις να μη μείνεις εκεί». Αλέξη! Τιμή 20,60 ευρώ. 

Και, last but not least, Alexis, 14 ευρώ κοστίζει το βιβλίο «ΜΠΟΡΕΙ Ο ΑΛΓΟΡΙΘΜΟΣ… να είναι ηθικός, να είναι δίκαιος, να είναι διαφανής, να δικάζει και να διοικεί;». Αναφέρεται στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Το συνέγραψαν σημαντικοί άνθρωποι: Σπύρος Τάσσης, δικηγόρος με εξειδίκευση (LLM) στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και μακρά πρακτική ενασχόληση με τα ζητήματα του δικαίου της πληροφορικής και των ηλεκτρονικών επικοινωνιών. Ηλιάνα Κωστή, δικηγόρος Αθηνών με ειδίκευση στο δίκαιο του ίντερνετ, την πνευματική ιδιοκτησία και τα προσωπικά δεδομένα. Απόστολος Βόρρας, LL.M. mult., PhD, δικηγόρος με ειδίκευση σε ζητήματα δικαίου προστασίας προσωπικών δεδομένων και νέων τεχνολογιών. Βασίλης Καρκατζούνης, δικηγόρος εξειδικευμένος στο δίκαιο των νέων τεχνολογιών, απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Εν πάση περιπτώσει, η ουσία είναι τι γράφει ο συγγραφέας; 

Οχι μόνο. Είναι και το...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Υπήρξε ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ;

Εδώ βλέπουμε στημένα τα μικρόφωνα στο συνέδριο των σούργελων 🤡 pic.twitter.com/T2ZLYLPWNP

— Vasilis Tsiartas (@VasilisTsiartas) November 9, 2024

 

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Αλήθεια. Υπήρξε ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ, για να υπάρξει τώρα;

Κι αν υπήρξε, τι πρόσφερε στον τόπο;

(Κάποιοι, πιο ψύχραιμοι, θα πουν τη Συμφωνία των Πρεσπών. Εστω. Ας το αφήσουμε όμως να σοταριστεί καλά στην κατσαρόλα της Ιστορίας, γιατί τα πρώτα δείγματα από τα Σκόπια μάλλον σε μπελάδες παραπέμπουν…). Μένουμε στην απορία τι πρόσφερε στον τόπο.

Σε τι τον έκανε καλύτερο;

Πόσα και ποια στελέχη ανέδειξε, που να έχουν τώρα ένα πολιτικό εκτόπισμα τέτοιο ώστε να μπορούν να διοικήσουν ένα κράτος σε τόσο δύσκολες εποχές, με άπειρες προκλήσεις και κινδύνους;

Λιγοστοί, θαρρώ. Και αυτοί είναι-δεν είναι στο κόμμα. Αντίθετα, έφτασε στο σημείο να προσελκύει έως και τον διατελέσαντα εκπρόσωπο Τύπου του Κώστα Καραμανλή, τον Ευάγγελο Αντώναρο, που όποιον και αν ρωτήσεις, από τα γερμανικά ΜΜΕ με τα οποία είχε συνεργαστεί μέχρι και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, κυρίως τον πρώην πρόεδρό της Βέρνερ Χόγιερ, μέλος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (FDP), παθιασμένο ευρωπαϊστή, με ενδιαφέρον ιδιαίτερο στην αναπτυξιακή επίδραση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, θα σου πει ότι δεν κολλάει με τη ριζοσπαστική Αριστερά. Ο Αντώναρος κόλλησε στον ΣΥΡΙΖΑ μόνο επειδή αντιπαθεί τον Μητσοτάκη (Κι ας λέει ο ίδιος ότι πήγε ως κεντροδεξιός!). Που, αντιμεταθετικά, μπορεί να συμπεράνει κάποιος ότι ισχύει και για το πρώην αφεντικό του, τον Κώστα Καραμανλή (που επίσης δεν συμπαθεί τον Μητσοτάκη). Βεβαίως, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι ο πρώην Πρωθυπουργός ευλόγησε τη φυγή του στενού συνεργάτη του προς την Κουμουνδούρου. Αλλά είναι και αυτό ένα σημάδι των καιρών…

Από ένα σημείο και μετά λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε διάδρομος προσγείωσης ανθρώπων που χάθηκαν από το ραντάρ της πολιτικής και για να επιβιώσουν κάπως έπρεπε να κάνουν αναγκαστική προσγείωση. Είχε μεγάλο σουξέ το γλέντι αυτό, κι ας υπήρχαν και πιλότοι από το ΠΑΣΟΚ που δεν εμπίπτουν στην κατηγορία των ιπτάμενων αντικειμένων απροσδιόριστης ιδεολογίας. Αριστεροί ήταν οι άνθρωποι μια ζωή. Δεν χωρούσαν άλλο στο πελαγωμένο τότε και αρκετά συντηρητικοποιημένο ΠΑΣΟΚ…

Επιστρέφοντας στο τωρινό μπάχαλο: Σε τι μας έχει λείψει ο ΣΥΡΙΖΑ από τότε που οι πολίτες τον αποκαθήλωσαν;

Η αντιπολίτευση του Τσίπρα (που είχε μια δική του, προσωπική δυναμική από το βήμα – δυναμική που άρεσε στο φοιτητικού χαρακτήρα ακροατήριό του) τον μίκρυνε ακόμα πιο πολύ και μεγάλωσε περισσότερο τον Μητσοτάκη.

Τι συνεισέφερε λοιπόν ως αντιπολίτευση στα δύσκολα χρόνια της πανδημίας;

Κατήγγειλε τον Μητσοτάκη που έσπασε τον περιορισμό και ανέβηκε με το ποδήλατο στην Πάρνηθα. Αποδοκίμασε την «επίταξη» ιδιωτικών νοσοκομείων, θυμήθηκε «τα χάλια της δημόσιας Υγείας» και αναδείκνυε κάθε μέρα τους νεκρούς και διασωληνωμένους που ανακοίνωναν ο Τσιόδρας και ο Χαρδαλιάς.

Ας μείνουμε λοιπόν μόνο σε αυτά που στιγμάτισαν ανεξίτηλα τη διακυβέρνηση και τα ύστερα αντιπολιτευτικά του σκιρτήματα. Τηλεοπτικές άδειες, πανηγυρικές αποστολές στη Μόσχα με γροθιές υψωμένες και φλερτ με την… εναλλακτική πορεία της Ελλάδας με τους BRICS.

Ανώτατο στέλεχός του τότε, ο Παν. Λαφαζάνης ρωτήθηκε σε ένα συνέδριο του Economist (παρών ήμουν) για την τριμερή συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και απάντησε «εμείς είμαστε με τους Παλαιστίνιους». Βεβαίως! Πιο Παλαιστίνοι από αυτούς. Πιο Λίβυοι από τους Λίβυους– κολλητοί με τον Καντάφι. Πιο Ιρακινοί από τον Σαντάμ. Κανένας από αυτούς δεν μας βοήθησε ποτέ στα εθνικά μας θέματα, ιδίως στο Κυπριακό – μου το έλεγε μετανιωμένος και ο μακαρίτης Βάσος Λυσσαριδης στη Λευκωσία, λίγους μήνες πριν φύγει. «Ποντάραμε σε λάθος άλογα»… Και, πάνω απ’ όλα, θυμόμαστε το απίθανο δημοψήφισμα, που παραβίασε κάθε κώδικα λογικής και καθιερωμένης διαδικασίας διεθνώς. Προέταξαν στο ψηφοδέλτιο το «Οχι», ενώ πάντα, σε όλες τις χώρες, έπεται του «Ναι». Εθεσαν ερώτημα που ακόμα και οι πιο διαβασμένοι δυσκολεύτηκαν να εμπεδώσουν τι έλεγε. Και όταν το εξηγούσαν τα ίδια τα στελέχη τους στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα και στις πλατείες, μόνο εμβρόντητα και μπερδεμένα πρόσωπα έβλεπες…

Το μόνο καλό που έκανε αυτό το κόμμα ήταν να καταργήσει από μόνο του το δικό του δημοψήφισμα. Κάτι που έμαθε στα σημαντικότερα μέσα ενημέρωσης στο εξωτερικό τι σημαίνει «κωλοτούμπα». Αυτή μας κράτησε στην Ευρώπη, αλλά με κόστος ακόμα ένα μνημόνιο, που ακόμα πληρώνουμε.

