"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Το πρόγραμμα Τσίπρα δημιουργεί Δεξαμενή Εθνικών Ευεργετών;

 

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος


     Από το πρόγραμμα μέτρων που εξήγγειλε προχθές ο πρώην Πρωθυπουργός μας, πρώην Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα υποψήφιος Πρωθυπουργός κ Τσίπρας, ως επικεφαλής της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), επέλεξα να σταθώ μόνο στην ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ πρόταση για θέσπιση μιας «Πατριωτικής Εισφοράς» ύψους 1% που θα επιβάλλεται στο οικονομικά ισχυρότερο 1% των Ελλήνων για χρηματοδότηση κοινωνικών παροχών και δημιουργία ενός «Εθνικού Ταμείου Σύγκλισης» για επενδύσεις στην Περιφέρεια!...

     Για τα άλλα μέτρα που εξήγγειλε προχθές ο κ Τσίπρας η «Νεοδημοκρατικογενής Πασοκειάδα» (κρατώ το copyright)  Κυβέρνηση του κ Μητσοτάκη και μαζί της το «υπόλοιπο» 10%12% του πάλαι ποτέ “original” ΠΑΣΟΚ του μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου στο οποίο σήμερα Προεδρεύει ο κ Ανδρουλάκης ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ότι το 80% αποτελεί ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΚΛΟΠΗ των δικών τους προγραμμάτων!...

     Δεν έχω τον τρόπο να μετρήσω και να σας πω πόσοι από τους κατοίκους της Πατρίδας μας, Έλληνες πολιτικοί, επιχειρηματίες, διανοούμενοι και απλοί πολίτες ήταν και παραμένουν φιλέλληνες αλλά όπως δείχνει η θλιβερά πικρή πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2026, ΔΕΝ υπάρχουν πλέον Εθνικοί Ευεργέτες…

 
    Από το καλοκαίρι του 1974 και μετά, όμως, υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν μπόλικοι «μεσάζοντες» που παριστάνουν τους «Ευεργέτες» χειροκροτούνται, προβάλλονται και μάλιστα «βραβεύονται» για αυτές τις πράξεις από έντυπα, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά ΜΜΕ και διαδικτυακούς ιστότοπους και μπλογκς που δημοσιοποιούν κάθε λογής «Μαραθώνιους» και ανακοινώνουν Τραπεζικούς λογαριασμούς όπου μπορούν οι απονήρευτοι Έλληνες να καταβάλλουν το ποσό που επιθυμούν..

     Από το 2010 και μετά στην Ελλάδα της τρόικα (τώρα των θεσμών), της πρωτοφανούς συντριβής μισθών και συντάξεων, της ανεργίας, της ανέχειας, της φυγής στο εξωτερικό και της κατάθλιψης δεν συγκεντρώνονται πλέον τα ποσά των προηγούμενων δεκαετιών από τους «μεσάζοντες…»

     Αυτοί οι σύγχρονοι «γιαλαντζί» (στα Τουρκικά ψεύτικοι) «Εθνικοί ευεργέτες», φιλεύσπλαχνοι υποστηρικτές πτωχών, αδυνάτων, αναξιοπαθούντων και πασχόντων συμπολιτών μας είχαν συνηθίσει τις περασμένες δεκαετίες να μαζεύουν κατά κανόνα νομίσματα 500 και 1,000 δραχμών και μετά το 2000 τα 5, 10 ή 20 ευρώ του μέσου Έλληνα και της Ελληνίδας οι οποίοι, καθώς προσέφεραν από το υστέρημά τους, αποδείκνυαν ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ ότι ΔΕΝ ξέχασαν να συμπονούν τον αδύναμο συνάνθρωπό-συμπολίτη τους…

     
Σκεφτήκατε ποτέ ότι εάν αυτοί οι «γιαλαντζί» ευεργέτες αποφάσιζαν να διαθέσουν ένα ελάχιστο μέρος του αμύθητου πλούτου που έχουν συγκεντρώσει τα τελευταία 50 χρόνια θα μπορούσαν να χτίσουν και να δωρίσουν στην Ελλάδα και τους Έλληνες πολλά Νοσοκομεία, γηροκομεία, παιδικούς σταθμούς και άλλα ευαγή ιδρύματα;

     Ανατριχιάζω με την σκέψη ότι Αβέρωφ, Αρσάκης, Βαρβάκης, Ευγενίδης, Ζαππαίοι, Ζωσιμαδαίοι, Καυταντζόγλου, Σίνας, Στουρνάρας, Συγγρός, Τοσίτσας και άλλοι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ και ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ ατενίζουν από τον ελληνικό Ουρανό κάποιους σύγχρονους «δήθεν και γηιαλαντζί» «ευεργέτες» και τα κόκαλα τους τρίζουν…

  
     Εξαιτίας των «γιαλαντζί» ευεργετών και μαζί Πολιτικών που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν και παρατρεχάμενούς Επιχειρηματίες που ευνοήθηκαν γενναιόδωρα συχνά-πυκνά αναφωνώ:

 
     ΤΩΡΑ, επειγόντως, χρειαζόμαστε πραγματικούς Εθνικούς ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ και μαζί τους...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ: Έτσι γιόρτασε ο πατριωτικός ελληνισμός της ελπίδας

25η ΜΑΡΤΙΟΥ: Γαλανόλευκη σημαία, το κλέος της Ελληνικής Πατρίδας

 
 
Επισμηναγός (Ι) ε.α.


Δε γνωρίζω άλλη Πατρίδα, για την οποία η ετυμολογία του όρου που την περιγράφει, να έχει άμεση συσχέτιση με τα Πάτρια, τη Γη δηλαδή της γέννησης, τους γη-γενείς, τα Γονεϊκά, τον Πατέρα και δι αυτού «ως σάρκα μία» τη Μητέρα, την Οικο-Γένεια, τον Οίκο από όπου προήλθε το Γένος. «Patrie, Patria, Patriot, Patriota, Patriote», αντέγραψαν και οι πρόγονοι και χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα οι απόγονοι του Καρλομάγνου, που ήθελε να γίνει «Μέγας» γιατί αισθανόταν ασήμαντος εμπρός στη λάμψη του «Χιλιάρμενου» των Ελλήνων.

Δε γνωρίζω άλλη Πατρίδα, όπου η λαλιά που βγήκε από τη γη της, να είναι αντίστοιχη της Ελληνικής Γλώσσας, του ζωντανού αυτού αποτυπώματος του Έθνους των Ελλήνων, που διά αυτής, δια-δόθηκε, κατα-γράφηκε και δια-σώθηκε, ο Λόγος του Ευ-Αγγελίου.

Δε γνωρίζω άλλη Πατρίδα, που τα χρώματα του Ουρανού και της Θάλασσας να συνταιριάζουν τόσο αρμονικά  μα και μυστηριακά, με την αρχέγονη Γη των Θρύλων, της Μυθιστορίας και των Άθλων. Μια Γη με ομορφιά εκστατική, περιστοιχισμένη από τα νησιά της, που σαν ψηφίδες ενός μωσαϊκού, αναδεικνύουν μαζί της το Μεγαλείο της Δημιουργίας, όπως πουθενά αλλού! Εδώ, στον Ομφαλό της Γης!

Είναι το Κλέος αυτής της Ελληνικής Πατρίδας, που εγκολπώνουν οι γαλανόλευκες γραμμές της Ελληνικής Σημαίας, με το Σταυρό του Εσταυρωμένου να Δεσπόζει! 

Για αυτήν τη σημαία δεν χρειάζεται να εξηγηθούν τα αυτονόητα, ούτε τα φυσικά.  

