"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΥΡΕΤΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΥΡΕΤΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το μέλλον είναι πίσω - To είδος "Κουρέτα-Κουρέτα" σε "δημοκρατικό" οίστρο!

 
 
 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Κάποτε, σε μια ταινία, ο Βέγγος είχε πονόδοντο, έπιανε το μάγουλό του και επανελάμβανε: «Ωχ, πώς πονώ, ωχ, πώς πονώ!».

Πήρε μια ασπιρίνη, του πέρασε ο πόνος και σε δυο ώρες ξανάπιασε το μάγουλό του και έλεγε: «Ωχ, πώς πονούσα, ωχ, πώς πονούσα!».

Κι αυτό γιατί το να ζεις αναδρομικά, εκτός πραγματικότητας, σε ένα παρελθόν που διαχειρίζεσαι κατά βούληση και θεωρείς πως σε φέρνει στο επίκεντρο ή σε βολεύει είναι πολύ συνηθισμένο – να, προχτές μάθαμε πως υπάρχουν ακόμα εαμικές οργανώσεις και πως εκτός από τη χελώνα Καρέτα-Καρέτα, μάλλον επιβιώνει εισέτι και το προοδευτικό είδος Κουρέτα-Κουρέτα.

Φαντάσου δηλαδή – λες να υπάρχουνε ακόμα και οργανώσεις του ΕΔΕΣ, δηλαδή του καπετάν Ναπολέοντα Ζέρβα, λες να κυκλοφορούν ακόμα ανάμεσά μας κρυφοί επίστρατοι του Μεταξά, ή τίποτε μεταμφιεσμένοι οπαδοί του Γιοβάν Τσαούς;

Λες να υπάρχουν ακόμα Κούτβηδες που πάνε να σπουδάσουν τζάμπα στη Μόσχα τσάτρα πάτρα μαρξισμό της πλάκας κι έρχονται εδώ, στην κεντρική γιάφκα του συντρόφου Δημήτρη Κουτσογιάννη, χαφιέ του Μανιαδάκη, στην οδό Σύρου, για να σώσουνε κι αυτοί την πατρίδα από τη διαφθορά; (Σφαγμένοι, ήδη, από τα αποδυτήρια.)

Τι γίνεται, παίδες;

Εφόσον υπάρχουν ακόμα εαμικές οργανώσεις, σίγουρα θα υπάρχουνε και του αντίπαλου δέους – λες να ελίσσονται αθόρυβα στις παρέες μας και βασιλόφρονες, οπαδοί του Κισά Μπατζάκ και του Μιχάλαγα;

Να υπάρχουνε ΟΠΛΑτζήδες (κάποιοι σίγουρα θα το ονειρεύονται) και μεταξύ στενής και φαρδιάς αυτοάμυνας να υπάρχει και η Medium; Μήπως αυτοί οι κυνηγοί με τις καραμπίνες και τα τζιπ που βλέπουμε συχνά στα βουνά είναι κρυφοί ΤΕΑτζήδες που κάνουν ότι κυνηγάνε κροκόδειλους των ορέων;

Πού να ξέρεις – εδώ κυκλοφορεί ακόμα το προοδευτικό, πρασινωπό είδος Κουρέτα-Κουρέτα και όλοι οι επιστήμονες έχουνε μείνει άναυδοι, όπως και με το είδος σαύρας που ενδημεί στον Χορτιάτη και με το ανάλογο όνομα Stelio-Stelio (καμιά σχέση με τον Καζαντζίδη).

Θα πεις, απ’ την άλλη, γιατί μας κάνει εντύπωση όταν υπάρχουνε οργανώσεις που πηγαίνουνε ακόμα στον Γράμμο-Βίτσι και ανοίγουν χαρακώματα, φτιάχνουν δρόμους, εμπόδια με κορμούς, δυνητικά πολυβολεία, νοσοκομεία, αναβιώνουνε μάχες του Εμφυλίου με κραυγές, με ομιλίες παρότρυνσης και με ηρωικά τραγούδια (βογκάει ο Ολυμπος, στενάζει η Γκιώνα) και με βροντόφωνη γιούργια στα παλιούρια. Θα πεις, άλλοι θυμούνται τις αμβλώσεις και άλλοι τον Ελευθέριο Βενιζέλο – ο καθείς έχει διαλέξει τη δική του χρονοκάψουλα και έχει κουλουριαστεί εκεί μέσα εκτός χρόνου και τόπου, διότι πώς να ζήσεις στο παρόν με τόσο πολλά κινητά, τάμπλετ, ηλεκτρικά αυτοκίνητα και πουλιά με ρόδες; Αβάσταχτα περίπλοκο.

Σκέψου να είχε νικήσει η άλλη πλευρά στον Εμφύλιο – τότε μερικοί θα έβλεπαν ακόμα παντού Ναζί, όπως ο Πούτιν, και θα πολεμούσαν ακόμα τα ζόμπι του μυαλού τους, θα φτιάχνανε κυβερνήσεις του βουνού, θα έπιναν τσάι του βουνού, και τσίπουρο του λόγγου. Είναι θαυμάσιο να ζεις στα περασμένα και αυτό το έχει υποστηρίξει και ο Βιτόριο Γκάσμαν στην αυτοβιογραφία του που έχει τίτλο «Το μέλλον είναι πίσω μου».

