ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: «Ο τουρισμός να κερδάει κι όλοι οι άλλοι να πάνε να πνιγούν»

 

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ 

 Προσπαθώ, εναγωνίως, τις τελευταίες ημέρες να καταλάβω τι ακριβώς συνέβη στο Σαρακήνικο της Μήλου με το ελικόπτερο που προσγειώθηκε στα βράχια. 

Δεν είμαι η μόνη. Ούτε καν η Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας έχει καταλάβει, η οποία διαπίστωσε «νομοθετικό κενό». 

Ο πιλότος, στο μεταξύ, είχε ρωτήσει τον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου Μήλου «να το παρκάρω στα βράχια;» και του είπαν «ναι μπρο, δημόσια έκταση είναι, κάνε ό,τι θες».  

Οσο εμείς φωνάζουμε, ωρυόμαστε, γράφουμε οργισμένα σεντόνια διαμαρτυρίας, ο μπρο κατέβασε το ελικόπτερο, έκαναν οι επιβάτες τα μπανάκια τους κι έφυγε ανενόχλητος.  

Σε ένα σημείο μοναδικής φυσικής ομορφιάς αλλά και ευθραυστότητας, το οποίο τον τελευταίο καιρό έχει υποστεί τα πάνδεινα: Μπουλντόζες, μπιτσόμπαρα, τσιμέντα, ελικόπτερα, μόνο ο Γκοτζίλα δεν έχει εμφανιστεί.  

Γιατί διαμαρτυρόμαστε, όμως, όλοι εμείς; 

Επειδή θεωρούμε ότι τα αυτονόητα σε αυτήν τη χώρα είναι και θεσμοθετημένα. Οτι, για παράδειγμα, κανένας δεν μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει στους δημόσιους χώρους. Ιδιαιτερα σε τέτοιους δημόσιους χώρους. Οτι το κράτος μας προστατεύει τον φυσικό του χώρο. Οτι, τέλος πάντων, όλα έχουν ένα όριο. Γενικώς έχουν. Ειδικώς όμως, όταν δηλαδή πρόκειται περί της ιερής μας αγελάδας, του τουρισμού μας, το παιχνίδι παίζεται free style. Ο τουρισμός στην Ελλάδα είχε την εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης. Τη μια ημέρα λέγαμε «αχ, έτσι όπως πάει, σε δέκα χρόνια θα έχουν διαλυθεί τα πάντα» και το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε και είχαν διαλυθεί ήδη. Με πρώτα θύματα τα σημεία «παρθένας φυσικής ομορφιάς», που ουτε παρθένα είναι πλέον, ούτε φυσικά, αλλά ούτε και ιδιαίτερα όμορφα. 

Δεν θα αρέσει σε ορισμένους αυτό που θα πω, αλλά εδώ υπάρχουν διάφοροι συνένοχοι. 

Ο πρώτος, φυσικά, είναι το κράτος και οι πολιτικές του. Αμεσες και έμμεσες. 

Το άμεσο είναι οι διαρκείς προσπάθειες να παρακαμφθούν νομοθετικά οι περιορισμοί και να τσιμεντωθεί το σύμπαν. Αυτό είναι προφανές και ελαφρώς αντιμετωπίσιμο, διότι μέρος της κοινωνίας αντιδρά. 

Το έμμεσο είναι πιο ύπουλο και καταστροφικό: οι κανονισμοί και οι περιορισμοί υπάρχουν, αλλά οι ελεγκτικοί μηχανισμοί κοιτάνε το φεγγάρι. 

Εάν πραγματικά ήθελε το κράτος να βάλει μια τάξη, στις παραλίες ας πούμε, όπου καταστρατηγούνται 30 νόμοι το νανοδευτερόλεπτο, θα το έκανε σε χρόνο μηδέν. Οπως μας έκοψε, σε χρόνο μηδέν, την κακή συνήθεια να πίνουμε και να οδηγούμε. Οσο, όμως, οι αρμόδιες αρχές ρεμβάζουν, οι μπιτσομπαράδες και οι ξενοδόχοι κλείνουν δημόσιες παραλίες, πετάνε ξαπλώστρες και μέσα στη θάλασσα, ρυπαίνουν με κάθε τρόπο, αισχροκερδούν, φτιάχνουν παράνομες κατασκευές, και άλλα διάφορα. 

Οι καταγγελίες, δε, που συνήθως περνάνε από το τοπικό επίπεδο των μηχανισμών ελέγχου, σπανίως έχουν αποτέλεσμα. Διότι το τοπικό επίπεδο πολύ συχνά είναι προστατευτικό προς τους τοπικούς επιχειρηματίες. Εκατοντάδες τα παραδείγματα κατ’ εξακολούθηση παρανομούντων που κάποιος πάει μια φορά τον χρόνο, τους λέει «δεν είναι σωστά πράγματα αυτά Μήτσο μου» και μετά φεύγει κι αυτοί συνεχίζουν να λειτουργούν παρανομώντας. 

Εδώ μπαίνει στη σκηνή ο δεύτερος συνένοχος: Αυτοί που εισπράττουν. Και όχι μόνο απ’ ευθείας.  

Εάν δεν υπήρχε η σιωπηλή συναίνεση μεγάλου μέρους της τοπικής κοινωνίας στη Μήλο, όχι ελικόπτερο δεν θα πήγαινε στο Σαρακήνικο, αλλά ούτε κουνούπι. Για μπουλντόζες δεν το κουβεντιάζουμε καν. Οταν διαμαρτύρεσαι, όμως, που ο άλλος έχει κανιβαλίσει την παραλία, η απάντηση που παίρνεις είναι «έλα μωρέ, δύο μήνες θα δουλέψει ο καψερός, άστον να ταΐσει τα παιδάκια του». Ολοι οι άλλοι που ταΐζουν τα παιδάκια τους δουλεύοντας 12 μήνες τον χρόνο και χωρίς να παρανομούν, είναι προφανώς κουτοί. 

Κάπως έτσι, παραλίες, δάση, βουνά, λόγγοι και φυσικοί πόροι, όλα καταλήγουν να μεταφράζονται σε ευρώ για όποιον είναι πιο ξύπνιος ή έχει τα καλύτερα «κονέ». Η κοινωνική τους αξία, ως δημόσια αγαθά εκμηδενίζεται εντελώς. Γράφουμε κι εμείς οι δημοσιογράφοι και οι απλοί πολίτες στα σόσιαλ, παρουσιάζουμε τεκμήρια παρανομιών και καταπατήσεων και δεν κουνιέται φύλλο. 

Σε δεκάδες ομάδες στο facebook οι πολίτες ανεβάζουν φωτογραφίες από επιχειρήσεις που παρανομούν εξώφθαλμα και τις βλέπουν εκατομμύρια μάτια, εκτός από εκείνα που πρέπει να τις δουν. Ηθελημένη τύφλωση. 

Και κάπως έτσι, η κατάχρηση και η παρανομία κανονικοποιούνται. Σκέφτεσαι «γιατί, αν κάνω καταγγελία θα γίνει κάτι;» κι απλώς κάθεσαι στη γωνιά σου. Οι ειπράττοντες εισπράττουν, οι άλλοι παραγκωνίζονται όλο και περισσότερο, ο φυσικός χώρος καταστρέφεται και το κράτος ποντάρει στην «ανάπτυξη» από τη μια και σ’ αυτούς που επωφελούνται από την άλλη. 