Γιατί αυτή η σημαία, αντικατοπτρίζει...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεν είναι άλλη μια μέρα στο γραφείο

 

Το δυστύχημα με τη χειροβομβίδα στη Ρόδο, που οδήγησε στον θάνατο του 19χρονου οπλίτη και στον σοβαρό τραυματισμό ενός Επιλοχία, πατέρα δύο παιδιών, υπενθυμίζει στο σύνολο του λαού πως η υπηρεσία στις Ενοπλες Δυνάμεις δεν είναι άλλη μια μέρα στο γραφείο.

Ακόμη και η πλούσια γλώσσα μας είναι φτωχή για να μπορέσεις να παρηγορήσεις την οικογένεια του οπλίτη που θυσιάστηκε και του στελέχους που θυσίασε τη σωματική του ακεραιότητα.

Δεν έχω κουραστεί να υπενθυμίζω πως δεν υπάρχει κανένα άλλο επάγγελμα ή λειτούργημα, πλην των υπηρετούντων στις Ενοπλες Δυνάμεις και στα Σώματα Ασφαλείας, που να υπάρχουν αυτοί οι κίνδυνοι, που από την αποστολή που υπηρετεί το προσωπικό να καλείται να δώσει την ίδια του τη ζωή για να την υπηρετήσει.

Ολοι είναι άξιοι τιμής, όταν κάνουν με ευσυνειδησία το καθήκον τους, οι γιατροί, οι εκπαιδευτικοί, οι πάντες που δουλεύουν με φιλότιμο και συνέπεια, αλλά υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη διαφορά. Δεν καλούνται να πεθάνουν, αν χρειαστεί, υπερασπιζόμενοι τη χώρα και το Εθνος από τον εξωτερικό εχθρό ή τους κοινωνικούς λύκους, τους κακοποιούς.

Γι’ αυτό ο Στρατός, όλες οι Ενοπλες Δυνάμεις, είναι ένας ιδεαλιστικός θεσμός, το να θυσιαστείς είναι από μόνο του υπερβατικό, ξεπερνάει τα υπηρεσιακά καθήκοντα αυτών οι οποίοι, όσο άξιοι και να είναι, κινδυνεύουν να γλιστρήσουν, να τρυπηθούν από συνδετήρα ή να τρακάρουν πηγαίνοντας στη δουλειά. Μέχρι εκεί.

Ταυτόχρονα οι Ενοπλες Δυνάμεις είναι ο σκληρός πυρήνας της εθνικής κυριαρχίας.  Εάν για Χ λόγους κλείσουν για κάποιο διάστημα όλες οι άλλες δημόσιες υπηρεσίες, θα καταρρεύσουν δομές, θεσμοί.

Εφόσον όμως έχεις Ενοπλες Δυνάμεις οργανωμένες, πειθαρχημένες, ετοιμοπόλεμες, έχεις κράτος και μπορείς να ακουμπήσεις για να αποκαταστήσεις τα πάντα.

Εάν δεν ορίζεις και υπερασπίζεσαι τη χώρα σου, τη γη, τη θάλασσα και τον αέρα της, τότε δεν είσαι χώρα αλλά χώρος. Κι όποιος θέλει μπορεί να μπει, να στρογγυλοκαθίσει, να καταπατήσει.

Η προετοιμασία για αυτή την αποστολή προϋποθέτει και αυτή θυσίες, που μπορεί να οφείλονται σε αστοχία υλικού, σε ανθρώπινο λάθος, σε ατυχείς συμπτώσεις και συγκυρίες. Τα υλικά έχουν και θα έχουν πάντα έστω και μικρό ποσοστό αστοχίας, όπως επίσης οι άνθρωποι πάντα θα κάνουν λάθη. Μόνο οι νεκροί και οι απράγμονες δεν σφάλλουν.

Είπαμε, δεν είναι άλλη μια μέρα στο γραφείο. Οι υπηρετούντες στις Ε.Δ. δεν χειρίζονται πληκτρολόγια και στιλό. Εχουν και από αυτά, υπάρχουν και δουλειές γραφείου, υπηρεσίες βαρετές, ακίνδυνες, όμως χειρίζονται και εκπαιδεύονται σε όλα τα φοβερά μέσα που έχει εφεύρει ο άνθρωπος. Πολεμικά αεροπλάνα που κινούνται σε τεράστιο ύψος, ανάμεσα σε βουνά ή στο ύψος του κύματος με ταχύτητα μεγαλύτερη από τον ήχο, φορτωμένα όπλα που μπορούν να εξοντώσουν αεροπλάνα των εισβολέων, να ισοπεδώσουν οικοδομικά τετράγωνα, εχθρικά αεροδρόμια και στρατόπεδα ή ναυστάθμους, πυροβόλα και πυραύλους με μεγάλο βεληνεκές και εκρηκτική δύναμη που θα μπορούσε να εξαερώσει πολλούς ανθρώπους, πολυβόλα και ατομικά όπλα, που μπορούν να κόψουν ανθρώπους στη μέση σε απόσταση εκατοντάδων μέτρων, χειροβομβίδες, με διασπορά θραυσμάτων σε δεκάδες μέτρα.

Πριν από λίγα χρόνια Υπολοχαγός της Εθνικής Φρουράς έπεσε με το σώμα του πάνω σε οπλοβομβίδα που όπλισε, θυσιαζόμενος για να σώσει τους άνδρες του. Οταν χειρίζεσαι εργαλεία και μέσα πολέμου, φτιαγμένα για να σκοτώσουν, έχεις αυξημένο κίνδυνο.

Ναι, θα πρέπει να βελτιώνονται συνεχώς η εκπαίδευση και τα μέτρα ασφαλείας αλλά πάντα, εύχομαι όσο πιο σπάνια, θα υπάρχει κάποιο αλεξίπτωτο που δεν θα ανοίξει, κάποιο βλήμα, χειροβομβίδα που θα πυροδοτηθεί και κάποιοι γονείς θα πάρουν στο τέλος, μαζί με τον ισόβιο πόνο, μια διπλωμένη σημαία μαζί με το κάλυμμα κεφαλής και το σπαθί του πεσόντα γιου τους, αν ήταν στέλεχος.

Γι’ αυτό θα πρέπει πάντα όλοι να κάνουμε το αυτονόητο:  

ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ και ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΡΑΓΙΑΔΕΣ: Κάποτε σ’ έκλαιε λαός – τώρα ούτε που σε ξέρει

 

Γράφει ο Θεόδωρος Παντούλας

Πολλοί θα τον ζήλευαν. Κανονικό, και όχι τάχα μου, αρχοντόπουλο. Είχε μπροστά του μια ζωή στρωμένη.

Ο Παύλος Μελάς, καλής γενιάς παραβλάσταρο, εύπορος, γιος Ηπειρώτη μεγαλέμπορου, μικροπαντρεμένος με τη Ναταλία, θυγατέρα του Στέφανου κι αδελφή του Iωνος Δραγούμη, πατέρας δυο παιδιών. Γιος πολιτικού, δηλαδή, και γαμπρός κατοπινού πρωθυπουργού.

Και όμως, άφησε τις ανέσεις και τις νοικοκυροσύνες και βγήκε κλαρίτης στις ράχες της Μακεδονίας. Αμαθος στις κακοτοπιές, αλλά δεν πισωπάτησε. Και ήταν ένας αλλιώτικος καπετάνιος αυτός. Γλυκομιλούσε στους χωρικούς και δεν μακέλευε τους αντιπάλους του.

Στις 13 Οκτωβρίου 1904 στάθηκε με τους άνδρες του στη Στάτιστα της Καστοριάς ν’ αναπαυθούν για λίγο και ο ίδιος εκεί αναπαύθηκε για πάντα, ίνα πληρωθή η παραδοξολογία ότι αυτός «δεν πήγε στη Μακεδονία για να σκοτώσει αλλά για να σκοτωθεί» (Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος).

Τον σταυρό του ο Παύλος Μελάς παράγγειλε να τον δώσουν στη γυναίκα του και το τουφέκι του στον γιο τους με τη διαβεβαίωση ότι έκανε το καθήκον του.

