ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μετανάστευση και ανάπτυξη του Τρίτου Κόσμου

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ


Εμπνέομαι από ένα κείμενο του Μαροκινού συγγραφέα Ταχάρ Μπεν Ζελούν σχετικά με τους μετανάστες του Aquarius και επανέρχομαι στο πρόβλημα της μετανάστευσης.  


Δεν βάζουμε μυαλό· το αντιμετωπίζουμε είτε δακρύβρεχτα ―με αριστερά και ανθρωπιστικά συναισθηματιλίκια― είτε με την ακροδεξιά πολιτική των χαμηλών ενστίκτων. Τα συναισθηματιλίκια οδηγούν σε πορώδη σύνορα, με συνέπεια κοινωνικό κατατεμαχισμό, ενώ η ακροδεξιά πολιτική, πέραν της αμφίβολης ηθικής της, δεν ασχολείται, ούτε έχει την πρόθεση να ασχοληθεί, με το πρόβλημα της παγκόσμιας αθλιότητας. Αντιθέτως, επιτείνει τις διαφορές ανάμεσα στον Βορρά και στον Νότο, στην Ανατολή και στη Δύση. Η ακροδεξιά δεν ενδιαφέρεται για τη γενική ευημερία· είναι επαρχιακή από τη φύση της: ενδιαφέρεται για το χωριό της, για την ενορία της ―αυτή τη στενότητα την ονομάζει πατριωτισμό.


Οι μετακινήσεις πληθυσμών από τον Τρίτο Κόσμο στην Ευρώπη πρέπει να σταματήσουν. Η Ευρώπη ούτε θέλει, ούτε μπορεί να τους αφομοιώσει· οι επιπτώσεις της αναγκαστικής υποδοχής είναι προφανείς: θρησκευτικό μίσος, άνοδος της άκρας δεξιάς (του προαναφερθέντος εθνικισμού των ενστίκτων), έξαρση του ρατσισμού. Υπό αυτή την έννοια, με τη στροφή που κάνει σήμερα η Ιταλία πληρώνει τη μέχρι πρότινος γενναιοδωρία της. Ομοίως, η Ελλάδα, που δεν καταφέρνει να διαχειριστεί κρίσεις, βρίσκεται μπροστά στη θλιβερή στασιμότητα των στρατοπέδων, των hotspots και άλλων παράδοξων επινοήσεων.


Τα οφέλη της «παλιάς» μετανάστευσης, αν υπήρχαν, δεν υπάρχουν πια. Η μετανάστευση φτωχαίνει ακόμα περισσότερο τις φτωχές χώρες ―αφαιρώντας τους ανθρώπινο δυναμικό― και επιβαρύνει αφόρητα τις ευρωπαϊκές κοινωνίες στην πυκνοκατοικημένη Ήπειρο, τη χωρίς περίσσεια θέσεων εργασίας. Όσο για το δήθεν δημογραφικό πρόβλημα της Ευρώπης δεν αντιμετωπίζεται με εισαγωγή αλλοδαπών, οι οποίοι, εκτός των άλλων, δεν διατίθενται για επιμειξίες. Αυτό το απλοϊκό είδος της κοινωνικής μηχανικής είναι εξ αρχής αποτυχημένο. 


Μετακινήσεις όμως χρειάζονται· είναι μάλιστα απαραίτητες προκειμένου να παραμένουν οι άνθρωποι στην πατρίδα τους. Χρειάζονται μετακινήσεις Ευρωπαίων προς τον Τρίτο Κόσμο· μετακινήσεις τεχνογνωσίας, επενδυτικών κεφαλαίων και επιχειρηματικού πνεύματος. 


Το ερώτημα στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε είναι πώς θα σταματήσει η μετανάστευση, όχι πώς θα απωθήσουμε τους μετανάστες. Το δεύτερο είναι βραχυπρόθεσμα ευκολότερο ―αστυνόμευση, δημιουργία αποτρεπτικού κλίματος― μεσοπρόθεσμα όμως, προκαλεί βάναυση πίεση στα σύνορα με εκτεταμένο πολιτικό κόστος.


Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ συνέβαλαν στη δημιουργία του χάους το οποίο αποτελεί μία από τις αιτίες των μετακινήσεων. Η Λιβύη είναι ένα καλό παράδειγμα «χάους»: δεν πρόκειται για οργανωμένο κράτος· πρόκειται για ένα συνονθύλευμα φυλών και ισλαμικών ομάδων που φαγώνονται μεταξύ τους. Όποιος μπορεί να αποδράσει από τη βία, την ένδεια, τη συντριπτική μονοτονία και το απρόβλεπτο της ζωής στη Λιβύη θα το κάνει. Πώς φτάσαμε εδώ: οι δυτικές δυνάμεις, αντί να προσπαθήσουν να συνεννοηθούν με τον ημίτρελο Καντάφι, λύσσαξαν να τον βγάλουν από τη μέση. Και τον έβγαλαν. Αλλά όταν μια κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί θα επιδεινωθεί.

Πολλές από τις χώρες προέλευσης είναι δυνάμει πλούσιες: χρειάζονται οργάνωση· έντιμη οργάνωση, όχι εκμετάλλευση. Από τη Νιγηρία ―που διαθέτει εύφορο έδαφος σε μεγάλο μέρος της χώρας, ξυλεία και πετρέλαιο― έρχονται, κατά γενική ομολογία, οι πιο δύστροποι μετανάστες· και πώς όχι; Η Νιγηρία παραμένει μια από τις πιο δυστυχισμένες, τις πιο φιλοπόλεμες, τις πιο διχασμένες χώρες στον κόσμο. Ωστόσο, και πάλι, το ζήτημα δεν είναι να αποφύγουμε τους Νιγηριανούς· το ζήτημα είναι να τους βοηθήσουμε στη διοίκηση, στην οικονομία, στην παιδεία, στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, στην ορθολογική αξιοποίηση των πόρων της χώρας τους, στον έλεγχο των γεννήσεων. Το ίδιο περίπου ισχύει για το Μαρόκο, για τη Συρία, για το Αφγανιστάν, για το Ιράκ, τη Σομαλία, την Ερυθραία, το Σουδάν, το Τσαντ και πάει λέγοντας.


Όχι ότι για την καθυστέρηση και τον θρησκευτικό φανατισμό φταίνε η Ευρώπη και οι ΗΠΑ: τα περισσότερα δεινά των χωρών της Αφρικής και της Ασίας προϋπήρχαν της ευρωπαϊκής ανάμειξης. Αλλά η Ευρώπη και οι ΗΠΑ έχουν βάλει το χεράκι τους κι επιπλέον έχουν το ταλέντο να μπερδεύουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Η αμερικανική κυβέρνηση δαπανά εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια ετησίως σε στρατιωτική βοήθεια στην υποσαχάρια Αφρική με το παράδοξο αποτέλεσμα την επιδείνωση της τρομοκρατίας: αυτή τη στιγμή στην ευρύτερη περιοχή δρουν δεκαεπτά γνωστές ένοπλες τρομοκρατικές οργανώσεις τις οποίες υποτίθεται ότι μάχεται η χρηματοδοτούμενη από τις ΗΠΑ «Trans-Sahara Counterterrorism Partnership» (TSCTP). Υποτίθεται. Δεν ξέρουμε με ακρίβεια τι ρόλο παίζουν οι αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην Αφρική, π.χ. η ναυτική βάση Lemonnier στο Τζιμπουτί και τα «φυλάκια» σε όλες σχεδόν τις χώρες από τις οποίες φεύγουν μετανάστες ―κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, επιτείνεται η ισλαμική και τρομοκρατική δραστηριότητα, ενώ δεν γίνεται απολύτως τίποτα για όσα αναφέρω πιο πάνω. Φαίνεται λες και οι Αμερικανοί παίζουν ρόλο ατζαμή διαιτητή ανάμεσα σε ισλαμικές οργανώσεις (τις οποίες χρηματοδοτεί ο σύμμαχός τους, η Σαουδική Αραβία) και, ταυτοχρόνως, με covert actions προσπαθούν να εντοπίσουν ενδιαφέρουσες ύλες σε τόπους όπου δεν έχει φτάσει η κεφαλαιοκρατική δραστηριότητα. Αν ρωτηθούν για το τι σκαρώνουν στην Αφρική υποβαθμίζοντας ένα ήδη εξαθλιωμένο περιβάλλον, θα απαντήσουν ότι δεν έχουν συνομιλητή, ότι ελλείψει δομών αυτές οι χώρες δεν μπορούν να κάνουν σωστή παραγωγή και σωστό εμπόριο. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να στήνουν στρατώνες. Όλα εκτυλίσσονται με τυχαίους και έμμεσους τρόπους, έτσι ώστε ο πλούτος που δημιουργείται να μη διοχετεύεται προς τους αυτόχθονες. Μοιάζει σαν να εξυπηρετούνται έτσι τα αμερικανικά συμφέροντα, πλην όμως η στρατιωτική βοήθεια είναι πεταμένα λεφτά, η τρομοκρατία χειροτερεύει, κύματα μεταναστών συρρέουν στη Δύση.