Ο τουρισμός πάει καλά κι αυτό μας αρκεί.  

Το μακροπρόθεσμο κόστος αυτής της κατάστασης δεν απασχολεί κανέναν. 

Αν το Σαρακήνικο κάποια ημέρα καταρρεύσει, αν το νερό στερέψει, αν τα σκουπίδια μας παίρνουν φωτιά και καίνε το μισό νησί, κανένα πρόβλημα. Αν οι τουρίστες σιχαθούν τη ζωή τους με τον τόπο που καταλήξαμε να τους πουλάμε, επίσης κανένα πρόβλημα. Οι ειπράττοντες θα έχουν εισπράξει και οι υπόλοιποι θα κοιταζόμαστε στα αποκαΐδια και τα τσιμέντα.  

Οπως έλεγε κι εκείνος ο...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Πολιτικά συντρίμμια πάνω από τα Τέμπη

 

Κο κο κο κο..... pic.twitter.com/Nzrqs3Q9Bt

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) August 5, 2026

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ 

Εάν οι επόμενες βουλευτικές εκλογές γίνουν πράγματι την ερχόμενη άνοιξη, σε αυτές το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» ενδέχεται να αντιμετωπίσει δύο βασικά προβλήματα:  

Το πρώτο είναι η έλλειψη στελεχών, καθώς ο ένας μετά τον άλλον οι πιο προβεβλημένοι «συνοδοιπόροι» της αποχωρούν και μάλιστα με όχι πολύ ήσυχο τρόπο.  

Το άλλο, που είναι και το πιο βασικό, είναι η έλλειψη ψηφοφόρων. 

Τον Ιανουάριο του 2026, περίπου 18% των ερωτηθέντων απάντησε θετικά στο ερώτημα «Αν δημιουργούσε κόμμα η Μαρία Καρυστιανού, θα το ψηφίζατε;». Τον Μάιο το δημιούργησε. Στα τέλη Μαΐου η «Ελπίδα» έπαιρνε περίπου 9,5%-10,9%. Στις αρχές Ιουλίου περίπου 7%-7,5%. Και στα μέσα Ιουλίου περίπου 6,4%. Θα πρέπει να περιμένουμε ως τον Σεπτέμβριο για να δούμε το ποσοστό της μετά τις τελευταίες εξελίξεις με την αποχώρηση του Θανάση Αυγερινού, κ.λπ. 

Η δημοσκοπική της κατάρρευση αποτυπώνει σε έναν βαθμό και το παράδοξο που ενσάρκωσε: Οσο η Μαρία Καρυστιανού διερρήγνυε τα ιμάτιά της ότι δεν σκοπεύει να ασχοληθεί με την πολιτική, όλοι ήθελαν να την ψηφίσουν. Μόλις το έκανε, πολλοί από αυτούς απογοητεύθηκαν διότι τους είχε πει ψέματα.  

Αυτό, όμως, είναι το μικρότερο από τα προβλήματα της «Ελπίδας». Το βασικό είναι ότι η πρόεδρός του πιάστηκε στην παγίδα που έστησε η ίδια στον εαυτό της. Ο κόσμος είδε αρχικά σε αυτήν τη «μάνα των Τεμπών». Μια γυναίκα που ζητούσε κάτι πολύ παραπάνω από κόμματα και πολιτικές – ζητούσε Δικαιοσύνη και ένα κράτος απαλλαγμένο από τις έως τώρα παθογένειες. Δύσκολο να μην ταυτιστείς με αυτά τα αιτήματα, σε όποια πλευρά του φάσματος κι αν ανήκεις. Ως «μάνα των Τεμπών» είχε την πολύ σπάνια ευκαιρία να ακολουθήσει τα βήματα της Μάγδας Φύσσα. Να προσηλωθεί στο στόχο έως ότου αυτός επιτευχθεί. Θα είχε πάρα πολύ κόσμο στο πλευρό της και θα κρατούσε το ζήτημα ψηλά. Ηξερε τους κινδύνους της εμπλοκής με την πολιτική κι όμως τους αγνόησε. Μαζί, αγνόησε και τους κινδύνους για το ίδιο το ζήτημα των Τεμπών, του οποίου έγινε το πρόσωπο. 

Για το ίδιο το κόμμα και τις πολιτικές του «θέσεις» υπάρχουν πολλά να πει κανείς, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας. Είναι άσκοπο να κάνεις πολιτική ανάλυση για ένα κόμμα που και το ίδιο δεν ξέρει τι είναι. Κι αν ξέρει, μας το κρατάει κρυφό. Με τις επιλογές στελεχών από την Ακρα Δεξιά και την εκφορά εξίσου συντηρητικών απόψεων η Καρυστιανού κατάφερε ταχύτατα να αποξενώσει όλο το προοδευτικό κοινό, που θα τη στήριζε φουλ «για να φύγει ο Μητσοτάκης». 

Το ίδιο κοινό, στο μεταξύ, βρήκε άλλο όχημα για να διώξει τον Μητσοτάκη, τον Αλέξη Τσίπρα. Οπότε δεν τη χρειάζεται πλέον. 

Αντιθέτως, από λύση μετατράπηκε γι’ αυτούς σε πρόβλημα, διότι ίσως κόψει ψήφους από την ΕΛΑΣ.  

Ετσι, βρέθηκε να βάλλεται από τους πάντες και κυρίως από εκείνους που στην αρχή έγραφαν ατελείωτα σεντόνια στα σόσιαλ για να τη στηρίξουν και να δικαιολογήσουν κάθε της στραβοπάτημα. 

Αυτό, βέβαια, εκτός από την ίδια την Καρυστιανού, λέει πολλά και για το συγκεκριμένο κοινό, που μετακινείται αστραπιαία από μεσσία σε μεσσία, ανεβοκατεβάζοντας σαν ασανσέρ τον Στέφανο, τη Μαρία και τώρα τον Αλέξη. Κόντρα στον Μητσοτάκη να ‘ναι, κι ό,τι να ‘ναι. Μετά, όταν ο Στέφανος, η Μαρία και ο Αλέξης δεν μας κάθονται όπως τους φανταστήκαμε, θυμώνουμε κιόλας.  

Ολα αυτά, όμως, όπως και η πολιτική πορεία της ίδιας της Καρυστιανού, είναι σχετικώς αδιάφορα. Το βασικό είναι ότι σήμερα όλοι μιλούν για την ίδια, τις χαμογελαστές της σέλφι, το κόμμα της, τις πολιτικές μικροΐντριγκες και τις ενδοκομματικές διαμάχες και ελάχιστοι για τα Τέμπη. Αντί να πάρει το θέμα και να το πάει «τρένο», η Καρυστιανού κατάφερε να το επισκιάσει. Ολος εκείνος ο κόσμος που βγήκε στους δρόμους για να στηρίξει την ίδια και τους άλλους γονείς των Τεμπών, σήμερα την παρακολουθεί αμήχανος να κάνει το προσωπικό και πολιτικό της μάρκετινγκ. Δεν τη στήριξαν γι’ αυτό, όμως. Τη στήριξαν διότι η ίδια επέλεξε να βγει μπροστά και να γίνει το πρόσωπο της διεκδίκησης. 

Η διεκδίκησή της μοιάζει πλέον με καρικατούρα κι αυτό θα είχε πλάκα εάν το ζήτημα των Τεμπών, που το άφησε «ορφανό», δεν ήταν τόσο σοβαρό και μείζον. 