Εδώ, για να ενισχύσουμε το «τίποτα» του ΣΥΡΙΖΑ, ας θυμηθούμε…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πάτε καλά ρε;

 

Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Ο Παπανώτας σας έφταιξε; Ή οι νέοι κανόνες του παιχνιδιού; Που έχουν μετατρέψει την πολιτική, και όχι μόνον αυτήν, σε «Survivor»; Να ψηφίζει το κοινό ποιος θα μείνει, ποιος θα αποχωρήσει. Με κριτήρια «αλλού γι’ αλλού». Ελάχιστη σημασία στο ποιος είναι πιο καλός παίκτης. Πιο γυμνασμένος. Πιο αξιοπρεπής. Πιο ικανός. Το στήσιμο του παιχνιδιού είναι το πρόβλημα. 

Ο Κασσελάκης έφτιαξε μια λίστα δική του, και δημοκρατικότατα κάλεσε μετά όσους ήθελαν να διαλέξουν εκείνοι ποιοι θα μπουν στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Με τι προσόντα, ρε;  

Ο λαϊκισμός στα χειρότερά του. Εκπεφρασμένος από έναν τύπο ο οποίος, μέρα με την ημέρα, αποδεικνύει ότι το επιτυχημένο (;), για αυτόν, πείραμα της εκλογής του στην προεδρία του κόμματος είναι πλέον για αυτόν ένα κατοχυρωμένο, ωραιότατο case study. Δεν αποκλείεται, αν τύχει να γίνει και πρωθυπουργός, να ζητήσει από τον κόσμο (όχι από μέλη του κόμματος, ανθρώπους που έχουν ζυμωθεί μέσα στην πολιτική – με καλά ή κακά αποτελέσματα, δεν έχει σημασία), να διαλέξει μέσα από μια άλλη λίστα που θα του δώσει, ακόμα και το υπουργικό του συμβούλιο.  

Ομως, για να μην αδικώ ολωσδιόλου τον ουρανοκατέβατο Κασσελάκη, τα ευρωψηφοδέλτια και άλλων κομμάτων, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι γεμάτα πρόσωπα σαν τον Παπανώτα: αναγνωρίσιμα, όπως λέμε, προβεβλημένα, όπως ξέρουμε, και αγαπητά, όπως καταγράφονται στα νούμερα, στους followers και στα likes.  

Το ζήσαμε κι αυτό, λοιπόν!.. Αναμενόμενο ήταν. Σε μια χώρα όπου ο καθένας πιστεύει ότι τα ξέρει όλα, από το να προπονεί ποδοσφαιρική ομάδα, να κάνει πρόβλεψη του καιρού, να συμβουλεύσει σε ποιες μετοχές να επενδύσεις, να διαγνώσει την αρρώστια σου, να κρίνει επιστημονικά τον Μπιλ Γκέιτς, μέχρι και να ορίσει πώς θα κάνει μάθημα ένας καθηγητής στο πανεπιστήμιο… σε μια χώρα λοιπόν που όλα αυτά είναι νορμάλ, γιατί μας κάνει εντύπωση που επέλεξαν οι περαστικοί του ΣΥΡΙΖΑ από τη λίστα που συνέταξε ο Κασσελάκης τον Παπανώτα, και άπειρους άλλους Παπανώτες, για να μπει στο ψηφοδέλτιο και –why not?– να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο Ευρωκοινοβούλιο; 

Οι δηλώσεις του τηλεπαρουσιαστή που προκάλεσαν την μήνιν κομμάτων και χρηστών στα social media είναι γνωστές.  

Εγιναν πριν τον επιλέξουν εκείνοι που έκαναν εγγραφή στον ΣΥΡΙΖΑ, από τη λίστα που παρουσίασε ο Κασσελάκης, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. «Verba volant, scripta manent» (τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν). Σε αυτές, ο κ. Παπανώτας ακούγεται να λέει: «Εγώ δεν βλέπω να έχει πρόβλημα μια γυναίκα στην Ελλάδα και γενικά στην Ευρωπαϊκή Ενωση, κανένα. Εκτός αν θέλει να έχει. Δηλαδή αν πάρει έναν σατράπη ο οποίος την κακοποιεί και δεν μιλάει, και κάθεται και το ανέχεται, είναι πρόβλημά της». 

Ολοι αυτοί οι διάσημοι (δήθεν) τηλεπαρουσιαστές μιλάνε πολύ και ασταμάτητα. Για αυτό πληρώνονται. Για να κάθονται σε έναν καναπέ σε τηλεοπτικό πλατό, ή σε ένα ραδιοφωνικό στούντιο, και να λένε ό,τι κατεβάζει η γκλάβα τους. Δηλαδή, το όποιο μυαλό διαθέτουν. Εξ αυτής της φλυαρίας, που προτιμώ να την ονομάζω «γλωσσική ακράτεια», φυσικό είναι να φεύγουν βλακείες και κοτσάνες. Και επειδή ζούμε πλέον στη διαστρεβλωμένη πλευρά της digital εποχής όπου τα πάντα καταγράφονται εύκολα στις λεγόμενες «έξυπνες συσκευές» μας, όλα αυτά τα λεκτικά απόβλητα είναι εύκολο να εντοπιστούν και να ανακυκλωθούν. 

Με το καλημέρα, είχαμε και το πρώτο φάουλ από τον λαοπρόβλητο τηλεοπτικό υποψήφιο Γιώργο Αυτιά, ο οποίος, σε μια συγκέντρωση ενθουσιωδών οπαδών του, είπε με στεντόρεια φωνή «…και πάνω απ’ όλα, αυτό το σύνθημα που τσάκισε τους πάντες: Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια. Αυτό είναι. Πάμε όλοι μαζί». Ξεχνώντας, ή μη γνωρίζοντας ίσως, ότι αυτό ήταν βασικό σύνθημα των χουντικών 1967-1974. Ασφαλώς και δεν είχαν οι συνταγματάρχες την «αποκλειστική αντιπροσωπεία» των τριών αυτών ιερών θεσμών. Ομως, ένας άνθρωπος με κοινή λογική, και επίγνωση της Ιστορίας, θα αναδείκνυε αυτές τις τρεις αξίες, αλλά με άλλον τρόπο, με διαφορετικό λόγο. Π.χ. ότι «στην Ελλάδα έχουμε σταθερούς πυλώνες την Ιστορία του τόπου μας, το διαχρονικό στήριγμα της Πίστης μας, και τον αδιατάρακτο δεσμό με την Οικογένεια». Δεν θέλω να πιστέψω ότι ο Αυτιάς το είπε και το έκανε αυτό εν επιγνώσει, όπως ψιθυρίζεται στους διαδρόμους της κακεντρέχειας, υπονοώντας ότι θέλει να «πιάσει» και αυτό, το εθνικοπατριωτικό ακροατήριο. Νομίζω, ελπίζω, ότι έπεσε απλώς θύμα του απερίσκεπτου πολλές φορές ενθουσιασμού του… 

Είχα μια ωραία κουβέντα στο ραδιόφωνο για όλα αυτά τα άσχημα, με τον Χαρίδημο Τσούκα, καθηγητή Στρατηγικής Διοίκησης του Πανεπιστημίου της Κύπρου. Συμφωνήσαμε ότι στην Ελλάδα, σε αντίθεση με άλλες χώρες, θεωρούμε τις ευρωεκλογές ως τον πρώτο γύρο των εθνικών εκλογών μας. Και με αυτό το δεδομένο έστω, τα κόμματα θέλουν να μεγιστοποιήσουν το μερίδιό τους. 