Οι περισσότερες χώρες από τις οποίες προέρχονται οι μετανάστες διαθέτουν προϊόντα, κυρίως ενεργειακά, τα οποία θα μπορούσαν να σταματήσουν τη μετανάστευση, η οποία ισοδυναμεί με τιμωρία, με εκδίκηση, για τις σκιώδεις κινήσεις της «AFRICOM», τις εφαρμογές του λεγόμενου «Δόγματος Carter» (σύμφωνα με το οποίο οι ΗΠΑ πρέπει να εγγυώνται την ασφάλεια των πετρελαϊκών τους προμηθειών), καθώς και με το αναίσχυντα ιμπεριαλιστικό «Δόγμα Wolfowitz» (έχω πολλά να σημειώσω για τον Paul Wolfowitz, για το πώς ένας και μοναδικός άνθρωπος μπορεί να ανακατώσει τον κόσμο…) σύμφωνα με το οποίο πρέπει να ελέγχουν τις περιοχές που είναι πλούσιες σε πόρους αποτρέποντας την ανάδυση ενός γεωπολιτικού αντιπάλου.

Οι ΗΠΑ παρέχουν οικονομική βοήθεια σε 142 χώρες· δεν είναι μεγάλα ποσά για τα αμερικανικά δεδομένα· θα μπορούσαν να όμως να επαρκούν για τα δεδομένα του Τρίτου Κόσμου αν διοχετεύονταν σε παραγωγικούς τομείς και όχι σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Η αναποτελεσματικότητα της βοήθειας οφείλεται επίσης στο ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Η Γερμανική Αριστερά κατά της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης!

Του Sebastian Seibt / France24.com

(Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος) 

[Aπό πού και ως πού είναι Λαϊκισμός* να λες όχι στο άνοιγμα των συνόρων στους μετανάστες; Λέγοντας ναι στην παροχή ασύλου στους διωκόμενους και όχι στην αθρόα μετανάστευση η Σάρα Βάγκενκνεχτ, η νέα ηγέτις της Αριστεράς στη Γερμανία, συνεπής στην ιδεολογία της, δεν θέλει να παίξει το παιχνίδι των Γερμανών βιομηχάνων που αναζητούν φθηνά εργατικά χέρια. Φαίνεται ότι ο λαϊκισμός – ως συνώνυμος του νεοφασισμού και του αυταρχισμού – είναι η μομφή που απευθύνεται σε κάθε καλοπροαίρετη προσπάθεια που χαλάει την ‘’ατζέντα’’ της Νέας Τάξης Πραγμάτων. E.Δ.N.]

Με το αριστερό κίνημα “Εμπρός” [συμμαχία του Linke , των Πράσινων και των σοσιαλδημοκρατών του SPD] η Σάρα Βάγκενκνεχτ θέλει να ανακτήσει το λαϊκό εκλογικό σώμα στη Γερμανία. Για να γίνει αυτό, δεν διστάζει να δανειστεί από τη ρητορική της άκρας δεξιάς Alternative für Deutschland.

Η Σάρα Βαγκενκνέχτ θέλει να μιλήσει στους “απογοητευμένους, Γερμανούς, που αισθάνονται παραμελημένοι  ή δεν ακούγονται από τα παραδοσιακά κόμματα”. Αυτή η μορφή του ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος Die Linke ίδρυσε, την Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου, το κίνημα “Aufstehen” (Ορθιοι), το οποίο γρήγορα καταλογογραφήθηκε στη Γαλλία ως γερμανική έκδοση της Ανυπότακτης Γαλλίας του Μελανσόν.

Η ίδια φιλοδοξία να ενώσει το λαό της αριστεράς, η ίδια επιθυμία να κερδίσει και πάλι τη λαϊκή ψήφο, ίδιες και οι λαϊκιστικές πινελιές: η σύγκριση είναι, πράγματι, σαγηνευτική. Αλλά η Σάρα Βάγκενκνεχτ δεν διστάζει να δανειστεί την αντι-μεταναστευτική ρητορική των ακροδεξιών λαϊκιστών της Alternative für Deutschland (AfD), ενώ ο Ζαν- Λυκ Μελανσόν ανέκαθεν παρουσιάστηκε ως ο πρώτος αντίπαλος του Εθνικού Συναγερμού ( πρώην Εθνικό Μέτωπο).

Αυτή η 49χρονη γυναίκα, που γεννήθηκε στη Ιένα της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, έχει επανειλημμένα επικρίνει την πολιτική μετανάστευσης της Ανγκελα Μέρκελ, έχει αντιταχθεί στην «οικονομική μετανάστευση» και επιτίθεται τακτικά στην ‘’καλή αριστερά συνείδηση για την υποδοχή” προσφύγων. 

“Αυτό είναι τόσο τακτικός υπολογισμός όσο και διακηρυγμένη ιδεολογική θέση”, λέει ο Eκαρτ Ζέσε, ειδικός στον πολιτικό ριζοσπαστισμό στο Πανεπιστήμιο του Σέμνιτζ.

Αυτή η πολιτικός, η οποία έχει καλή πρόσβαση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης με τα κομψά ρούχα της και το στυλ του αυστηρού καθηγητή, επιδιώκει, βέβαια, να ΄΄ψαρεύει’’ στα εδάφη της AfD, των οποίων οι αντι-μεταναστευτικές θέσεις βρίσκουν απήχηση σε μια Γερμανία όπου η πολιτική μετανάστευσης της κυβέρνησης αμφισβητείται όλο και περισσότερο. Αλλά η Σάρα Βάγκενκνεχτ “αδιαφορούσε πάντα για τον κοσμοπολιτισμό που δείχνει ένα μέρος της αριστεράς και υπερασπίζεται έναν εθνικισμό που δίνει προτεραιότητα στην υπεράσπιση των συμφερόντων των Γερμανών”, συνοψίζει τον Eκαρτ Ζέσε.

Για αυτόν τον εμπειρογνώμονα, δεν υπάρχει τίποτα περίεργο σχετικά με αυτή τη στάση. “Υπήρξε πάντα ένα κίνημα στο πλαίσιο της Die Linke που, σε θέματα όπως η μετανάστευση, έχει ιδέες που είναι κοντά στην ΑfD, ιδιαίτερα μεταξύ εκείνων που προέρχονται από την πρώην ΛΔΓ, όπως η Σάρα Βαγκενκνέχτ” θυμίζει. “Για αυτήν, οι Πράσινοι αντιπροσωπεύουν τον κύριο πολιτικό εχθρό”, προσθέτει ο Eκαρτ Ζέσε. Τους επικρίνει, σύμφωνα με τον ίδιο, για μια κοινωνική και πολιτική χαλαρότητα που απέχει πολύ από τις ανησυχίες των εργατικών τάξεων.

Η νέα ηγέτις του κινήματος “Εμπρός” θα είναι επομένως η αριστερή λαϊκιστική εναλλακτική λύση στους λαϊκιστές της AfD. Αλλά η Σάρα Βάγκενκνεχτ μόνο λαϊκίστρια δεν είναι, κατά την ομόφωνη άποψη των Γερμανών πολιτικών σχολιαστών. Αποφεύγει τα πλήθη, χαμογελάει σπάνια μπροστά στις κάμερες και αισθάνεται πολύ άνετα όταν μιλάει με πανεπιστημιακούς για τα όρια του καπιταλισμού. «Είναι μια συνεσταλμένη διανοούμενη», γράφει η εβδομαδιαία Die Zeit, ενώ η Frankfurter Allgemeine Zeitung σημειώνει ότι «οι φίλοι της την χαρακτηρίζουν ντροπαλή, ενώ οι αντίπαλοί της λένε ότι είναι αυτιστική».

 Γκαίτε, αυτός ο μαρξιστής!

Αποπνέει πάντα μια εικόνα διανοούμενης, την οποία αγαπά να καλλιεργεί. Η Σάρα Βάγκενκνεχτ αναφέρει ότι η πολιτική της στράτευση χρονολογείται από την εφηβεία της όταν ανακάλυψε τον Γκαίτε, που γενικά θεωρείται ρομαντικός και όχι στρατευμένος συγγραφέας. Αλλά γι ‘αυτήν, το αγαπημένο της βιβλίο, ο “Φάουστ” είναι “αντικαπιταλιστικό έργο από την αρχή ως το τέλος”. Συνέχισε με τα συγγράμματα των φιλοσόφων Καντ και Χέγκελ πριν ασχοληθεί με τη σκέψη του Καρλ Μαρξ.

Το 1989, λίγο πριν την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, πέρασε από τη θεωρία στην πρακτική δράση με την ένταξή της στο ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας (SED), το οποίο ήταν επικεφαλής της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ). Είναι 21 ετών κατά την επανένωση του 1990 και ο αντικαπιταλισμός έχει ριζώσει για καλά μέσα της. Για να ολοκληρώσει την πολιτική της κατάρτιση, σπούδασε οικονομικά και έγραψε μια διατριβή για την κριτική του Καρλ Μαρξ στο έργο του Χέγκελ, που δημοσιεύτηκε το 1997.