Ηταν μόλις 34 ετών. Αλλού ταφιάστηκε το κορμί κι αλλού η κεφαλή του – μην πέσει στα χέρια των εχθρών το σεπτό σκήνωμά του. Και κοντά εβδομήντα χρόνια μετά, πήγε να τον ανταμώσει στο κιβούρι του η Παύλαινα, η υπεραιωνόβια κυρα-Ναταλία (που αν με άφηναν οι διορθωτές, όλα τα γράμματα του ονόματός της θα τα έγραφα κεφαλαία), η οποία όλο της τον καιρό πορεύτηκε ανδροπατώντας, ισόβιο ψυχοκέρι στη μνήμη εκείνου του αμνού που έγινε όχι το ψοφίμι αλλά το σφαγάδι της Μακεδονίας – της σκέτης Μακεδονίας, άνευ ετέρου προσδιορισμού τότε.

Ο Παύλος Μελάς δεν άφησε περιουσία στην οικογένειά του, άφησε όμως αυτό που και ο ίδιος κληρονόμησε από τον πατέρα του: «Αθικτον, όνομα τίμιον και αγαπητόν».

Το φόνεμα του νεαρού αξιωματικού τάραξε τη φρόνιμη Αθήνα των Μελούνων και η αντρειά του έγινε σύμβολο μιας φιλοπατρίας που πορευόταν χωρίς να εμπορεύεται το ιερό της ελευθερίας αγαθό. Και κοντά στα «κορίτσια από την Καστοριά κι απ’ τη Μακεδονία» μαυροφορέθηκε σύμπας ο ελληνισμός που για χρόνια φύλαγε ή φίλαγε (εδώ αμφότερες οι γραφές είναι ολόσωστες) στα εικονοστάσια του την τίμια μορφή του.

Υπήρχαν ενδεείς πρόγονοί μας που δεν είχαν λάδι να φάνε, αλλά το καντήλι τους δεν σταμάτησε να φεγγοβολάει τη δυσβάσταχτη απουσία του χλωρού παλικαριού – ο Γέροντας των Εξαρχείων μάλιστα, ο παπα-Ανανίας Κουστένης, είχε εικόνα του όχι μόνο στο εικονοστάσι του σπιτιού του, αλλά και στον ναό που λειτουργούσε.

Μετά άλλαξαν άρδην τα πράγματα και οι νεότεροι Ελληνες, παρότι συχνάκις τα επικαλούνται, σταμάτησαν να ανάβουν τα καντήλια. Κοιτάνε ήσυχα ήσυχα τις δουλειές τους, απολησμονώντας όσους για χάρη τους άφησαν στη μέση τις δικές τους. Ξεχάστηκε και ο Μελάς, πάψαν και τα τραγούδια. Γι’ αυτό, και σε αντίθεση με τον κοσμάκη, η αποκοτιά του ελάχιστα συνάρπαξε τον πνευματικό μας κόσμο που τον άφησε, εντέλει, παντελώς ανυπεράσπιστο.

Το ίδιο, νομίζω, συνέβη και με την πολιτική. Η μεν Αριστερά αμηχανούσε με την καταγωγή και τη φιλοπατρία του, η δε Δεξιά προτιμούσε να ξεσκολίζει πλησίον των ευρωπαϊκών πόρων και όχι των επιχώριων μνημάτων. Στις μέρες μας, μάλιστα, εμφανίστηκαν και ευάριθμοι τυμβωρύχοι που ένθεν κακείθεν λιθοβόλησαν μέχρι και τον ίσκιο του.

Ας είναι. Μάταιος είναι ο κόπος τους. Δεν κολλάν οι μαγαρισιές στους ίσκιους και στους μύθους.

Γιατί ο καπετάνιος Παύλος Μελάς, ερήμην της λήθης και της ακηδίας μας, ανήκει στον νεοελληνικό Μύθο, «γιατί ο μύθος είναι η αλήθεια, αυτό που μένει όταν ξεχνάμε τα πάντα» (Ν. Γ. Πεντζίκης, «Υδάτων υπερεκχείλιση»).

Πριν λίγες μέρες ήταν η επέτειος του θανάτου του Παύλου Μελά. Η επέτειος πέρασε στα μουλωχτά.

Το κατανοώ. Μη σας πω ότι χαίρομαι κιόλας.

Γλίτωσε τη…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΒΟΥΤΥΡΟΜΠΕΜΠΕΣ ΡΑΓΙΑΔΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεν θα τους αφήσουν οι μαμάδες τους

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Διάβασα τις πληροφορίες για τις αλλαγές που ετοιμάζει ο κ. Δένδιας στις Ένοπλες Δυνάμεις. Δίχως να είμαι ιδιαίτερος γνώστης του αντικειμένου, επικροτώ με βάση δυο-τρία κοινά παραδεκτά δεδομένα.

Πρώτο, τα παιδιά που πάνε φαντάροι, παρά τον σχετικά μικρό χρόνο της θητείας σε σύγκριση με παλιότερα, θεωρούν το φανταριλίκι χαμένο χρόνο. Πάντα έτσι ήταν, αλλά τώρα αυτή η αντίληψη έχει κυριαρχήσει σε όλο τον νεανικό πληθυσμό. Παλιότερα, το να απαλλαγεί κανείς θεωρούνταν όνειδος για ένα κομμάτι του πληθυσμού, τώρα το να βγάλεις «τρελόχαρτο» ισοδυναμεί με παράσημο.

Δεύτερο, θεωρώ πέραν πάσης λογικής να υπάρχουν περισσότεροι συνταγματάρχες από λοχίες. Το 'γραφε ο περιηγητής Εντμόντ Αμπού για την Ελλάδα του Όθωνα, ότι το ένα πέμπτο του τότε ελληνικού στρατεύματος ήταν στρατηγοί, όμως να συνεχίζεται αυτό και σήμερα είναι τραγικό. Και ενδεικτικό μιας κατάστασης του δημοσίου που έχει φτάσει στο μη περαιτέρω. Το ίδιο και η βαθμολόγηση του 97% των αξιωματικών στην υπηρεσιακή τους αξιολόγηση με άριστα. Γελοιότητες.

Τρίτο, δεν καταλαβαίνω τι ζητάνε οι αξιωματικοί και οι φαντάροι σε οποιονδήποτε άλλη περιοχή και πόλη της χώρας, πλην της παραμεθορίου. Αμ εκείνα τα πελώρια στρατόπεδα στα κέντρα ή στις παρυφές των πόλεων, τι τα θέλει ο στρατός; Κάποτε χτίστηκαν για να στρατοκρατείται η χώρα τα μετεμφυλιακά χρόνια και την περίοδο της χούντας, τώρα τι τα θέλουν; Ας τα χαρίσουν ή ας τα πουλήσουν ή ας τα αξιοποιήσουν, σήμερα πάντως είναι τρύπες απορρόφησης κρατικού χρήματος.

Τέταρτο, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν συνδέεται λειτουργικά το στράτευμα μας με τα πανεπιστήμια μας. Με όποια απ’ αυτά θέλουν, βρε αδερφέ. Αφού στις μέρες μας δεν πολεμάνε φαντάροι με ξιφολόγχες περασμένες στις κάνες των Μ1, κομπιουτεράδες μάχονται αναμεταξύ τους. Τι τους θέλουμε τους θαλάμους, τους θαλαμοφύλακες και τους σκοπούς στα υπερυψωμένα κουβούκλια των στρατοπέδων; Ας πολεμάνε κι απ’ το σπίτι τους ή από την καφετέρια, σαν τους ψηφιακούς νομάδες, αλλά να ξέρουν να πολεμάνε σ’ αυτό το είδος του πολέμου.

