"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ή εμείς ή κανίς ή ντόμπερμαν

Ή εμείς ή κανίς ή ντόμπερμαν  

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Μάθαμε ότι βγήκε ο Τσίπρας, που συνεχίζει να επαναλανσαρίζεται στην τιβί, και θέλει να κυβερνήσει, και μας έθεσε δίλημμα: «Ή εμείς ή κανίς». Η περδικούλα κάθε ευαισθητοποιημένου ζωόφιλου σκίρτησε από αγαλλίαση.

Νομίζαμε, οι τλήμονες, ότι η πολιτική ζωή του τόπου ετοιμαζόταν να πραγματοποιήσει ένα θεαματικό ποιοτικό άλμα προς τα εμπρός: ότι ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας θα γαβγίζει, θα έχει σούπερ φατσούλα, περιποιημένο τρίχωμα, γοργή κίνηση και θα είναι, γενικώς, ένα πανέξυπνο, χαριτωμένο κανισάκι.

Μιλάμε για λύτρωση! Ενας τετράποδος ηγέτης, ένα σκυλάκι με στοιχειώδη, ενστικτώδη «νοημοσύνη», δεν θα διανοούνταν ποτέ να προδώσει τη Μακεδονία με προδοτικές συμφωνίες τύπου Πρεσπών, ξεπουλώντας Ιστορία και εθνική αξιοπρέπεια για μια γραβάτα κι ένα χτύπημα στην πλάτη από τους ξένους προστάτες. 

Ενας τετράποδος πρωθυπουργός δεν θα έκλεινε ποτέ τις τράπεζες, καθηλώνοντας μια ολόκληρη οικονομία στις ουρές των ΑΤΜ, ούτε θα μετέτρεπε τη χώρα σε απέραντο γυφτομαχαλά, γεμίζοντας την Ελλάδα με λαθρομετανάστες που υποτίθεται ότι λιάζονταν στην Ομόνοια.

Ενα καθαρόαιμο, υγιές κανισάκι, ακόμα κι αν το πίεζαν οι πιο σκληροπυρηνικοί γραφειοκράτες των Βρυξελλών, δεν θα φόρτωνε στην πατρίδα 100 και 200 δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον φέσι με τα καταστροφικά Μνημόνια της αριστερής αυταπάτης (βλέπε μπούρδας).  

Δεν θα συνέτασσε ποινικούς κώδικες-χάδι, κομμένους και ραμμένους στα μέτρα αλλοδαπών και ημεδαπών Ντίλιγκερ, αφήνοντας την κοινωνία απροστάτευτη στο έλεος της εγκληματικότητας.  

Ούτε φυσικά θα έτρεχε σε ύποπτα, μυστικά ραντεβού σε τράπεζες των Ρότσιλντ στο Παρίσι ούτε θα φορόμπηχνε εκδικητικά και αλύπητα τους μικρομεσαίους, εξοντώνοντας όποιον τολμούσε να παράγει οτιδήποτε σε αυτόν τον τόπο.

Πάνω που χαρήκαμε, λοιπόν, εμείς οι σκυλοπαλαβιάρηδες ζωόφιλοι ότι επιτέλους θα γλιτώναμε από τη γενικευμένη αποκτήνωση που προκαλεί η ολέθρια πολιτική αυτών των αδιόρθωτων μαθητευόμενων μάγων, ήρθε η ψυχρολουσία. 

Μάθαμε τη σκληρή ορθογραφική πραγματικότητα: το «ή εμείς ή κανείς», ο Αλέξης Τσίπρας το είπε με «ει» και όχι με «ι».

Δηλαδή, δεν μας έταξε έναν αξιολάτρευτο τετράποδο φίλο στο Μαξίμου, αλλά την επιστροφή του δικού του γνωστού θιάσου. 

Πάνω που ελπίζαμε σε μια χαρωπή σκυλίσια μουσούδα, μας προέκυψε πάλι η γνώριμη ξινισμένη μουτσούνα της αριστερής κλάψας. Αντί για έναν πιστό σύντροφο, που τουλάχιστον γνωρίζει να φυλάει το σπίτι του, καλούμαστε να ξαναεμπιστευτούμε εκείνους που, αφού έκαναν την κωλοτούμπα επιστήμη και την κοστολόγηση ανέκδοτο, υπόσχονται τώρα να μας σώσουν από τα ερείπια που οι ίδιοι δημιούργησαν! Ωραίο, ε;

Κρίμα. Χίλιες φορές κρίμα. 

Γιατί, μεταξύ μας αυτό, ανάμεσα σε έναν πολιτικό που τάζει τα πάντα στους πάντες και σε ένα εκπαιδευμένο κανίς, το δεύτερο διαθέτει...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ" ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΙΟ: Άδωνις & Βούλγαρη & Ακρίτα (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ" ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΙΟ: “Εσύ έχεις κάνει πλασμαφαίρεση;”

 

Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

 

Δεν είμαι και ο πιο χαιρέκακος άνθρωπος στον πλανήτη – ή έτσι νομίζω.

Αλλά με τον “δημοσιογράφο” κύριο Κουσουλό έχω σοβαρό πρόβλημα …μετά λόγου γνώσεως, όπως και με άλλους του είδους του, με επικεφαλής την κυρία Νικολούλη.

Πιστεύω ότι μπροστά σ’ αυτούς του δυο ο Ευαγγελάτος είναι most wonderful human being – άσε που είναι και βραβευμένος από την κυρία Σακελλαροπούλου… (Καλά, ο …Λιάγκας ανήκει σε δική του κατηγορία).

Εν πάση περιπτώσει, αξίζει να ψάξει κανείς τις λεπτομέρειες που αφορούν το θέμα της σχέσης του κυρίου Κουσουλού με το “ιατρείο”, και τις οποίες δεν έχω όρεξη να αναπαραγάγω.

Απλώς, όχι (…τόσο) από χαρεκακία, όσο από στοιχειώδες αίσθημα δικαίου εύχομαι…

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Γιατί τα στελέχη της ΝΔ άρχισαν τις μπούρδες;

Εικόνα

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Μόνο τις τελευταίες ημέρες έχουμε απολαύσει:


- Τον βουλευτή Κουλκουδίνα να αμφισβητεί το μεγάλο πρόβλημα που δημιουργεί η αύξηση στην τιμή των καυσίμων, με βασικό του επιχείρημα ότι βλέπει κίνηση στη Συγγρού και ισχυριζόμενος ότι δεν υπάρχουν δείκτες που να δείχνουν μείωση της κατανάλωσης. Και το κάνει την ώρα που δείκτες υπάρχουν όπως, ας πούμε, τα μειωμένα έσοδα από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης ο οποίος δεν επηρεάζεται από την τιμή.