Διότι μια χαρά τη βολεύεις στο παρελθόν που με τα ψέματα το φτιάνεις όπως θες, και καταφεύγεις εκεί, αφού με το παρόν δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα, σου φαίνεται πολύ εκλεπτυσμένο, εχθρικό κι ακατανόητο – ενώ εσύ θες κάτι λαϊκό, του λαού και με τον λαό, ω, λαέ, και πάει λέγοντας. Πάντα με τη λέξη «λαός» στον κεντρικό τίτλο για πρόσφυση και με τη σιγουριά της πλαστικής καραμέλας που τη γλείφεις και δεν λιώνει ποτέ.

Τι ήθελε, λοιπόν, τι γύρευε ο υδραίος στρατηγός στη Λάρισα και ο Σάκης Μουμτζής στον Βόλο – εκεί υπάρχουν ακόμα εαμικές οργανώσεις μαζί με τον Λιόντα τον ληστή τριγύρω στην Αργαλαστή. Οπότε και για την ερωτική ζωή των γαρίδων να πήγαινε να μιλήσει πάλι θα του το απαγόρευε το είδος Κουρέτα-Κουρέτα, διότι η γαρίδα είναι ταξικό θαλασσινό, δεν το τρώει ο λαός, τώρα, μάλιστα, με τη χούντα του Κούλη, που πεινάει. Ποτέ δεν έτρωγε ο λαός γαρίδες – το πολύ να έφτανε μέχρι αστακό, τότε με τις πασοκικές αστακομακαρονάδες, κατ’ εξαίρεση.

Ωχ, πώς πονώ κι ωχ, πώς πονούσα.

Το μέλλον είναι πίσω που λέει ο Γκάσμαν (δεν ξέρω αν υπονοεί τίποτε πονηρότερο) και το παρελθόν ξετυλίγεται μπροστά μας γεμάτο ελπίδα. Κι αν πάρεις ένα βίντσι και σύρεις τον Γράμμο-Βίτσι στο παρόν τότε …

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H ερευνητική στρατηγική στα πανεπιστήμια

Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Πρώην Αναπληρωτής Πρύτανη


Ένα πρωταρχικό πρόβλημα σήμερα για όλα τα πανεπιστήμια της χώρας είναι ότι δεν διαθέτουν ερευνητική στρατηγική, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις σύγχρονες προκλήσεις της κοινωνίας που ζούμε. Φανταστείτε έναν οργανισμό όπως το πανεπιστήμιο που θέλει να παίξει ρόλο σήμερα στα δρώμενα μια κοινωνίας και να μην έχει απαντήσει στα ερωτήματα: Πού βρίσκομαι, πού θέλω να πάω, με ποια βήματα θα πάω εκεί που θέλω.

Παράγουμε ακόμη μετά από 10 χρόνια κρίσης απόφοιτους και έρευνα που δεν ωφελούν τόσο την ελληνική οικονομία αλλά δημιουργούν οφέλη σε οικονομίες άλλων χωρών.  

Η διαμόρφωση της ερευνητικής στρατηγικής σε ένα πανεπιστήμιο στη χώρα μας σήμερα έχει τρεις κύριες συνιστώσες και πρέπει ν' απαντά στα ακόλουθα ερωτήματα:

1. Πώς θα δημιουργήσουμε νέα γνώση και ικανότητες, δηλαδή νέα αξία; Για ν' απαντηθεί αυτό το ερώτημα πρέπει να αξιολογηθεί η πιθανή μεσο-μακροπρόθεσμη εξέλιξη των επιστημονικών πεδίων που ενδιαφέρουν το κάθε πανεπιστήμιο, οι μακροπρόθεσμες απαιτήσεις της αγοράς και η δυνατότητα προσέλκυσης ισχυρής χρηματοδότησης.

2. Πώς θα εκμεταλλευτούμε τη νέα γνώση και τις ικανότητες που θα αναπτύξουμε; Για ν' απαντηθεί αυτό το ερώτημα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι πιθανοί τρόποι αξιοποίησης των ερευνητικών αποτελεσμάτων (π.χ., δημοσιεύσεις, διπλώματα ευρεσιτεχνίας, τεχνοβλαστοί, συμβάσεις εκχώρησης, κ.ο.κ.) σε σχέση με τις προτεραιότητες διαφύλαξης των πηγών μοναδικότητας (π.χ., νέα γνώση που ανήκει αποκλειστικά στο Ίδρυμα και μπορεί ν' αποτελέσει αντικείμενο προστασίας μέσω τίτλου πνευματικής ιδιοκτησίας). Δηλαδή στην πράξη το ΑΕΙ να έχει πνευματικά δικαιώματα σε όποια γνώση παράγεται εντός του από οποιονδήποτε (ότι γίνεται στα σοβαρά πανεπιστήμια έξω).

3. Πώς θα οργανωθούμε για να βελτιστοποιήσουμε τη δημιουργία και την εκμετάλλευση της νέας αξίας; Για ν' απαντηθεί αυτό το ερώτημα πρέπει να αξιολογηθούν κριτικά οι υφιστάμενες πολιτικές, διαδικασίες και δομές εντός του Ιδρύματος που επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα την εφαρμογή της ερευνητικής στρατηγικής.

Η βιβλιογραφική ανασκόπηση συμφωνεί με τα παραπάνω, προτείνοντας ως κριτήρια ανάλυσης και σχεδιασμού σεναρίων για την ερευνητική στρατηγική τα ακόλουθα (Calvert and Patel, 2000; Graham and Diamond, 1997; Lechevalier et al, 2007):

* Ανθρώπινο δυναμικό: αριθμητική επάρκεια, ειδικές γνώσεις και υφιστάμενες ικανότητες, ελλείψεις που πρέπει να συμπληρωθούν.