Θα μπορούσα να γράψω άλλα είκοσι σημεία, εγώ που είμαι άσχετος.

Αξιοπρόσεκτη η προσπάθεια του κ. Δένδια να αλλάξει έναν μηχανισμό που είναι πιο αρτηριοσκληρωτικός από οποιονδήποτε άλλον του ελληνικού δημοσίου. Αλλά ο υπουργός να ξέρει ένα πράγμα:

Οι σημερινοί Έλληνες λένε πολλά περί πατριωτισμού, απαιτούν τσαμπουκάδες και σκληροτράχηλες πολιτικές έναντι των εθνικών απειλών, δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους από τον Τούρκο, αλλά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟ-ΦΥΓΟΣΤΡΑΤΟΣ ΡΑΓΙΑΔΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το… πολυπόθητο «Ι5»

 

Γράφει ο  Απόστολος Κρητικόπουλος

Διδάκτωρ Πληροφορικής (X: @kritikopoulos)

Πριν από λίγες ημέρες περπατούσα το πρωί στην Κατεχάκη έξω από το 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο και είδα μια ουρά μπορεί και 100 νεαρών ανδρών με πολιτικά ρούχα να περιμένουν να μπουν στην πύλη.

Από εγγενή περιέργεια ρώτησα για ποιο λόγο υπάρχει τέτοια ουρά αναμονής.

Με ενημέρωσαν ότι όλοι τους περίμεναν να περάσουν ψυχιατρικές εξετάσεις ώστε να πάρουν το πολυπόθητο για αυτούς «Ι5» και να μην υπηρετήσουν στον Στρατό μας.

Εξοργίστηκα. Θύμωσα. Σιχάθηκα. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Έβλεπα εκατοντάδες νέους υγιέστατους να προσπαθούν να ξεγελάσουν και να ικετέψουν απαλλαγή από το πιο ένδοξο καθήκον που έχει ένας Έλληνας άρρην προς την πατρίδα του: να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία ώστε να είναι πάντα έτοιμος για μάχη και να προστατέψει τα ιερά του απέναντι στους προαιώνιους εχθρούς μας που επιβουλεύονται το μέλλον των παιδιών μας.

Προσωπικά επέλεξα το 1998 να υπηρετήσω με ιδιαίτερη περηφάνια 18 μήνες στα ΛΟΚ/Αλεξίπτωτα, και ήταν από τις πιο δυνατές, επιμορφωτικές και καθοριστικές εμπειρίες της ζωής μου. Κουβαλάω πάντα μέσα μου ότι έμπρακτα απέδειξα τη βαθιά αγάπη που έχω για το έθνος μου και ότι είμαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή παρά την ηλικία μου -να θυμίσω ότι ο Λεωνίδας πολέμησε στα 60 του έτη στις Θερμοπύλες- να σταθώ μπροστά σε οποιαδήποτε απειλή και να υπερασπιστώ την οικογένειά μου και τα ιερά μας. Πώς γίνεται κάποιος νέος στη σύγχρονη εποχή να είναι τόσο λιγόψυχος και αηδιαστικά δειλός με άκρως οιστρογονικά χαρακτηριστικά και να επιλέγει να ξεγελάσει το έθνος του ώστε να αποφύγει τη θητεία;

Οι αριθμοί είναι τρομακτικοί! Οι φυγόστρατοι την τελευταία τριετία ήταν 30.000 άντρες, με 76% από αυτούς «για ψυχολογικούς λόγους», ενώ οι ανυπότακτοι την τελευταία πενταετία ήταν 36.000!

Γνωρίζω προσωπικά δεκάδες νεαρούς «άντρες» που έχουν ως στόχο να απαλλαγούν με παραπλανητικό τρόπο και δασκαλευόμενοι από «πρόθυμους» (με το αζημίωτο) ψυχιάτρους δηλώνουν διαταραχές και ψυχασθένειες ακόμα και -με εντελώς ατιμωτικό και εξευτελιστικό τρόπο-  εκφυλιστικές σεξουαλικές παρεκκλίσεις ώστε να προκαλέσουν τεχνηέντως την απαλλαγή τους. Μέχρι και περιπτώσεις βυσμάτων, επιρροής και χρηματισμού έχω ακούσει προς επιτροπές αξιολόγησης ώστε ο κανακάρης κάποιου πορφυρογέννητου να αποφύγει το ιερό αυτό καθήκον.

Οι λύσεις για την πάταξη αυτής της βδελυρής και άνανδρης συμπεριφοράς;

Αρχικά…

 

"Επίγεια μαγεία" (Ελλάδα της ελπίδας μέρος Β)

 

"Επίγεια μαγεία" (Ελλάδα της ελπίδας μέρος Α)

 

ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 - ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ: Προς τη Δόξα του '40

 

Ένα εξαιρετικό κείμενο - ποίημα του Γεωργίου Βλάχου, εκδότη της Καθημερινής, που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία!!!

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

Κύριοι νέοι τοῦ 1940, εἶσθε τυχεροί, εἶσθε προνομιούχοι.

Κύριοι νέοι τοῦ 1940, καμμία γενεά, καμμία νεολαία, κανένα παιδί δὲν εἶχε τὴν τύχη ν᾿ ἀναπτυχθῇ μέσα σ' ἕνα τέτοιο θαυμάσιον θερμοκήπιον ἀρετῆς, πατριωτισμοῦ καὶ ἀνδρείας, ὅπως εἶναι ἡ Ἑλλὰς ἡ σημερινή.

Εμεγαλώσαμε καὶ ἐμεῖς μέσα στὰ ὡραῖα ἀθηναϊκὰ σπίτια τοῦ παλαιοῦ καιροῦ, μὲ καλούς γονεῖς, καλὰ παραδείγματα, μὲ ἐθνικὰς παραδόσεις. Τὸ Εἰκοσιένα ἦταν σ᾿ ἐμᾶς πιὸ κοντά. Τὶς ἱστορίες του καὶ τὶς δόξες του τὶς ἀκούσαμε στην κούνια μας, ἀπὸ τὴ γιαγιά μας, σὰν παραμύθι. Κάποιος τελευταῖος ᾿Αγωνιστὴς πρὶν κλείσῃ τὰ μάτια του καὶ φύγῃ μακριὰ γιὰ τὴν Ιστορία, ἐχάϊδεψε τὸ παιδικό μας κεφάλι. Ἐζήσαμε καὶ ἐμεῖς ἐθνικὲς ἡμέρες καὶ εὐτυχήματα. Εξεχυθήκαμε παιδιὰ μὲ σημαίες καὶ μὲ ζητωκραυγὲς εἰς τοὺς δρόμους ὅταν στὰ 1897 ὁ Πρίγκηψ Γεώργιος κατέβηκε γιὰ νὰ πάρῃ τὴν Κρήτη. Ἐγυρίσαμε μὲ δάκρυα εἰς τὸ σπίτι μας τὸ βράδυ ἐκεῖνο τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς ποὺ ὁ ἐχθρὸς εἶχε μπῆ εἰς τὴν Λάρισαν. Ἐπήραμε κι᾿ ἐμεῖς ἀργότερα, εἰς τὰ Δώδεκα, τοὺς παλαιούς γκράδες καὶ τὰ νέα μάνλιχερ εἰς τὰ χέρια καὶ ἐφτάσαμε ψηλά, ὣς τὰ Γιάννενα, ὡς τὴ Ροδόπη.

᾿Αρχίσαμε ἔπειτα, ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, τοὺς ἐλεεινοτέρους ἀγῶνας, τὸν καυγά μεταξύ μας, τοὺς ἡρωϊσμοὺς εἰς τὰ πεζοδρόμια.