- Τον βουλευτή (και πρώην υπουργό Δικαιοσύνης και Γεωργίας) Τσιάρα να λέει ότι την κίνηση που βλέπει στην Εθνική Οδό δεν την έχει δει τα τελευταία 20 χρόνια. Κι αν κάποιοι ξέρετε αριθμητική, έχετε ήδη υπολογίσει ότι πριν 20 χρόνια ήταν 2006 κι απορείτε πώς είναι δυνατόν να συγκρίνουμε το σήμερα με μια εποχή που, μοιραία ανέμελοι, πετούσαμε τα λεφτά από το παράθυρο, δεν πρέπει να παραξενεύεστε. Στο καπάκι ο βουλευτής Τσιάρας ισχυρίστηκε ότι σήμερα «υπάρχει υπερκατανάλωση παντού».

 - Τον βουλευτή Θεοχάρη να λέει ότι
«υπάρχουν τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη αλλά υπάρχουν και νοικοκύρηδες» σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να πει κάτι αντίστοιχο της «συμμορίας της μιζέριας» του Γεωργιάδη.

- Τον ίδιο τον Άδωνι Γεωργιάδη να ειρωνεύεται δημοσιογραφική ερώτηση ρωτώντας τον δημοσιογράφο αν έχει πάρει μπάφο, το οποίο από μόνο του είναι κατηγορίας σιγά τα ωά (αν εξαιρέσουμε το λάθος ρήμα αφού τον μπάφο τον κάνουμε ή τον καπνίζουμε αλλά δεν τον παίρνουμε) αλλά όσο να ‘ναι δείχνει μια άνεση έκφρασης που μόνο κάποιος που αισθάνεται απόλυτη σιγουριά συνοδεία μεγάλης έπαρσης μπορεί να έχει.

Ξαναλέω ότι αυτά αφορούν μόνο τις τρεις - τέσσερις τελευταίες ημέρες και είναι ένα αυτοκαταστροφικό κρεσέντο το οποίο κάπως δυσκολεύομαι να εξηγήσω.

Μια εξήγηση είναι ότι στη Νέα τη Δημοκρατία έχουν κουραστεί από τη με μεγάλη διαφορά πρωτιά, δεν αντέχουν άλλο να περιμένουν από την εντελώς άχρηστη αντιπολίτευση να τους απειλήσει και αποφάσισαν να δράσουν μόνοι τους. Αποφάσισαν να αρχίσουν να πυροβολούν τα πόδια τους για να κάνουν την κούρσα κάπως πιο ενδιαφέρουσα.

Μια άλλη εξήγηση είναι ότι τα στελέχη της Νέας της Δημοκρατίας βάζουν στοιχήματα, τα χάνουν κι αυτό που πρέπει να κάνουν ως συνέπεια της χασούρας είναι δηλώσεις που να εκθέτουν τους ίδιους, το κόμμα τους και την κυβέρνηση.

Και φυσικά υπάρχει και η εξήγηση που είναι πιο πιθανή: όλα αυτά τα στελέχη είναι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου σουργελο-ξεφτιλαρόπληκτου Κουλο-χανείου κωμωδία

 

Image 

 

Image 

 

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου Καρυστιανισμού κωμωδία


 

Ελληνόφωνου ξεφτιλισμένου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

 

Image 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Νοικοκύρηδες και κακομοίρηδες

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Ο Θεοχάρης (Χάρης για τους φίλους του, για να κάνει και ρίμα) Θεοχάρης είναι υφυπουργός Εξωτερικών, στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

 Ο Θεοχάρης (μικρό, επώνυμο, όπως θέλετε χρησιμοποιήστε το), καλό παιδί κατά τα άλλα, έχει μια αριστοκρατική αντίληψη για την πολιτική. Κατ’ αυτόν τα κόμματα δεν έχουν ιδεολογικοπολιτικές διαφορές. Δεν έχουν καν ταξικές διαφορές. Αυτό που τα χαρακτηρίζει είναι το «πλούσιοι και φτωχοί». Οι «έχοντες και κατέχοντες» και οι άλλοι, αυτοί που όπως έλεγε κι η γιαγιά μου «δεν έχουν πού την κεφαλήν… πλύναι»!

Ο Θεοχάρης (όνομα και επώνυμο μαζί) έχει καταλήξει ότι τα κόμματα είναι δύο ειδών: 

Tων «νοικοκυραίων», όπως η ΝουΔου, στην οποία τώρα αυτός ανήκει, έπειτα από μια ταραχώδη διαδρομή στην πολιτική, και των «κακομοίρηδων. Πού είναι όλοι οι υπόλοιποι, και εν προκειμένω το ΠΑΣΟΚ – διότι στην κόντρα που είχε με το στέλεχος του Κινήματος Τόνια Αντωνίου (στο κανάλι Action24), πομπωδώς και με πλήρη επίγνωση του τι έλεγε, ξεφούρνισε βαθυστόχαστη ανάλυση: «Εχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη. Υπάρχουν όμως και νοικοκύρηδες. Δεν υπάρχουν μόνο κακομοίρηδες»! Τόσο απλά, και τόσο απλουστευτικά…

Ηθελε να το παίξει Αδωνις

Ο Θεοχάρης λοιπόν (όνομα και επώνυμο μαζί), προφανώς είναι – και αυτός – λάτρης του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Οταν έλεγε αυτή τη βλακεία είχε στο μυαλό του, την κλασική ταινία «Ο εμίρης κι ο κακομοίρης», όπου ο φτωχός «κακομοίρης» (Γιώργος Πάντζας) ερωτεύεται την κόρη (Ελ. Προκοπίου) του εμίρη (Μίμη Φωτόπουλου), ο οποίος επισκέπτεται την Ελλάδα. Διαφορετικά, δεν βλέπω τον λόγο να βρίσει όλους τους υπόλοιπους. Εκτός κι αν είπε μέσα του, τώρα που ζορίζει το πράγμα στον νότιο τομέα της Β’ Αθήνας όπου εκλέγομαι, ας το παίξω λίγο Αδωνις. 

Ναι ρε φίλε, αλλά Αδωνις είναι ένας, κι αυτό που κάνει είναι μοναδικό – μετά το καλούπι έσπασε. 