* Χρηματοδότηση της έρευνας: ερευνητικές προτεραιότητες σε τοπικό (ιδίως μέσω της περιφερειακής στρατηγικής RIS3), εθνικό, ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο επίπεδο, ζήτηση για επί συμβάσει έρευνα από τον ιδιωτικό τομέα, κ.ο.κ.

* Ερευνητική & τεχνολογική υποδομή: τεχνολογικές ικανότητες από την υφιστάμενη υποδομή, απαιτήσεις για αναβάθμιση/συμπλήρωση, επάρκεια και καταλληλότητα εγκαταστάσεων.

* Δυνατότητα απόκτησης και διασφάλισης των πνευματικών δικαιωμάτων από οποιαδήποτε έρευνα γίνεται μέσα το ίδρυμα.

* Αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της έρευνας, συνεργασίες με ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς για την αξιοποίηση των αποτελεσμάτων έρευνας συμπεριλαμβανόμενων και την ανάπτυξη κοινών έργων και την δημιουργία τεχνοβλαστών (spin-offs).

* Επιστημονική επικύρωση και αναγνώριση των αποτελεσμάτων της έρευνας: δημοσιεύσεις, συνέδρια, βιβλία, κ.ο.κ.

Βασικό ζήτημα είναι  η  επιλογή από την αρχή ενός σημαντικού κοινωνικού προβλήματος και ο προσανατολισμός των ερευνητικών προσπαθειών από νωρίς προς την κατεύθυνση της επίλυσής του είναι οι δύο σημαντικότερες συστάσεις για τα αρχικά στάδια ανάπτυξης κάθε πρωτοβουλίας για θεσμοθέτηση δομών διεπιστημονικής έρευνας. Συνεπώς, απαιτείται η διατύπωση ενός μακροπρόθεσμου ερευνητικού στόχου που θα χαρακτηρίζεται προκλητικός, από απόψεως ευρύτερων κοινωνικών επιπτώσεων σε περίπτωση επίτευξής του, και ταυτόχρονα ικανός να δημιουργήσει ικανές συσπειρώσεις ετερογενών ερευνητικών ομάδων για την επίτευξή του εντός του Πανεπιστημίου . Μετά την επιλογή του κυρίου προβλήματος προς επίλυση,  το πανεπιστήμιο θα πρέπει να συνεκτιμήσει την επιστημονική ωριμότητά του, δηλ. το ενδεχόμενο ολικής ή μερικής επίλυσής του από δραστηριότητες τρίτων ή από εξελίξεις της επιστήμης και της τεχνολογίας.

Βέβαια  η ανασκόπηση των βέλτιστων πρακτικών προτείνει αρχικά την εξασφάλιση κεφαλαίου σποράς (seed capital), στη συνέχεια συνεχή και ευέλικτη χρηματοδότηση και τέλος την αξιοποίηση εξω-ιδρυματικών χρηματοδοτήσεων για την ανάπτυξη των υποδομών και τη διασφάλιση της βιωσιμότητας του εγχειρήματος. 

Συνεπώς, η διαμόρφωση της ερευνητικής στρατηγικής  πρέπει να λάβει υπόψη της εκτός όλων των άλλων και τα ακόλουθα:

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η καμένη λάμπα στην τουαλέτα

Toυ Δημήτρη Κουρέτα
Kαθηγητή Βιοχημείας-Βιοτεχνολογιας και πρώην αναπληρωτή πρύτανη στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ιδρυτή της spin off εταιρείας του πανεπιστημίου Θεσσαλίας foodoxys.


Πριν δέκα μέρες περίπου διαπίστωσα ότι στην τουαλέτα του ισογείου του κτιρίου μας, το οποίο όσοι έχουν επισκεφθεί στη Λάρισα, θα ξέρουν ότι μοιάζει σαν ξενοδοχείο πολυτελείας, δεν άναβε η λάμπα.
 
Είπα στον γραμματέα μου να φωνάξει τον τεχνικό και να την αλλάξει. Εν τω μεταξύ έφυγα ταξίδι έξω σε συνέδριο και όταν γύρισα η λάμπα ήταν ακόμη καμένη. 


Τηλεφώνησα στον γραμματέα μου και μου είπε ότι ειδοποίησε τον τεχνικό. 


Πήρα τον τεχνικό και μου είπε ότι ειδοποίησε την επιτροπή Ερευνών του Πανεπιστημίου για να εγκρίνει το ποσό για την λάμπα.

Παρόλο που υπάρχουν χρήματα για λάμπες σε πολλά προγράμματα μας (σκεφτείτε να μην υπήρχαν), η διαδικασία που δημιούργησε η προηγούμενη κυβέρνηση, να βάλει τους ΕΛΚΕ των πανεπιστημίων στο δημόσιο λογιστικό δημιουργεί το εξής: Όταν καεί μια λάμπα, πρέπει να γίνει αίτημα στην επιτροπή ερευνών, να εγκριθεί, να φέρω 3 προσφορές (για μια λάμπα παρακαλώ των 3,6 ευρώ) και να αγοραστεί. Στην καλύτερη περίπτωση θα περάσει περίπου διάστημα 10ημερών. Και αν δεν είχα προβλέψει κατηγορία δαπάνης τέτοια ( για λάμπες δηλαδή), θα κάνει 2 μήνες.