Πώς το κάνουν αυτό; 

 «Κατά κανόνα, βάζοντας στο ψηφοδέλτιο ανθρώπους που έχουν υψηλή αναγνωρισιμότητα», λέει ο καθηγητής, που στη συνέχεια μου πέταξε το εξής ωραίο: «Ζούμε στην εποχή της διασημοκρατίας, κύριε Μιχαηλίδη. Του σελεμπριτισμού!». Και συνέχισε: «Σε αυτήν τη συνθήκη, το σημαντικότερο κεφάλαιο που έχει ένας υποψήφιος είναι η τηλεοπτική του εικόνα, γενικότερα η αναγνωρισιμότητά του. Αυτό οδηγεί πολλά κόμματα σε τηλεπερσόνες, που γενικά είναι γνωστοί στον χώρο του θεάματος και του αθλητισμού. Δύο περιοχές που απασχολούν/ενδιαφέρουν ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική, πόσο μάλλον με την ευρωπαϊκή πολιτική. Κι όμως, βγαίνουν ευρωβουλευτές». 

Οταν θύμισα στον κ. Τσούκα ότι ο ποδοσφαιριστής Ζαγοράκης ανακοινώθηκε ότι θα είναι υποψήφιος για το ΠΑΣΟΚ, ενώ είναι ακόμα ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, είπε: «Απορώ κι εγώ γιατί οι άνθρωποι αυτοί...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μπαμπά;

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

 

Οι άνθρωποι αποφεύγουν να μιλούν για τον θάνατο, ιδίως όταν αυτός δεν τους έχει χτυπήσει τη πόρτα.  

Ενας παπάς μού έλεγε πριν από χρόνια ότι ακόμα και εκείνοι που στις κηδείες σπρώχνουν για να βρεθούν μπροστά-μπροστά την στιγμή της ταφής, το κάνουν για να ανακουφιστούν ότι εκείνοι είναι ακόμα εν ζωή. 

Για μένα, που τον βρήκα μπροστά μου τον άτιμο από τα παιδικά μου χρόνια, η πιο βαριά επίπτωσή του δεν είναι τόσο πολύ ότι αναγκάζεσαι να συνηθίσεις την απουσία ενός αγαπημένου σου προσώπου, όσο το να συνειδητοποιείς ότι η μνήμη, τελικά, δεν αποθηκεύει εκείνα που έχεις πραγματική ανάγκη: Την αίσθηση ενός αγγίγματος τη στιγμή που το χρειαζόσουν. Τον τόνο της φωνής, σε καλές και άσχημες στιγμές. Ένα χαμόγελο που καμιά, ποτέ, φωτογραφία δεν μπορεί να αποτυπώσει. Ένα νεύμα, που ήταν αρκετό να σε διαβεβαιώσει ότι «όλα θα πάνε καλά, μη στενοχωριέσαι». 

Με συγκλόνισαν, θυμάμαι, τα λόγια που είπε ο Θανάσης Βέγγος σε μία τηλεοπτική εκπομπή, όπου τον κάλεσαν για να τον βραβεύσουν, ένα-δύο χρόνια πριν πεθάνει: «Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια. Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις».   

Σήμερα, είμαι μπλεγμένος κι εγώ στα πολλά χέρια που απλά με κατσιάζουν. Και μου λείπει εκείνο το ένα, που πάντα έκανε τη καρδιά μου να φτερουγίσει.  

Ο Ηράκλειτος έλεγε: «Στην αναζήτηση της αλήθειας, να είσαι έτοιμος για το απροσδόκητο, επειδή είναι δύσκολο να τη βρεις και σε συγκλονίζει όταν την ανακαλύψεις». Είναι λόγια που τα βρίσκω στην εισαγωγή ενός βιβλίου που με κράτησε ξάγρυπνο τρεις νύχτες, και θα ‘θελα να το μοιραστώ μαζί σας, όσο κι αν το θέμα του, ο θάνατος και η μοναξιά, μοιάζει, και είναι, στενάχωρο. Τιτλοφορείται «Η Επινόηση της Μοναξιάς», είναι γραμμένο από τον αμερικανό συγγραφέα Πολ Οστερ (Paul Auster), και κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» σε μετάφραση Σταυρούλας Αργυροπούλου.  

Ξεκινάει έτσι: «Τη μία μέρα υπάρχει ζωή. Ενας άνθρωπος, για παράδειγμα, με θαυμάσια υγεία, ούτε καν γέρος, χωρίς ιστορικό ασθενειών. Όλα είναι όπως ήταν, όπως θα είναι πάντα. Εκείνος ζει από μέρα σε μέρα, νοιάζεται μονάχα για τη δουλειά του, ονειρεύεται μονάχα τη ζωή που απλώνεται μπροστά του. Και έπειτα, ξαφνικά, υπάρχει θάνατος. Ο άνθρωπος αφήνει έναν αναστεναγμό, σωριάζεται στην καρέκλα του κι έρχεται ο θάνατος. Το αιφνίδιο του πράγματος δεν αφήνει περιθώρια για σκέψεις, δεν δίνει στο μυαλό την ευκαιρία να αναζητήσει μια λέξη που θα μπορούσε να προσφέρει παρηγοριά. Μένουμε μονάχα με τον θάνατο, το αδιαμφισβήτητο γεγονός της θνητότητάς μας».  

Εμαθα τα νέα για τον θάνατο του πατέρα μου, κάποια χρόνια πριν, τέτοιες μέρες, όταν...

ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Δεν πάτε μια βόλτα έξω, λέω εγώ ρε άσχετα σούργελα;

Του Χρήστου Μιχαηλίδη 

Ο Σταμάτης Μαλέλης την πάτησε! Παίρνοντας θέση υπέρ της μη κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, επέκρινε το κόμμα του, το Κίνημα Αλλαγής, το οποίο τήρησε αποστάσεις ανοησίας και ψήφισε απλώς «παρών» στη Βουλή, και στη συνέχεια, απαντώντας σε πολίτη που του άσκησε κριτική καλοπροαίρετη στη δική του τοποθέτηση, εκείνος τον προκάλεσε λέγοντάς του «πείτε μου σε ποιο πανεπιστήμιο του κόσμου υπάρχει αστυνόμευση;». 

Εκεί, λοιπόν, πήρε φωτιά το Twitter! Και ο πρώην διευθυντής ειδήσεων σε διάφορα κανάλια, πρώην μέχρι πρόσφατα υπεύθυνος Τύπου του ΚΙΝΑΛ, και νυν ιδιοκτήτης σχολής δημοσιογραφίας δέχτηκε βομβαρδισμό απαντήσεων.  

(Δείτε ΕΔΩ τί του απάντησαν και το βούλωσε!)

Οι περισσότερες αναφέρονταν ονομαστικά σε ξένα πανεπιστήμια, και συνοδεύονταν με τις σχετικές ηλεκτρονικές διευθύνσεις (links) των υπηρεσιών αστυνόμευσης-ασφάλειας που εδρεύουν εντός των πανεπιστημίων. 

Από τις πολλές απαντήσεις που δόθηκαν στον Μαλέλη, αλλά και στους λίγους που τον υποστήριξαν στο tweet του, ξεχώρισα αυτήν: «Στην Ιταλία που σπούδασα εγώ υπάρχουν ιδιωτικές εταιρείες στεκιούριτι. Είναι οπλισμένες κανονικά, μάλιστα μια φορά μου τράβηξαν και όπλο επειδή είχα μπει στο πανεπιστήμιο εκτός ωραρίου για 5 λεπτά, Τι διάολο; Δεν έχεις ταξιδέψει έξω ρε Μάκη;».  

Η απάντηση στο τελευταίο είναι μάλλον όχι. Κι αν ακόμα όμως ο Μάκης έχει ταξιδέψει έξω, και δεν εννοώ μόνο για αναψυχή, υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν ξεμυτίσει ποτέ από την Ελλάδα. Δεν τους κατηγορώ για αυτό, αλλά μπορώ να ισχυριστώ, νομίζω με αρκετή ασφάλεια, ότι αυτό το γεγονός είναι στα «μείον» τους.  

Αν ήμουν κυβέρνηση, αντί να επιδοτώ προγράμματα άχρηστα και της μάσας, από τα τόσα που μαζί φάγαμε πολλοί, θα μοίραζα «υποτροφίες χρήσιμων εμπειριών» και πρακτικής εξάσκησης στο εξωτερικό, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα. Κάτι σαν «εκπαιδευτική άδεια», ας πούμε. Να δεις πως γίνονται, στην καθημερινότητα, μερικά πράγματα και έξω από τη δική σου χώρα. Να μπεις σε ένα λεωφορείο. Να πάς σε φαρμακείο. Να συμμετάσχεις σε ένα ομαδικό πρόγραμμα. Να περπατήσεις στη φύση. Να πας σε μια δημόσια υπηρεσία. Να περπατήσεις σε μια συνοικία. Να μιλήσεις με ανθρώπους, να ανταλλάξεις απόψεις. Να επισκεφθείς ένας πανεπιστημιακό campus. Να παρακολουθήσεις μια σειρά μαθημάτων. Να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα, αλλά με καθαρό μυαλό, τόσο για τα καλά, όσο και για τα άσχημα.  