Πριν αποχωρήσει από την πρώτη γραμμή αυτής της διεκδίκησης, η Μαρία Καρυστιανού έκανε και κάτι άλλο, που περνάει στα «ψιλά»: 

 Εκανε ...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Αντίο Σωκράτη, τα δέοντα στον Αλέξη

 

Μετά την Νοτοπούλου παραιτήθηκε και ο Φάμελλος από (την ηγεσία του) τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν παραιτήθηκαν για πάνε και αυτοί στην ΕΛΑΣ του Τσίπρα τελικά είναι εύλογο το ερώτημα: έχει μείνει καθόλου αξιοπρέπεια στην Αριστερά;#ΟΧΙ #ΔΕΝ pic.twitter.com/bsqMKzrBx7

— Ορκωτός Ορθολογιστής 🇬🇷🇨🇾🇪🇺 (@Anger__007) July 9, 2026

 

Tης ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

«Ετσι τελειώνει ο κόσμος / Οχι με έναν κρότο αλλά με έναν λυγμό», έγραφε ο Τ.Σ. Ελιοτ στο ποίημα «Οι Κούφιοι Ανθρωποι».

Δεν ξέρω γιατί μου το έφερε στο μυαλό η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ· ήταν ο λυγμός άραγε ή οι κούφιοι άνθρωποι;

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να δει κανείς τον Σωκράτη Φάμελλο:

Αν είσαι ονειροπόλος θα τον δεις ως έναν Δον Κιχώτη της Αριστεράς, σε μια εποχή που οι ανεμόμυλοι σού την πέφτουν κατά ριπάς.

Αν είσαι ρεαλιστής θα τον δεις ως «λίγο», σε μια απαιτητική εποχή.

Αν είσαι ακριβοδίκαιος, όμως, θα τον δεις γι’ αυτό που ήταν: ένας άνθρωπος που ηγήθηκε, ως η ύστατη λύση, ενός ολίγιστου κόμματος. Μέσα σε έναν ακόμη πιο ολίγιστο χώρο.

Ο κ. Φάμελλος είναι πολύ πιθανό να μείνει στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που προσπάθησε να εκχωρήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στον Αλέξη Τσίπρα, lock, stock and barrel, με τα μαχαιροπήρουνα, τα σεμεδάκια και τις φωτογραφίες του ΚΚΕ Εσωτερικού στις παλιές τους κορνίζες.

Ισως τον αδικεί αυτό. Στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε αν ήταν αυτή η πρόθεσή του ή αν ήθελε να σώσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ή και τον εαυτό του.

Ολα αυτά, όμως, δεν έχουν μεγάλη σημασία. Σημασία έχουν άλλα πράγματα, και ο Σωκράτης Φάμελλος ήταν απλώς μέρος της συμπτωματολογίας τους. Μεταξύ μας: θα ψήφιζε ποτέ κανείς κόμμα του οποίου πρόεδρος είναι ο Σωκράτης Φάμελλος;

Την απάντηση έχουν δώσει οι δημοσκοπήσεις: Κανείς.

Διότι έχει σημασία ο αρχηγός. Αν και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έπρεπε, διότι ψηφίζουμε ιδέες και όχι πρόσωπα, έτσι δεν είναι σύντροφοι;

Ψηφίζουμε πολιτικές και όχι εκλογικές προοπτικές και θέσεις. Ψηφίζουμε πέρα από μικροκομματικά συμφέροντα, για τη μεγάλη ιδέα.

Η μεγάλη αυτή ιδέα φυλλορρόησε μετά το 2019.

Η αλήθεια είναι ότι αν δεν υπήρχε ο Παύλος Πολάκης, ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπήρχε εδώ και καιρό. Για τους εντελώς δικούς του λόγους και αυτός, συντήρησε τη «μαχητική» εικόνα του πρώην κυβερνώντος κόμματος, κυρίως μέσα από τα beef του με τον Αδωνι Γεωργιάδη.

Παράλληλα, και όσο το πάλαι ποτέ κόμμα του 37% έπεφτε κάτω από το όριο εισόδου στη Βουλή, επανεμφανίστηκε ο μεσσίας της προοδευτικής Αριστεράς και άρχισε να τάζει. Προς κάθε κατεύθυνση.

Βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησαν να παραιτούνται με ταχύτητα φωτός προκειμένου να πάνε στον Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι να παίζεις μ’ αυτά: οι θέσεις είναι περιορισμένες.

Γιατί δεν κάθισαν στον ΣΥΡΙΖΑ να παλέψουν για την είσοδό τους στη Βουλή και για μια μετεκλογική συνεργασία με την ΕΛ.Α.Σ.;

Διότι η αυτοπροσδιοριζόμενη ως ελληνική προοδευτική Αριστερά απαιτεί συνήθως από όλους να είναι ultra μαχητικοί, αλλά η ίδια θέλει τα πράγματα με τον εύκολο τρόπο. Γι’ αυτό.

Ο Φάμελλος δεν έπεισε κανέναν. Ούτε τους μέσα ούτε τους απ’ έξω.

Κατέληξε να θυμίζει πιο πολύ broker παρά πολιτικό: ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να κουβεντιάζει πώς θα τσιμπήσει κανένα ποσοστό και πώς θα επανεφεύρει το αφήγημα, κουβέντιαζε νύχτα-μέρα αν θα πάει με τον ΕΛ.Α.Σ. ή όχι.

Δεν είναι απαραιτήτως κακή εξέλιξη η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου. Θα επαναφέρει, πιθανότατα, τον ΣΥΡΙΖΑ στις ρίζες του· υπό τον Πολάκη ή κάποιον άλλον συναφή, θα ξαναγίνει ένα περιθωριακό –αλλά υπαρκτό– κόμμα, όπως ήταν και πριν τον Τσίπρα.

Τι θα κάνει στο μέλλον ο ίδιος ο Σωκράτης Φάμελλος;

Θα πάει στου Τσίπρα;

Τον θέλει ο Τσίπρας ή δεν του είναι χρήσιμος;

Μπορούμε να υποθέσουμε πολλά, αλλά…

 

(Παλαιο)-ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Για ένα πουκάμισο λευκό, για έναν Αντώνη

όταν έχει σκέτες μπάμιες χωρίς κοτόπουλο pic.twitter.com/DcELXKUzhQ

— τάσος (@kostasos) July 6, 2026

 Tης ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Είδατε τα βιντεάκια του Αντώνη Σαμαρά στο TikTok; 

Αν όχι, πριν τα δείτε προετοιμαστείτε καταλλήλως: Στον σοσιαλμιντιακό κόσμο του μεσσήνιου πολιτικού, το «μέλλον είναι τόσο λαμπερό που χρειάζεσαι γυαλιά ηλίου», όπως έλεγε ένα τραγούδι στα 80s. Αν όχι το μέλλον, το πουκάμισό του σίγουρα. Οπως και εκείνο του συνομιλητή του και διευθυντή του Γραφείου Τύπου του, Νίκου Τσιούτσια.  

Ο σκηνοθέτης των δύο βίντεο που έχουν δημοσιευθεί φαίνεται σαν να ξέχασε ανοιχτό το διάφραγμα της κάμερας. Τα λευκά πουκάμισα, το λευκό φόντο και οι λευκή κόμη των δύο ώριμων πρωταγωνιστών μπερδεύονται γλυκά στα κοντινά τους πλάνα, φέρνοντας κάτι σε ζαλάδα. Ευτυχώς που υπάρχουν οι υπότιτλοι, σε μαύρο και μπλε (το φωτεινό μπλε, το νεοδημοκρατικό), όχι για να βλέπεις τι λένε, αλλά για να σπάει λίγο ο ασβέστης.  