Εἴχαμε κι' ἐμεῖς ζωή... - Καὶ εἶχε ἡ ζωή μας ὡραῖες ἡμέρες καὶ μεγάλες στιγμές. ᾿Αλλ᾿ ἐμᾶς δὲν μᾶς ἐξύπνησαν στὴ δική σας τὴν ἡλικία εἰς τὰς ἓξ τὸ πρωῖ οἱ σειρήνες.

Ἐμεῖς δὲν ἐκοιμηθήκαμε παιδιὰ γιὰ νὰ πεταχτοῦμε ἀπὸ τὰ τὰ κρεββάτια μας ἄντρες.

Δὲν ἔφτασε ποτέ ξημερώματα ἡ Ἑλλὰς νὰ κτυπήσῃ τὴν πόρτα τοῦ πατρικοῦ μας σπιτιοῦ γιὰ νὰ μᾶς πῇ, ὅπως εἶπε σὲ σᾶς:

«Ξυπνῆστε παιδιά, κινδυνεύω...».

Δὲν ἀντήχησεν εἰς τὰ παιδικά μας αὐτιὰ ἐθνικὸν ἐγερτήριον, συναγερμός ψυχῶν, παιὰν πανελλήνιος, τὸ θαυμάσιον, τὸ χαλύβδινον, τὸ πελώριον ΟΧΙ ποὺ εἶπε εἰς τὸν Γκράτσι ὁ ΜΕΤΑΞΑΣ.

Έχεις στρατούς; Έχεις στόλους; Έχεις τάνκς; Έχεις λεπτά;

 

ΕΧΕ ΤΑ. Ἐμεῖς, τεῖχος ἀπρόσβλητον εἰς ὅλα αὐτά, σοῦ στήνομε ἕνα ΟΧΙ. Όχι, τὴν Ἑλλάδα δὲν σοῦ τὴν δίνομε.

ΟΧΙ, στὰ χώματά της δὲν θὰ πατήσῃς ποτέ.

ΟΧΙ, πρὶν ἔλθῃς ἐσὺ τύραννος, βάρβαρος, δολοφόνος, θὰ πεθάνωμεν ΟΛΟΙ.

Αὐτό, τὸ θὰ πεθάνωμεν ὅλοι, τὴν ἀπόφασιν, ποὺ ἀνετίναξε τοῦ ᾿Αρκαδιοῦ τὴν Μονήν, ποὺ ἔστησε τὸν Χορὸν τοῦ ποὺ ἄναψε τὸν δαυλὸν τοῦ Κανάρη, ἐμεῖς τὴν ἐμάθαμε, σεῖς ἀνεπνεύσατε, τὴν ἐζήσατε, ἐμπῆκεν εἰς τὶς φλέβες σας σὰν ἕνεσις ἀνετίναξε τοῦ Ζαλόγγου, σεῖς τὴν ἐθνική, ἔγινε ἕνα μαζί σας.

Kοντὰ εἰς τὸ τζάκι τ᾿ ἀνακοινωθέντα διαβάζομε τώρα του Στρατηγείου, κυττοῦμε σκυμμένοι τὸ Χάρτη, ψάχνουμε μὲ ἀνησυχία τὰ βουνά, τὰ ὑψώματα, τὰ στρατεύματα τοῦ ἐχθροῦ: Θὰ πάρωμε κι᾿ αὐτό;... Θὰ προχωρήσωμε; Θὰ πέσῃ τὸ Τεπελένι; Θὰ ΝΙΚΗΣΩΜΕ;...

Ἐσεῖς δὲν ἔχετε ἀνάγκην. Εἶσθε προνομιοῦχοι, κύριοι νέοι τοῦ 1940. Ἔχετε ἀπὸ τὶς 28 Οκτωβρίου νικήσει. Ἐσεῖς ἔχετε τὸ ΟΧΙ περιουσία σας, ὁδηγό σας, δικό σας.

Ἐσεῖς ἐμάθατε στο μεγάλο Σχολεῖο τῆς ἐποχῆς αὐτῆς, ὅπου τὰ Σχολεῖα εἶναι κλειστά, ὅτι ἀληθινά ὑπάρχει κάτι ἀνώτερο ἀπὸ τὰ πράγματα, ἀπὸ τὴν αὐτοσυντήρησιν, ἀπὸ τὸ συμφέρον, ἀπὸ τὴν σάρκα: Η ΙΔΕΑ.

Παιδιά, ποὺ θὰ τραβήξουν στὴ ζωὴ μὲ αὐτὸ τὸ μάθημα, μὲ αὐτὸν τὸν κανόνα, παιδιὰ ποὺ θὰ ξέρουν ν᾿ ἀγωνισθοῦν γιὰ κάποιο Ιδανικό, παιδιὰ ποὺ μεθαύριο θ᾽ ἀψηφήσουν τὶς ἀπειλές, τὸν κίνδυνο, τὶς δοκιμασίες, ποὺ σε κάθε στιγμὴ ποὺ θὰ παρουσιασθῇ ἡ ἀνάγκη θὰ ἔχουν ἕτοιμο ἕνα ΟΧΙ, εἶναι παιδιὰ ποὺ ἔχουν ἀπὸ τώρα γιὰ ὅλη τὴ ζωή τους νικήσει, προνομιούχα παιδιά.

Ἔτσι λοιπόν, Νέοι τοῦ 1940, τραβήξτε ἐμπρὸς καὶ ἄφοβα τὸν ὡραῖο δρόμο ποὺ σᾶς ἀνοίγει ἡ Ἑλλὰς ἡ σημερινή.

Εἶναι ΜΕΓΑΛΟΣ. Σὰν τὴν ἀπόφασι ποὺ ἐπῆρε.

ΙΣΙΟΣ. Σὰν τὴ λόγχη τὴν ἄκαμπτη.

ΛΕΥΚΟΣ. Σὰν τὸ χιόνι ποὺ πέφτει τώρα ἐπάνω στις ὀροσειρές τοῦ Μετώπου.

Τραβήξτε ἄφοβα τὸν ὡραῖο δρόμο καὶ...

Κρατᾶτε τὸ κεφάλι σας ψηλά. ῎Εξω τὸ στῆθος, ὄρθιο τὸ κορμί σας. Κι᾿ ἂς φαίνεται πώς σκύβουνε δειλά καὶ τὰ βουνὰ ἀκόμη, στὴν ὁρμή σας.

Σὰν περπατάτε ἂς φαίνεται πώς τρέχετε, πὼς ἐπετάξατε μὲ τὰ φτερὰ ἀπ᾿ τὴν κούνια, πὼς τρέμει ὁ κόσμος, - τὰ μουστάκια ποὺ δὲν ἔχετε καὶ τῶν ποδιῶν σας τὰ ἀνύπαρκτα σπηρούνια.

 

Σὰν βγαίνετε πρωῖ ἀπὸ τὸ σπίτι σας ἂς φαίνεται πὼς…

 

ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΡΑΓΙΑΔΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Aπό τον θρίαμβο στην παρακμή

 

Του Παντελή Σαββίδη

Προσφιλές θέμα των καναλιών τέτοιες ημέρες είναι να ρωτούν τους μαθητές τι γνωρίζουν για την 28η Οκτωβρίου και να χασκογελούν με τις απαντήσεις τους που συγχέουν το 1940 με το 1821.

Φταίνε οι μαθητές;

Όχι, φυσικά. Φταίει το σύστημα εκπαίδευσης της χώρας που με κεντρική καθοδήγηση έχει αποδομήσει την ιστορία της Ελλάδας σε μια συνειδητή προσπάθεια αναπαραγωγής της ιδέας πως είμαστε ένας χώρος και ένα αμάλγαμα που τον κατοικεί.

Η αντίληψη αυτή, διεθνώς, περνά κρίση αλλά στην Ελλάδα τα μέσα ενημέρωσης την αναπαράγουν διότι εξυπηρετεί το πολιτικό τους αφήγημα.