Ετσι λοιπόν, στο συγκεκριμένο case-study του πανεπιστημιακού ασύλου, όχι μόνο δεν θα έκαναν όσοι έχουν βγει και λίγο έξω το λάθος του Μαλέλη (αυτό, στο κάτω-κάτω, με ένα σοβαρό σερφάρισμα θα διαπίστωναν ότι σε όλα τα σοβαρά πανεπιστήμια του εξωτερικού υπάρχει αυστηρή φύλαξη), αλλά θα βίωναν και κατ’ ιδίαν, εάν σπούδαζαν αυτοί ή και τα παιδιά τους στο εξωτερικό, πολλές και σημαντικές διαφορές με την εδώ κατάσταση. 

Θα αναφέρω μια προσωπική μου εμπειρία. Συνέβη στο Πανεπιστήμιο του Κεντ, στο Καντέρμπουρι, στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όπου έκανα της μεταπτυχιακές μου σπουδές:

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Eπαρση και αλαζονεία

Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

 

Νομίζω πως, με δυο λέξεις, αυτή είναι η αιτία της μεγάλης ήττας της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωπαϊκές και τοπικές εκλογές της Κυριακής. 

Έχω διαβάσει πολλές αναλύσεις για τους λόγους που έφεραν αυτό το αποτέλεσμα – με τις περισσότερες συμφωνώ. Όμως, το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό μου όταν οριστικοποιήθηκε η πολύ μεγάλη διαφορά, και βγήκε ο Πρωθυπουργός να κάνει την δήλωσή του από την Κουμουνδούρου σε μια κάμερα, είναι μια εικόνα. Αυτή: Σε κάποια συνέντευξη Τύπου, ο κομματικός δημοσιογράφος του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Αρβανίτης, που εξελέγη και ευρωβουλευτής χθες, έλεγε με ύψος κάπως αυτάρεσκο και πολύ αλαζονικό ότι τον ενοχλεί ιδιαίτερα που κάποιοι ξένοι δημοσιογράφοι «λένε τον πρωθυπουργό της χώρας μου μαλάκα» – αναφερόταν στον Αντώνη Σαμαρά. Το κακό, συνέχισε, «δεν είναι επειδή τον είπανε μαλάκα, αλλά επειδή είναι!». 

Αυτό, πρέπει να συνέβη κάπου κοντά στις προηγούμενες ευρωεκλογές, και οπωσδήποτε πριν την ανέλιξη του Τσίπρα στην εξουσία. 

Ήμουν τότε σε περιβάλλον δημοσιογραφικό, με πάρα πολλούς Συριζαίους γύρω-γύρω, και ξέσπασαν όλοι σε χειροκροτήματα. Έμαθα δε, ότι η περίφημη πια «ρήση Αρβανίτη», άρεσε πολύ και στον μετέπειτα Πρωθυπουργό, και στον γνωστό περιβάλλοντα χώρο του. 

Ο ίδιος αυτός κύκλος όμως, επέκρινε έντονα τον Αντώνη Σαμαρά όταν, λίγους μήνες μετά, έχοντας χάσει την εξουσία, δεν συνεχάρη τον αντίπαλό του και δεν πήγε να του παραδώσει, ως είθισται, το Μέγαρο Μαξίμου. Νομίζω πως ήταν λάθος του πρώην Πρωθυπουργού, αν και καταλαβαίνω το σκεπτικό του, όπως μου μεταφέρθηκε από πολύ κοντινό του πρόσωπο, ότι «πως μπορώ να συγχαρώ έναν άνθρωπο που ουσιαστικά, μέσω ενός φερέφωνού του που ουδέποτε αποδοκίμασε, με είπε δημοσίως μαλάκα». Έτσι, από τη μία μεριά είχαμε αποθέωση της αγένειας και της πολιτικής αλαζονείας, και από την άλλη ένα δικαιολογημένο «πικάρισμα», που όμως δεν έπρεπε να εμποδίσει τον θιγμένο να δείξει ανωτερότητα.  

Αυτή η εικόνα εν πάση περιπτώσει, μεγεθύνθηκε πολύ έκτοτε. Η αλαζονεία του Αρβανίτη και των άλλων που πανηγύριζαν τότε, πήρε μεγάλες διαστάσεις, και εκφράστηκε πια ανοικτά από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, και τους περισσότερους συνεργάτες του – είναι ελάχιστοι αυτοί που έχω ξεχωρίσει ως κόσμιους και προσγειωμένους. Η έπαρση, ότι «εμείς είμαστε, αν σας αρέσει», ήρθε κι έδεσε με την αλαζονεία. Τα δύο μαζί, φανέρωσαν διάχυτα την συνειδητά ακολουθούμενη πολιτική του διχασμού.  

Το ανάλογο ύφος συνόδευε κάθε εξαγγελία, δήλωση και τοποθέτησή τους. Το «εμείς και εσείς», δεν ήταν απλώς σλόγκαν, έγινε και πολιτικό application. Δηλαδή, μπήκε σε εφαρμογή. Το είδαμε και το νοιώσαμε σε άπειρες εκφάνσεις. Είχε και πολλά πρόσωπα (Πολάκης, Καμένος, Κοτζιάς, Παππάς, Σκουρλέτης, Τζανακόπουλος, Σπίρτζης, Γαβρόγλου, Γεροβασίλη, Παπαδημούλης από την Ευρωβουλή, Κατρούγκαλος πριν πάει στο ΥΠΕΞ, κλπ), αλλά έναν κύριο εκφραστή, τον «τώρα μιλάει ο Πρωθυπουργός, και θα καθίσετε να τον ακούσετε».  

Νομίζω πως «αυτό» του έχασε τις εκλογές. Ότι αισθανόταν συνεχώς την ανάγκη να κάνει bullying στους αντιπάλους του, προφανώς για να ικανοποιήσει την κομματική του κερκίδα, αλλά και να εξαγριώσει και να μπερδέψει την κοινή γνώμη.  

Είχε ανάγκη επιβεβαίωσης. Κάθε του ανακοίνωση από το Μέγαρο Μαξίμου (και τα έχω φυλάξει όλα), αρχίζει με έναν … «επιθετικό προσδιορισμό».  

Όποιο θέμα και εάν ήταν στην ημερήσια διάταξη, έβρισκε τον τρόπο με διάφορες προπαγανδιστικές αλχημείες να το παρουσιάζει με το υποβόσκον δίλημμα «ή τους τελειώνουμε, ή μας τελειώνουν». Η συνεχής δε επίκληση του αμαρτωλού παρελθόντος όλων των αντιπάλων του, φάνηκε τελικά πως κούρασε τον κόσμο, που το έδειξε πολύ καθαρά και στις κάλπες της Κυριακής. Το «εμείς είμαστε με τους πολλούς», (απόλυτα συμβατό και αυτό με την «έπαρσης» του τίτλου), δεν έπεισε τελικά. 

Η κορυφαία, πάντως, στιγμή αμηχανίας της τωρινής κυβέρνησης...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τι κάνουν οι αστυνομικοί στη Βουλή;

*Κείμενο εν βρασμώ ψυχής, τη στιγμή που είναι νωπές ακόμα οι κόκκινες μπογιές που στιγμάτισαν το Κοινοβούλιο και εξέθεσαν τη πλήγωσαν τη Δημοκρατία  

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ


Βλέποντας εικόνες σαν και αυτήν, από την  επιδρομή των βανδάλων του Ρουβίκωνα στη Βουλή, και διαβάζοντας πάλι ότι «έφυγαν ανενόχλητοι», σκέφτομαι ότι, όπως φέρνουμε ξένους διαιτητές στο ποδόσφαιρο επειδή οι δικοί μας είναι ανίκανοι να διευθύνουν σωστά τους αγώνες, μήπως πρέπει να κάνουμε το ίδιο και με ξένους αστυνομικούς που σίγουρα δεν θα κάθονται να βλέπουν… τα τρένα να περνούν; 

 Στο βίντεο που κυκλοφορεί, διακρίνονται 2-3 αστυνομικοί να… περιπολούν τον τοίχο πάνω από τον Αγνωστο Στρατιώτη την στιγμή που οι βάνδαλοι αποχωρούν με το πάσο τους.  