Πολιτικά, είναι φυσικό να ενταχθεί στο Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS), διάδοχος του SED. Όταν το PDS γίνεται Die Linke το 2007, υπό την ηγεσία του Oσκαρ Λαφονταίν, η Σάρα Βάγκενκνεχτ ακολουθεί αυτόν τον παλιό οδοιπόρο της γερμανικής αριστεράς, ο οποίος τελικά θα γίνει σύζυγός της.

Παρά τη δηλωμένη φιλοδοξία της, από τις αρχές του 2010, να αναλάβει την ηγεσία του κόμματος, ποτέ δεν τα κατάφερνε. Κατηγορείται για τον ριζοσπαστισμό και την έλλειψη χαρισμάτων. Για μερικούς, το κίνημα “Εμπρός” είναι για τη Βάγκενκνεχτ ένας τρόπος να χειραφετηθεί από ένα κόμμα από το οποίο αισθάνεται ότι δεν έχει τίποτα πλέον να περιμένει. Αλλά για τον Εκαρτ Ζέσε, “διακινδυνεύει  ένα στοίχημα”: σε περίπτωση αποτυχίας, μετά τις ερωτοτροπίες με τις παραδοσιακές θέσεις της άκρας δεξιάς, κινδυνεύει να χάσει “οποιαδήποτε επιρροή στο Die Linke”.

Αποσπάσματα λόγων της Σάρας Βάγκενκνεχτ:

YΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αυτούς που φεύγουν μην τους κλαις

Γράφει ο Σωτήρης Γεωργανάς 

Αναπληρωτής καθηγητής Οικονομικών στο City University Λονδίνου.

 

Ενας σπόρος που γυρίζει στον τόπο του,

πρόκειται να βλαστήσει.
Ενας Ελληνας που γυρίζει στον τόπο του,

πρόκειται να βλαστημήσει.

Γιώργος Σεφέρης,
Εξι νύχτες στην Ακρόπολη

Είναι πανάρχαια συνήθεια οι Ελληνες να φεύγουν από τον τόπο τους προς αναζήτηση ευκαιριών σε ξένους τόπους. Περιέργως δεν φαίνεται να έχουμε συνηθίσει ακόμα το φαινόμενο, γιατί επιμένουμε να κλαίμε και να οδυρόμαστε όταν κάποιος φεύγει. Ειδικά στην Ελλάδα της κρίσης, έχει καταστεί συμβατική σοφία να θεωρούμε ότι η αυξημένη φυγή μορφωμένων νέων προς το εξωτερικό είναι βαθιά και ίσως αθεράπευτη πληγή.  


Συναισθηματικά κατανοητή αντίδραση, ειδικά τώρα που αναχωρούν οι ξενιτεμένοι που μας επισκέφθηκαν για λίγες ημέρες γιορτής και νοσταλγίας, αλλά πόσο ορθολογική είναι;

Το ψύχραιμο ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι: θεωρούμε ότι οι Ελληνες έχουν δει και γνωρίζουν τα πάντα, ώστε δεν χρειάζεται να δουν/βιώσουν τίποτα νέο;

Θεωρούμε δηλαδή ότι έχουμε τόσο επαρκές ανθρώπινο κεφάλαιο που η περαιτέρω καλλιέργειά του είναι άχρηστη; Οχι μόνο με την παραδοσιακή έννοια της εκπαίδευσης σε επιστήμες, αλλά ίσως σημαντικότερο, εκπαίδευση στο πώς συνεργάζονται, σκέφτονται, ζούνε οι πολίτες σε μια σύγχρονη δυτική φιλελεύθερη κοινωνία.

Αν μάθαμε κάτι από τις δυσκολίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να συνεννοηθεί και να συνεργασθεί με τη διεθνή ελίτ (ειδικά στην περίπτωση του νέου στην ηλικία, αλλά όχι στο ανθρώπινο κεφάλαιο Πρωθυπουργού - βλ. τη θεμελιώδη ανεπάρκειά του σε διεθνείς διασκέψεις, την ανικανότητα να παραβιάσει ακόμα και κενές, διπλωματικά, εστίες όπως στο Clinton Global Initiative 2015), είναι ότι μεγάλο μέρος των νέων Ελλήνων παραμένουν πολύ απομονωμένοι από τον τρόπο σκέψης και πράξης στα μεγάλα κέντρα της Δύσης.

Στην πραγματικότητα, η διαβίωση για λίγα χρόνια σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα ή στις ΗΠΑ κάνει πολλαπλό καλό σε κάθε άνθρωπο. Σε αντίθεση μάλιστα με τους μετανάστες του '60, οι νέοι έλληνες μετανάστες φεύγουν με ήδη υψηλό ανθρώπινο κεφάλαιο, το οποίο έτσι μπορούν να πολλαπλασιάσουν, κερδίζοντας πολύτιμες επαγγελματικές γνώσεις, εμπειρίες και διασυνδέσεις.

Ο αντίλογος είναι ότι μπορεί μεν οι Ελληνες να κερδίζουν αναχωρώντας, αλλά η Ελλάδα χάνει. «Μισό εκατομμύριο μετανάστευσε», βλέπουμε σε πηχυαίους καταστροφολάγνους τίτλους, πιο κοντά στις 200.000 - 300.000 αν αποφύγουμε τη διπλομέτρηση.

Ας υποθέσουμε ότι δεν μας νοιάζει το καλό των Ελλήνων, αλλά μόνο του ελλαδικού χώρου (αμφισβητούμενης ευφυΐας ιδέα, μια και ο ελληνισμός επιβίωσε και χωρίς Ελλάδα).  


Η μετανάστευση τόσων ανθρώπων σε πρώτη φάση μειώνει την ανεργία και αυξάνει τα εμβάσματα από το εξωτερικό (ενισχύοντας ήδη χιλιάδες ελληνικές οικογένειες!). Από την άλλη, η μεταναστευτική έξοδος στερεί τη χώρα από μυαλά και κάποιους από τους δυναμικότερους πολίτες της, που θα έχτιζαν το μέλλον. Η διεθνής οικονομική βιβλιογραφία μιλάει αρνητικά για τη διαρροή εγκεφάλων (brain drain), και η εγχώρια καταδεικνύει ακόμα δυσμενέστερες επιπτώσεις. Γράφει ο Α. Δοξιάδης:

«Θα φύγουν οι δημιουργοί επιχειρήσεων [...] όχι μόνον αυτοί που αναζητούν εργασία. Η ζημιά για την οικονομία θα είναι πολλαπλάσια, γιατί ο καθένας από αυτούς θα δημιουργούσε θέσεις εργασίας και για άλλους. [...] Η φυγή τους θα περιορίσει τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας πολύ περισσότερο απ' ό,τι η [έως τώρα] «φυγή εγκεφάλων» προς τα ξένα πανεπιστήμια και τις πολυεθνικές».

Ισως φεύγουν οι επιχειρηματικότεροι και ευφυέστεροι Ελληνες. Και πάλι, η μετανάστευση παραμένει ένα αμφίρροπο στοίχημα για τη χώρα. Ναι μεν χάνουμε πολύτιμους ανθρώπους, αλλά κάποιοι κάποτε επιστρέφουν (και όντως η πλειονότητα θέλει να επιστρέψει, πριν μεγαλώσουν υπερβολικά τα παιδιά τους ή οι γονείς τους). Επιστρέφουν ισχυρότεροι και αποτελεσματικότεροι. Εκεί που θα πάσχιζαν να χτίσουν μια εταιρειούλα πέντε ανθρώπων, θα χτίσουν επιχειρήσεις 50 και 500 (τυχαίο ότι μερικές από τις πιο επιτυχημένες νέες εταιρείες τεχνολογίας, π.χ. Upstream, Workable, INOS, τις ίδρυσαν επιστρέψαντες από τα κρύα;). Εκεί που ένας προγραμματιστής ή αρχιτέκτονας θα πάσχιζε να βρει έναν μικρό πελάτη στην Αθήνα, θα πουλάει πανάκριβες υπηρεσίες σε όλον τον κόσμο, από την άνεση του σπιτιού του σ' ένα ελληνικό νησί.

Μάλιστα, όσοι επιστρέφουν από τον πολιτισμένο κόσμο δεν είναι μόνο καλύτεροι ιδιώτες αλλά και καλύτεροι πολίτες. Δύσκολα μετρήσιμο αλλά αληθινό. Από τον Καποδίστρια ως σήμερα, η συνεχής εισαγωγή ιδεών από παλιννοστούντες φέρνει άλματα προόδου στη δημόσια διοίκηση, στην πολιτική σκηνή, στην κοινωνία των πολιτών. Οι Ελληνες του εξωτερικού δεν κάνουν μόνο καλό όταν βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης, αλλά και ως απαιτητικοί εκλογείς με χρήσιμα βιώματα. Αν έχεις εμπειρία με το βρετανικό δημόσιο, σε εξοργίζει πολλαπλάσια η επιστροφή σε ελληνική δημόσια υπηρεσία. Αν έχεις οδηγήσει στη γερμανική Αουτομπαν, αναγνωρίζεις δύο φορές πιο εύκολα τις κακοτεχνίες που ανέχεται/προκαλεί ο διεφθαρμένος πολιτικάντης της γειτονιάς.