Η συνειδητά αναληθής αυτή θέση έχει τις επιπτώσεις της και στην παραίτηση της κοινωνίας από την διάθεσή της να υπερασπιστεί, αν χρειαστεί, την ακεραιότητα της χώρας και στις προσλήψεις των συμβόλων που κρατούν συνεκτική την κοινωνία, της προσδίδουν ταυτότητα και κατά συνέπεια υπερηφάνεια γι αυτό που είναι.

Είναι άξιο αναφοράς ότι την αποδόμηση της συνοχής μιας κοινωνίας την είχε στο διεθνιστικό της πρόγραμμα η αριστερά η οποία εδώ και χρόνια έχει αλλάξει ρότα και υποστηρίζει την αναγκαιότητα των εθνικών κρατών.

Την υιοθέτησε, όμως, η καλούμενη φιλελεύθερη τάση που στην Ελλάδα εκφράζεται από το ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «σημιτομητσοτακισμός».

Είναι το κυρίαρχο ρεύμα απέναντι στο οποίο δεν υπάρχει σοβαρά συγκροτημένη έναλλακτική πρόταση. Υπάρχει η πλειοψηφία της κοινωνίας η οποία συνειδητά αναζητά  έναν φορέα που θα υποστηρίζει ότι η ελληνική κοινωνία έχει μια συνέχεια από την αρχαία εποχή ως σήμερα, έχει ταυτότητα την οποία υποστηρίζει, κράτος για την ακεραιότητα του οποίου είναι διατεθειμένη να αγωνιστεί και κυριαρχικά δικαιώματα τα οποία θα προασπίσει.

Ο δημόσιος διάλογος για τον Άγνωστο Στρατιώτη και την διαφύλαξη της μνήμης και της σημασίας του έχει προκληθεί, επίσης, από τις κυβερνητικές πολιτικές που υποβάθμισαν συνειδητά την σημασία των συμβόλων.

Ο κ. Μητσοτάκης είναι από τους πρωτεργάτες αυτής της αποδομητικής πολιτικής γι αυτό είναι υποκριτικό το ενδιαφέρον του για την Άγνωστο Στρατιώτη.

Περισσότερο ενδιαφέρεται να αποφύγει συγκεντρώσεις στο κέντρο της πρωτεύουσας λόγω της πολιτικής του και στα εθνικά θέματα και στα κοινωνικά, παρά για την τιμή και τον σεβασμό που πρέπει να επιδειχθεί στο μνημείο.  Πρόσβαλε, μάλιστα, το μνημείο υποβαθμίζοντας την παρέμβασή του και στο επίπεδο της εσωκομματικής αντιπαράθεσης με τον κ. Δένδια.

Ο Άγνωστος Στρατιώτης θέλει να τον θυμούνται επειδή σέβονται την θυσία του, όχι επειδή θα τιμωρηθούν από τους νόμους του Μητσοτάκη.

Αυτά, και άλλα, είναι αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης πολιτικής που ακολουθούν οι κυβερνήσεις εδώ και αρκετά χρόνια.

 

Η 28η Οκτωβρίου ήταν το τελευταίο ξέσπασμα ενός λαού που πολεμούσε για την εθνική του υπόσταση από το 1821 και έχασε το αρχικό του όνειρο στα νερά της Σμύρνης και στις πεδιάδες τις Ιωνίας το 1922.

Εκείνες οι δοκιμασίες διαμόρφωσαν το φρόνιμα και την αγωνιστικότητα ενός στρατού που ήθελε να ξεπλύνει την ήττα του 22 στα βουνά της Πίνδου.

Δεν είναι τυχαίο ότι  αξιωματικοί που αποτάχθηκαν λόγω των βενιζελικών φρονημάτων τους μετά το Κίνημα του Κονδύλη το 1935, ζητούσαν παρακλητικά να συμμετάσχουν στον πόλεμο αλλά η κυρίαρχη φιλοβασιλική και φιλομεταξική κάστα τους απέκλεισε. Αναγκάστηκαν να γίνουν μέλη του ΕΛΑΣ, μετά την κατοχή, επειδή ήθελαν να αντισταθούν στον εισβολέα. Ήταν ιδεολογικά προσκείμενοι στον βενιζέλο, δεν ήταν κομμουνιστές, όπως τους θέλει το φιλοβασιλικό και φιλογερμανικό αφήγημα.

Η 28η Οκτωβρίου, λοιπόν, υπήρξε η τελευταία αναλαμπή μιας μακράς πορείας που σημαδεύτηκε με θυσίες, αίμα και πόνο. Πολύ πόνο που συνεχίσθηκε και μετά την κατοχή.

Όλα αυτά, βεβαίως, είναι στιγμές κορύφωσης μιας ιστορικής διαδρομής. Εκείνο που έχει σημασία, σήμερα, είναι πως μετά την 28η Οκτωβρίου άρχισε η παρακμή η οποία κορυφώνεται στις μέρες μας.

 

Η αμφισβήτηση της ακεραιότητας της Ελλάδας από την Τουρκία δείχνει ότι η Επανάσταση του 21 δεν έχει ολοκληρωθεί.

Διότι από τότε μέχρι σήμερα δεν υπήρξε μακρά περίοδος σταθερότητας που να μην αμφισβητηθούν οι επιτυχίες του νεοελληνικού κράτους και να παγιωθεί μια ισορροπία στις σχέσεις με την Τουρκία.

Και σήμερα, η μεταπολιτευτική εκδοχή αυτού του κράτους εμφανίζεται αδύναμη να υπερασπίσει με αποτελεσματικότητα και αξιοπρέπεια την ύπαρξή του.

Μια αγαστή συνεργασία πολιτικών υπαλλήλων, οικονομικών εργοδοτών, μέσων ενημέρωσης και διανόησης φροντίζει να περνά ως επιτυχίες τις υποχωρήσεις μιας πολλαπλά ανίκανης ελίτ.

Η Ελλάδα υπάρχει μέχρι εκεί που οι πάτρονές της θέλουν να υπάρξει. Δεν έχει ανεξάρτητη υπόσταση.

 

Κορυφαία στιγμή της ιστορικής συνέχειας του νέου ελληνισμού υπήρξε και…

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Τιμητική διάκριση από τον Μητροπολίτη Κίτρους Γεώργιο σε ομογενή ευεργέτη με καταγωγή από το Ελατοχώρι

Tην Κυριακή 5 Οκτωβρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κ. Γεώργιος ιερούργησε στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ελατοχωρίου.

Πριν την απόλυση της Θ. Λειτουργίας, τίμησε τον ομογενή Χρήστο Πάσχο, με καταγωγή από το Ελατοχώρι Πιερίας και κάτοικο Η.Π.Α., για τη σημαντική συμβολή και ευεργεσία του προς την Ενορία του τόπου καταγωγής του.

Ο τιμώμενος ομογενής, με βαθιά αγάπη για τη γενέτειρά του, χρηματοδότησε τη μελέτη αποκατάστασης και αναστήλωσης του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου στο Παλαιό Ελατοχώρι, καθώς και την αντικατάσταση των κουφωμάτων του Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο σημερινό χωριό, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διατήρηση και ανάδειξη της τοπικής εκκλησιαστικής κληρονομιάς.

Ο Σεβασμιώτατος κ. Γεώργιος, απονέμοντας την τιμητική διάκριση, εξήρε το ήθος, τη γενναιοδωρία και το παράδειγμα προσφοράς του ομογενή, υπογραμμίζοντας ότι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΝΘΕΛΛΗΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η επιλογή της Pizza Fan και η αντίδραση του λαού

 Οι καταναλωτές έχουν δύναμη που σπάνια εκμεταλλεύονται: τη δυνατότητα να γυρίσουν την πλάτη σε οποιαδήποτε εταιρία θεωρούν ότι θίγει τα συμφέροντά τους.  