Τι λένε, όμως;  

Βασικά θάβουν τη Νέα Δημοκρατία. Και πιο βασικά, την οικογένεια Μητσοτάκη. Η επιλογή να ξεκινήσουν με την Ντόρα Μπακογιάννη και την εν πολλοίς ξεχασμένη μάχη μεταξύ εκείνης και του κ. Σαμαρά για την ηγεσία της ΝΔ, διαρρηγνύει κάθε σύνδεση με το μέλλον που λέγαμε πιο πάνω, αλλά δίνει ξεκάθαρα πλέον και το πολιτικό στίγμα του δεύτερου. 

Τα βίντεο αυτά θα μπορούσαν να είναι η αντίστοιχη «Ιθάκη» του Αντώνη Σαμαρά: Αυτοί λένε ότι φταίω, αλλά δεν φταίω εγώ, φταίνε αυτοί· εγώ όλα καλά τα έκανα.  

Στο πρώτο βίντεο, αυτό με την Ντόρα Μπακογιάννη, ο Σαμαράς την κατηγορεί ότι δεν ξεπέρασε ποτέ την ήττα της στις εσωκομματικές εκλογές. Η αίσθηση που αποκομίζει κανείς, όμως, από την κριτική του προς την ηγεσία της ΝΔ και το κόμμα συνολικότερα είναι ότι, τελικά, ο ίδιος έχει απωθημένα. Με βασικότερο ότι πιστεύει πως θα έπρεπε να βρίσκεται εκείνος στη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη. 

 Φευ, δεν είναι και δεν πρόκειται να είναι. 

Ο Αλέξης Τσίπρας, όταν είδε τα σκούρα εγκατέλειψε εντελώς τον ΣΥΡΙΖΑ και περίμενε υπομονετικά τη διάλυσή του (που και ο ίδιος προκάλεσε) πριν τον απορροφήσει στο προσωποπαγές του κόμμα. 

Ο Αντώνης Σαμαράς, από την πλευρά του, προσδοκά να δώσει ένα ικανό χτύπημα στη ΝΔ, ώστε να επισπεύσει αυτό που ο ίδιος βλέπει ως κατάρρευση του Μητσοτάκη. Δεν θέλει να διαλύσει τη ΝΔ, τον Μητσοτάκη θέλει να ρίξει, ώστε να επιστρέψει ο ίδιος ως σωτήρας της «μεγάλης συντηρητικής παράταξης». 

 Αυτό που του διαφεύγει -ή δεν του διαφεύγει, αλλά η εμπάθειά του δεν του επιτρέπει να δει- είναι ότι ο δρόμος για να επιτύχει το σκοπό του περνάει μέσα από τη φθορά του κόμματος για το οποίο δεν σταματάει να μιλάει. Εάν του αποδοθεί ευθύνη για ενδεχόμενη εκλογική αποτυχία της ΝΔ, ελάχιστοι θα το ερμηνεύσουν ως κίνηση για το καλό της παράταξης. Κι αν η παράταξη χάσει την κυβέρνηση εξ αιτίας του, πολύ δύσκολα θα επαναληφθεί το 2004 και ακόμη περισσότερο το 2009.  

Τότε η ΝΔ τον συγχώρησε. Ηταν και 59 ετών. Σήμερα είναι 75. 

Με τα βίντεό του, ο Αντώνης Σαμαράς αυτοπαγιδεύεται ακόμη περισσότερο σε μια σταυροφορία εναντίον του συστήματος Μητσοτάκη. Δεν λέει σε κανένα σημείο «η χώρα θα ήταν καλύτερη εάν…». Λέει «η ΝΔ θα ήταν σε καλύτερη θέση εάν…». 

Αρα; 

Αρα, ας ρίξουμε τη Νέα Δημοκρατία, ώστε να πέσει ο Μητσοτάκης και να ξαναστήσουμε ένα σύστημα, με στόχο τις εκλογές του 2030 και βάλε. 

Είναι ξεκάθαρα μια τακτική φθοράς. Η οποία πιάνει σε ορισμένους, αλλά όχι στους πολλούς. 

Υπάρχουν στην ουρά πολλοί που θέλουν να ρίξουν τον Μητσοτάκη, αλλά οι πιο έξυπνοι από αυτούς ξέρουν πλέον ότι ο κόσμος δεν θέλει αρνητικά πρόσημα· θέλει προτάσεις και λύσεις. Κι όσοι βλέπουν, για τους δικούς τους λόγους, αυτές τις λύσεις στη σημερινή κυβέρνηση, ενδέχεται να συσπειρωθούν ακόμη περισσότερο μπροστά στην απειλή. 

Ο Αντώνης Σαμαράς εκσυγχρονίστηκε ως προς τα μέσα που χρησιμοποιεί, αλλά στην ουσία της πολιτικής και της τακτικής του παραμένει ολόιδιος σε όλη του την πολιτική καριέρα. 

Το λευκό πουκάμισο του πάει. Το πρόβλημα είναι ότι...

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Να προσέχεις ποιους κάνεις υπουργούς

Αυτος εδώ ηταν υπουργός αυτουνού εκεί.Και κυβέρνησαν χώρα σ'αυτό το ηλιακό σύστημα επι 4 συναπτά έτη......Και η χώρα αυτή επιβίωσε.
Κι ύστερα μου λες ότι δεν υπάρχει θεός..... pic.twitter.com/dN6hrcEVND

— Φρέδος Εσπρέσσος (@voukelarios) March 13, 2026

 Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Τον Παναγιώτη Λαφαζάνη μπορείς να τον εξετάσεις από δύο πλευρές.  

Σύμφωνα με τη μία, η πολιτική του δύναμη είναι αμελητέα έως ανύπαρκτη. 

Σύμφωνα με την άλλη, υπήρξε υπουργός. 

Βλέποντάς τον να συμμετέχει στην αντιπολεμική συγκέντρωση της 12ης Μαρτίου κρατώντας μια μεγάλη φωτογραφία του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, προσπαθείς να θυμάσαι μόνο το πρώτο.  

Το δεύτερο, όμως, παραμένει πραγματικότητα.  

Εξίσου θα ήθελαν να ξεχάσουν ότι αποτέλεσε μέλος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και οι περισσότεροι ψηφοφόροι του κόμματος. Των οποίων οι αντιδράσεις κινήθηκαν κυρίως σε δύο άξονες.  

Ο πρώτος είναι ότι ο Λαφαζάνης περίπου τα έχει χαμένα 

και 

ο δεύτερος ότι «εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσείς ασχολείστε με τον Λαφαζάνη». 

Βολικό, αλλά κάπως παραπλανητικό: Με τον Λαφαζάνη βασικά ασχολήθηκαν όσοι θέλουν να κρατήσουν αποστάσεις, τα προσχήματα και τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια αυτού που έχει απομείνει από την πρώην κυβερνώσα Αριστερά. Κανείς άλλος. 

Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι: Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ούτε χαμένα τα έχει, ούτε τίποτε. Αντιθέτως, είναι πολύ συνεπής και τίμιος. 

Το αξιοπερίεργο θα ήταν να μην πάρει αυτή τη θέση. 