Στην εποχή των ελεύθερων μετακινήσεων και ίσων δικαιωμάτων στην Ευρώπη (όσο κρατήσουν τέλος πάντων), ο οδυρμός της μετανάστευσης είναι πια ένα απολίθωμα. Πρόκειται για βαθύ επαρχιωτισμό, ή καλύτερα για άρνηση να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μια επαρχία της Ευρώπης.

Αραγε, στο Οχάιο (Πολιτεία παρόμοιας έκτασης και πληθυσμού με εμάς) οδύρονται για τους νέους που «αναγκάζονται» να δουλέψουν στην Νέα Υόρκη; Ή το βλέπουν σαν μια σπουδαία ευκαιρία για τους δυναμικότερους νέους να ανοίξουν τα φτερά τους;

Να το δούμε και αλλιώς: 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ: Το ελληνόφωνο κωλοχανείο γερνάει και φθίνει συνεχώς - Ο "εξυπνότερος λαός του κόσμου" σε αυτοκτονική πορεία αφανισμού (όπως του αξίζει με τα μυαλά που έχει...)

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΦΩΤΙΑΔΗ

Η Ελλάδα γερνάει με επιταχυνόμενο ρυθμό, ενώ η «ψαλίδα» των γεννήσεων σε σχέση με τους θανάτους διευρύνεται συνεχώς, καθιστώντας το δημογραφικό μείζον πρόβλημα, απότοκο και της δεινής οικονομικής κατάστασης των κατοίκων της χώρας – αλλά όχι μόνον. Παράλληλα, οι πολιτικοί γάμοι ξεπέρασαν σε αριθμό τους θρησκευτικούς.


Το 2014, βάσει στοιχείων της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ο αριθμός γεννήσεων κατέγραψε ιστορικό «χαμηλό» με 92.149 γεννήσεις, σημειώνοντας περαιτέρω (2,1%) μείωση από το 2013, έτος που με 94.134 γεννήσεις ήταν η πρώτη φορά από το 1932 –αρχή των διαθέσιμων στατιστικών στοιχείων– που στη χώρα ο αριθμός των γεννήσεων ήταν πενταψήφιος. 


 Σημειώνεται ότι το 2014 ο αριθμός των θανάτων έφθασε τους 113.740. Παρήγορη είναι η αύξηση του μέσου όρου ηλικίας θανάτου σε 81,2 για τις γυναίκες και σε 75,5 για τους άνδρες.


«Η υπεροχή των θανάτων έναντι των γεννήσεων μπορεί να οφείλεται στην επιμήκυνση της ζωής αλλά και στην τάση των εύπορων κοινωνιών να κάνουν λιγότερα, αλλά καλύτερα μορφωμένα και μεγαλωμένα παιδιά», σχολιάζει  η επίκουρη καθηγήτρια Γεροντολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον, δρ Αθηνά Βλαχαντώνη. Η επίπτωση της οικονομικής κρίσης θα διαφανεί, σύμφωνα με την ίδια, σε δεύτερο χρόνο.


«Χρυσή» χρονιά των γεννήσεων από τη μεταπολίτευση υπήρξε το 1980 με 148.134 γεννήσεις. Εκτοτε, ξεκινάει μια σταδιακή πτώση των γεννήσεων. Μικρή εξαίρεση το 2008 με 118.302 γεννήσεις, όταν το 2007 οι γεννήσεις ήταν 111.926.  


«Η υπογεννητικότητα αφορά πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες, με εξαίρεση τη Γαλλία», λέει  ο δρ Δημ. Σωτηρόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα αίτια δεν είναι μόνο οικονομικής φύσεως. «Το εν λόγω φαινόμενο συναντάται και σε ισχυρές οικονομικά χώρες, όπως η Γερμανία», εξηγεί και «τα αίτια είναι βαθύτερα κοινωνικά και πολιτισμικά, συνδέονται δε με τη βραδύτερη από ό,τι στο παρελθόν ένταξη των νέων ενηλίκων στην αγορά εργασίας, την αλλαγή στις αντιλήψεις για την αυτονομία και τη θέση των γυναικών στην οικογένεια και στον σχεδιασμό της επαγγελματικής τους καριέρας».


Εξαίρεση στον κανόνα αποτελούν η Κρήτη (6.358 γεννήσεις) και η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου (3.217), όπου οι γεννήσεις υπερτερούν των θανάτων. Η μέση ηλικία κατά την οποία μία γυναίκα γίνεται μητέρα είναι τα 31 έτη, ενώ αξιοσημείωτη είναι και η αύξηση 13,1% των γεννήσεων εκτός γάμου. Συγκεκριμένα, 7.165 παιδιά γεννήθηκαν εκτός γάμου το 2014 έναντι 6.337 το 2013. Τα άνω στοιχεία ενισχύουν την εικόνα μιας Ελληνίδας που χειραφετείται χρόνο με τον χρόνο.


Αντίστοιχη ένδειξη αλλαγής ηθών προκύπτει και από τους γάμους. Ετσι, το 2014 οι πολιτικοί γάμοι που τελέστηκαν ήταν 26.915, όταν 26.190 ζευγάρια ανέβηκαν τα σκαλιά της εκκλησίας. Το 2013 απόσταση αναπνοής χώριζε τους πολιτικούς από τους θρησκευτικούς γάμους, με τους πρώτους να προηγούνται με μόλις οκτώ τελετές!


«Οι απαιτούμενες από την Εκκλησία διαδικασίες και τα έξοδα ενός θρησκευτικού γάμου δύνανται να επιβαρύνουν σημαντικά σε περίοδο οικονομικής κρίσης τα μελλοντικά σχέδια ενός ζεύγους», σχολιάζει ο δρ Σωτηρόπουλος. «Ενδέχεται, βέβαια, να υποκρύπτεται και κάτι ευρύτερο από τη σχετικά περιορισμένη περίοδο οικονομικής κρίσης, δηλαδή μια υπόγεια διαδικασία εκκοσμίκευσης», συμπληρώνει, λέγοντας ότι «πρόκειται για μια διαδικασία άτυπου, συχνά σιωπηλού περιορισμού της σημασίας της θρησκείας στην καθημερινή ζωή και στα επί μέρους στάδια του κύκλου ζωής». 


Η εκκοσμίκευση έχει ήδη επέλθει σε πολλές δυτικές κοινωνίες εδώ και δεκαετίες, αν και σε κάποιες παρατηρείται διατήρηση υψηλού ενδιαφέροντος ή αναζωογόνηση αυτού για τη θρησκεία (ΗΠΑ).


Για τους ιστορικούς του μέλλοντος...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ και ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αδύναμος κρίκος σε διαλυμένο παζλ

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Η ​​προσφυγική κρίση που συγκλονίζει σήμερα την Ευρώπη ενδέχεται να διαλύσει όσα κτίσθηκαν με κόπο και προσοχή τα τελευταία 40 χρόνια. Κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγηθεί το ευρωπαϊκό project. Κανείς δεν ξέρει επίσης πότε θα σταματήσει η ανεξέλεγκτη ροή προσφύγων και μεταναστών. Εντάξει η Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν. Τι θα συμβεί όμως αν κάποια στιγμή καταρρεύσει η Αίγυπτος, μία χώρα που η νεολαία της συνθλίβεται από την ανεργία και μπορεί εύκολα να παρασυρθεί από τις σειρήνες του εξτρεμισμού;  


Ας μην ξεχνάμε ότι πίσω από την Αίγυπτο υπάρχουν άλλες χώρες που ταιριάζουν απόλυτα στον ορισμό του failed state.


Η ευρωπαϊκή ηγεσία τα έχει χαμένα. Το πρόβλημα δεν έχει άμεση λύση, ούτε καν μεσοπρόθεσμη και σίγουρα όχι χωρίς την ενεργό συμμετοχή της Ρωσίας. Είναι μία κουβέντα να ισχυρισθεί κανείς πως το διαλυμένο παζλ της Συρίας ή του Ιράκ μπορεί να ξανασυγκολληθεί έτσι ώστε να αρχίσει η ανοικοδόμηση της περιοχής. Οσοι γνωρίζουν το θέμα είναι απαισιόδοξοι. 


Οι Ιταλοί είχαν λύσει το πρόβλημα με τρόπο πρακτικό και κυνικό. «Λάδωσαν» τον μακαρίτη Καντάφι, ο οποίος είχε την τεχνογνωσία για να διαλύσει τα κυκλώματα των διακινητών.  


Η Ευρώπη δεν έχει τους μηχανισμούς και την εμπειρία για να αντιμετωπίσει επιχειρησιακά το ζήτημα. Οι ανεγκέφαλοι που θεωρούσαν ότι ένας ευρωπαϊκός στόλος θα μπορούσε να αποκρούσει τις ροές προσφύγων κατάλαβαν ότι αυτό απλά δεν γίνεται:


  Ποιος θα πάρει την ευθύνη να βυθίσει βάρκες και να πνίξει ψυχές; 


Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν θα λυθεί εύκολα και θα προκαλέσει πολλούς ακόμη τριγμούς. Οι ίδιοι οι Γερμανοί εκπλήσσονται με τη σκληρότητα των ανατολικών νέων μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τις δυνάμεις του εθνολαϊκισμού που παίρνουν τα πάνω τους. Από μία άποψη η Αθήνα και το Βερολίνο έχουν μία αρκετά κοινή αντιμετώπιση του προβλήματος.