Εσύ, με τι προσόντα;

Επειτα, δηλώνεις όσα δηλώνεις περί των κομμάτων που εκπροσωπούν τους «κακομοίρηδες», δεν φοβάσαι μη σε ρωτήσει κανείς, ρε Θεοχάρη το κόμμα που ίδρυσες, και στη συνέχεια σε… διέγραψε (πρωτοφανές!), «νοικοκύρηδες» εκπροσωπούσε ή «κακομοίρηδες»;

Υπενθυμίζω σχετικά ότι το παλικάρι ήταν για κανένα χρόνο (2015-2016) βουλευτής με το Ποτάμι, αλλά δεν έμεινε για πολύ εκεί. Ανεξαρτητοποιήθηκε, και ίδρυσε δικό του κόμμα που το ονόμασε «Δημοκρατική Ευθύνη», αυτοχρίστηκε αρχηγός, έφτιαξε και κάτι όργανα, αλλά στη συνέχεια τα… «όργανα» με το που κατάλαβαν περί τίνος επρόκειτο, τον… διέγραψαν! Και τι να κάνει κι αυτός, παρέμεινε για ένα διάστημα ανεξάρτητος βουλευτής και τον Δεκέμβριο του 2018 εντάχθηκε επίσημα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝουΔου, έπειτα από μια εμπνευσμένη πρωτοβουλία του προέδρου Κυριάκου του Α’. Σκέφτηκε ο αρχηγός, πού να τον αφήσω μόνο του, αυτόν τον «κακομοίρη» – να μου τον φάει κάνας… εμίρης; Ας τον πάρω μαζί μου. Και τον πήρε. Αυτό είναι όλο…

Η περίπτωση Θεοχάρη, όπως και η περίπτωση Κουλκουδίνα βουλευτή Πιερίας (αυτός που μας συστήνει αφού δεν μας φτάνουν τα χρήματα για βενζίνη, να πάρουμε λεωφορείο να φτάσουμε… αύριο, στη δουλειά), όπως και η περίπτωση της φίλης μου της Σοφίας Βούλτεψη που ρωτούσε την άλλη αν έχει… πετρελαιοπηγές και ενδιαφέρεται για τις τιμές των καυσίμων, θα μπορούσε να δεχτεί κανείς ότι αποτελούν αποτέλεσμα της πίεσης που δέχονται οι βουλευτές της κυβερνώσας παράταξης στις δημόσιες εμφανίσεις τους. 

Θα μπορούσε επίσης να τους αναγνωρίσει ως ελαφρυντικό ότι εξαιτίας της πίεσης, πολλές φορές καταφεύγουν στην πρόκληση και την ένταση, για να ξεφύγουν. Ομως…

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αλαζονεία

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Κάτι σοβαρό συμβαίνει στην κυβέρνηση και το συνειδητοποιώ τις τελευταίες μέρες.
Υφίσταται μια μετάλλαξη, που ξέρω τι μου θυμίζει, αλλά δεν τολμώ να το ονομάσω προτού το περιγράψω.  

Ακουγα συνέντευξη επιφανούς αξιωματούχου του κυβερνώντος κόμματος, πρώην υπουργού (παραλείπω το όνομά του, διότι ειλικρινά ντράπηκα για δικό του λογαριασμό…), στην οποία ο επιφανής «απαντούσε» σε ερωτήσεις δημοσιογράφων για τα πρόσφατα κρούσματα αλαζονείας στην κυβέρνηση. Τα εισαγωγικά στο ρήμα παραπάνω είναι απαραίτητα, καθώς ο επιφανής απέκρουε τις ερωτήσεις, αμφισβητώντας τη βάση τους στην πραγματικότητα. «Δεν έχω αντιληφθεί κάτι τέτοιο», «δεν ξέρω αν η φράση χρησιμοποιείται εκτός συμφραζομένων». Τέτοια σαχλά έλεγε, εξυπνακίστικες υπεκφυγές από γεγονότα γνωστά σε όλους.

Το εκνευριστικότερο όλων όμως δεν ήταν η άρνηση της πραγματικότητας με γελοία προσχήματα, αλλά η αυταρέσκεια στο ύφος του. Ηταν φανερό ότι ένιωθε βαθιά ικανοποιημένος με τον εαυτό του και την ευφυΐα του, πίστευε ότι εκείνη την ώρα έκανε τη δουλειά του με τον καλύτερο τρόπο, ότι του άξιζε και έπαινος! Εκεί πάνω, λοιπόν, εγώ θυμήθηκα τα γαλλικά μου και ο σκύλος μου τρόμαξε. Μα και εγώ είχα τρομάξει ακούγοντας τον κύριο αυτόν, γιατί ήταν σαν να είχαμε γυρίσει δεκαπέντε χρόνια πίσω και να άκουγα έναν συριζαίο αξιωματούχο στο απόγειο της αλαζονείας τους.

Η αλαζονεία της κυβέρνησης όχι μόνον είναι δεδομένη, αλλά δεν χαμπαριάζει κιόλας από προειδοποιήσεις, ακόμη και αν αυτές προέρχονται από την Ντόρα Μπακογιάννη. Γιατί όσο καλός υπουργός και αν είναι ο Αδωνις Γεωργιάδης (και είναι πράγματι) δεν δικαιολογείται να προσβάλλει δημοσίως συνομιλητή του (ας ήταν και δημοσιογράφος…) με την αναφορά σε μπάφους. Η αλαζονεία της κυβέρνησης όμως δεν αντιμετωπίζεται με επίδειξη βλακείας, όπως στην περίπτωση του κομματικού αξιωματούχου που αναφέρω στην αρχή. Είναι μάταιο και εν τέλει βλακώδες να αρνείσαι αυτό που όλοι οι άλλοι γύρω σου το βλέπουν καθαρά. Πολύ περισσότερο αν την επομένη σκοπεύεις κιόλας να ζητήσεις να σε εμπιστευθούν με την ψήφο τους. Και είναι εδώ ακριβώς το σημείο στο οποίο εντοπίζω την ομοιότητα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η άρνηση της πραγματικότητας ήταν το κύριο και το πλέον ενοχλητικό χαρακτηριστικό τους. Μάλιστα σου την έτριβαν και στη μούρη από πάνω.

Η κυβέρνηση της ΝΔ ήταν μια τόσο ευπρόσδεκτη αλλαγή το 2019 ακριβώς επειδή δεν έκρυβε τις δυσκολίες και δεν κρυβόταν. 

Η αναπόφευκτη πάροδος του χρόνου έφθειρε τα υλικά της – πάντα έτσι γίνεται, είναι ο νόμος της ζωής. Ηλθε όμως να προστεθεί από πάνω και το αίσθημα της απόλυτης ασφάλειας, λόγω της απουσίας αξιόπιστου αντιπάλου. 

Το αποτέλεσμα είναι πια ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Και δεν είναι μόνο ότι ενοχλεί ποικιλοτρόπως, είναι κυρίως ότι βλάπτει την ίδια την κυβέρνηση. Σε τελευταία ανάλυση και τη χώρα, αφού  από τις επερχόμενες εκλογές το πιθανότερο είναι (τώρα – γιατί δεν ξέρω σε δύο μήνες τι θα συμβαίνει) ότι δεν θα προκύψει κυβέρνηση. 

Πάντως, ο καβγάς με την πραγματικότητα...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Εκτός ελέγχου!