Δεν ξέφυγε από τη στάση που είχε πάντα απέναντι στα πράγματα. Με την ίδια ζέση τάχθηκε και υπέρ του Πούτιν και προσπαθούσε να οδηγήσει την Ελλάδα στην αγκαλιά της Ρωσίας. Επειδή πίστευε, αυθεντικά, ότι το ξανθό γένος θα έκοβε ρούβλια και θα μας έσωζε.  

Σε πολλούς από εμάς όλα αυτά μπορεί να φαίνονται κάπως παράδοξα: Πώς μπορείς να είσαι ταυτόχρονα αριστερός και να υποστηρίζεις, προσωπολατρικά τους πιο αιμοσταγείς και αυταρχικούς ηγέτες του πλανήτη;  

Να που μπορείς. Οταν μια πλευρά της ιδεολογίας σου –εν προκειμένω ο αντιδυτικισμός– επικρατεί όλων των άλλων, αυτού του είδους οι συγχίσεις είναι επόμενες. Δεν είναι εκεί το θέμα, όμως. 

Το θέμα είναι ότι ο Λαφαζάνης δεν παραπλάνησε ποτέ κανέναν. Δεν παρίστανε τον μετριοπαθή αριστερό, δηλαδή, και ξαφνικά ένα πρωί έγινε ταλιμπάν. Ακριβώς αυτός ήταν από την εποχή που έφυγε από το ΚΚΕ, το 1991, και πήγε στον τότε ΣΥΝ, αργότερα ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν μέρος των τάσεων που συνευρέθησαν σε αυτό το κόμμα και οι οποίες κάποια στιγμή κλήθηκαν να γίνουν ένα και να κυβερνήσουν αυτή την ταλαίπωρη χώρα. Και μάλιστα να την κυβερνήσουν με ένα πρόγραμμα όχι ιδιαίτερα ριζοσπαστικό για κανενός τα δεδομένα, πολλώ δε μάλλον για τα δεδομένα ανθρώπων σαν τον Λαφαζάνη. Γι’ αυτό και έφυγε λίγο μετά την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου και έφτιαξε τη ΛΑΕ, μια παράταξη που αυτοπροσδιορίζεται ως «ριζοσπαστικό, αντιμνημονιακό, αριστερό μέτωπο, που υποστηρίζει την έκδοση εθνικού νομίσματος». Αυτά που υποστήριζε πάντα, δηλαδή. 

Ο Αλέξης Τσίπρας, όταν τον έκανε υπουργό, τα ήξερε αυτά. Κάθε πρωθυπουργός που υπουργοποιεί ανθρώπους με ξεκάθαρες ιδεολογικές τοποθετήσεις ξέρει τι κάνει, δεν τον πιάνουν στον ύπνο.  

Ο Λαφαζάνης είχε τη χρησιμότητά του για την πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, και η χρησιμότητα αυτή ήταν διπλή: της έδωσε ψηφοφόρους και της έδωσε ριζοσπαστική επίφαση.  

Μετά τελείωσαν οι επιφάσεις. 

Είναι πράγματι ντροπιαστικό να βλέπεις ένα πρώην κυβερνητικό στέλεχος να διαδηλώνει με τη φωτογραφία του Χαμενεΐ. Είναι διπλά ντροπιαστικό όταν αυτό το στέλεχος υποτίθεται ότι ανήκει στην Αριστερά. 

Οχι, δεν είναι ίδια η περίπτωση του Πάνου Καμμένου. Εκείνος ήταν επίσης ξεκάθαρο τι πρέσβευε, δεν τον πήρε στην κυβέρνηση ο Τσίπρας για Ρόζα Λούξεμπουργκ. Για πολύ δεξιό τον πήρε, θεωρώντας τον λύση ανάγκης. Που δεν ήταν, όμως άλλη κουβέντα αυτή. Τον Λαφαζάνη τον έκανε υπουργό ως «σύντροφο», γνωρίζοντας και τις ακραίες απόψεις του, και ότι ήθελε να πάμε στη δραχμή, και τη στήριξή του στον Πούτιν, και τα πάντα. 

Το μεγάλο ρίσκο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι οι «λύσεις ανάγκης», ή οι συγκυριακές επιλογές αυτού του είδους, μπορεί να σε χαρακτηρίσουν ανεπανόρθωτα. Το παθαίνει σε έναν βαθμό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τις συχνά ακραίες ρητορικές του Θάνου Πλεύρη, ας πούμε. Και άλλων. Συσπειρώνουν ένα κοινό αλλά απομακρύνουν ένα άλλο· τα άκρα πάντα αποξενώνουν τους μετριοπαθείς. Τέλος πάντων, τα κόμματα ζυγίζουν τις επιλογές τους, εμάς δεν μας πέφτει λόγος, αυτά τα πράγματα κρίνονται στο «ταμείο». 

Το ταμείο του ΣΥΡΙΖΑ το βλέπουμε όλοι. 

Δεν ήταν ο Λαφαζάνης που το έριξε έξω, όμως όταν ξεκινάς με Λαφαζάνηδες, μοιραία κάποια στιγμή θα το πληρώσεις.  

Διότι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο «δεμένος γάιδαρος» της κυβέρνησης

Και συνεχίζετε να νομίζετε μερικοί ότι αν μας γυρίσει το μάτι δεν θα τα κάνουμε πουτάνα όλα...
OK παιδιά συνεχίστε ..
Συνεχίστε συνεχίστε... pic.twitter.com/c8SXTiDANB

— Mr President (@Mrpresidentgr) January 22, 2026

Σε περιμένω να ερθεις και πάλι.
Μαζί να φτιάξουμε μια Ελλάδα μεγάλη.
Μαζί να γράψουμε λαμπρή ιστορία.
Ζήτω η Ελλάδα.
Ζήτω η θρησκεία.
Ζήτω η Νεα Δημοκρατία.

Ακολουθεί ο εθνικός ύμνος…. #κεφαλογιαννη pic.twitter.com/J2Jl1Z4wgJ

— Assos Koupa (@koupa_assos) January 22, 2026

 Tης ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Τα τελευταία δύο χρόνια, στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι εξαιρετικά παράδοξο: Αντί να ασχολούμαστε με τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, την πολιτική παράσταση κλέβει η αντιπολίτευση. Για την ακρίβεια, η απουσία ουσιαστικής αντιπολίτευσης και η μετατροπή των κομμάτων της -υπαρκτών και υπό δημιουργία, αριστερών και δεξιών, εξίσου- σε μια ατελείωτη σαπουνόπερα.  

Το εκλογικό σώμα, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτό, παρακολουθεί άναυδο τα αριστερά κόμματα να διασπώνται και να σκοτώνονται μεταξύ τους, τα πολύ δεξιά κόμματα να διαγκωνίζονται για ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι της πίτας και τους «εν αναμονή» πολιτικούς αρχηγούς να γράφουν βιβλία, να δίνουν παράξενες συνεντεύξεις και να πρωταγωνιστούν σε δημοσκοπήσεις χωρίς να έχουν καν πολιτικούς σχηματισμούς. 

Πολύ ωραία όλα αυτά, και συχνά διασκεδαστικά: Η Καρυστιανού με τη «δραχμίστρια» σύμβουλο, ο Τσίπρας με την «Ιθάκη» του, τα σαράντα παλικάρια της Κεντροαριστεράς και η «απειλή» Σαμαρά πάνω από Βελόπουλο και Λατινοπούλου. Μόνο που δεν μας κυβερνούν όλοι αυτοί και, όπως το πάνε, δεν θα κυβερνήσουν και ποτέ. 