Ναι διαβάσατε καλά. Για μια λάμπα αξίας 3,6 ευρώ. 


Αυτό δεν γίνεται σε καμία χώρα του κόσμου.

Πρόσφατα, το Εργαστήριο Οικονομικής Ανάλυσης και Πολιτικής του Τμήματος Οικονομικών του ΑΠΘ υπολόγισε το διαχειριστικό κόστος των παραγγελιών συχνής χρήσης, δηλαδή μέτρησε σε χρόνο και χρήμα την γραφειοκρατία του δημόσιου λογιστικού για τον έλεγχο των δαπανών του κράτους. Πρόκειται για την επικαιροποίηση -με στοιχεία έως τον Αύγουστο του 2018- της αναφοράς του έργου υπό τον τίτλο «Μίδας», το οποίο υλοποιήθηκε το 2014.

Τα ευρήματα της έρευνας, που παρουσίασε το ΑΠΘ,είναι αποκαλυπτικά. Μέσα από 40 βήματα, που ακολουθεί κάθε αίτημα δαπάνης από την υποβολή του, τίθενται ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα της διαδικασίας, όσο και για την αξιοποίηση των ανθρώπινων και οικονομικών πόρων των δημόσιων φορέων, καθώς και για το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της «χαρτούρας».

Η έρευνα του ΑΠΘ χαρτογράφησε τη διαδρομή των δαπανών από τη στιγμή που θα υποβληθεί ένα αίτημα πίστωσης, μέχρι την πληρωμή του δικαιούχου για να δείξει τι μας κοστίζει η γραφειοκρατία στην Ελλάδα. Και πόσο μπορούμε να ανεβάσουμε το κόστος παντού ώστε να καταστήσουμε την οικονομία μας εντελώς αντιπαραγωγική.  


Δυστυχώς παρόλο που φωνάζουμε περίπου 3 χρόνια, η κατάσταση δεν έχει αλλάξει. Η νέα υπουργός είπε ότι θα το κάνει άμεσα. Πρέπει.

Εν τω μεταξύ...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η μαρξιστική απάτη του ΣΥΡΙΖΑ

Καθηγητής Βιοχημείας-Βιοτεχνολογιας και πρώην αναπληρωτής πρύτανης στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ιδρυτής της spin off εταιρείας του πανεπιστημίου Θεσσαλίας foodoxys.


Το βασικό αίτημα που μπαίνει αυτή την εποχή στη χώρα μας ξανά από την αντιπολίτευση δεν είναι αν θα λειτουργήσουν σωστά οι υπηρεσίες από κάποιον ιδιώτη, αλλά το να ξαναμπεί στο παιχνίδι το κράτος σε μια σειρά θέματα που δεν έχει κανένα λόγο να μπερδεύεται.
 
Και δεν μιλώ για το νερό, ούτε για θέματα δημόσιας υγείας.  

Η επίσημη δικαιολογία που προβάλλεται από το βαθύ καθεστώς, που στην Ελλάδα «μιλάει» εδώ και δεκαετίες την μαρξιστική γλώσσα, είναι ότι η μια κάποια υπηρεσία δεν είναι εμπόρευμα. Και αφού δεν είναι εμπόρευμα, δεν μπορεί να επιτραπεί στον γενικό παραγωγό εμπορευμάτων, που είναι το κεφάλαιο, να την παράγει, να την πουλάει και γενικά να την πάρει στα χέρια του.

Έτσι, οι φίλοι του μοντέλου αυτού δεν παλεύουν για να απορροφά όσο γίνεται πιο λίγους κρατικούς πόρους το κράτος και να προσφέρει όσο γίνεται πιο καλή υπηρεσία. Ούτε καν για να είναι πιο φτηνό για τα παιδιά των φτωχών ανθρώπων, όπως θα απαιτούσαν οι πραγματικά προοδευτικοί άνθρωποι. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να απαγορευτεί στους πολίτες αυτής της χώρας να αγοράζουν υπηρεσίες σε επίπεδο Δήμου η και περιφέρειας και επίσης να εμποδίζουν κάθε προσπάθεια αλλαγών που δεν τους συμφέρει. Με λίγα λόγια να υπάρχει στην Ελλάδα ένα εμπόρευμα που απαγορεύεται να αγοραστεί από τους πολίτες και το οποίο λέγεται υπηρεσία Χ.

Συγγνώμη που το γράφει αυτό στον μαρξισμό σύντροφοι; Πού ακριβώς λέει πως το κράτος θα επεμβαίνει συνεχώς, για να στερεί από τους πολίτες την ποιότητα των υπηρεσιών;

Οι αντιδραστικοί αυτοί κρατιστές, σηκώνοντας παντού τη σημαία του δικού τους ευφάνταστου «κρατικιστικού μαρξισμού», θέλουν σε συνθήκες καπιταλισμού να βγάλουν τη δοσμένη χώρα έξω από την παγκόσμια αγορά, να κρατικοποιήσουν την ιδιωτική της οικονομία. Και γενικότερα να μπορούν να επεμβαίνουν σε κάθε μορφή ανταγωνισμού στην κοινωνία. Όχι με την ριζική κοινωνική επανάσταση αλλά με έναν πολύ «πιο εύκολο τρόπο»: αρχίζοντας από την κρατικοποίηση διαφόρων πραγματων.  