Πέρα, όμως, από ευαισθησίες, που ενίοτε ενέχουν στοιχεία υποκρισίας, οι μεγάλες ροές προσφύγων και μεταναστών δοκιμάζουν τις αντοχές πολιτικών συστημάτων και τοπικών κοινωνιών:


Στη Γερμανία αριστεροί ή πράσινοι τοπικοί άρχοντες δίνουν το μήνυμα πως οι κοινωνίες τους και οι τοπικές δομές έχουν υπερβεί τα όριά τους. Οι πολιτικές επιπτώσεις γίνονται αισθητές πλέον στη Γερμανία, αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Ισχυροί ηγέτες δεν υπάρχουν. Το ντόμινο μπορεί εύκολα να επεκταθεί και να προσλάβει διαστάσεις έντονου απομονωτισμού, ευρωσκεπτικισμού και στο τέλος να δούμε φράχτες να υψώνονται στα πιο απίθανα μέρη.


Η Ελλάδα είναι ένας αδύναμος κρίκος μέσα σε αυτή την καταιγίδα. Την ώρα που το ελληνικό κράτος λειτουργεί με ψίχουλα και χάρη στην αυτοθυσία λίγων και αποφασισμένων βρισκόμαστε αντιμέτωποι με κάτι πρωτόγνωρο και γιγαντιαίο.  

Η γειτονιά μας δεν είναι η πιο σταθερή και ασφαλής. Αν η κρίση συνεχίσει ανεξέλεγκτη τίποτα δεν θα πρέπει να αποκλείεται:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ και ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Την Τετάρτη η πρώτη αεροπορική μετεγκατάσταση προσφύγων από Ελλάδα στο Λουξεμβούργο ΜΕ ΤΕΛΕΤΗ-ΚΡΑΧΤΗ (Ανοίξαμε και σας περιμένουμε !!!) στο Ελ. Βενιζέλος, παρουσία Τσίπρα - Σούλτς !!!

Την Τετάρτη το πρωί αναχωρούν από το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» οι πρώτοι πρόσφυγες με προορισμό το Λουξεμβούργο.

Πρόκειται για τους πρώτους 30 πρόσφυγες που μετεγκαθίστανται από την Ελλάδα σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Συγκεκριμένα, θα ταξιδέψουν στο Λουξεμβούργο 6 οικογένειες με μικρά παιδιά (μεταξύ αυτών και παιδιά με ειδικές ανάγκες), από τους οποίους οι τέσσερις οικογένειες είναι από τη Συρία και οι δύο από το Ιράκ.

Στην τελετή που θα προηγηθεί της μετεγκατάστασης θα παραστούν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο επίτροπος για θέματα μετανάστευσης Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου Ζαν Άσελμπορν και ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας.

Η αναχώρηση θα γίνει στις 8.30 το πρωί με πτήση της Aegean με προορισμό τις Βρυξέλλες και από εκεί οι πρόσφυγες θα μεταφερθούν στο Λουξεμβούργο με λεωφορείο. Στο ταξίδι θα συνοδεύονται από εκπρόσωπο του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης.

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ: Tα παράδοξα της μεταναστευτικής πολιτικής της Ε.Ε.

Γράφει ο Αγγελος Μ. Συρίγος 

Επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο.

Το ευρωπαϊκό μεταναστευτικό πλαίσιο βασίζεται σε αρχές και αντιλήψεις που επικράτησαν μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου. Στην πράξη, όμως, η μοναδική περίοδος όπου το σύστημα δοκιμάσθηκε ήταν με τους πολέμους στην πρώην Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του ’90. Ωστόσο, οι αριθμοί όσων έφθασαν ως πρόσφυγες σε χώρες της δυτικής Ευρώπης ήσαν σχετικώς μικροί και διαχειρίσιμοι. Αντιθέτως, το κύμα των μεταναστών και προσφύγων, που ξεκίνησε φέτος από την Τουρκία και τα ελληνικά νησιά και έφτασε στις χώρες της κεντρικής Ευρώπης, βγάζει στην επιφάνεια όλα τα παράδοξα και πολλές φορές υποκριτικά της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής.

Το πρώτο παράδοξο αφορά στη ρητορική προθυμία της Ε.Ε. να βοηθήσει τους πρόσφυγες της Συρίας, του Ιράκ ή του Αφγανιστάν. Παράλληλα, όμως, δεν υπάρχει νόμιμη οδός μαζικής εισόδου προσφύγων στην Ε.Ε. Η σχετική πρωτοβουλία ανήκει αποκλειστικά στα κράτη-μέλη τα οποία αποδεικνύονται εξαιρετικά φειδωλά στους αριθμούς θεωρήσεων που δίδονται. Τα ευρωπαϊκά προξενεία σε Τουρκία, Λίβανο και Ιορδανία δεν χορηγούν μαζικές θεωρήσεις σε Σύρους, όσο και εάν οι πάντες αποδέχονται ότι είναι εν δυνάμει πρόσφυγες.

Ενώ, όμως, η κύρια (νόμιμη) οδός είναι κλειστή, η πίσω πόρτα της παράνομης εισόδου είναι διάπλατα ανοιχτή. Οποιος κατορθώσει να φτάσει στην Ε.Ε., γίνεται αποδεκτός εφόσον μπορεί να θεωρηθεί πρόσφυγας.

Το παράδοξο της στάσεως των κρατών-μελών έγκειται στο ότι είναι διατεθειμένα να βοηθήσουν μόνο όσους μπουν στη διαδικασία να ταξιδέψουν (με τους κινδύνους που ενέχει ένα τέτοιο ταξίδι) και να εισέλθουν παρανόμως στη Γερμανία, στη Σουηδία κ.α.  

Η ευρωπαϊκή στάση λειτουργεί τελικώς ως κίνητρο για πολλούς να επιλέξουν την παράνομη είσοδο στην Ε.Ε.

Είναι, όμως, αυτοί που καταφθάνουν όσοι έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη; 

Κατηγορηματικά όχι! Στην κεντρική Ευρώπη έρχονται όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν κάποιον λαθροδιακινητή για να φτάσουν στα ελληνικά νησιά και να συνεχίσουν από εκεί το ταξίδι τους. Πίσω μένουν οι πιο φτωχοί και οι πιο ευάλωτοι.

Ενα ακόμη παράδοξο της ευρωπαϊκής πολιτικής είναι ότι τα κράτη της Ε.Ε., που διαμαρτύρονται σήμερα για τα κύματα των προσφύγων από τη Συρία, δεν συγκινήθηκαν ιδιαιτέρως όταν η Τουρκία, ο Λίβανος και η Ιορδανία πλημμύρισαν με 4 εκατ. πρόσφυγες τα προηγούμενα χρόνια. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι τις αρχές του 2015 η (εκτός Ε.Ε.) Νορβηγία με 150 εκατ. ευρώ ήταν η δεύτερη μετά τη Γερμανία δωρήτρια χώρα, έχοντας προσφέρει περίπου όσα η Γαλλία, η Σουηδία και η Δανία μαζί.

Η ίδια η Γερμανία εμφανίσθηκε τον Αύγουστο να αντιμετωπίζει τους νεοεισερχόμενους με την αντίληψη που είχε υποδεχθεί τους γκασταρμπάιτερ μεταξύ 1961-73. Και όμως, η ίδια η Μέρκελ είχε χαρακτηρίσει τον Οκτώβριο του 2010 λανθασμένη την προσέγγιση εκείνης της εποχής, που οδήγησε σε «παράλληλες κοινωνίες» μέσα στη Γερμανία. Επιπλέον, η Γερμανία ανέστειλε την εφαρμογή της Συνθήκης Σέγκεν, για να μπορέσει να αντιμετωπίσει στοιχειωδώς το τεράστιο κύμα προσφύγων και μεταναστών. Αντιθέτως, τα γειτονικά της κράτη (πλην Ουγγαρίας) εμφανίζουν φιλική στάση έναντι αυτών που εισέρχονται στα εδάφη τους. Εξάλλου γνωρίζουν πως οι νεοεισερχόμενοι θα συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τη Γερμανία και σε λίγες ώρες/ημέρες θα έχουν φύγει.

Τέλος, ελάχιστοι (πλην, συνήθως, της άκρας δεξιάς) μιλούν επισήμως για τον κίνδυνο αλλοιώσεως της πολιτισμικής ταυτότητας της γηράσκουσας, μετα-χριστιανικής και εκκοσμικευμένης Ευρώπης από το πλήθος των εισερχομένων που είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία νέοι στην ηλικία Μουσουλμάνοι. Την ίδια στιγμή, οι ευρωπαϊκές μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούν στενά τα τεμένη κάθε χώρας, γνωρίζουν με ακρίβεια τους περίπου 4.500 Ευρωπαίους πολίτες που έχουν πολεμήσει τα τελευταία τρία χρόνια με το ISIS και γενικώς έχουν στο στόχαστρό τους τις μουσουλμανικές κοινότητες που έχουν δημιουργηθεί τις τελευταίες δεκαετίες στα εδάφη τους.