Μας κυβερνά η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία παραμένει σχετικά ακλόνητη -και πρώτη- στις δημοσκοπήσεις. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και τα στελέχη του, όμως, δεν φαίνεται να αναρωτιούνται ποτέ αν αυτή η ακλόνητη πρωτιά προέρχεται από το γεγονός ότι όντως ο κόσμος τους προτιμά, ή από το «ΤΙΝΑ» στο οποίο τον έχει βάλει η αντιπολίτευση. «ΤΙΝΑ» σημαίνει «There Is No Alternative – Δεν Υπάρχει Εναλλακτική».  

Η περίπτωση της τροπολογίας με την οποία εξυπηρετήθηκε (για να το πούμε ευγενικά) η Ολγα Κεφαλογιάννη και ο -πολύ πρόχειρος, έως αδιάφορος- τρόπος με τον οποίον επιχειρήθηκε να μπαλωθεί, δείχνουν ότι η κυβέρνηση θεωρεί το γάιδαρο πολύ καλά δεμένο, ταϊσμένο και ήσυχο· όταν παίζεις μπάλα μόνος σου, εξάλλου, ποιος θα σου βάλει γκολ;  

Ο εαυτός σου είναι η απάντηση. 

Δεν υπάρχει χειρότερο σύμπτωμα στην Δημοκρατία από τον έμμεσο καθεστωτισμό, είτε αυτός προέρχεται από «τεμπελιά», είτε από ξεκάθαρη αδιαφορία. Ο καθεστωτισμός υπονοεί ότι δεν είσαι υπόλογος σε κανέναν.  

Στη Δημοκρατία, όμως, οι κυβερνήσεις είναι υπόλογες πρωτίστως στους λαούς τους και δευτερευόντως στην όποια αντιπολίτευση.  

Οσο ο δημοσκοπικός δείκτης της ΝΔ παραμένει κολλημένος πέριξ του 30%, τα φαινόμενα αυξάνονται και γίνονται όλο και πιο ξεδιάντροπα. 

Ο μοναδικός βουλευτής της ΝΔ ο οποίος απομακρύνθηκε συνοπτικά ήταν ο Αντώνης Σαμαράς, επειδή αμφισβήτησε εσωκομματικά τον Πρωθυπουργό. Αλλοι, που κάνουν απρέπειες και υποπίπτουν σε ολισθήματα κάθε είδους, παραμένουν αλώβητοι, ή τιμωρούνται για λίγο, βλέπε υπόθεση Αυγενάκη.  

Κι έτσι, η απροσεξία συνεχίζεται, η αλαζονεία μεγαλώνει, τα αυτογκόλ διαδέχονται το ένα το άλλο και η εικόνα γίνεται όλο και χειρότερη. Τόσο για την ίδια την κυβέρνηση όσο και για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που δεν φαίνεται σε θέση να ελέγξει την κατάσταση. 

Το δικό μας θέμα, όμως, δεν είναι ούτε η σωτηρία, ούτε η εικόνα της κυβέρνησης, αυτά είναι δικό της πρόβλημα. Το δικό μας θέμα είναι το πώς κυβερνιέται η χώρα. 

Θα πει κανείς, εδώ γίνονται σημεία και τέρατα, η συνεπιμέλεια της Κεφαλογιάννη μάς πείραξε;  

Οχι. Μας πείραξε το γεγονός ότι διάφοροι σε αυτήν την κυβέρνηση συνέπραξαν ώστε να μετατραπεί το νομοθετικό σώμα της χώρας και η κοινοβουλευτική διαδικασία σε προσωπικό service μιας υπουργού.  

Κι αυτό θα έπρεπε να μας πειράζει όποιος κι αν κυβερνούσε. Είναι θεσμικό το θέμα, δεν είναι προσωπικό. 

Μας πείραξε, επίσης, το γεγονός ότι διάφοροι μέσα στην κυβέρνηση συμπεριφέρονται σαν να κυβερνούν ελέω θεού και όχι ελέω ημών των ιδίων. Γι αυτό δεν ενδιαφέρονται ούτε για την ουσία, αλλά ούτε και για τις εντυπώσεις των πράξεών τους και των λεχθέντων τους. 

Θα έπρεπε, όμως, να θυμούνται -που και που, έστω- τη ρήση του...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRANDισμένα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αυτό δεν είναι rebranding, είναι αυτανάφλεξη του Ζήκου

Μπα, πάντα μαλάκας ήσουν. pic.twitter.com/0m7xm2lwAR

— Mr President (@Mrpresidentgr) November 6, 2025

τρέχει ο σοσιαλισμός να ξεφύγει, μην τον πιάσει ο Τσίπρας 😂 pic.twitter.com/aHAz24dnfV

— Tryfon (@Nogate_T) November 10, 2025

 Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Τον Ιανουάριο του 2015, 2.246.064 άνθρωποι ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Ηταν το 36,34% των ψηφισάντων. 

Αρκετοί από αυτούς ήταν «αγανακτισμένοι». Αλλοι ήταν θυμωμένοι. Κάποιοι πίστεψαν ότι θα έσκιζε τα μνημόνια. Υπήρχαν όμως ανάμεσά τους και αρκετοί που θεώρησαν ότι ψήφιζαν για σοσιαλισμό. Με την καλή έννοια, την ευρωπαϊκή· κάτι σαν τη σοσιαλδημοκρατία του Ανδρέα, στο πιο φρέσκο και δυναμικό. Μια χαρά είναι ο σοσιαλισμός, μια χαρά ήταν και ο Αλέξης, εντάξει, δεν τα πίστευες και όλα όσα έλεγε, αλλά και τα μισά αρκούσαν. 

 Δέκα χρόνια και μερικούς μήνες αργότερα ο Αλέξης Τσίπρας ήρθε και μας είπε στα μούτρα ότι ήμασταν βλαμμένοι, για να μην πω κάτι άλλο, χειρότερο. Που κανονικά πρέπει να το πω.  

Στατιστικά μιλώντας, κάποιοι από εσάς που μας διαβάζετε τον είχατε ψηφίσει τότε. Δεν αισθάνεστε από χθες βλαμμένοι, ή αυτό το κάτι άλλο, το χειρότερο; 

Διότι τελικά, όπως μας εξήγησε ο κ. Τσίπρας, ο σοσιαλισμός «είναι κάτι σαν τον ορίζοντα και την Ιθάκη, που όσο το πλησιάζεις απομακρύνεται»· άρα δεν υπάρχει.  

Εβαλε δηλαδή το 2015 πάνω από δύο εκατομμύρια ανθρώπους να ψηφίσουν κάτι ανύπαρκτο. Μια ουτοπία. Ενα ψέμα. Και εκείνοι το έκαναν. 

Και καλά, πες ο ίδιος μεγάλωσε, ωρίμασε ή δεν ξέρω τι έκανε και το κατάλαβε. Ή απλώς κατάλαβε ότι δεν περνάει πια το αφήγημα και το γύρισε στον «δημοκρατικό καπιταλισμό», που θα κάνει πιο πολύ γκελ με τους κάθε λογής «σπόνσορες». Πώς έρχεσαι, όμως, έτσι ψύχραιμα και χαλαρά και ακυρώνεις όλο αυτό πάνω στο οποίο βασίστηκε όχι μόνο το κόμμα που σε ανέδειξε, αλλά και η διακυβέρνησή σου; 

Αυτό δεν είναι rebranding, είναι αυτανάφλεξη. 