Τώρα: Αν αν μου πει κάποιος ότι δεν φταίει η Αστυνομία, αλλά η έλλειψη πολιτικής βούλησης (κάτι που δεν χάφτω, αφού μου είναι αδύνατον να φανταστώ έναν έντιμο και υπεύθυνο αρχηγό Αστυνομίας που να διαπίστωνε κάτι τέτοιο και να μην έφευγε αμέσως, δημοσιοποιώντας και τους λόγους), ας προσλάβουμε και ξένους πολιτικούς! 

 Όπως και να ‘χει, αυτό που συμβαίνει τώρα έξω, με τα επεισόδια που προκαλούν αριστεροί αναρχικοί ή άλλοι αυτοαποκαλούμενοι και «αντιεξουσιαστές» (ενώ στην πραγματικότητα αποδεικνύεται ότι αυτοί είναι η πραγματική εξουσία), για μια δικαστική απόφαση που δεν τους άρεσε, και κυρίως με την διαρκή ανικανότητα του κράτους να προστατέψει την έννομη τάξη, είναι ίσως η βασικότερη αιτία που δεν επενδύει ένας ξένος τα χρήματά του στην Ελλάδα. 

Και αυτός είναι και για μένα ο κυριότερος λόγος που, όταν μου ζητούν την άποψή μου σχετικά άνθρωποι από το εξωτερικό, ή με ρωτούν σε ανταποκρίσεις που δίδω σε ξένα μέσα ενημέρωσης από εδώ, απαντώ με ένα ξερό και κατηγορηματικό «όχι». Do not invest in Greece.  Είναι χώρα μη φιλική στις επενδύσεις. Έχει γραφειοκρατία απίστευτη ακόμα. Φορολογία απαγορευτική. Νομικό σύστημα δαιδαλώδες και αργό σαν πολιτική απόφαση. Περιβάλλον εχθρικό και επικίνδυνο, σαν αυτό που ζούμε τώρα σε πλήρη εξέλιξη. Και άλλα πολλά. 

Μα και βέβαια με πονάει όλο αυτό που υποστηρίζω – προλαβαίνω την αναμενόμενη ερώτηση πολλών. Εδώ όμως σταμάτησαν να επενδύουν στην χώρα οι Έλληνες, θα έρθουν οι ξένοι;  

Εδώ φεύγουν από τον τόπο τους τα παιδιά μας και δεν επιστρέφουν, και θα πούμε στον ξένο «έλα εσύ»; 

Φίλοι από το εξωτερικό, έκαναν το λάθος πριν κάποια χρόνια, να αποκτήσουν ξενοδοχείο στο κέντρο της Αθήνας. Πολύ κοντά στο Πολυτεχνείο! Γυρεύοντας πήγαιναν; Όχι. Απλώς δεν ήξεραν. Δεν ήξεραν ότι ένα βράδυ αργά μια ομάδα ίδια με αυτές που τώρα, αλλά και πάντα, κάνουν μπάχαλο την Αθήνα, εισέβαλαν στο ξενοδοχείο, ανέβηκαν στους ορόφους, έσπασαν ο,τι έβρισκαν μπροστά τους με ρόπαλα, ξύπνησαν τους επισκέπτες που έντρομοι βγήκαν από τα δωμάτια. Οι βάνδαλοι αποχώρησαν σαν κύριοι. Ώσπου ναρθει η αστυνομία, είχαν γίνει καπνός και έπιναν μπίρες στα Εξάρχεια εις υγείαν των ηλίθιων επενδυτών. Οι ξένοι επισκέπτες, έντρομοι έφυγαν την επόμενη μέρα από το ξενοδοχείο και την Ελλάδα.  

Δεν ήξεραν ότι ο τόπος αυτός: 

α) δεν αγαπά την επιχειρηματικότητα, και 

β) δεν αγαπά τους νόμους. 

Ηρθαν στην Ελλάδα ως φίλοι της, και επέστρεψαν ως δυσφημιστές της. Με όλο τους το δίκιο. Τι να πουν; Ωραίος ο Παρθενώνας που είδαμε το απόγευμα πριν από το τρομακτικό βράδυ; Ή, μήπως πάμε στην Ελλάδα να ανοίξουμε επιχείρηση κατασκευής μολότοφ και βλακείας;  

Οι αγωγές έπεσαν βροχή, και το τίμημα που καταβλήθηκε στους τουρ οπερέϊτορς και στους επισκέπτες μεγάλο.  

Οι επιχειρηματίες είπαν «φεύγουμε», και το ‘καναν. Υπενοικίασαν το ξενοδοχείο σε άλλους.  

Ο Θεός να βάλει το χέρι του. Ο χώρος μπροστά από τον Αγνωστο Στρατιώτη ήταν γεμάτος από ξένους τουρίστες όταν κτύπησε με μπογιές ο Ρουβίκωνας. Σχεδόν όλοι κρατούσαν κινητά, και είμαι σίγουρος ότι απαθανάτισαν τα αίσχη. Αυτά θα δείξουν έξω, και οι φίλοι τους θα εκπλαγούν.  

Εμείς πάψαμε να εκπληττόμεθα. Συνηθίσαμε την βαρβαρότητα. Κάθε μέρα, χρόνια τώρα. Διαβάζουμε τις ίδιες ανακοινώσεις αποδοκιμασίας, και ακούμε τις ίδιες υποσχέσεις ότι «αυτό πρέπει να σταματήσει». Ως και ο Πρωθυπουργός έβγαλε μία καταδικαστική δήλωση από το Μαξίμου – τόσο γρήγορα μάλιστα που με εξέπληξε. Κακώς. Εκλογές έχουμε σε λίγες μέρες. Αλλιώς, ίσως να αργούσε παραπάνω. Τώρα, θα έχει κόστος αν δεν αποδοκιμάσει. Ο χώρος αυτός, είναι οικείο του φυτώριο που έχει βγάλει και πολλά δικά του μπουμπούκια.  

Δεν περιγράφω άλλο, όμως! Σταματώ εδώ. Μόλις έλαβα ενημέρωση ότι «συνελήφθη στέλεχος του Ρουβίκωνα». Η κακή σκέψη που έκανα ήταν «μήπως φοβήθηκαν που πρότεινα να φέρουμε ξένους αστυνομικούς;». Και η καλή: Εάν δεν διαβάσω αύριο ότι...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Πολάκης το ξαναείπε (απλώς δεν τον ακούσαμε)

Του ΜΙΧΑΛΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ
 

Μέσα στον ορυμαγδό και το ξεκατίνιασμα του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ για το αν ο πατέρας του Αλέξη Τσίπρα συνεργάστηκε με τη δικτατορία ή για το αν το εξοχικό σπίτι του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Τήνο είναι μεσοτοιχία με αυτό του Χριστοφοράκου, προσπεράστηκε μια φράση του Παύλου Πολάκη, ο οποίος στην ομιλία του στη Βουλή είπε μεταξύ άλλων: «Μας χωρίζει άβυσσος. Είμαστε δύο κόσμοι. Είμαι επικίνδυνος για την δική σας δημοκρατία, που είχατε χρόνια και θέλετε να ξαναφέρετε. Οχι για την δημοκρατία των λαϊκών αναγκών».  