Η αντίδραση αυτή, δηλαδή να μην επιλέγουν τα προϊόντα κάποιας εταιρίας, διαμορφώνει την αγορά και μπορεί να επηρεάσει ακόμα και τομείς όπως η πολιτική και η ψυχαγωγία.

Ενδεικτική είναι η περίπτωση της Pizza Fan, η οποία επέλεξε ως κεντρικό πρωταγωνιστή της καμπάνιας της έναν περιθωριακό γελωτοποιό, που προσπαθούσε να χλευάσει και να διασύρει την ελληνική σημαία, να σπάσει πλάκα με τους σφαγιασθέντες (από τους κομμουνιστές) Ελληνες του Μελιγαλά και να κάνει χαβαλέ με πράξεις όπως η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ.

Συγκεκριμένα, ο αποτυχημένος διασκεδαστής σε ζωντανή εμφάνισή του στη Δραπετσώνα σχολίασε την ελληνική σημαία που κοσμούσε μια δεξαμενή με τα ακόλουθα:
«Γουστάρω κάθε φορά εδώ γιατί έχει απέναντι αυτή την τεράστια ελληνική σημαία πάνω σε αυτό το καζάνι. Το οποίο, αν κρίνουμε από τη μυρωδιά, έχει μέσα βοθρολύματα. Αρα βγάζει απόλυτο νόημα».

Οπως ήταν αναμενόμενο, οι αντιδράσεις του κοινού ήταν ανοργάνωτες μεν (παρόλο που ορισμένοι αποπειράθηκαν να τις καπηλευτούν), αλλά έφεραν άμεσα αποτέλεσμα επειδή ήταν έντονες, συνεχείς και μαζικές. Η Pizza Fan την επομένη της γνωστοποίησης των αθλιοτήτων του διασκεδαστή με τα κρύα αστεία επιπέδου δημοτικού έκανε το αυτονόητο: ανακοίνωσε την απόλυσή του. 

Επιπλέον, σε δελτίο Τύπου που κοινοποίησε η γνωστή εταιρία εστίασης τονίζει: «Θεωρούμε μεγάλη απρέπεια τη χρησιμοποίηση εθνικών συμβόλων και ιστορικών γεγονότων με ανάρμοστο τρόπο. […]

Οποιοσδήποτε εκπροσωπεί μια εταιρία με την εμβέλεια της Pizza Fan, που φτάνει σε κάθε ελληνικό σπίτι χωρίς καμία διάκριση, θα πρέπει να γνωρίζει ότι πέρα από τις προσωπικές του θέσεις και τα όποια πιστεύω οφείλει να σέβεται τον κόσμο της και να μην εκθέτει αναίτια την εταιρία με την οποία συνεργάζεται».


Η εξώθηση της εταιρίας να απολύσει τον ανθέλληνα γελωτοποιό δεν ήταν αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας ενός. Το πέτυχαν οι δεκάδες χιλιάδες Ελληνες που αντέδρασαν στην ιταμή πρόκληση ενός υβριστή των ιερών μας συμβόλων και του έθνους μας.

Ετσι ...

 

"Επίγεια Μαγεία" - ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ (Ό,τι καλύτερο είδαμε στην τηλεόραση του Υπαρκτού Ελληνισμού μέσα στο 2025 - Εκτός από μεγάλες αθλήτριες είναι ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΨΥΧΑΡΕΣ και το δείχνουν με καμάρι )

 

ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ: Τιμή στους προκινδυνεύοντες (Άρθρο αυστηρώς ακατάλληλο για Αριστερά ανθελληνικά ξεφτιλισμένα σούργελα)

 Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Ο θάνατος του νεαρού Ανθυπολοχαγού των Δυνάμεων Καταδρομών κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του ως υποψηφίου Βατραχανθρώπου είναι ένα τραγικό γεγονός αλλά και άλλη μια απόδειξη γιατί οφείλουν όλο το Εθνος, κυβέρνηση, λαός και η Υπηρεσία σεβασμό και έμπρακτη Τιμή προς τους προκινδυνεύοντες.
Τα αίτια του θανάτου του θα τα πουν οι ιατροί και η σκέψη όλων μας, ειδικά όσων ανήκουμε στη μεγάλη παράδοση της Καταδρομών, είναι στην οικογένειά του, για την παρηγοριά της οποίας δεν υπάρχουν κατάλληλα λόγια.

Η σκληρότητα, η ένταση της εκπαίδευσης και η επικινδυνότητα είναι τέτοιες, που δυστυχώς κοστίζουν ενίοτε τη σωματική ακεραιότητα ή και την ίδια τη ζωή. 

Ο Ανθυπολοχαγός που έκανε την υπέρτατη θυσία ήταν, όπως όλοι στις Ειδικές Δυνάμεις, εθελοντής. Ηδη από τη Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων, αν όχι, όπως είναι το πιθανότερο, από την παιδική του ηλικία, είχε προφανώς κάνει την επιλογή μιας αριστείας, που προϋποθέτει τεράστια αποθέματα, πρωτίστως ψυχικής αλλά και σωματικής ρώμης και τη συμμετοχή σε μια παράδοση που ξεκινάει από τον Ιερό Λόχο κατά του Αξονα, περνάει από την υπεράσπιση της ελευθερίας μας, της εδαφικής ακεραιότητας και της Δημοκρατίας της Πατρίδας το 1944- 49 και φτάνει στην Κύπρο με ήρωες, πεσόντες και ζώντες, όπως ο Παπαγεωργίου, ο Κατσάνης, ο Κατούντας, ο Γλεντζές, ο Μαντζουράτος, ο Καραποστόλου κ.ά.  

Το παράδειγμά τους οδήγησε πολλούς από εμάς, άλλοι να περάσουν την πύλη του ΚΕΕΔ ως κληρωτοί εφ. Αξιωματικοί ή Οπλίτες και άλλοι μετά τη ΣΣΕ να επιλέξουν το ίδιο αλλά για μια ζωή. Οσοι έφεδροι μοιραστήκαμε τους κόπους και τις ευθύνες τους τιμούμε τα μόνιμα στελέχη κάθε βαθμού, γιατί γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τις συνθήκες της σκληρής εκπαίδευσης, όπου ο κίνδυνος δεν κάνει διακρίσεις μονίμων και εφέδρων. Γι’ αυτό και τα ονόματα που απαθανατίζονται στα ηρώα ανήκουν αδιάκριτα σε κάθε βαθμό, μονίμου ή εφέδρου. Κι επειδή ξέρουμε, γι’ αυτό αγαπούμε τους Διοικητές μας ως πατέρες ημών και τους συναδέλφους μας, Αξιωματικούς ή Οπλίτες, ως αδέρφια μας. Κάθε τέτοια απώλεια μας θλίβει βαθιά, πρέπει να πενθεί όλο το Εθνος, διότι η απώλεια αφορά την αληθινή Αριστοκρατία του λαού μας.

Τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων, μαζί με τα μέλη των Σωμάτων Ασφαλείας, ιδίως οι Ειδικές Δυνάμεις, οι πιλότοι μας κ.ά., σε αντίθεση με οποιονδήποτε άλλο λειτουργό ή υπάλληλο του κράτους, είναι ταγμένοι, αν χρειαστεί να δώσουν τη ζωή τους, και κάποιες φορές τη δίνουν. Οι λοιποί, όσοι κάνουν σωστά το καθήκον τους, είναι άξιοι τιμής και σεβασμού, αλλά το μόνο από το οποίο κινδυνεύουν είναι να τρυπηθούν από συνδετήρα ή να γλιστρήσουν. Γι’ αυτό, στις σοβαρές χώρες τιμούν ηθικά και έμπρακτα τα μέλη των Ε.Δ., με ξεχωριστό μισθολόγιο, ξεχωριστό ασφαλιστικό και σύστημα υγείας, και με έναν διαρκή θεσμικό σεβασμό.  