Εν κατακλείδι: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ - ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ: "1η φορά αριστερά - 1η φορά μαχμουτιστάν" - Πάρτυ κάνει η κυρά-Τασία και η Ε.Ε. με τα τελευταία "κατορθώματα" το "γίγαντα" Alexis!!! - "Χαιρετίζουμε την πρόθεση Ελλάδας να αυξήσει την ικανότητα υποδοχής σε 50.000 θέσεις, με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας πριν από το τέλος του έτους."

Γράφει το ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Την αποδοχή 50.000 προσφύγων στην Ελλάδα τελικά συμφώνησε, παρά την αρχική άρνηση, ο Αλέξης Τσίπρας με τους 11 ηγέτες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης χθες το βράδυ στις Βρυξέλλες.

Συγχρόνως ο κ. Τσίπρας συμφώνησε ότι η Ελλάδα μαζί με την πΓΔΜ και την Αλβανία θα ενισχύσουν την διαχείριση των εξωτερικών συνόρων, ενώ η Frontex θα υποστηρίξει την καταγραφή των μεταναστών ώστε να μην περνάνε από την Ελλάδα μη καταγεγραμμένοι μετανάστες.

Mιλάμε για ένα κολασμένο τοπίο μια και κανείς στην Κολομβία των Βαλκανίων δεν έχει την δυνατότητα να ελέγξει εάν θα είναι 50-100 ή 500.000 οι ταλαίπωροι πρόσφυγες που θα φιλοξενηθούν στη χώρα μας.  

Κι όλα αυτά γιατί ο Τσίπρας όπως και οι προηγούμενοι μνημονιακοί πρωθυπουργοί επειδή αρνούνται να κάνουν μεταρρυθμίσεις και να περικόψουν το πελατειακό κράτος είναι αιχμάλωτοι της Κομισιόν η οποία μάς απειλεί με έξοδο από το ευρώ εάν δεν δεχθούμε τους όρους της.

Ετσι και στην περίπτωση των προσφύγων.  

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες τα αρμόδια υπουργεία σχεδιάζουν να φιλοξενήσουν πάνω από 10.000 πρόσφυγες σε εγκαταστάσεις στην περιοχή της Παλαιάς Πεντέλης.
 

Οι 30.000 - (10.000, δηλαδή, περισσότερες από όσες είχε ήδη συμφωνήσει)- θα αφορούν θέσεις σε hotspots και κέντρα καταγραφής και οι «κατ' ελάχιστον» 20.000, όπως αναφέρεται στο κείμενο της απόφασης, μέσω επιδότησης ενοικίου και προγραμμάτων υποδοχής σε οικογένειες.

Όπως εξήγησε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ η Ελλάδα δεσμεύτηκε: 

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - (ΔΥΤΙΚΟΣ) ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: O εξ Ανατολής "Μεσαίωνας"...

Tης ΜΑΡΙΑΝΑΣ ΠΥΡΓΙΩΤΗ

Η Ευρώπη πέρασε τον Μεσαίωνα και προχώρησε μπροστά αφήνοντας πίσω της το λουτρό αίματος του θρησκευτικού φανατισμού, της μισαλλοδοξίας, της άγνοιας και των προκαταλήψεων. Η ανατριχιαστική «αναβίωσή» του στο Ολοκαύτωμα ήταν η χειρότερη και πιο σκοταδιστική σελίδα του 20ού αιώνα. 

 Στη σημερινή Ευρώπη η κοινωνική θέσμιση εξελίσσεται όλο και πιο φιλελεύθερα, ανοίγεται συνεχώς παλεύοντας για βαθύτερη ισότητα, για το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, για πλήρη σεβασμό στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτός είναι ο πολιτισμός μας σήμερα και θέλουμε να εξελιχθεί, να ανθίσει κι άλλο, να ανέβει λίγο ψηλότερα…
Την ίδια στιγμή αντιμετωπίζουμε μια εξαιρετικά δύσκολη πραγματικότητα. Αυτή των άλλων πολιτισμών που σε μια παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα είναι πιο κοντά μας από ποτέ. Μόλις χθες ένας 50χρονος Ινδός μουσουλμάνος λιντσαρίστηκε μέχρι θανάτου μετά τις φήμες που κυκλοφόρησαν σε έναν ναό του χωριού ότι ένα μοσχάρι που είχε χαθεί έγινε το γεύμα της «αλλόθρησκης» οικογένειας. Πάνω από 100 έξαλλοι «πιστοί» Ινδουιστές όρμησαν στο σπίτι και παρά την επέμβαση της αστυνομίας ο πατέρας πέθανε, ο γιος είναι στην εντατική, ενώ η κόρη φώναζε κλαίγοντας ότι στο ψυγείο τους υπάρχει μόνον αρνί… 
Αυτές κι άλλες «ιερές» αντιλήψεις, όλες με θρησκευτική σφραγίδα, έρχονται στην Ευρώπη μαζί με τα κύματα μεταναστών εκ των οποίων πολλοί αρνούνται να ενσωματωθούν, να αποδεχτούν το πλαίσιο θέσμισης της κοινωνίας στην οποία θα ζήσουν ή ήδη ζουν.  

Ο σεβασμός στη δική τους ετερότητα δεν προκαλεί τον αντίστοιχο σεβασμό στη δική μας. Μάλιστα ενίοτε προκαλεί το αντίθετο και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι αντιδράσεις μεταναστών 2η γενιάς, παιδιών δηλαδή που μεγάλωσαν «διπολικά». Από τη μία η οικογενειακή πραγματικότητα με τα θρησκευτικά και πολιτισμικά της πρότυπα κι από την άλλη η κοινωνική πραγματικότητα της χώρας που μεγάλωσαν. 
Το πρόβλημα δεν είναι απλό και κυρίως δεν έχει εύκολη λύση.  

Η ενσωμάτωση για εμάς δεν σημαίνει αλλοτρίωση, να απαρνηθεί κανείς όλα όσα φέρνει μαζί του από τον δικό του πολιτισμό και να γίνει «ίδιος». Σημαίνει:

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μια Καμπούλ στο κέντρο της Αθήνας

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τα αντίσκηνα στην πλατεία Βικτωρίας θυμίζουν σκηνή από τον Λόρενς της Αραβίας όταν είχε οδηγήσει τις αραβικές φυλές στην Ακαμπα μέσα από την έρημο. Κάθε μέρα πληθαίνουν. Φουσκώνει και η απελπισία και το διαλυμένο νευρικό σύστημα των περιοίκων, μαζί και η γονατισμένη ήδη οικονομική κίνηση της περιοχής. Πώς να μετρήσεις την ψυχική καταπόνηση που επιφέρει το θέαμα της δυστυχίας; Το προσφυγικό μπορεί να είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Ομως ο συνωστισμός στην πλατεία Βικτωρίας είναι αμιγώς ελληνικό. Το λέω και το ξαναλέω μπας και το εμπεδώσουμε.

Η περιοχή βρίσκεται σε απόσταση πέντε λεπτών με τα πόδια από το μεγαλύτερο μουσείο της χώρας. Φαντάζομαι αντίστοιχη σκηνή στη Ρώμη, δίπλα στο Forum του Αυγούστου, ή στο Παρίσι, σε κάποια πλατεία πίσω από το Λούβρο.  

Θα μου πείτε αυτές οι πόλεις είναι πόλεις, ενώ η Αθήνα είναι μια περίπου πόλη, ενός περίπου κράτος, μιας περίπου χώρας. Και μάλλον θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση: η χιλιομετρική απόσταση που μας χωρίζει από τη Δαμασκό είναι μικρότερη από αυτήν που μας χωρίζει από τις Βρυξέλλες.

Μια Καμπούλ στο κέντρο της Αθήνας. Αξιοθέατο. Προχθές προκλήθηκε κυκλοφοριακή συμφόρηση στην 3η Σεπτεμβρίου διότι οι αυτοκινητιστές σταματούσαν για να απολαύσουν το θέαμα. Ορισμένοι φωτογράφιζαν κιόλας. Το χάλι δεν μας έγινε απλώς συνήθεια. Το απολαμβάνουμε κιόλας. Και εννοείται το φιλοσοφούμε. Οι μεν ομνύουν στη Χρυσή Αυγή, οι δε στους μετανάστες και τους αλληλέγγυους. Στην περίπου χώρα ακόμη και το μυαλό λειτουργεί στο περίπου.

Και όλα αυτά επειδή μερικοί ηλίθιοι, με συγχωρείτε αλλά πρόκειται περί ηλιθίων, δεν φρόντισαν όταν εμφανίστηκε το πρόβλημα να δημιουργήσουν χώρους για να υποδεχθούν τους δύστυχους. Τους πέταξαν όπου βρήκαν κενό και τους άφησαν στο έλεος των διακινητών τους. Το κράτος είναι περίπου κράτος, οι μαφιόζοι όμως δεν είναι περίπου μαφιόζοι. Τη δουλειά την ξέρουν. Οπως και τα μικρόβια. Ενα φτάνει για να γίνει επιδημία.