Αν η συγκεκριμένη φράση είχε ειπωθεί από οποιοδήποτε άλλο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να εκληφθεί πιθανόν ως lapsus lingue. Το ότι την είπε ο κ. Πολάκης αποκτά ιδιαίτερη σημασία προκαλώντας σοβαρό προβληματισμό και ανησυχία. Για τους εξής λόγους:  

Πρώτον, γιατί αμφισβητείται το δημοκρατικό κεκτημένο της χώρας από το 1974 μέχρι σήμερα το οποίο δεν προέκυψε από παρθενογένεση αλλά είναι απότοκος πολύχρονων σκληρών προσπαθειών. Μπορεί, λοιπόν, να υπονοείτο μερικές φορές από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τώρα καθίσταται σαφές από τον κ. Πολάκη ότι σε ένα μέρος της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να είναι ανομολόγητος πόθος. Και όταν ο κ. Πολάκης δεν ανακαλείται από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα ή, κατ’ εντολήν του, από άλλο κυβερνητικό στέλεχος ενισχύεται η πεποίθηση ότι πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ συμμερίζονται αυτή την αντίληψη. Διακατέχονται από την ιδεοληψία μιας άλλης –ποιας άραγε;– δημοκρατίας . Μόνο που η Δημοκρατία είναι μία και ενιαία και είτε υπάρχει και λειτουργεί χωρίς εκπτώσεις, με όλα τα δικαιώματα και τις εγγυήσεις, είτε επικρατεί κάποιο άλλο ολοκληρωτικό καθεστώς με δήθεν δημοκρατικό μανδύα. Ομως σε μια τέτοια περίπτωση θα πρόκειται για fake δημοκρατία. Για μια ολοκληρωτική δημοκρατία ανελευθερίας και ισοπέδωσης. 

Δεύτερον, γιατί με τέτοιες αντιλήψεις καλλιεργείται ο διχασμός και η διαίρεση στη ελληνική κοινωνία που οδηγεί στο εκφασισμό της προς όφελος μιας Ακροδεξιάς, την οποία μάλιστα την ίδια ώρα οι του ΣΥΡΙΖΑ προβάλλουν ως σκιάχτρο! Είναι η μετεξελιγμένη βερσιόν τού «ή εμείς ή αυτοί» και του «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», που έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας το 2015. Επιχειρείται, με άλλα λόγια να διαρραγεί περαιτέρω η κοινωνική συνοχή με στόχο τη διαμόρφωση νεόπτωχων κοινωνικών ομάδων που θα αναζητούν τη τύχη τους στο λαϊκισμό και τις ιδεοληψίες του ΣΥΡΙΖΑ. 

Εξίσωση προς τα κάτω, ισοπέδωση άξιων και ικανών ώστε να χειραγωγούνται ευκολότερα. Και ο Παύλος Πολάκης είναι ο κατάλληλος για να το εκφράσει . Αντάμα με αρκετούς βουλευτές που καταχειροκρότησαν τη συγκεκριμένη αναφορά. Θα δούμε βέβαια, αν ακολουθήσουν και άλλοι. 

Τρίτον, προδίδει...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: O Πολάκης ήθελε τον Επίτροπό του

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ
 

Οταν ο επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ενωσης για θέματα Υγείας και Ασφάλειας των Τροφίμων έρχεται στην Ελλάδα για να συμμετάσχει ως βασικός ομιλητής σε εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου, συμφωνώντας να κάνει ειδική αναφορά στο κάπνισμα αλλά και στις χώρες που δεν εφαρμόζουν απόλυτα τον αντικαπνιστικό νόμο που οι ίδιες ψήφισαν, δεν ήταν δυνατόν να μην ερωτηθεί ή να μη μάθει για τον Πολάκη.  

Μέχρι τώρα η είδηση ότι ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας της Ελλάδος κάπνιζε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου μέσα στο υπουργείο ήταν μάλλον θέμα εσωτερικής κατανάλωσης – από αυτά που ανακυκλώνουμε μεταξύ μας εδώ, και με απογοήτευση σχολιάζουμε μετά: «Στο εξωτερικό αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ». 

Τώρα, με τη βοήθεια του επιτρόπου Βιτένις Αντριουκάϊτις, που κυριολεκτικά έπεσε από τα σύννεφα και πήρε ανάποδες όταν του αναφέραμε την περίπτωση Πολάκη, το θέμα έπαψε να είναι μόνο εσωτερικό. Το μαθαίνει, μέσω σκληρών δηλώσεών του και της φωτογραφίας του καπνίζοντος υπουργού που κρατά, όλος ο κόσμος, και έχει την ίδια απορία που έχουμε καιρό τώρα και εμείς: «Μα, είναι δυνατόν;» 

Περίπου μία ώρα πριν από την εκδήλωση στο Κέντρο Πολιτισμού Νιάρχου, όπου μεταξύ άλλων ήσαν παρόντες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος και ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός, συναντηθήκαμε με τον επίτροπο Βιτένις Αντριουκάϊτις στην ταράτσα του ξενοδοχείου Electra Metropolis, όπου η εγγύτητα της Ακρόπολης (όπως θα δείτε και στο βίντεο) σαν να πρόσταζε να διώξουμε τα σύννεφα καπνού της συγκεκριμένης συζήτησης, και να μιλήσουμε, ας πούμε, για πολιτισμό. 

– Εσείς είστε επίτροπος Υγείας. Η Ελλάδα είναι χώρας μέλος της ΕΕ. Εχουμε αναπληρωτή υπουργό Υγείας που δίνει συνέντευξη μέσα στο υπουργείο του και –μπορεί να έχετε δει τη φωτογραφία στο Διαδίκτυο– κρατά τσιγάρο και καπνίζει επιδεικτικά. «Πρόκειται για κλασικό παράδειγμα υποκρισίας. Εάν πραγματικά έχει κάνει τέτοιο πράγμα, αυτό σημαίνει ότι μπορεί να επηρεάσει όλο το ζήτημα του καπνίσματος. Τον ερωτώ: Είστε ικανός εσείς να προστατέψετε τα παιδιά σας από τον καπνό των τσιγάρων και άλλων καπνικών προϊόντων; Είστε σε θέση να μπορείτε να προστατεύσετε τις έγκυες γυναίκες σας από τον καπνό; Ποιος μπορεί να είναι εναντίον της υγείας των παιδιών; Των εγκύων γυναικών; Και τι νομίζετε πως κάνετε επιδεικνύοντας, με τη συμπεριφορά σας αυτή, το παράδειγμά ότι το κάπνισμα είναι υγιεινό; Είναι έτσι; Είναι ΟΚ αυτό; Είναι cool; Ο καπνός σκοτώνει, το ξέρουμε αυτό. Και βεβαίως, πρέπει να αναπτύξουμε ευρεία εκστρατεία για να αποδεικνύουμε συνεχώς πόσο επικίνδυνο είναι το κάπνισμα».  

Λίγη ώρα μετά, στην εκδήλωση που διοργανώθηκε από την Αντικαπνιστική Εταιρεία και το υπουργείο Υγείας (δηλαδή, έστω και ως δεύτερος τη τάξει υπουργός ο κ. Πολάκης ήταν και συνδιοργανωτής), ο Βιτένις Αντριουκάϊτις μίλησε στην Τασούλα Επτακοίλη της εφημερίδας «Καθημερινή», η οποία του έδειξε τη σχετική φωτογραφία του έλληνα αναπληρωτή υπουργού, και ο άνθρωπος πραγματικά απασφάλισε. Επανέλαβε δυο-τρεις φορές τη λέξη «ντροπή», και είπε πως «τέτοιες συμπεριφορές πρέπει να καταγγέλλονται από την κοινή γνώμη».  

Αναφορά σε αυτό έκανε και ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης καθώς, επισημαίνοντας την ανάγκη να εφαρμοστεί απαρέγκλιτα ο αντικαπνιστικός νόμος παντού, ακόμα και μέσα στη Βουλή όπου «έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το φωνάζω στο προεδρείο» είπε, στράφηκε προς τον αμήχανο, είναι η αλήθεια, υπουργό Υγείας κ. Ξανθό λέγοντας ότι σέβεται τη δουλειά που κάνει, αλλά «όταν ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας κυκλοφορεί με ένα τσιγάρο στο χέρι εντός κλειστών χώρων, για ποιον αντικαπνιστικό νόμο μιλάμε επιτέλους;»  

Το χειροκρότημα ήταν δυνατό και πηγαίο. Και σίγουρα έκανε τον υπουργό να νιώθει ακόμα πιο άβολα.  

Μετά το πέρας της εκδήλωσης, τα «καμώματα του Πολάκη» έμειναν σαν ένα από τα highlights της. Εκείνος που θα έπρεπε όμως να αισθάνεται άβολα από όλο αυτό, είναι ο πολιτικός προϊστάμενος του ανθρώπου που ανάγκασε ως και τον επίτροπο να βγει από τα ρούχα του και να του φωνάξει εμμέσως «ντροπή σας»: ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. 