 

Του Άρη Αλεξανδρή

Πάντα φώναζε ο Αδωνις Γεωργιάδης. Πάντα επενέδυε περισσότερο στην ηχητική ένταση του επιχειρήματος παρά στο ίδιο το επιχείρημα, είτε αυτό ήταν αξιόλογο είτε όχι.

Ο υπουργός ερμήνευε ανέκαθεν την πολιτική του ύπαρξη με όρους στεντόρεια τηλεοπτικούς, μεταξύ άλλων επειδή γνώριζε ότι αυτός είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να δημιουργήσει βάση φανατικών θαυμαστών: μπλέκοντας δημιουργικά την πολιτική με το ριάλιτι.

Είναι όμως άλλο πράγμα να φωνάζεις στα τηλεοπτικά στούντιο το 2015, τότε που όλη η χώρα ήταν μια αδιάλειπτη κραυγή, δικαιολογημένη τάχα από τον περιρρέοντα υπαρξιακό κίνδυνο, και άλλο να συνεχίζεις να φωνάζεις το 2026, υπονομεύοντας την κανονικότητα που το ίδιο σου το κόμμα ισχυρίζεται πως έχει αποκαταστήσει.

Φωνάζει ο κόσμος όταν όλα είναι ορθώς καμωμένα;

Δικαιολογείται το ευερέθιστο και εκρηκτικό πνεύμα ενός υπουργού, ενώ ο ίδιος διατείνεται πως η χώρα διανύει την πιο «συγκλονιστική περίοδο ευημερίας»;

Από τις επιθέσεις του σε δημοσιογράφους που τολμούν να συσχετίσουν τη δραστηριότητα του ιατρείου της Καρνεάδου με την αδυναμία του υπουργείου να την καταστείλει εγκαίρως μέχρι τις ειρωνείες του σε παρουσιαστές που του θέτουν στοιχειώδη ερωτήματα για τις μετεκλογικές συνεργασίες (τους ρώτησε ζωντανά μήπως έχουν καπνίσει μπάφο), ο Αδωνις Γεωργιάδης φανερώνει ότι η ένταση για την ένταση δεν είναι πια απλώς ένα κομμάτι του brand του ή ρητορική αναγκαιότητα, αλλά κάτι που, δυστυχώς, δεν τιθασεύεται. Ο υπουργός έχει χάσει τον έλεγχο.

Εγκριση από ψηλά

Η απώλεια του ελέγχου είναι μια πολυτέλεια. Κατά κάποιον έμμεσο τρόπο, αποτελεί επιλογή. Δεν ξύπνησε μια μέρα ο υπουργός και απεφάνθη «σήμερα θα αφηνιάσω», αλλά εδώ και καιρό αποδέχεται το σχετικό ενδεχόμενο, επειδή γνωρίζει ότι οι παρεκτροπές του συγχωρούνται από την κεφαλή του κόμματος, αν δεν επιδοκιμάζονται κιόλας.

Η αλαζονεία της εξουσίας και τα καβαλημένα καλάμια, στα οποία πολλοί (ακόμη και από το στρατόπεδο της Ν.Δ.) αναφέρονται δηκτικά, σε αυτήν την κατάσταση συνίστανται. Στην κουλτούρα εκείνη που αγκαλιάζει την απρέπεια και την έλλειψη ορίων ως θεμιτές παραμέτρους του πολιτικού ανταγωνισμού.

Ο Αδωνις Γεωργιάδης, όμως, δεν ξεφεύγει απλώς από τους τύπους, αλλά σταδιακά πολακοποιείται. Υιοθετεί χαρακτηριστικά που κάποτε (ορθώς) αναγνώριζε ως δηλωτικά της συριζαϊκής νοσηρότητας και από τα οποία υποτίθεται ότι διαχώριζε τη θέση του.

Το να μην αφήνεις δημοσιογράφους να μιλήσουν, να τους επιτίθεσαι υστερικά προσάπτοντάς τους φαντασιακά αμαρτήματα και να αποκλείεις ερωτήσεις που δεν σε βολεύουν είναι σημάδια τραμπικού ολοκληρωτισμού και ασέβειας τόσο προς τους ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά τους όσο και προς το κοινό που περιμένει να ακούσει έναν υπουργό και καταλήγει αποδέκτης ενός παραληρηματικού σόου. Είναι η επιτομή της περίφημης «τοξικότητας» την οποία η Ν.Δ. καταγγέλλει, εμφατικά και υποκριτικά, όταν στρέφεται εναντίον της.


Η υπόθεση Μαζωνάκη και το ευρύτερο θέμα κρατικής ευθύνης που αυτή αναδεικνύει έχουν φέρει τον υπουργό σε δύσκολη θέση.

Οφειλαν η κυβέρνηση και οι αρμόδιες υπηρεσίες να έχουν επιδείξει σοβαρό ελεγκτικό ζήλο έναντι ιατρών και ιατρείων που παραβιάζουν νόμους και θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή ασθενών;

Προφανώς.

Υπάρχει δικαιολογία για την ολιγωρία τους;

Καμία.

Ούτε η υψηλή δημοτικότητα των «εναλλακτικών θεραπειών» στις τάξεις όλων εκείνων που οψίμως τις μέμφονται ούτε το κβαντικό βιογραφικό της άλλοτε λαοπρόβλητης Μαρίας Καρυστιανού μετριάζουν την αποτυχία του κράτους και του υπουργού προσωπικά να επιβάλουν τη νομιμότητα.

Λένε, ωστόσο, αυτά τα δύο πολλά για την κοινωνία που σήμερα φρίττει με όσα συνέβησαν στην Καρνεάδου.

Δεν είναι, βέβαια, δουλειά του υπουργού να σχολιάσει τον αντιφατικό και συγκυριακό τρόπο με τον οποίο τα ειδησεογραφικά μέσα και το κοινό τους καταναλώνουν την ψευδοεπιστήμη.

Δουλειά του είναι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κύριε Τσάφο, αντιφάσκετε, παραπλανάτε, ψεύδεστε

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Κύριε υφυπουργέ ενέργειας και περιβάλλοντος, με ανάρτηση σας αποπειραθήκατε να απαντήσετε στο προχθεσινό μου κείμενο «Πάνε οιμπαταρίες, πάνε και τα λεφτά» που σας αφορούσε. Όχι προσωπικά, αλλά την απορριπτική σας στάση για μια επένδυση στην Πτολεμαΐδα για μπαταρίες αποθήκευσης ενέργειας από ΑΠΕ.

Πριν μου απαντήσετε, θα ‘πρεπε να υπολογίσετε ότι είμαι πολλά χρόνια στο δημοσιογραφικό κουρμπέτι και δεν γράφω στον βρόντο.

Το ρεπορτάζ και τα στοιχεία μου δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Το δε ενδιαφέρον μου, δεν αφορά καμιά συγκεκριμένη εταιρεία, αλλά την μαυρίλα που βλέπω γύρω μου για τους λογαριασμούς ρεύματος, την ώρα που πετάμε ρεύμα στα σκουπίδια. Απαντώ σημείο προς σημείο στους ισχυρισμούς σας.