Η γραμμή τους είναι : Εμπρός με το κράτος να τσακίσουμε τους αστικούς ανταγωνισμούς και γενικά τους ανταγωνισμούς που γεννάει η εμπορευματική παραγωγή, ο καπιταλισμός και η κερδοσκοπία του.

Αυτοί που ΔΕΝ θέλουν στην Ελλάδα την ΑΛΛΑΓΗ στην κουλτούρα του κρατικού που ίσχυε και ισχύει , είναι τα πιο αντιδραστικά τμήματα της αστικής τάξης που όχι μόνο είναι πολύ ισχυρά μέσα στο κράτος τώρα αλλά είναι τμήματα ηγεμονικά που θέλουν να εκτοπίσουν σε μεγάλο βαθμό όλες τις άλλες μερίδες του κεφαλαίου από την κρατική εξουσία και έτσι να γίνουν κυρίαρχα τα ίδια, αρχικά μέσα στο κράτος και στη συνέχεια στην οικονομία.

Στην πραγματικότητα είναι τμήματα ενός φιλοανατολικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ που ηγεμόνευσε τις ανατολικές χώρες τις δεκαετίες 50-80, εντελώς κόντρα στον μαρξισμό. Από τις χώρες αυτές απλώς, έχουν επηρεαστεί στον τρόπο σκέψης που θέλει την απόλυτη ηγεμονία πάνω στην υπόλοιπη αστική τάξη και στο λαό.

Στην ιστορία του ανεπτυγμένου καπιταλισμού δεν ήταν υπεύθυνοι οι μικροαστοί, που απλά χρησιμοποιήθηκαν σαν εργαλείο, αλλά οι καθοδηγητές των μονοπωλίων που όχι μόνο εξύμνησαν το κράτος αλλά και το χρησιμοποίησαν για να εξοντώσουν μέσα από την πολιτική τους κυριαρχία, όλες τις αντίπαλες μερίδες της αστικής τάξης. 

Το προσπαθούν διαπράττοντας μαρξιστική απάτη.  

Το αν θα τους βγει εξαρτάται από...

ΘΡΗΣΚΕΙΑ και ΕΠΙΣΤΗΜΗ: Η βιολογική βάση της νηστείας

Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

(Πηγή: Διαλλειματική νηστεία και αποφυγή νόσων: Eκδόσεις Αρμός, 2019. Δημήτρης Κουρέτας, Νίκος Γκουτζουράλς, Φώτης Τέκος)


Η ικανότητα να νηστεύεις είναι μια εξελικτική προσαρμογή στις κλιματικές συνθήκες του πλανήτη. Στη δική μας κλιματική ζώνη, είμαστε προνομιούχοι στο να ζούμε μέσα από τις διαφορετικές εποχές. Ας φανταστούμε τη ζωή μας πριν την ανακάλυψη του καταψύκτη και της τεχνολογίας συντήρησης τροφίμων: το καλοκαίρι ο ήλιος επιτρέπει την ανάπτυξη φρούτων, φρέσκων λαχανικών και πολλών άλλων τροφίμων.


Το φθινόπωρο είναι η εποχή συγκομιδής φρούτων και σιτηρών, οι άνθρωποι και τα ζώα τρώνε περισσότερο απ’ όσο χρειάζονται και χτίζουν λιπώδη ιστό. Μετά, η θερμοκρασία σταδιακά πέφτει μέχρι να έρθει ο χειμώνας. Μόνο ένας περιορισμένος αριθμός μη ευπαθών τροφίμων, που σταδιακά εξαφανίζονται κατά τους χειμερινούς μήνες, είναι διαθέσιμα στους ανθρώπους και τα ζώα. Το θερμιδικό έλλειμμα εξισορροπείται από τις αποθήκες του οργανισμού, κυρίως από τα λιποκύτταρα.


Για χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος κατανάλωνε αυτά που παράγει η φύση το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, και αποθήκευε λίπος, το οποίο κατανάλωνε τον χειμώνα όταν έτρωγε λιγότερο, επειδή η φύση δεν παράγει. Αυτά όλα ανατράπηκαν πριν μερικές δεκαετίες, όταν ο άνθρωπος δημιούργησε ψυγεία σύγχρονα και εξελίχθηκε και η τεχνολογία τροφίμων, και έτσι μπορεί να έχει για όλο το χρόνο τροφή σε ποσότητα και σε ποικιλία, κάτι που δεν είχε παλιά.


Αυτό του άλλαξε εντελώς το σωματότυπο στο Δυτικό κόσμο. Έγινε παχύσαρκος μιας και δεν χρειάζεται ο οργανισμός του να καταναλώνει κατά τη διάρκεια του χειμώνα, το λίπος που αποθήκευσε, αφού πια βρίσκει νέα τροφή εύκολα.

Όταν υπάρχει περίσσεια τροφής, αυτή καίγεται αναερόβια που δεν συμφέρει ενεργειακά. Και αυτό γίνεται γιατί ακριβώς υπάρχει περίσσεια. 


 Όταν υπάρχει έλλειψη, τότε καίγεται αερόβια που συμφέρει ενεργειακά. Αυτή η πολύ σημαντική αλλαγή λέγεται στην βιολογία ‘μεταβολική αλλαγή’ (metabolic shift), και δημιουργεί σημαντικά γεγονότα στον οργανισμό του ανθρώπου.