Ο δήμαρχος Καμίνης είπε πως στην προηγούμενη κυβέρνηση δεν είχε συνομιλητές. Ελπίζει στον κ. Μουζάλα, ο οποίος απέδειξε, αν μη τι άλλο, ότι αντιλαμβάνεται το πρόβλημα. 

Η δημόσια τάξη έχει καταλυθεί. Θα μου πείτε:  

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Πρόσφυγες ή κυνηγοί επιδομάτων στην υγεία του Ευρωπαίου φορολογούμενου κορόϊδου? Η Ευρώπη επιδοτεί την μετατροπή της σε... Μαχμουτιστάν!

Σημαντικές είναι οι πρακτικές διαφορές στην κοινωνική και προνοιακή πολιτική για τους πρόσφυγες μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όπως καταδεικνύει δημοσίευμα της εφημερίδας «Die Welt».

Στα 1.400 ευρώ το επίδομα σε Δανία και Σουηδία. Βοηθήματα ίδια με των ανέργων πληρώνει η Γερμανία, με έξτρα στέγη και θέρμανση

Στο σχετικό δημοσίευμά της η εφημερίδα εντοπίζει συγκεκριμένα τις τεράστιες διαφοροποιήσεις που υπάρχουν μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ, όσον αφορά τα επιδόματα που δίνουν στους αναγνωρισμένους πρόσφυγες και εν μέρει εξηγεί και το γιατί οι περισσότεροι πρόσφυγες θέλουν να φτάσουν σε συγκεκριμένες χώρες, όπως η Γερμανία, η Αυστρία και η Σουηδία. 

Σε ορισμένες χώρες, μέσα στο επίδομα που δίνεται περιλαμβάνεται το επίδομα στέγασης, ενώ σε άλλες είναι έξτρα και σε άλλες παρέχεται ολόκληρο το ενοίκιο για ένα διαμέρισμα συγκεκριμένων τετραγωνικών. 

Η προοπτική αυτή ίσως εξηγεί εν μέρει επίσης και γιατί οι ευρωπαϊκές χώρες δεν μπορούν να έχουν μια κοινή στάση απέναντι στο φλέγον ζήτημα του προσφυγικού, καθώς η αντίδραση στην υποδοχή των προσφύγων σχετίζεται άμεσα με την ευημερία των κρατών και την κοινωνική πολιτική που ακολουθεί το κάθε κράτος-μέλος. 

Στην Αυστρία για παράδειγμα, όπου θεωρείται ότι το ελάχιστο όριο διαβίωσης για έναν ενήλικα είναι 828 € (στο ποσό συνυπολογίζεται και το 25% του ενοικίου), το επίδομα για τους αναγνωρισμένους πρόσφυγες ανέρχεται συνολικά στα 621 €. Την ίδια στιγμή τα επιδόματα σε Φινλανδία και Γαλλία είναι άνω του ευρωπαϊκού μέσου όρου και δεν φορολογούνται.

Στη Γερμανία τα επιδόματα είναι ανάλογα με αυτά που παίρνουν οι άνεργοι και με όσα λαμβάνουν αυτοί που δικαιούνται προνοιακών επιδομάτων. Εκτός από το επίδομα, το κράτος πληρώνει έξτρα και για θέρμανση και για στέγαση.

Επίδομα διακοπών:

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Νέες γκρίζες ζώνες σε Αιγαίο και Κύπρο - ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗ

Σε σκληρή δοκιμασία βάζουν την ελληνική εξωτερική πολιτική το προσφυγικό και οι ανακατατάξεις στην ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο που επιφέρουν οι εξελίξεις στο ενεργειακό και κυρίως η αναζήτηση λύσης στη συριακή κρίση που πλέον μέσω του προσφυγικού απειλεί τη σταθερότητα και εντός των συνόρων της Ευρώπης.

Ελληνοτουρκικά και Κυπριακό αλλά και το Σκοπιανό ξυπνούν απότομα από τη «νιρβάνα» των τελευταίων μηνών, καθώς κορυφαίοι παράγοντες της διεθνούς κοινότητας, όπως ο Μπ. Ομπάμα, η Α. Μέρκελ και ο πρόεδρος της ΕΕ, Ντ. Τουσκ, ζητούν συνεργασία με την Τουρκία, με τον Αμερικανό πρόεδρο να ζητά στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχε την Πέμπτη με τον Αλέξη Τσίπρα η συνεργασία με την Τουρκία να οδηγήσει και σε λύση του Κυπριακού.

Η εμπλοκή της Ελλάδας στο προσφυγικό είναι ένα σημαντικό όπλο για να μπορέσει η χώρα μας να διεκδικήσει ρόλο και να αποκαταστήσει το τρωθέν κύρος της, αλλά κρύβει παγίδες που αφορούν κρίσιμα κυριαρχικά μας δικαιώματα. 

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες που συναντήθηκαν την Τετάρτη στις Βρυξέλλες και αποφάσισαν μέτρα για την αντιμετώπιση του προσφυγικού επέμειναν στην ανάγκη «απόλυτης φύλαξης» των συνόρων της ΕΕ ως βασικό μέσο για τη διαχείριση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών. Αρκετοί ηγέτες, πέραν του ακραίου Ούγγρου πρωθυπουργού Β. Ορμπαν, ο οποίος προσφέρθηκε να στείλει ουγγρικές δυνάμεις να φυλάξουν τα... ελληνικά σύνορα, αναφέρθηκαν στην ανάγκη αποτελεσματικής φύλαξης των συνόρων της Ελλάδας. Τόσο η κ. Μέρκελ όσο και ο κ. Τουσκ επέμειναν στην ανάγκη συνεργασίας με την Τουρκία, για να επιτευχθεί αυτή η φύλαξη των ελληνικών συνόρων, και μάλιστα ανακοίνωσαν ότι το θέμα θα είναι ψηλά στην ατζέντα των συνομιλιών αλλά και στο δείπνο εργασίας που θα έχουν στις 5 Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες με τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος προσβλέπει σε μια συνάντηση στην οποία έρχεται προετοιμασμένος για να αντεπιτεθεί στην Ευρώπη και τη Δύση (για τη Συρία, το ΠΚΚ, τις κατηγορίες εναντίον του για τις παραβιάσεις των κανόνων του κράτους δικαίου κ.λπ.).  

Καθώς δεν έχει διευκρινιστεί τι ακριβώς εννοούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες με την «αναγκαιότητα συνεργασίας με την Τουρκία για τη φύλαξη των ελληνικών συνόρων», υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να δοθεί η ευκαιρία στην Αγκυρα να ανοίξει μια επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα συζήτηση.

Στις 31 Αυγούστου, σε ανύποπτο χρόνο, ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, Τανζού Μπιλγκίτς, έσπευσε να δηλώσει: «Υπάρχουν πολλά αλληλένδετα ζητήματα στο Αιγαίο μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας. Μεταξύ αυτών είναι και η απουσία θαλασσίων συνόρων μεταξύ των δύο χώρων, που να καθορίζονται από έγκυρες διεθνείς συμφωνίες...».

Η απάντηση από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ήταν άμεση, αλλά οι τουρκικές θέσεις και προθέσεις είναι πλέον σαφείς. Στο Αιγαίο τους τελευταίους μήνες, εκτός των συνεχών παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά και ελικόπτερα, υπάρχει ένας «ακήρυχτος πόλεμος» για το δικαίωμα Ερευνας και Διάσωσης (SAR), καθώς η Τουρκία αμφισβητεί την ελληνική περιοχή ευθύνης και σε ό,τι αφορά μάλιστα τον αέρα βρίσκει τον τρόπο έτσι να αμφισβητεί και τον ελληνικό εναέριο χώρο των 10 ν.μ. Συγχρόνως, ενώ στη διεθνή πρακτική και βάση των κανόνων του ICAO η ζώνη SAR καλύπτει το FIR Αθηνών, η Τουρκία αμφισβητεί αυτήν τη ρύθμιση με το επιχείρημα ότι δεν ταυτίζεται ο εθνικός εναέριος και θαλάσσιος χώρος.

Η Τουρκία δεν «καίγεται» φυσικά για το πόσο περισσότερους μετανάστες και πρόσφυγες θα περισυλλέξει. Αλλά με τον τρόπο αυτό αμφισβητεί σε πρώτο χρόνο εμπράκτως ελληνικές επιχειρησιακές αρμοδιότητες και κατ' επέκταση την ελληνική κυριαρχία επί σημαντικών τμημάτων του Αιγαίου.  

Η συζήτηση με την Τουρκία θα πρέπει έτσι να περιοριστεί στη συμβολή της Αγκυρας στην εξάρθρωση των κυκλωμάτων των δουλεμπόρων, στην επιτήρηση των τουρκικών ακτών, στην παροχή διευκολύνσεων στις ευρωπαϊκές δυνάμεις της FRONTEX και Europol και στην αποδοχή συντονισμού με το κέντρο του Πειραιά (JRCC Piraeus) για τις επιχειρήσεις SAR στο Αιγαίο.