Δεν είναι όλοι ίδιοι στον δημόσιο τομέα, δεν κινδυνεύουν όλοι, όσο σημαντικό έργο και αν προσφέρουν.  

Η θυσία αυτού του νέου Αξιωματικού υπογραμμίζει όλα τα παραπάνω με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο και το όνομά του θα πρέπει να προστεθεί στα παραδείγματα που θα αναφέρουμε στα παιδιά μας ως Ηρωες του λαού μας, που επέλεξαν τα δύσκολα. Πανάξιοι π.χ. οι καλοί γιατροί, οι καλοί δάσκαλοι και επιστήμονες, που τελούν ευόρκως το καθήκον τους, όμως πρέπει...

 

ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Ευτυχώς εκτός από τα σούργελα που δεν ξέρουν τί γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου υπάρχουν και αυτοί οι ΕΛΛΗΝΕΣ

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Πατριωτική λογική εναντίον ιδρυματισμού

 

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Οι Ελληνες ακολουθούν όταν η ηγεσία δίνει το παράδειγμα. Ανεβαίνει το ηθικό τους, όταν βλέπουν πράγματα που τους γεμίζουν περηφάνια και εθνική αυτοπεποίθηση και όταν βελτιώνεται η ποιότητα ζωή τους.

Γι’ αυτό η πολιτική στάση της κυβέρνησης, που έγινε κυριολεκτικά μάχη του Στρατού και της Αστυνομίας στην κρίση στον Εβρο, όταν το κράτος-συμμορία αποπειράθηκε να στείλει χιλιάδες εισβολείς να μπουκάρουν στα σύνορά μας, συνάντησε αποδοχή πάνω από 90%, με ένα ποσοστό να θέλει ακόμη σκληρότερη στάση.

Για τους ίδιους λόγους το πρόγραμμα εξοπλισμών, όπως με τα Rafale, καλωσόρισε και το 24ο, και τις γαλλικές φρεγάτες, προκάλεσε ανάλογο κύμα ευαρέσκειας και περηφάνιας στους πολίτες.

Για τους ίδιους λόγους που ένιωθαν περήφανοι όταν ο Νίκος Δένδιας έκανε εκείνη τη διπλωματική κολονοσκόπηση στον αποσβολωμένο Μεμέτη ομόλογό του μέσα στην Τουρκία, λέγοντας τα πράγματα ως έχουν από την πλευρά μας, την πλευρά του εθνικού συμφέροντος και της διεθνούς νομιμότητας.

Γιατί ο μέσος Ελληνας, το 95%, πλην του σκληρού πυρήνα της αριστερίλας και τους μαλακοπίτουρες φιλελέφτ, αγαπά την Πατρίδα και όταν νιώθει την κυβέρνηση να κάνει κινήσεις ισχύος, ρωμαλέες, που εκπέμπουν αληθινό μήνυμα Αποτροπής, ενθουσιάζεται, ταυτίζεται και νιώθει ασφαλέστερος και περήφανος.

Αν η κυβέρνηση είχε αληθινή και διαρκή επαφή με το κοινωνικό σώμα, χρησιμοποιώντας κοινή λογική, μαζί με ιστορική γνώση, δεν θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να σημειώνει μικρές και μεγάλες επιτυχίες όταν θα έκανε ακριβώς τέτοιες πολιτικές, που ενισχύουν την Αποτροπή, το κύρος μας προς συμμάχους και εχθρούς, και ζεσταίνουν τις καρδιές των πολιτών, δημιουργώντας σταθερή εμπιστοσύνη προς την ηγεσία.

Αυτό, συνοδευόμενο από μια αληθινά φιλελεύθερη πολιτική στην οικονομία, ελαχιστοποιώντας τις παρεμβάσεις και τους περιορισμούς, δημιουργώντας αληθινή ελεύθερη αγορά και υγιή ανταγωνισμό, με ταυτόχρονη σύγχρονη ελληνοκεντρική Παιδεία, που θα καλλιεργεί το εθνικό φρόνημα, διαφυλάσσοντας την εθνική ταυτότητα και καλλιεργώντας τις αρετές του Ελληνικού Τρόπου, μαζί με νέες τεχνολογίες και σύνδεση της Παιδείας με την αγορά, θα έφτιαχνε την Ελλάδα του μέλλοντος, με ευτυχείς πολίτες, που θα εμπιστεύονταν την ηγεσία τους και το κράτος.

Δυστυχώς, ένα τεράστιο πρόβλημα είμαι ο ιδρυματισμός της εξουσίας, η επιρροή σε αυτήν και η συμμετοχή Αποστόλων του Μαρασμού, που αντί να αφοσιωθούν στον αληθή σκοπό της πολιτικής, ήτοι να γίνει η Πατρίδα ισχυρότερη, σεβαστή στους συμμάχους και φόβος των εχθρών της και οι Ελληνες να ευημερούν, ασχολούνται με ιδεοληπτικές πολιτικές παρακμής, που αφορούν ελάχιστους, έως κανέναν, ενίοτε καθυβρίζοντας τη συντριπτική πλειοψηφία, και καταφέρνουν έτσι συχνά «να αρπάξουμε την ήττα από τα σαγόνια της νίκης».

Η σκανδαλώδης, συχνά ρατσιστική σε βάρος της πλειονότητας, παροχή προνομίων σε υπαρκτές ή ανύπαρκτες μειονότητες, με σπατάλη πόρων, θεσμών, πολιτικού χρόνου, τελικά οδηγεί σε απογοήτευση και απώλειες στην κάλπη. Οι δε φορείς αυτής της παρακμής δημιουργούν διάφορες μόδες. Η τελευταία τέτοια μόδα είναι να αποκαλούνται «ακροδεξιοί» όσοι δεν μοιρολόγησαν τον Σημίτη ρίχνοντας χώμα στα μαλλιά τους μαυροφορεμένοι και όσοι δεν αναθεματίζουν εφτά φορές την ημέρα τον Ιλον Μασκ.

Αδέρφια, οι άνεμοι της Ιστορίας αλλάζουν. Υπάρχουν μεγάλοι κίνδυνοι, με δεδομένο τον κυνισμό του Τραμπ, δείτε τι ξεστόμισε κατά δύο συμμάχων των ΗΠΑ, του Καναδά και της Δανίας, στην οποία ανήκει η Γροιλανδία. Ομως, οι ΗΠΑ αύξησαν πρόσφατα τους Πεζοναύτες στο Κομπάνι από 900 σε 2.000 και αυτό αποκλείεται να έγινε χωρίς τη συναίνεση του νέου Προέδρου.

Το Ισραήλ δηλώνει με κάθε τρόπο πως δεν θα ανεχτεί την εγκατάσταση νέου εχθρού στη Συρία -λέγε τον Τουρκία- και στηρίζει ξεκάθαρα τους Κούρδους της Ροζάβα. Ο δε Μάικλ Ρουμπίνι γράφει άρθρα με τίτλους όπως «Οι ΗΠΑ πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα πως θα χρειαστεί να σκοτώσουν Τούρκους στη Συρία» και θέτει θέμα επανεξέτασης του καθεστώτος της Κωνσταντινούπολης, προκαλώντας εγκεφαλικά στους ισλσμοφασίστες γείτονές μας!

Πιθανολογώ πως μάλλον είναι οι Τούρκοι που θα υποστούν τον κυνισμό του Τραμπ, ο οποίος δεν πιστεύω ότι θα ακολουθήσει οποιαδήποτε πολιτική που θα βλάπτει το Ισραήλ. Εμείς, λοιπόν, έχουμε μια μεγάλη ευκαιρία ως Ελληνισμός, Ελλάδα και Κύπρος μαζί, που βασίζεται σε δύο μεγάλα assets, όπως λέμε στο Μαυρομμάτι Θηβών:

Πρώτον…