Όταν ο άνθρωπος δεν είχε τροφή, επειδή αναγκαζόταν να την μοιραστεί με τον άλλον, αυτό βοήθησε και στην ανάπτυξη της συντροφικότητας του, όπως και άλλων συμπεριφορών. Επομένως για χιλιάδες χρόνια ήταν μαθημένος να νηστεύει, περιόδους που δεν είχε τροφή. 


Αυτή η στέρηση τροφής ηθελημένα στην εποχή μας (νηστεία), μπορεί να μην έχει σχέση με την έλλειψη τροφής που παρατηρείτο στον άνθρωπο παλιά λόγω έλλειψης, αλλά ακολουθεί ακριβώς τους ίδιους βιοχημικούς δρόμους.


Δηλαδή μιμείται την έλλειψη τροφής. H σύγχρονη μέθοδος νηστείας είναι που έχει επικρατήσει να λέγεται ‘διαλειμματική‘ νηστεία, δηλαδή όταν στερούμαστε την τροφή για κάποιες ώρες της ημέρας η κάποιες μέρες την εβδομάδα, σε αντιδιαστολή με αυτό που λέμε περιορισμό θερμίδων μέσα στην ημέρα κατά 20-30%, που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό βιοχημικά. Επιδρά πλέον η διαλειμματική νηστεία στην φυσιολογία μας, και γνωρίζουμε σήμερα για αυτό βιοχημικά, πως επιδρά το φαινόμενο σε διάφορες νόσους όπως ο καρκίνος, ο σακχαρώδης διαβήτης, το μεταβολικό σύνδρομο, οι νόσοι του καρδιαγγειακού και του νευρικού, η πως επιδρά στο φαινόμενο της γήρανσης.


Από τις πληροφορίες που έχουν δημοσιευτεί σήμερα ξέρουμε πως μια τέτοια διατροφική συμπεριφορά θα μπορούσε...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τα παιδιά με τον έρπητα στο χείλος...

Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.


Γενάρης 1990. Βοστώνη. Σκληρός χειμώνας. Μαθημένος να περνώ κάποιες ώρες με φίλους μετά τη δουλειά στο πανεπιστήμιο, το αναζητούσα και αυτό στην Αμερική. Ηταν όντως δύσκολο. Ετσι εκτιμούσα πολύ τη συντροφιά ενός συναδέλφου ψυχιάτρου που είχα γνωρίσει στο εστιατόριο και βρισκόμασταν μία το πολύ δύο φορές την εβδομάδα για καμιά μπίρα μετά τη δουλειά. Συχνά με ρωτούσε πώς είναι δυνατόν από μία χώρα όπως η Ελλάδα κάποιος όπως εγώ να μην έχει πρόβλημα που δούλευε σε ένα ανταγωνιστικό και απαιτητικό περιβάλλον όπως η Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ.  


Του εξηγούσα ότι στην Ελλάδα οι προπτυχιακές σπουδές είναι πολύ καλού επιπέδου.  


Μια μέρα η συζήτηση είχε γυρίσει προσωπικά σ’ εμένα και κουβεντιάζαμε πως καθόμουν ώρες ατελείωτες μέχρι να ολοκληρώσω το πείραμά μου και δεν το άφηνα για την επομένη μέρα. Του εξήγησα ότι στην Ελλάδα υπήρχαν πολλά παιδιά που μεγάλωσαν τη δεκαετία του ’60 από γονείς που έζησαν τον πόλεμο και είχαν πάρει πολλά στοιχεία που οι Αμερικανοί δεν καταλάβαιναν. Τέτοια ήταν τα στερημένα παιδικά χρόνια, δύσκολα σε επαρχιακές πόλεις, και οι σκληρές αρχές που έπαιρναν πολλά παιδιά. Ορια τα οποία πολλές φορές επιβάλλονταν σε όλους τους κύκλους ζωής όχι μόνο στην οικογένεια. Πολλά χρόνια αργότερα σε μια συζήτησή μου με τον π. Φιλόθεο Φάρο, ο τελευταίος μού εξήγησε πόσο σημαντική ήταν για ένα παιδί η ύπαρξη ορίων και σκληρών κανόνων στην παιδική του ηλικία. 


Κλείνω φέτος είκοσι χρόνια διδασκαλίας στο πανεπιστήμιο και έκανα μια αναδρομή σε φοιτητές και εμπειρίες αυτών των ετών. Ξεχώρισα παιδιά που προχώρησαν μετά τις σπουδές και έκαναν καριέρα στην έρευνα, μια ιδιαίτερα απαιτητική «δουλειά», με πολλές ωραίες περιόδους, αλλά και μια δουλειά που είσαι «αναγκασμένος» να βασανίζεσαι από την εσωτερική ανάγκη να απαντήσεις σε αυτό που δεν σε αφήνει να ησυχάσεις. Θυμήθηκα και τον Αμερικανό φίλο ψυχίατρο αλλά και τον Φιλόθεο Φάρο. Τα παιδιά που μεγαλώνουν με όρια και σκληρές αρχές έχουν πολλές πιθανότητες να ξεφύγουν από τα καθιερωμένα και να ξεχωρίσουν στη δουλειά τους όπου και να βρεθούν. Ομως και πολλά παιδιά που μεγαλώνουν σε περιβάλλον που τα όρια είναι κάτι δύσκολο δεν μπορούν να προχωρήσουν. Η ζωή χωρίς όρια και σκληρούς κανόνες τα κάνει αργότερα να πανικοβάλλονται και να μην μπορούν να δημιουργήσουν. Συχνά αυτά τα παιδιά καταστρέφονται. Κάποια, τυχερά, βρίσκουν στο διάβα της ζωής τους ανθρώπους που η συναναστροφή μαζί τους τα αλλάζει. Τα κάνει πολίτες που επιθυμούν να συνεισφέρουν στο κοινό καλό.  