Σε κάθε άλλη περίπτωση η συζήτηση με πρόσχημα το προσφυγικό θα οδηγήσει σε αμφισβήτηση εκ μέρους της Τουρκίας των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, καθώς ουσιαστικά θα παρεκτραπεί σε διαπραγμάτευση για τα ελληνικά σύνορα, την ελληνική κυριαρχία επί βραχονησίδων και στην πιο ανώδυνη περίπτωση θα οδηγήσει στην «επιχειρησιακή συνδιαχείριση» του Αιγαίου ακόμη και δυτικά των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και της Δωδεκανήσου. 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ - ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: H μετανάστευση κατακερματίζει τον μύθο της παγκοσμιοποίησης

Του Edward Hadas / Reuters

Ορισμένοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι το σημερινό κύμα μετανάστευσης προς την Ευρώπη είναι σχεδόν απόλυτα θετικό για την περιοχή που υποδέχεται τους μετανάστες. Δεν λαμβάνουν υπόψη τους ένα ευρύτερο θέμα. Η μετανάστευση είναι μία ένδειξη και μια τεράστια πρόκληση για τις κυβερνήσεις –κάτι που κατακερματίζει το μύθο της αναπόφευκτης παγκοσμιοποίησης

 

Ένα τυπικό παράδειγμα σύνοψης των θετικών σημείων προέρχεται από την ευρωπαϊκή ομάδα οικονομικών της Credit Suisse. Ξεκινά με βραχυπρόθεσμη εκτίμηση. Ο φετινός τριπλασιασμός των μεταναστών στην ευρωζώνη, περίπου 2 εκατομμύρια άτομα, δημιουργεί ένα κίνητρο για τη ζήτηση. Τα επιπλέον χρήματα που δαπανούν οι κυβερνήσεις για τη στέγαση, τη σίτιση και την εκπαίδευση των νεοεισερχόμενων σχεδόν εξ ολοκλήρου προσθέτει αντί να αντικαθιστά άλλη κατανάλωση, έτσι ώστε να αυξάνει τη συνολική παραγωγή. Η Credit Suisse αναμένει περαιτέρω αύξηση κατά 0,2-0,3% το 2016 στο ΑΕΠ της ευρωζώνης.

Οι πιο μακροπρόθεσμες προσδοκίες είναι ακόμη πιο θετικές. Σύμφωνα με τα λόγια της επενδυτικής τράπεζας: «Η επίδραση του μεγάλου αριθμού μεταναστών στην οικονομία της ευρωζώνης, στις συντάξεις, στη δημογραφία και στη δυνητική ανάπτυξη θα είναι θετική». Ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, ένας οικονομικός οργανισμός κυρίως πλούσιων χωρών, καταλήγει σε παρόμοιο συμπέρασμα: «Οι μετανάστες μπορούν, τελικά, να αποκτήσουν αξία και να συνεισφέρουν σημαντικά στην οικονομική και κοινωνική υγεία των χωρών».

Η βασική επιχειρηματολογία είναι απλή. Χάρη στα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων επί δεκαετίες, η Ευρώπη έχει σχετικά λίγους ενεργητικούς νέους. Και χάρη στη μετανάστευση, είναι εδώ, με σάρκα και οστά, χωρίς την υποχρεωτική αναμονή για να γεννηθούν περισσότερα μωρά και μεγαλώνοντας να γίνουν εργάτες. Η εργασία τους θα αυξήσει το ΑΕΠ, οι πληρωμές φόρων τους θα εξισορροπήσουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς και οι αποταμιεύσεις τους θα χρηματοδοτήσουν τις συντάξεις.

Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική: 

Οι πολύπαθοι μετανάστες από εμπόλεμες χώρες είναι ως επί το πλείστον απλά απελπισμένοι, ενώ πολλοί ευρωπαίοι πολιτικοί και ψηφοφόροι φοβούνται κάτι σαν μια ξένη εισβολή. Οι οικονομολόγοι, όμως, ακόμα βλέπουν ένα πιθανό μακροοικονομικό κελεπούρι. Ο μόνος ουσιαστικός κίνδυνος, όπως ο Holger Schmieding της Berenberg Bank επισημαίνει, είναι ότι οι νέοι μετανάστες, και ιδιαίτερα τα παιδιά τους, δεν ενσωματώνονται καλά στις νέες κοινωνίες τους.

Αν η μεγιστοποίηση του ΑΕΠ και η ελαχιστοποίηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων είναι υψίστης σημασίας οικονομικούς στόχοι, τότε οι οικονομολόγοι έχουν δίκιο. Το ΑΕΠ πέφτει συνήθως καθώς οι πληθυσμοί των ήδη πλούσιων χωρών μειώνονται, ενώ τα δημοσιονομικά ελλείμματα αυξάνονται συνήθως καθώς το ποσοστό των ηλικιωμένων, οι οποίοι βασίζονται περισσότερο στην υποστήριξη της κυβέρνησης, αυξάνεται. Το πρόβλημα με αυτή την ανάλυση ΑΕΠ-δημογραφίας της μετανάστευσης είναι ότι είναι σχεδόν άσχετη, τουλάχιστον έξω από το στενό κόσμο των χρηματοπιστωτικών αγορών.  

Τα οικονομικά προβλήματα των ατόμων είναι προσωπικά, δεν είναι εθνικά. Η επίδραση της μετανάστευσης στο μέσο όρο ευημερίας, όπως μετράται από το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, τυπικά δεν ήταν πολύ μεγάλη. Ωστόσο, το μέτρο είναι αργό. Κανένας αριθμός δεν μπορεί να συλλάβει τους πολλούς τρόπους με τους οποίους η μετανάστευση αλλάζει την οικονομική ζωή των ιθαγενών πληθυσμών – τις θέσεις εργασίας, τη στέγαση, την κατανάλωση και την αστική εμπειρία.

Όσον αφορά τα δημογραφικά στοιχεία και τα ελλείμματα, η μετανάστευση μπορεί να είναι μια θεραπεία, αλλά οι ανησυχίες που η μετανάστευση υποτίθεται ότι μετριάζει είναι πολύ υπερβολικές. Χάρη στην υψηλή παραγωγικότητα της εργασίας στις πλούσιες χώρες του σήμερα, υπάρχει συνήθως μια πολύ μεγαλύτερη έλλειψη θέσεων εργασίας από ό,τι εργατών. Το πλεόνασμα διασφαλίζει ότι οι οικονομικοί πόροι που απαιτούνται για την φροντίδα των αυξημένων αριθμών των ηλικιωμένων θα είναι άμεσα διαθέσιμοι, αν και κάποια πολιτική βούληση, και ίσως λίγη οικονομική και φορολογική δεξιοτεχνία, θα χρειαστεί για να τους κινητοποιήσει.

Αν το συνολικό ΑΕΠ και τα δημογραφικά στοιχεία δεν έχουν μεγάλη σημασία, πώς θα μπορούσε ένας οικονομολόγος να απαντήσει στην αγωνία τους ευρωπαίου πολίτη για τα κύματα των μεταναστών; 

Θα μπορούσε να αρχίσει με το να παραμείνει σιωπηλός. Οι οικονομολόγοι δεν έχουν καμία ιδιαίτερη γνώση στις περισσότερες από τις επιπτώσεις της μετανάστευσης. Δεν είναι εκπαιδευμένοι να σχολιάζουν πώς μπορούν να συνδυαστούν καλύτερα οι πολιτισμοί και είναι ακόμη λιγότερο καλά προετοιμασμένοι για να απαντήσουν στο επείγον ηθικό ζήτημα του τι είδους βοήθεια θα πρέπει να προσφέρουν άνθρωποι που ζουν με άνεση και ασφάλεια σε όσους ζουν σε κίνδυνο και στη φτώχεια. Δεν υπάρχουν υποχρεώσεις προς τους γείτονες με τη συμβατική άποψη του «οικονομικού ανθρώπου».

Οι οικονομολόγοι θα ήταν καλύτερο να συζητήσουν για το πώς αυτή η μαζική μετανάστευση είναι τόσο μια φιλοφρόνηση όσο και μια απειλή για το κράτος πρόνοιας. Αυτό είναι τελικά μια από τις βασικές δομές των επιτυχημένων βιομηχανικών οικονομιών. Όταν το Άγαλμα της Ελευθερίας χτίστηκε, οι «άμορφες μάζες» που έφταναν στις Ηνωμένες Πολιτείες έλαβαν λίγη ή καθόλου βοήθεια από τις αρχές. Τώρα οι μετανάστες θέλουν να έρθουν στη Γερμανία εν μέρει επειδή είναι βέβαιοι ότι τα σχολεία, τα νοσοκομεία, ο προγραμματισμός και τα άλλα όργανα της σύγχρονης κυβέρνησης θα τους βοηθήσουν να προσαρμοστούν. Οι μετανάστες έχουν μάλλον δίκιο για τη Γερμανία. Η χώρα είναι αρκετά πλούσια, οργανωμένη και αποφασιστική, τουλάχιστον προς το παρόν, για να υποστηρίξει μία γενναιόδωρη «κουλτούρα καλωσορίσματος». Το έργο αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο για χώρες όπως η Ελλάδα και η Ουγγαρία.

Ίσως το μεγαλύτερο οικονομικό δίδαγμα είναι ότι :