 

Πρώτο, μένω εμβρόντητος από την φράση σας «στον συγκεκριμένο κύκλο προτάσσομε έργα που είναι περισσότερο καινοτόμα (π.χ. δέσμευση και αποθήκευση άνθρακα ή υδρογόνο) που δεν έχουν άλλη δίοδο ώστε να προσχωρήσουν».

Αλήθεια;

Πετάμε ρεύμα από τα φωτοβολταϊκά, το δίνουμε τσάμπα στη Βουλγαρία τα μεσημέρια, μας το ξαναπουλά σε τριπλάσια τιμή το βράδυ, οι λογαριασμοί νοικοκυριών και επιχειρήσεων έχουν φτάσει στον θεό, πλην η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει προτεραιότητα την κατασκευή μπαταριών αλλά την αποθήκευση άνθρακα και υδρογόνου;

Άλλο πάλι και τούτο, συγχωρήστε με, δεν το εγνώριζα. Ενημερώστε όμως τον κύριο Μητσοτάκη που βγαίνει στη Βουλή και στις τηλεοράσεις και μιλά για μπαταρίες ρεύματος που θα μειώσουν την τιμή της κιλοβατώρας. Όχι τίποτα άλλο, να μάθει επιτέλους την πολιτική του και να μην λέει ανακρίβειες.

Με την ευκαιρία, πείτε μου πως θα μετατρέψω τα κλιματιστικά του σπιτιού μου σε υδρογονικά ή ανθρακούχα, ώστε να σταματήσουν οι 350αριές που πληρώνω κάθε μήνα στον πάροχό μου.

 

Δεύτερο, γράφετε ότι «το συγκεκριμένο έργο είχε ζητήσει από το κράτος μια απ’ ευθείας στήριξη 249 εκατομμυρίων ευρώ σε βάθος δεκαετίας, για μια επένδυση 271 εκατομμυρίων».

 

Ψέμα. Ποτέ δεν ζητήθηκε ούτε ένα σέντσι από το ελληνικό κράτος. Μια σύμφωνη υπογραφή σας ζητήθηκε κ. υφυπουργέ, ώστε να πάει να τα ζητήσει από την Ευρώπη. Την οποία δεν δώσατε ποτέ.

 

Και συνεχίζετε… «Το αίτημα αυτό απορρίφθηκε γιατί τα ποσά ήταν δυσανάλογα με τα ποσά που δώσαμε σε άλλα έργα αποθήκευσης μέσω διαγωνισμών».

Ψέμα επίσης. Κανένα αίτημα χρηματοδότησης δεν απορρίφθηκε, διότι δεν υπήρξε κανένα αίτημα χρηματοδότησης από τα ταμεία σας. Σε ευρωπαϊκό χρήμα απευθυνόταν η επένδυση, όχι σε κρατικό.

 

Και συνεχίζετε… «Η στήριξη που ζητήθηκε ήταν 33% μεγαλύτερη σε σχέση με αυτή που πήραν τα έργα που συμμετείχαν στον τρίτο διαγωνισμό για αποθήκευση, που μάλιστα αφορούσε τις περιοχές απολιγνιτοποίησης».

Ψέμα. Το έργο θα προχωρούσε (αν δίνατε σύμφωνη γνώμη) μέσω διαδικασίας CfD, με ευρωπαϊκό χρήμα και με εξασφάλιση εύλογου λειτουργικού κέρδους 7%. Πούθε προκύπτει αυτό το 33% είναι απορίας άξιο και πως συγκρίνετε ένα έργο που πήγε για χρηματοδότηση απ’ ευθείας στην Ευρώπη, με άλλα έργα που πήραν κρατικό χρήμα από διαγωνιστικές διαδικασίες. Μήλα, πορτοκάλια, αχλάδια και άσχετα νούμερα, όλα σ’ ένα τσουβάλι.

 

 

Τρίτο. Γράφετε, «υπάρχουν πλέον πολλά έργα που θέλουν να προχωρήσουν χωρίς καμιά κρατική ενίσχυση, κι αυτό γεννά εύλογα ερωτήματα αν πρέπει να χρηματοδοτήσουμε ένα έργο όταν άλλοι επενδυτές δεν ζητούν ενίσχυση».

Άντε πάλι από την αρχή. Αφού δεν ζήτησαν οι άνθρωποι κρατική ενίσχυση, μια υπογραφή σας ζήτησαν (που ήταν αναγκαία) να πάνε να διεκδικήσουν λεφτά απ’ την Ευρώπη μέσω CfD. Γιατί τους ανακατώνετε σκοπίμως με τους άλλους που σας ζητάνε λεφτά υφυπουργέ μου;

 

Και συνεχίζετε…«Για την αποθήκευση έχουμε συγκεκριμένη στρατηγική και πρόσφατα ανακοινώσαμε ότι θα ρίξουμε με ανοικτή πρόσκληση και διαγωνιστικές διαδικασίες 200 εκατομμύρια ευρώ επιπλέον, για να τρέξουν πιο γρήγορα οι μπαταρίες». 

Ώπα-ώπα, για κάντε μια στάση εδώ γιατί μπερδεύτηκα.

Σε επενδυτές που δεν ζητούν κρατική ενίσχυση θα στηριχθείτε για να φτιάξετε αποθήκευση ή θα τους δώσετε 200 εκατομμύρια;

Γιατί και το ένα και το άλλο μαζί δεν βγάζουν νόημα, το καταλαβαίνετε ελπίζω. Ξεκαθαρίστε το please που λένε και οι λομπίστες στην Αμερική.

 

Τέταρτο. Γράφετε, «το έργο δεν έχει ‘’εξασφαλισμένη χρηματοδότηση’’, μιλάμε για ένα κύκλο αιτήσεων που διάφορα έργα απ’ όλη την Ευρώπη διαγωνίζονται για να εξασφαλίσουν στήριξη».

Μάλιστα. Κι εσείς δεν δώσατε στήριξη με μια υπογραφή σας. Συγχαρητήρια. Τέλος πάντων, η εταιρεία επιμένει ότι είχε εξασφαλίσει την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση διότι έχει και την αξιολόγηση με «15 στα 15» από το υπουργείο οικονομικών, εσείς λέτε ότι δεν ήταν εξασφαλισμένη. Έστω. Και τι θα σας πείραζε δηλαδή υφυπουργέ μου να τους δώσετε την δυνατότητα να διεκδικήσουν το χρήμα;

Από την τσέπη σας θα το ‘κοβαν ή άλλα δικά σας έργα θα ακύρωναν;

Τίποτα απ’ όλα αυτά. Μια ριμάδα τυπική έγκριση θα δίνατε κι αν παίρνανε την χρηματοδότηση, για το καλό της χώρας θα ‘ταν. Πλην δεν την δώσατε, γιατί;

 

Δεν σας έκοψα τίποτα από την ανάρτηση σας ως τώρα, υφυπουργέ μου, σωστά; Ούτε αλλοίωσα, ούτε παρερμήνευσα, mot a mot μετέφερα τις φράσεις σας.