Προσπαθώ και κρατώ σημειώσεις για πολλούς φοιτητές μου. Αυτοί που προχωρούν στην έρευνα είναι συνήθως εκείνοι με τα όρια. Η έρευνα είναι ασχολία που έχει ίσως τον μεγαλύτερο βαθμό φιλευσπλαχνίας. Δουλεύεις για κάτι που ελπίζεις ότι κάποτε θα βοηθήσει τους ανθρώπους. Τώρα ίσως όχι, μπορεί και ποτέ. Ομως χαλαλίζεις τον χρόνο σου σε αυτό. Αλλιώς η έρευνα θα είναι μια βαρετή και κουραστική δουλειά.
 
Γιατί θυμήθηκα σήμερα τον Γενάρη του 1990;  


Βρέθηκα σε...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μουντιάλ και ελληνική κρίση

Καθηγητή Βιοχημείας και αναπληρωτή Πρύτανη στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας


Με ρώτησε το πρωί του Σαββάτου, στα σκαλιά στη σχολή ενας φοιτητής για το γκόλ του Ρόμπεν  στο ματς Ισπανία-Ολλανδία 1-5. Αυτή η ερώτηση είναι και η αφορμή αυτού του μικρού άρθρου.


Στο ένα από τα δυο γκολ που έβαλε ο Ρόμπεν έκανε ένα 45άρι μέτρα με μέση ταχύτητα που αντιστοιχεί σε χρόνο στα 100 μέτρα 9.72. Είναι αλήθεια. 


Πως γίνεται αυτό ενας παίχτης ποδοσφαίρου να μπορεί να τρέξει στον τελικό μιας μεγάλης κούρσας 100μ σήμερα; 

Αντίστοιχα πράγματα ρωτούσαν οι Ελληνες φίλαθλοι το 1974 για τους παίχτες της Εθνικής Γερμανίας. 


Είναι πράγματι ανεξήγητα αυτά για τον μέσο Έλληνα φίλαθλο. Λέει αμέσως: «Ε μωρέ, αυτοί παίρνουν φάρμακα». Δεν μπορεί να αντιληφθεί ο μέσος Ελληνας το τι δουλειά χρειάζεται για να φτάσει ένας αθλητής σε αυτό το επίπεδο. Και αν καμιά φορά φτάσει το αποδίδει στα φάρμακα. Υποθέτω ότι ούτε οι προπονητές του ποδοσφαίρου στη χώρα μας (οι πιο πολλοί τουλάχιστον), γνωρίζουν ότι η πλειοψηφία των παικτών της Εθνικής Γερμανίας το 1974, έκαναν χρόνο κάτω από 9 λεπτά και 15 δεύτερα στα 3 χιλιόμετρα (με εξαίρεση τον Μύλλερ), ή ότι την περίοδο της βασικής προετοιμασίας έκαναν 25 χιλιόμετρα τρέξιμο τη μέρα. Τότε. 


Τότε βέβαια το ποδόσφαιρο στηριζόταν σε άλλα στοιχεία. Σήμερα στηρίζεται σε άλλα. Πιθανότατα σήμερα στη χώρα μας , οι προπονητές ποδοσφαίρου δεν γνωρίζουν πως τροποποιούν τις μυικές ίνες οι εργοφυσιολόγοι, ανάμεσα στα παιχνίδια σε ένα Μουντιάλ σε ομάδες όπως η Ολλανδία, με απόλυτα νόμιμο (ακόμη) τρόπο, μιας και η επιστήμη προηγείται πάντα του ελέγχου. Δεν μπορεί ίσως γιατί δεν θέλει ούτε ο Έλληνας φίλαθλος, ούτε ο Έλληνας παράγοντας, αλλα ούτε και ο Έλληνας προπονητής, να μπεί σε τέτοια νερά. Και όποιος το κάνει είναι εξαίρεση. Στη ζωή όμως μετράει ο κανόνας.


Έτσι λοιπόν ότι φτιάχνεται με σκληρό πρόγραμμα και προσπάθεια, η Ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να το συζητήσει ακόμη.  


Δεν ξέρω αν ποτέ το κάνει. Οι όποιες επιτυχίες του Ελληνικού αθλητισμού έχουν συμβεί μόνον από το μεράκι και την νεύρωση των προπονητών κάποιων ταλαντούχων σίγουρα αθλητών. Κανένας προγραμματισμός, καμμία οργανωμένη προσπάθεια που να μοιάζει αυτές του εξωτερικού.  


Γιατί όμως; 


Δεν υπάρχουν εδώ γνώστες ή επιστήμονες που να μπορούν να στηρίξουν;  

ΠΑΙΔΕΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δημόσιο συμφέρον και πανεπιστήμια

Kαθηγητή και αναπληρωτή πρύτανη στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Μέσα στα μηνύματα που παίρνω κάθε μέρα είναι και πολλά που αφορούν προώθηση προϊόντων και συχνά μου στέλνουν από την Τουρκία. Συνήθως τα σβήνω όλα. Από άποψη. Λέω στους φοιτητές μου συχνά. Οταν ήμουν στην ηλικία σας πίστευα ότι ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος πρέπει να έχει τρία παντελόνια, τρία πουκάμισα, τρία σακάκια, τρία ζευγάρια παπούτσια. Και υγεία. Φτάνουν. Το περίεργο τους λέω είναι ότι το πιστεύω ακόμα.