Και χωρίς καν να ψελίσεις ένα «συγγνώμη». 

Που τι συγγνώμη να ζητήσεις κιόλας όταν έχεις σύρει μια χώρα πίσω από κάτι που δεν πιστεύεις καν ο ίδιος; 

Οταν βάζεις έναν λαό σε μια τέτοια περιπέτεια και, όπως ο ίδιος παραδέχεσαι, το όραμα που του πούλησες τότε ήταν μια χίμαιρα; 

Πέραν του ότι αυτό που είπε είναι μια τεράστια ανοησία και δεν στηρίζεται πουθενά αλλού παρά μόνο στη δική του άποψη και στη δική του ήττα, ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί τώρα να μεταθέσει την ήττα αυτή σε μια μεταφυσικού τύπου εξήγηση: «Φταίει ο σοσιαλισμός που είναι άπιαστος σαν τον ορίζοντα, όχι εμείς που τα κάναμε μαντάρα». 

Μέχρι τις 6 Οκτωβρίου του τρέχοντος έτους, δε, ήταν βουλευτής ενός κόμματος που συνεχίζει να ευαγγελίζεται τον σοσιαλισμό ως βασική ιδεολογική του αρχή.  

Τι τους έλεγε, άραγε, εκεί μέσα όλα αυτά τα χρόνια όταν κουβέντιαζαν πολιτικές; Κοιτούσε μελαγχολικά τον ορίζοντα και τους απήγγελλε Καβάφη; Ή έκρυβε τον Μίλτον Φρίντμαν μέσα στην «Αυγή» και διάβαζε κρυφά κάτω από το έδρανο;  

Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να ξέραμε τι σκέφτεται για όλα αυτά ο Σωκράτης Φάμελλος, που προ ημερών ήθελε να πάει τον ΣΥΡΙΖΑ πακέτο στον Αλέξη Τσίπρα, αλλά και άλλοι «σύντροφοί» του. Εάν θα κάνουν «γαργάρα» τον ποιητικό οίστρο του τέως ηγέτη τους –και τις μπούρδες που του γράφουν οι επικοινωνιολόγοι του– όταν θα τους καλέσει να φτιάξουν κόμμα και να ζητήσουν εκ νέου από τον ελληνικό λαό να τους εμπιστευθεί. 

Τι θα του πουν; 

 «Αλέξη μου, είσαι σίγουρος ότι αυτή τη φορά το ‘χουμε με τη σωστή ιδεολογία, ή θα μας λες πάλι ποιήματα σε λίγα χρόνια»; 

Η όποια Αριστερά δεχθεί να συμπλεύσει με τέτοιες ιδεολογικές αλχημείες και ακροβασίες και να υποκύψει σε τέτοια αυτοακύρωση είναι άξια της μοίρας της.  

Καλύτερα να διαλυθεί, να πάνε στα σπίτια τους. Να αποδείξουν τουλάχιστον ότι αυτοί είχαν πράγματι ένα όραμα και δεν παρασύρθηκαν απλώς από έναν νεανικό ενθουσιασμό. 

 Το σκέφτεσαι και είναι να τραβάς τα μαλλιά σου: ο άνθρωπος που παρ’ ολίγον να μας φέρει σε ρήξη με το σύμπαν όλο, απλώς περνούσε ιδεολογική εφηβεία. 

Και εμείς...

 

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ και ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΗ ΣΚΑΤΟΨΥΧΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Ο Σαββόπουλος και η εχθροπάθεια της Αριστεράς

Ανθρωπάκια, τον δικαιώσατε άλλη μια φορά "Κωλοέλληνες" pic.twitter.com/SIOEG0iyQT

— smartass 🇺🇦🇮🇱 (@smartassPePa1) October 25, 2025

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Στις 25 Οκτωβρίου 2025 η ελληνική Κεντροαριστερά – Αριστερά προέβη σε ακόμη μια πράξη αυτοχειρίας. Η εικόνα με τις άδειες καρέκλες των πολιτικών της αρχηγών στην κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου είναι η απεικόνιση αυτής της πράξης. Δικαίωσε όσους «μάχονται» τις τελευταίες ημέρες στα σόσιαλ, προσπαθώντας να αποδείξουν ότι ο Σαββόπουλος δεν ήταν ένας «προδότης» και ένας «απεχθής δεξιός», αλλά κυρίως δικαίωσε όσους βλέπουν τα τελευταία χρόνια την Κεντροαριστερά- Αριστερά να μεταβάλλεται από δύναμη ελπίδας σε εστία εχθροπάθειας. 

Ο Σαββόπουλος δεν είναι το βασικό μας θέμα εδώ· είναι απλώς η αφορμή. Και η «επισημοποίηση» εκ μέρους της ηγεσίας κυρίως της της Συριζαϊκής Αριστεράς μιας λογικής που διαχέεται εδώ καιρό στην κοινωνία: Πολύ μεγάλο μέρος της Αριστεράς αυτής το φωνάζει συνεχώς, ίσως όχι στην καθημερινότητα, όπου αναγκαστικά συναγελάζεται με τον «εχθρό», αλλά στα σόσιαλ, στο ευκολάκι δηλαδή. 

Εκεί, το 41% του ελληνικού λαού αποκαλούνται «γίδια», «μιάσματα», «φασίστες», «κυρ-Παντελήδες», «συνένοχοι», κ.λπ. Αυτός που από το 38% έπεσε στο 5% βλέπει παντού εχθρούς, συνωμοσίες και δωσίλογους. Δεν βλέπει καμία δική του ευθύνη. Και δεν βλέπει άλλον τρόπο να κερδίσει ξανά τον κόσμο, εκτός από το να ταμπουρώνεται στη φαντασιωσική υπεροχή του και να βαράει τυφλά όλους τους «απ’ έξω».  

Οποιος δεν είναι μαζί μας, λοιπόν, δεν είναι απλώς εναντίον μας, αλλά είναι, εντελώς σταλινικά, ένας εχθρός που πρέπει να εξολοθρευτεί. Η ιδεολογική αντιπαράθεση έπαψε να είναι τέτοια και διεξάγεται πλέον με όρους χουλιγκανισμού: δεν κουβεντιάζουμε με τους «άλλους», δεν προσπαθούμε πια να τους πείσουμε, απλώς τους πετάμε πέτρες. 

Θα περίμενε κανείς οι ηγεσίες των κομμάτων του λεγόμενου προοδευτικού χώρου να συμπεριφερθούν ως τέτοιες· και ως ηγεσίες και ως προοδευτικές. Να δώσουν ένα παράδειγμα για το πώς διεξάγεται ο αγώνας, και όχι να ανεβούν στις κερκίδες των φανατικών. Αντ’ αυτού επέλεξαν με την ηχηρή απουσία τους από την κηδεία του Σαββόπουλου να ενισχύσουν την εχθροπάθεια αυτή.  

Ο Σαββόπουλος δεν ήταν «δικός μας», άρα τον αγνοούμε και μαζί του αγνοούμε το γεγονός ότι υπήρξε πολιτιστικό κεφάλαιο για τη χώρα.  