Και πάμε στην τελευταία παράγραφο της ανάρτησης σας. «Το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Γιατί αυτό το έργο είναι τόσο ξεχωριστό, που να δικαιολογεί σήμερα και με τις τωρινές συνθήκες μια τόσο ειδική μεταχείριση σε σχέση με όλα τα άλλα έργα αποθήκευσης στη χώρα;»

Εδώ τώρα, θα μιλήσουμε πολιτικά. Δεν ξέρω πόσο ξεχωριστό είναι το συγκεκριμένο έργο, εμένα μια χαρά μου φαίνεται και απολύτως αναγκαίο μέσα στην ενεργειακή κρίση που διανύουμε, αλλά μου λέτε σας παρακαλώ υφυπουργέ μου ποια είναι «όλα τα άλλα έργα αποθήκευσης στη χώρα»;

Ποια όλα;

Τίποτα δεν έχουμε, μηδέν.

Δηλαδή δεν εγκρίνετε κάτι, για να μην το ευνοήσετε έναντι του απόλυτου μηδέν; Ελάτε σας παρακαλώ… 

Θα έχουμε την αντλιοταμίευση σε λίγο και μπράβο, αλλά επί του παρόντος δεν έχουμε τίποτα. Και έχετε ευθύνη, διότι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ και ΚΥΠΡΙΑΚΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ποιος δουλεύει ποιον

Image

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η πρόεδρος της Βουλής της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αννίτα Δημητρίου, σε συνέντευξη που έδωσε σε τηλεοπτικό σταθμό της Κύπρου κάλεσε την κυβέρνηση της χώρας της να αποφασίσει αν θέλει ή όχι την κατασκευή του υποβρύχιου καλωδίου GSI (εξίσου θρυλικό με το γεφύρι της Αρτας), με το οποίο η Κύπρος θα συνδέεται με το ευρωπαϊκό ηλεκτρικό δίκτυο.

Το διαβάζεις και μένεις κατάπληκτος. Τόσο καιρό, δηλαδή, που Ελλάδα και Τουρκία κοντεύουν να αρπαχτούν για το θέμα, που ο έλληνας Πρωθυπουργός πηγαινοέρχεται στο Παρίσι και καλλιεργεί συμμαχίες, ώστε στη βιτρίνα του έργου να είναι οι Γάλλοι, οι Κύπριοι δεν έχουν αποφασίσει;

Δεν ξέρουν τι θέλουν;

Τότε εμείς γιατί έχουμε πάρει το θέμα επ’ ώμου και τρέχουμε, αν οι ίδιοι δεν ξέρουν τι θέλουν;

Και φτάσαμε στο σημείο ώστε η κυβέρνηση της Κύπρου να πιέζεται δημοσίως από πολιτειακούς παράγοντες της Κυπριακής Δημοκρατίας για να αποφασίσει επιτέλους;

Αναρωτιέμαι ποιος κοροϊδεύει ποιον σε αυτή την υπόθεση: εμείς τους Κύπριους ή οι Κύπριοι εμάς;

Οσον αφορά εμάς, να το καταλάβω. Εναντι της Κύπρου, πάσχουμε από το γνωστό σύμπλεγμα του 1974. Οι Κύπριοι το ξέρουν και το εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Ολο αυτό, δε, συμβαίνει επειδή εμείς έχουμε παγιδευτεί στην ψευδαίσθηση ότι το Κυπριακό παραμένει ως διεθνές πρόβλημα, ενώ στην πραγματικότητα ούτε οι ίδιοι οι Κύπριοι θέλουν την επανένωση της νήσου σε ενιαίο κράτος. Το Κυπριακό, ναι, είναι πρόβλημα, σε αυτό να συμφωνήσω. Είναι όμως δικό μας, ψυχολογικό πρόβλημα. Δεν είναι πολιτικό.

Την ελληνική πλευρά του ζητήματος, ελλαδική και κυπριακή, την κατανοώ.

Το μοναδικό με το οποίο ειλικρινά απορώ είναι η στάση των Γάλλων. Για ποιον λόγο εκτίθενται, αναρωτιέμαι, είτε πολιτικά είτε επιχειρηματικά, από την ώρα που η συμμετοχή της Κύπρου είναι αμφίβολη.

Αυτοί όμως έχουν τα δικά τους θεματάκια, όπως το όνειρο της ναπολεόντειας «gloire». Οταν αυτό, λοιπόν, συναντά την προσωπικότητα του Μακρόν, από τη σύγκρουση παράγεται η Γαλλία των ημερών μας, που συγχέει τις δημόσιες σχέσεις με τις διεθνείς σχέσεις.

 

Ας μη μας διαφεύγει, τέλος, και η διάσταση των εσωτερικών πολιτικών ανταγωνισμών στο ζήτημα που έθεσε η κ. Δημητρίου. Η πρόεδρος της Βουλής ευχαρίστως θα έβλεπε τον εαυτό της ως την υποψήφια της Κεντροδεξιάς στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές της Κύπρου και προετοιμάζει το έδαφος από καιρό. Επομένως…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Ο σκοπός του σποτ του Υπουργείου Μετανάστευσης (Μας περνάνε για εντελώς ηλίθιους και μας δουλεύουν ψιλό γαζί...)

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Πολλοί συμπολίτες, παρακολουθώντας το σποτάκι του υπουργείου Μετανάστευσης, το οποίο προβάλλεται τις τελευταίες ημέρες στα ελληνικά κανάλια, ξεστομίζουν ένα πολύ απορημένο «γιατί;».

Αρκετοί μάλιστα φτάνουν στο σημείο να πουν ότι προασκείται για άλλη μια περίπτωση σπατάλης χρημάτων (είτε της χώρας είτε της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που και αυτά δυστυχώς δεν φυτρώνουν).

Φυσικά έχουν άδικο και θα το εξηγήσω αλλά επιτρέψτε μου πρώτα να σας παρουσιάσω το 8λεπτο έπος του οποίου μια συντομευμένη εκδοχή είναι αυτή που παρακολουθούμε στην τηλεόραση.

Το σποτ ξεκινάει με τη σύλληψη μια παράνομης μετανάστριας (και όχι λαθρομετανάστριας, που σημαίνει ακριβώς το ίδιο). Στη συνέχεια βλέπουμε πλάνα από πλοία του Λιμενικού και νησιά (δυστυχώς με αυτό το φίλτρο ξεθωριάσματος που έχει γίνει πιο κλισέ κι από μουστάκι σε πρωταγωνιστή διαφήμισης). Η παράνομη μετανάστρια αφού περνάει από διάφορες γραφειοκρατικές διαδικασίες συνοδεύεται στη δομή από μια ένστολη.