Μέσα στα τούρκικα μηνύματα (στα αγγλικά εννοείται) πήρα πριν από λίγες μέρες ένα από κάποιο ιδιωτικό πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. Ζητούσαν συνεργασία με το τμήμα μας και με μένα προσωπικά. Το παρέπεμψα στο γραφείο διεθνών συνεργασιών του πανεπιστημίου μας. Υστερα από μια εβδομάδα ξαναπήρα μήνυμα από την κοσμήτορα που ήθελε να μιλήσουμε. Πράγματι σε λίγες μέρες με πήρε τηλέφωνο. Ηξερε τα πάντα για μένα. Πόσο καιρό κάθισα στις ΗΠΑ, πού ήμουν, τι ακριβώς κάνω στην έρευνά μου, κ.λπ.  

Με ξάφνιασε γιατί είμαι μαθημένος στην αδιαφορία της ελληνικής πραγματικότητας. Οταν απασχολείς δέκα άτομα και τα μισθοδοτείς στο εργαστήριο, φέρνεις στο πανεπιστήμιο πολλαπλά χρήματα από αυτά που μου δίνει το κράτος, και αυτά που κάνεις δεν ενδιαφέρουν ούτε το πανεπιστήμιο (ελπίζω όχι για πολύ), ούτε το κράτος, ούτε την κοινωνία, ούτε και τους φοιτητές συνολικά αφού έχουν μετατραπεί σε ιδιότυπους υλιστές (τους ενδιαφέρει μόνο η ύλη των εξετάσεων), τότε λες πού με βρήκαν οι Τούρκοι. 

Το ίδιο είπα όταν πριν από λίγους μήνες ήρθε ξαφνικά η γερμανική τηλεόραση να γυρίσει ένα φιλμ για τη δουλειά μου. Τους ρώτησα πού με βρήκαν. Μου είπαν ότι έχουν ανθρώπους που παρακολουθούν τα πάντα στη χώρα μας, και έμαθαν για το βραβείο που πήρα από την Ε.Ε. για την καινοτομία. Οχι πράκτορες που θα βιάστηκαν να σκεφτούν οι αριστεροί φίλοι μου. Ανθρώπους που ψάχνουν και βρίσκουν αυτό που σε απλά ελληνικά θα λέγαμε stories of success.

Οι φίλοι μας οι Τούρκοι φρόντισαν να έχουν τα δικά τους μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια. Υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις σε μερικά χιλιάδες στρέμματα campus, καλύπτουν με υποτροφίες μέχρι και το 35% των φοιτητών, επιτρέποντας σε παιδιά φτωχών οικογενειών να σπουδάσουν σε διπλανά θρανία με γόνους μεγαλοαστικών οικογενειών.

Εμείς πού να συζητήσουμε τέτοια πράγματα. Πολλοί νεαροί Ελληνες επιστήμονες θα παρέμεναν στον τόπο τους και θα πρόσφεραν τις ακαδημαϊκές γνώσεις τους με έναν αξιοπρεπή μισθό, χωρίς να είναι δέσμιοι του απάνθρωπου νόμου 407 που εκμεταλλεύεται επιστήμονες στα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια. Το κυριότερο! Το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο θα έβαζε νερό στο κρασί του και θα άλλαζε στ’ αλήθεια. Θα ανασκουμπωνόταν αποβάλλοντας τους κομματανθρώπους που μας φέρνουν εμετό. Θα επιζητούσε την αξιολόγηση για να ανταγωνιστεί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Λένε κάποιοι προσχηματικά ότι τους ενδιαφέρει το δημόσιο συμφέρον. Μα το δημόσιο συμφέρον υπάρχει όταν το προασπίζεσαι.  

Το δημόσιο συμφέρον σημαίνει κοινωνικό συμφέρον. Δηλαδή με απλά λόγια πώς θα κρατήσεις ζωντανό το ίδρυμά σου σε συνθήκες σκληρού ανταγωνισμού. Οχι πώς θα το απομονώσεις. 

Πώς θα το κάνεις ζωντανό σε έναν κόσμο που διευρύνεται. Οχι πώς θα το κλείσεις χρησιμοποιώντας συνθηματολογία του Χότζα της δεκαετίας του 1960. 

Πώς θα αποδείξεις ότι τα προϊόντα που «παράγεις» ως πανεπιστήμιο που είναι ο απόφοιτος και η έρευνα, κάποιος ενδιαφέρεται να τα αγοράσει, να τα χρησιμοποιήσει.  
Μακάρι να έβλεπα ακόμη και το κράτος να πει: «Κύριε Χ καθηγητή θέλω να χρησιμοποιήσω τα αποτελέσματα της έρευνας που εγώ ως κράτος πλήρωσα». Μακάρι να είχα ακούσει ακόμη και αυτό.

Η Ευρώπη συζητεί μαζί μας για το πώς θα δοθούν περίπου 10 δισ. σε επιχειρηματικότητα και καινοτομία το 2014-2020 στη χώρα μας και τα πανεπιστήμια μαλώνουν ποιος έχει το πάνω χέρι για να το κλείσει το μαγαζί. Η σύγκλητος ή οι συνδικαλιστές;