Σε άλλη χώρα θα ήταν κιόλας σπίτι του ο αναπληρωτής υπουργός.  

Το ότι δεν είναι σπίτι του στέλνει διπλό μήνυμα: 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ετσι μπράβο!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Πήρατε ψήφο εμπιστοσύνης. (Εχουν χάσει και οι λέξεις το νόημά τους πλέον – εμπιστοσύνη!). Τι θα την κάνετε; 

Να σας πω:  

Μετατρέψτε το Μέγαρο Μουσικής σε Σπόρτινγκ. 

Κάντε το φεστιβάλ της νεολαίας σας στο Νιάρχος. 

Ζητήστε τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών για το επόμενο συνέδριό σας. 

Μετατρέψτε το Ζάππειο σε εντευκτήριο των ιδεών σας. Αλώστε την Ελλάδα με χρήματα του κεφαλαίου που τόσο μισείτε να απολαμβάνετε.

Ισοπεδώστε ό,τι ακόμα έχετε αφήσει όρθιο. 

Διχάστε τον λαό μέχρι να μείνετε μόνο εσείς ως τέτοιος. 

Κατοχυρώστε την πατέντα σας ότι ένα κράτος, εκτός από δανεισμό και φορολογία, μπορεί να βρει και από άλλες πηγές χρήμα. Εχετε γαλουχήσει γενιές επί γενεών να πιστεύουν σε αυτόν τον προοδευτικό σας μύθο.  

Διαδώστε λοιπόν την ευφυΐα σας. Είναι κρίμα να τη στερηθεί η υπόλοιπη ανθρωπότης. 

Πάρτε ξέμπαρκους και από άλλα κόμματα. 

Κάντε τον Καμμένο επίτιμο, τόσες χαρές σας πρόσφερε ο άνθρωπος. 

Γράψτε εγχειρίδια πολιτικής αλχημείας, θα βγάλετε και φράγκα. Εχετε άστρο. Ο,τι δοκιμάζετε, σας βγαίνει. 

Κάνατε άνω-κάτω όλα τα μικρά κόμματα. 

Βάλτε στο Επικρατείας σας κάθε λιγούρη.  

Δώστε στον Κουίκ παράσημα, να ‘χει. 

Μοιράστε πλεόνασμα σε ό,τι πετάει και ονομάστε το κοινωνική πολιτική. 

Φτιάξτε φυτώρια εκκολαπτόμενων πολιτικών, να ‘χετε εφεδρείες για κάθε ψηφοφορία. 

Δώστε ταλεντάκια σας με υποσχετική σε άλλους, και πάρτε τους ξανά όταν παραστεί ανάγκη. 

 Διδάξτε το αξίωμα του πειθήνιου βουλευτή, να το μάθουν κι άλλοι.  

Τώρα που τοποθετήσατε ναύαρχο στο υπουργείο Αμυνας, ανώτατη δικαστή στο Ανταγωνισμού, συνεχίστε την καινοτόμα πολιτική σας, να κλειδώσει θεσμικά όλη η χώρα. 

Βάλτε τον Κουφοντίνα...

(ΣΥΡΙΖΑίικο) ΚΡΑΤΟΣ - ("Συριζωνυμη") ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Το παζάρι με το παγκάρι και την κάλπη…

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ


Ο Τσίπρας συναντήθηκε την Τρίτη με τον Ιερώνυμο στο Μέγαρο Μαξίμου. Oταν είπαν όσα είχαν να πουν (και για τα οποία δεν είχε κανείς ιδέα, άκρα μυστικότητα τηρήθηκε), βγήκε ο Πρωθυπουργός και ανακοίνωσε ότι επιτεύχθηκε συμφωνία με τον Αρχιεπίσκοπο για το αιώνιο ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας και, ειδικότερα, για τους μισθούς των παπάδων. Ο Τσίπρας δήλωσε ότι «το κράτος δεσμεύεται να επιχορηγεί με ένα προκαθορισμένο ποσό» των ιερατικό μισθολόγιο, και οι παπάδες παύουν πλέον να είναι δημόσιοι υπάλληλοι. 

Μαθαίνουμε, μέσα στο σκότος, ότι η κρατική επιχορήγηση θα έρθει μέσω ενός ιδιαίτερου ταμείου – ας το πούμε fund για να καταλαβαινόμαστε. Τις τρείς πρώτες λέξεις όμως του Πρωθυπουργού τις ξεπερνάμε αμέσως. Οποιος πιστεύει στις εγγυήσεις του ελληνικού κράτους, και δη δια στόματος του συγκεκριμένου προσώπου, ας έρθει να επενδύσει καμιά εκατοστή εκατομμύρια με μόνη υπογραφή τον λόγο του, και τα ξαναλέμε περί εγγυήσεων.  

Πάμε παρακάτω: 

Οσοι έχουν μάθεi καλά τα jargons της ελληνικής πολιτικής επικοινωνίας, αμέσως κατάλαβαν ότι, στέλνοντας τους παπάδες να πληρώνονται από ένα ειδικό fund (που όσο μπορεί, θα το τροφοδοτεί το κράτος), απελευθερώνονται περίπου 10.000 θέσεις στο Δημόσιο. Τόσοι, υπολογίζεται ότι είναι οι έμμισθοι ιερείς μαζί με μερικούς γραμματείς τους. Κάθε θέση που απελευθερώνεται στο ελληνικό Δημόσιο, είναι η χαρά του πολιτικού. Ιδίως εκείνου που οσμίζεται εκλογές στον ορίζοντα, και η δημοτικότητά του αυτή τη στιγμή κατεβαίνει τσουλήθρα.  

Ο καθηγητής Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μάριος Μπέγζος, καλά το είπε σε ραδιόφωνο των Αθηνών που του ζήτησε εξηγήσεις για το φλέγον θέμα. Είναι απλό, απάντησε. «Είναι θέμα παζαριού μεταξύ του παγκαριού και της κάλπης». 

 Το μυαλό μου, αμέσως, πήγε πίσω 12 χρόνια. Ήταν Ιούνιος του 2006 όταν ο τότε πρόεδρος του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου, πήρε την απόφαση να επιλέξει και να προτείνει ως υποψήφιο Δήμαρχο Αθηναίων το στέλεχος του κόμματος Κώστα Σκανδαλίδη. Παρόλο που κατ’ επιλογήν δεν είχα ποτέ κοινωνικές συναναστροφές με πολιτικούς, με τον συγκεκριμένο έκανα εξαίρεση διότι έτυχε να φοιτήσουν στο ίδιο σχολείο τα παιδιά μας και βρεθήκαμε αναγκαστικά σε μερικές συνάξεις. Ομολογώ, ωστόσο, ότι ήταν ανέκαθεν ο Σκανδαλίδης, και παραμένει ως τώρα, ένας πολιτικός που δεν έκανε για πολιτικός, όπως τους θέλουμε στην Ελλάδα. Δηλαδή, είναι ίσιος άνθρωπος, μάχεται για τις ιδέες του, είναι δεκτικός όμως και σε άλλες, κάποτε αναθεωρεί κιόλας και, πάνω απ’ όλα, μιλάει καθαρά. Βρεθήκαμε λοιπόν, μεσούσης της τότε προεκλογικής του εκστρατείας σε μια ταβέρνα στο Χαλάνδρι, μαζί με δύο κοινούς φίλους, τον καρδιοχειρουργό Στρατή Παττακό και τον τραγουδιστή Μανώλη Μητσιά. Την κουβέντα, βεβαίως, μονοπώλησε η υποψηφιότητητά του. Είχε ισχυρούς αντιπάλους τότε. Από την Νέα Δημοκρατία τον Νικήτα Κακλαμάνη, από την λεγόμενη Ανανεωτική Αριστερά τον Αλέξη Τσίπρα (μάλιστα, αυτόν), και από την δογματική Αριστερά τον Σπύρο Χαλβατζή. Ο αγώνας ήταν μεταξύ αυτού και του Κακλαμάνη. Ένας τέταρτος της παρέας, που είναι άνθρωπος των δημοσκοπήσεων, πρότεινε στον Σκανδαλίδη μια μαγική συνταγή, όπως έλεγε, για να μικρύνει την διαφορά που ήδη υπήρχε, και να διεκδικήσει με περισσότερες αξιώσεις την Δημαρχία. Η συνταγή ήταν: «Παίξε το χαρτί της Εκκλησίας». Ο δημοσκόπος εξήγησε ότι στην Ελλάδα, όποιος τα έχει καλά με την Εκκλησία (εννοώντας την ιεραρχία, δηλαδή, όχι το θρήσκευμα), έχει και τη δύναμη. Οποιος της πάει κόντρα, χάνει.  