Εκεί βλέπει έντρομη δυο δημόσιους υπαλλήλους να πλακώνονται για τα ρεπό τους αφού η δομή είναι εντελώς άδεια και δεν έχει καθόλου δουλειά. Ο τσακωμός τελειώνει χάρη στην παρέμβαση του Χειριστή Ένα και του υπουργού Πλεύρη ο οποίος κουνάει αποφασιστικά το κεφάλι του κοιτώντας οθόνες.

Το σποτάκι τελειώνει με τον διάλογο δυο παράνομων μεταναστών οι οποίοι λίγο πριν την απέλαση συζητούν στα αγγλικά (πρόκειται για μετανάστες από το Ηνωμένο Βασίλειο) το πόσο κακή ιδέα ήταν να μπουν παράνομα στην Ελλάδα. Κι επειδή τα λόγια δεν αρκούν για να περιγράψω το μεγαλείο του σποτ μπορείτε να το παρακολουθήσετε όλο εδώ:

 

 

Όπως σας είπα, πολλοί συμπολίτες αναρωτιούνται αν μπορεί να υπάρξει έστω και ένας υποψήφιος παράνομος μετανάστης που θα πει «ας μην πάω Ελλάδα καλύτερα» ή ένας διακινητής που θα το σκεφτεί λίγο παραπάνω πριν φορτώσει τη βάρκα του. Και φτάνουν στο σημείο να ισχυριστούν πως το σποτ δεν εξυπηρετεί κανέναν απολύτως σκοπό. Και φυσικά κάνουν λάθος.

Γιατί ακόμα κι αν δεν αλλάξει τα μυαλά κανενός διακινητή ή παράνομου μετανάστη (αν και είναι πολύ φοβιστικός ο τσακωμός των υπαλλήλων στην άδεια δομή και πολύ αποφασιστικός ο τρόπος που ο υπουργός Πλεύρης κοιτάζει τις οθόνες μαζί με τον Χειριστή Ένα) οι βασικοί σκοποί του σποτ έχουν ήδη επιτευχθεί και με το παραπάνω:

Δημιουργήθηκαν θέσεις εργασίας για την παραγωγή του, δίνεται χρήμα στα ΜΜΕ για την προβολή του και …

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η χώρα σε αλουμινόχαρτο!

 Image

 

Της ΠΕΠΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗ

Ζουν ανάμεσά μας. Είναι φίλοι μας, γνωστοί μας, άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε στην καθημερινότητά μας. Μπορεί να είναι καλλιτέχνες, επιχειρηματίες, μορφωμένοι, κοσμοπολίτες, με οικονομική άνεση. Ή και όχι.

Η ευπιστία λειτουργεί με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες. Δεν αναγνωρίζει κοινωνικές τάξεις, οικονομικό ή μορφωτικό επίπεδο. Διότι δεν «φυτρώνει» εκεί που χαλαρώνει το μυαλό, αλλά όπου η ψυχή το έχει ανάγκη.  

Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, ακόμη και μετά τον κουρνιαχτό που έχει σηκώσει η υπόθεση Μαζωνάκη, θα κατέφευγαν σε εναλλακτικές μεθόδους που θα υπόσχονταν νεότητα και ευεξία, μακράς ή και διαρκούς διάρκειας, ή θεραπεία κάποιου προβλήματος υγείας. Και θα εμπιστεύονταν την «κβαντική ιατρική», αν η παραδοσιακή δεν μπορούσε να δώσει άμεση λύση στο πρόβλημά τους. Αφού το είπε η μάνα – σύμβολο. «Δεν θα καταργήσουμε την κβαντική ιατρική, επειδή κάποιοι δεν γνωρίζουν». Κι άσε το Χάρβαρντ να κουρεύεται, που δεν κάνει σχετικά σεμινάρια. Αυτό χάνει. 

Αφού υπάρχει κβαντομηχανική, γιατί να μην υπάρχει και κβαντοϊατρική; 

 Ετσι σκεφτόμαστε, ως ο «εξυπνότερος λαός του κόσμου» που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τους κανόνες της στοιχειώδους μηχανικής – γι’ αυτό κι όταν στην πόρτα γράφει «σπρώξτε», οι περισσότεροι τραβάμε.

Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η ελλειμματική γνώση, αλλά η αδυναμία μας να αντισταθούμε σε οτιδήποτε ακούγεται αρκετά περίπλοκο, ώστε να μοιάζει επιστημονικό, και αρκετά θαυματουργό ώστε να μας βολεύει· ή να μας ψαρώνει. Ο,τι δεν καταλαβαίνουμε, μας γοητεύει. Και αντί να ζητήσουμε περαιτέρω εξηγήσεις, του παραδινόμαστε. Βιοσυντονισμός σου λέει. Μωρέ κάτι θα είναι αυτό, είναι και σύνθετη η λέξη, κάτι ανώτερο.

Διότι οι σύγχρονοι «μάγοι» και «μάγισσες» δεν διασχίζουν τους ουρανούς καβάλα σε σκουπόξυλα.  

Είναι κομψά ντυμένοι, φοράνε ακριβά αξεσουάρ και είναι σαν να σου κλείνουν το μάτι, σαν να σου επιτρέπουν να κοιτάξεις μέσα από μία μισάνοιχτη πόρτα, σε μια επικράτεια όπου υπάρχουν όλα τα υλικά των ψευδαισθήσεων. Από την κβαντική ιατρική ως τα ξυλόλια και οι μικρές Μαρίες του Εβρου. Ή ακόμη και ο Ρονάλντο. Που σου μιλάει ελληνικά καλύτερα από τον Καραγκούνη και στο τέλος, σου ζητάει και ένα κατοστάρικο, έτσι για το καλό. Και του το δίνεις.

Στην εποχή μας, δεν έχει σημασία αυτό καθαυτό το θέμα, αλλά η τάση να πιστέψουμε ακόμη και τους κοασμούς των βατράχων. Αν δηλαδή πιστεύεις ότι καίνε τα δάση, για να βάλουν ανεμογεννήτριες, γιατί να μην πιστέψεις ότι σου έκανε βιντεοκλήση ο Ρονάλντο;

Το ένα «ταΐζει» την ιδεοληψία σου, το άλλο τη ματαιοδοξία σου.  

Αλλωστε, η έννοια της τεκμηρίωσης, ουδέποτε ήταν τόσο αντιδημοφιλής όσο σήμερα. Δεν ενδιαφέρει πλέον η αλήθεια, αλλά το ρούχο που φοράει – το πώς φαίνεται· και πώς καλλιεργεί την πεποίθηση ότι αυτό που πιστεύουν οι πολλοί είναι αληθινό.

Ξέρουμε ποιος μας παρακολουθεί, ξέρουμε γιατί έγινε το δυστύχημα στα Τέμπη, ξέρουμε πώς να μείνουμε για πάντα νέοι, ξέρουμε και τι προκαλεί και τι θεραπεύει τον καρκίνο, ξέρουμε από τι έχει ανάγκη ο Ρονάλντο, ξέρουμε και ότι το αλουμινόχαρτο προστατεύει λεφτά και κοσμήματα από τη ραδιενέργεια σε περίπτωση διαρροής ρεύματος. 

Και τώρα που το λέω...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η αποδόμηση της κβαντικής Καρυστιανικής παπατζικής

 

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου κβαντικού Καρυστιανισμού κωμωδία

 Image

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ -- ΔΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Οι μεταφραστές της woke ορθοδοξίας

Image

 

 

Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΚΟΥΡΑ 

Η τελευταία έκθεση του FIRE για την ελευθερία του λόγου στα αμερικανικά πανεπιστήμια αξίζει να διαβαστεί και στην Ελλάδα.

Το FIRE είναι μια αμερικανική μη κερδοσκοπική οργάνωση που υπερασπίζεται την ελευθερία του λόγου και της σκέψης, με ιδιαίτερη παρουσία στην ανώτατη εκπαίδευση.

Η φετινή του έρευνα, σε συνεργασία με το College Pulse, βασίστηκε στις απαντήσεις σχεδόν 63.000 φοιτητών από 262 πανεπιστήμια.

Τα ευρήματα είναι ανησυχητικά. Από τα 261 πανεπιστήμια που τελικά κατατάχθηκαν, 121 βρέθηκαν κάτω από τη βάση και μόλις 24 πάνω από το μέτριο. Περισσότεροι από δύο στους τρεις φοιτητές θεωρούν αποδεκτό, έστω σε ορισμένες περιπτώσεις, να εμποδίζεται ένας ομιλητής με φωνές, ενώ το 30% θεωρεί αποδεκτή ακόμη και τη χρήση βίας για να σταματήσει μια ομιλία.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αυτολογοκρισία. Το 62% δηλώνει ότι αυτολογοκρίνεται στις συζητήσεις μέσα στην τάξη τουλάχιστον μία ή δύο φορές τον μήνα, ενώ το 27% το κάνει τουλάχιστον μερικές φορές την εβδομάδα. Στις συζητήσεις με καθηγητές, το 60% δηλώνει ότι αυτολογοκρίνεται τουλάχιστον μία ή δύο φορές τον μήνα. Αν ο φοιτητής μαθαίνει ότι πριν μιλήσει πρέπει να υπολογίσει το κοινωνικό ή επαγγελματικό κόστος της γνώμης του, κάτι έχει πάει στραβά στον χώρο όπου οι ιδέες οφείλουν να συγκρούονται ελεύθερα.

Αυτό είναι το πρώτο μάθημα. Η λογοκρισία δεν έχει μόνιμο ιδιοκτήτη. Μόλις δεχθούμε ότι κάποιες απόψεις είναι τόσο επιβλαβείς ώστε πρέπει να αποκλείονται, απομένει μόνο το ερώτημα ποιος θα αποφασίζει ποιες είναι αυτές. Σήμερα μπορεί να φιμώνεται ένας συντηρητικός. Αύριο ένας αριστερός καθηγητής. Το πρόβλημα δεν είναι ποιος κρατά το ψαλίδι, αλλά ότι αποδεχθήκαμε πως κάποιος πρέπει να το κρατά.

Υπάρχει σήμερα και ένας επιπλέον λόγος να μας ενδιαφέρει τι συμβαίνει στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, η επιρροή τους στον υπόλοιπο πλανήτη γίνεται ακόμη εντονότερη. Τα ιδρύματα αυτά δεν εκπαιδεύουν μόνο πολιτικούς, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες και ακαδημαϊκούς. Παράγουν μεγάλο μέρος της έρευνας, της ορολογίας και των ιδεών που διαμορφώνουν την τεχνολογική οικονομία και, άμεσα ή έμμεσα, τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που χρησιμοποιούμε όλοι. Οι πολιτισμικοί κανόνες που επικρατούν εκεί αποκτούν πλέον πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα εξαγωγής.

 

Η ελληνική διάσταση βρίσκεται ακριβώς εδώ.

Η θέση αυτής της στήλης για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών υπήρξε σταθερή: ήταν ζήτημα ισονομίας και σωστά θεσμοθετήθηκε. Άλλο όμως η ίση προστασία του νόμου και άλλο η απαίτηση ιδεολογικής συμμόρφωσης. Η αμερικανική εμπειρία δείχνει πόσο εύκολα μια δικαιωματική ατζέντα μπορεί να μετακινηθεί από το «κανείς δεν πρέπει να υφίσταται διακρίσεις» στο «κανείς δεν δικαιούται να διαφωνεί με τις κυρίαρχες αντιλήψεις περί ταυτότητας, μειονότητας, ανισότητας κλπ.». Εκεί αλλάζει το ζήτημα. Δεν μιλάμε πλέον για ισονομία, αλλά για το ποιος επιτρέπεται να μιλά, με ποιες λέξεις και με ποιο κόστος.

Το πρόβλημα με τους εγχώριους μεταφραστές της woke ορθοδοξίας δεν είναι ότι εισάγουν ιδέες από την Αμερική. Οι ιδέες πρέπει να ταξιδεύουν.

Ο πνευματικός επαρχιωτισμός αρχίζει όταν εισάγουμε μαζί με τις ιδέες και το κύρος τους, αλλά όχι την κριτική αποτίμηση των αποτελεσμάτων τους. Όταν αντιγράφουμε τη γλώσσα της «ασφάλειας», της «βλάβης», της «συμπερίληψης», της προστασίας από την προσβολή ή τη «μικρο-επιθετικότητα», ενώ βλέπουμε ήδη τις συνέπειες αυτής της λογικής, δεν εισάγουμε πρόοδο. Εισάγουμε ένα πείραμα αφού έχουν εμφανιστεί οι παρενέργειές του.

Ο κλασικός φιλελευθερισμός προτείνει κάτι δυσκολότερο: ίσους κανόνες και ελευθερία ακόμη και για εκείνον που θεωρούμε ότι κάνει λάθος. Αυτή είναι η πραγματική δοκιμασία της ανεκτικότητας. Όχι αν υπερασπίζεσαι εκείνον που συμφωνεί μαζί σου, αλλά αν υπερασπίζεσαι την ελευθερία εκείνου που θέλεις να αποστομώσεις.

Η αμερικανική εμπειρία μάς προσφέρει μια προειδοποίηση.

Θα ήταν κρίμα να χρειαστεί να…