Ο Σκανδαλίδης είχε ένα ατού, που όμως προς τιμή του δεν το χρησιμοποίησε ποτέ. Είναι παπαδοπαίδι. Και, παρόλο που η πολιτική του ιδεολογία έχει άλλη άποψη για την θρησκεία, αυτός την ακολουθούσε με έναν δικό του, σιωπηλό και εντελώς πνευματικό τρόπο. Πέσαμε όλοι πάνω του να τον πείσουμε να το «πουλήσει» λίγο αυτό στους ψηφοφόρους. Σιγά τα λάχανα, δηλαδή, σε μια χώρα όπου ο καθένας πουλάει ό,τι να ‘ναι. Τουλάχιστον αυτός ήταν ειλικρινής και ντόμπρος. Φυσικά, δεν έπαιξε το χαρτί της Εκκλησίας. Και φυσικά έχασε από τον αντίπαλό του κ. Κακλαμάνη. 

Ο Τσίπρας, άγνωστο μέγεθος τότε, ήρθε τρίτος, αλλά κατέγραψε καλό ποσοστό: 10,51%. 

Ποιος να σκεφτεί τότε ότι σήμερα θα ‘ταν Πρωθυπουργός; Ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός της Ελλάδας. Και ότι θα ανέπτυσσε τόσο καλές σχέσεις με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο ο οποίος, λένε, είναι πλέον ο πνευματικός του πατέρας! Κύριε ελέησον! 

 Υστερόγραφο: 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κόφτε την Αυλωνίτου!

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

…Και βγαίνουμε όλοι τώρα για πολλοστή φορά, πρωτίστως οι δημοσιογράφοι, και περνούμε την Αυλωνίτου γενεές δεκατέσσερις. 

Το ζητάει ο οργανισμός της, δεν λέω. Και το αξίζει κιόλας, ανεπιφύλακτα. Δεν είν’ όμως καιρός και εμείς να κόψουμε τη πλάκα, και να παραδεχτούμε ευθέως ότι την διευκολύνουμε να λέει όσα λέει, και μάλιστα με το αζημίωτο; 

Τα ποσοστά ακροαματικότητας και τηλεθέασης, εννοώ. Που, ως γνωστόν, μετατρέπονται και σε χρήμα.  Επομένως, είναι πολύ υποκριτικό, τη στιγμή που εμείς της παρέχουμε βήμα για να πει ακριβώς αυτά που λέει, να βγαίνουμε ταυτόχρονα, ιδίως όσοι εργαζόμαστε σε ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, να κακίζουμε την εν λόγω κυρία για κάθε αισχρή εμφάνισή της, να λέμε ότι δεν πρέπει να έχει καμία θέση στο ελληνικό κοινοβούλιο, και να απορούμε για το πόσο λόγο μυαλό πρέπει έχουν αυτοί που την ψήφισαν και την στέλνουν εκεί. 

Με τρελαίνει δε ακόμα περισσότερο που όσοι το λένε αυτό, όταν τους ρωτάς «καλά, γιατί την προσκαλείτε τότε, αφού ξέρετε με το νι και με το σίγμα τι θα πει και πώς ακριβώς θα συμπεριφερθεί;», απαντούν, τάχα μου… θεσμικά, «διότι είναι εκλεγμένη βουλευτής». 

Ωραία! Και συ τι θέλεις να αποδείξεις δηλαδή, καλέ μου συνάδελφε, προσκαλώντας την; Ότι έχουμε στη Βουλή μας άτομα κατώτερα των περιστάσεων, όπως λές; Και, επίσης, ότι «αυτούς ψηφίζει ο λαός», άρα πρέπει να αναδεικνύουμε μέσω αυτών και τις αδυναμίες του λαού;  

Η Αυλωνίτου, όπως και άλλοι πολλοί που έχουν εξασφαλισμένο πρώτο τραπέζι πίστα στο σκυλάδικο της ελληνικής ενημέρωσης, είναι αυτό που είναι – πιθανώς να βάζει και κάποιο ενισχυτικό στη μηχανή της για να φαντάζει ακόμα πιο ασυμμάζευτη ή προκλητική. Τρέφεται, όπως και οι υπόλοιποι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί κράχτες, από τον θόρυβο που προκαλούν τα όσα λέει, με τον τρόπο που τα λέει.  

Εδώ, θέλω να σημειώσω ότι, όσον αφορά το πιο πρόσφατο βαρύ περιστατικό της, όπου αναφέρθηκε με αγοραίο τρόπο στις θέσεις του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ήταν λάθος και της Νέας Δημοκρατίας που απάντησε έστω και με τη φράση που, αν την θυμάμαι έστω και περιγραφικά, λέει κάτι σαν «δεν θα κατέβουμε εμείς σε αυτό το επίπεδο». Τέτοια περιστατικά τα αγνοείς εντελώς. Και αφήνεις τον κόσμο στον οποίο εσύ θέλεις να απευθυνθείς, και που δεν είναι ίδιος με αυτόν στον οποίο απευθύνεται η κάθε Αυλωνίτου, να κρίνει. Αυτός ο κόσμος κρίνει και τη σιωπή του κόμματος που έχει προσφέρει στέγη στην αλλοπαρμένη αυτή γυναίκα.  

Επαναλαμβάνω όμως: η Αυλωνίτου είναι απλώς μια κραυγαλέα περίπτωση της τρέχουσας επικαιρότητας! Για αυτό και πέφτουν επάνω της τώρα τα πιο πολλά φώτα της δημοσιότητας. Το κυβερνών κόμμα, πρωτίστως, αλλά και άλλα επίσης, διαθέτουν κι άλλα μπουμπούκια που ομοίως, εν συγκρίσει με τους αξιόλογους ανθρώπους που κάθονται στα ίδια έδρανα στη Βουλή, έχουν γίνει «σπιτικά ονόματα» (household names), ενώ τους άλλους, τους ικανούς και κόσμιους, τους ξέρουν ελάχιστοι.  

Δυστυχώς λοιπόν οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ που εξακολουθούν και προσκαλούν την Αυλωνίτου και άλλους στις εκπομπές τους, τρέφονται και αυτοί από το ίδιο ακριβώς πράγμα: τα οφέλη που θεωρούν ότι τους φέρνει η έστω και αρνητική δημοσιότητα. Η πρώην κολυμβήτρια είναι αυτή τη στιγμή ίσως το πιο περιζήτητο προϊόν στη λίστα εκείνων των προσώπων που έχουν οι λεγόμενες «ατζεντούδες» των καναλιών ως «εγγύηση τηλεθέασης ή ακροαματικότητας». 

Τις ξέρω καλά αυτές τις λίστες, την έχω γευτεί και εγώ προσωπικά αυτή τη «σχολή σκέψης» στα διάφορα περάσματά μου από ηλεκτρονικά μέσα, ποτέ δεν ενέδωσα όμως σε αυτή τη λογική και, παραδόξως πως, δεν είδα να επαληθεύεται το αξίωμα «αν δεν καλέσεις και κανά σκουπίδι, μη περιμένεις νούμερα». 

Εχει αποδειχθεί, αντίθετα, σε όλες τις χώρες που παίρνουν στα σοβαρά το θέμα της ενημέρωσης, ότι τα καλά νούμερα, εκείνα που μένουν, δεν τα φέρνουν τα κακά νούμερα, εκείνα που φεύγουν γρήγορα κάποια μέρα εν ριπή οφθαλμού. Τα «νεκροταφεία» από παλιά «πρώτα ονόματα» στις λίστες των ατζεντούδων είναι γεμάτα. Και συνεχώς τροφοδοτούνται. Το δυστύχημα είναι ότι...