Δεν μας αφορούν τα πολιτιστικά κεφάλαια, δεν μας αφορά κανένα κεφάλαιο. Μας αφορά μόνο ο ιδεολογικός πόλεμος, που τον χάσαμε κατά κράτος στο πεδίο και τώρα τον μετατρέπουμε σε αντάρτικο.  

Ως επικεφαλής κομμάτων που υποτίθεται ότι πρεσβεύουν την ενότητα της κοινωνίας, δεν αυτοαναιρούμαστε απλώς, αλλά κατεδαφίζουμε όλο το οικοδόμημα πάνω στο οποίο είναι στημένη η πολιτική μας ύπαρξη. Είναι τεράστια παραδοχή μιας πολυεπίπεδης ήττας όλο αυτό. 

Κάποια στιγμή ο Σωκράτης Φάμελος, ο Αλέξης Χαρίτσης και, κυρίως αυτός, ο Νίκος Ανδρουλάκης, θα διεκδικήσουν την ψήφο του ελληνικού λαού. 

Οχι των «οπαδών» της ομάδας τους μόνο, αλλά όλου του λαού. Και εκείνων που άκουγαν Σαββόπουλο και εκείνων που δεν άκουγαν. 

 Ιδιαίτερα ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος προβάλλεται ως ένας ηγέτης του ευρύτερου «κεντροαριστερού» χώρου και προσδοκά πολύ στις ψήφους και όσων ψήφισαν τη ΝΔ.  

Πώς θα το κάνουν αυτό; 

Με το να τους εχθρεύονται και να τους απαξιώνουν ανοιχτά; 

Παράξενη λογική. Οταν θα οδηγήσει σε ακόμη μια βαριά ήττα, ίσως την ξανασκεφτούν, αλλά τότε θα είναι αργά. 

Τι έμειναν να συμβολίζουν οι άδειες καρέκλες της πολιτικής ηγεσίας της Κεντροαριστεράς- Αριστεράς στην κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου; 

Το κενό του αφηγήματος. Την απουσία της πειθούς. Το οριστικό διαζύγιο από την ευρύτερη κοινωνία. Η οποία χρειάζεται πιο πολύ από ποτέ την προοδευτική εναλλακτική, και αυτή της γυρίζει με ναρκισσισμό και εγωπάθεια την πλάτη.  

Μια κοινωνία που έχει περάσει τα πάνδεινα και στέκεται φοβισμένη απέναντι σε όσα θα περάσει ακόμη. Κι εσύ, αντί να προσπαθήσεις να την πάρεις με το μέρος σου, την εχθρεύεσαι που δεν σε προτίμησε και τη σπρώχνεις εκεί ακριβώς που δεν θέλεις να πάει.  

Οταν, πριν από τις εκλογές, η ηγεσία της Κεντροαριστεράς- Αριστεράς θα μιλήσει για ενότητα και θα ανοίξει τη «φιλόξενη αγκαλιά» της, η κοινωνία αυτή, σαν τη φοιτητριούλα του Σαββόπουλου –μεγαλωμένη όμως πια– θα...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Κασσελάκης στο Καπιτώλιο

Πατέρας Κασσελάκη:
Ο Στέφανος δεν είναι εξερχόμενος, είναι ανερχόμενος.
Συμφωνούμε 🤣#ΣΥΡΙΖΑ pic.twitter.com/8XibC6rMrv

— George Lee (@Harhalas) September 11, 2024

 

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Ακόμη κι αν είχε δώσει κάποιος πριν από έναν χρόνο ένα αναλυτικό εγχειρίδιο στον Στέφανο Κασσελάκη για όλα όσα δεν έπρεπε να κάνει, δύσκολα θα το ακολουθούσε τόσο πιστά.

Η καταπληκτική του ανάρτηση, το βράδυ της Πέμπτης –κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ–, στην οποία μιλάει για «απίστευτες προβοκάτσιες» και «εκτροπή» και καλεί «τους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ να μη διοργανώνουν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας», είναι μνημείο τραμπισμού.

Ο ίδιος ο Τραμπ θα μπορούσε να μάθει πολλά από τον νεαρό κ. Κασσελάκη. Στην ίδια ανάρτηση, παρεμπιπτόντως, διαμαρτύρεται ότι «μέχρι δήθεν υποστηρικτή μου με καπέλο του Τραμπ επιστράτευσαν!», αναφερόμενος προφανώς στα αστεία memes που κυκλοφόρησαν στα σόσιαλ και δείχνουν έναν από εκείνους τους γραφικούς τύπους με τις προβιές που είχαν εισβάλει τον Ιανουάριο του 2021 στο Καπιτώλιο, και με τη λεζάντα «Κουμουνδούρου τώρα». Ο Στέφανος Κασσελάκης έχασε και το χιούμορ του μαζί με την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ και μπήκε, όπως φαίνεται, ολόκληρος πλέον στον ρόλο του θύματος, του πραξικοπηματικά εκδιωχθέντος ηγέτη, ενός ανθρώπου που τον πολεμάει λυσσαλέα το σύστημα, αλλά ο λαός τον στηρίζει.

Ο «λαός», στο μεταξύ, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, δεν φτάνει καν το 10%, ενώ από αυτό μετά βίας ένα 18% τον θέλει για πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι δε «συγκεντρώσεις» τις οποίες παρενέβη δημόσια για να αποτρέψει, είναι καμιά 20αριά τρελαμένοι που μαζεύτηκαν έξω από την Κουμουνδούρου και έβριζαν χυδαία –of all people– τον Αλέκο Φλαμπουράρη. Είναι, σε αναλογία, οι ίδιοι που κάνουν τζέρτζελο στα σόσιαλ, ανεβάζοντας 70 αναρτήσεις την ημέρα, με τις οποίες αναλύουν το καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τελευταίας άνω τελείας, αναζητώντας σε αυτό τα κρυφά νοήματα που δεν υπάρχουν. Βοηθάνε σε αυτό και κάποιοι νομικοί και συνταγματολόγοι, οι οποίοι άλλη δουλειά δεν έχουν κι αυτοί από το να κάθονται να κάνουν αναλύσεις λες και κρέμεται η ζωή μας από το τι προβλέπει το καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Οσο τα κομματικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, το ένα μετά το άλλο, επικυρώνουν την έκπτωση του κ. Κασσελάκη από το αξίωμα το οποίο δεν κατάφερε να κρατήσει ούτε για έναν χρόνο, αυτός συνεχίζει να ζει τον προσωπικό μύθο του, ο οποίος ακολουθεί μια πολύ συγκεκριμένη και γνώριμη πορεία και πλέον έχει φτάσει στο στάδιο της αυτοθυματοποίησης και του εντελώς φαντασιωσικού ηρωισμού.

Ο ίδιος πιθανώς φαντάζεται ότι έτσι όπως είναι κρυμμένος στο καταφύγιό του στις Σπέτσες (και πίνει άπερολ δίπλα στη σηπτική δεξαμενή του), εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια άνθρωποι είναι έτοιμοι με ένα νεύμα του να βγουν στους δρόμους και να κάνουν επανάσταση στο όνομά του. Οτι είναι τόσο αγανακτισμένοι, που θα κάψουν το Σύνταγμα ή θα μπουκάρουν στη Βουλή για να αποκαταστήσουν τη νομιμότητα και να τον φέρουν πίσω στους ώμους τους ως θριαμβευτή. Οτι ο ίδιος έχει ιερό χρέος απέναντι στην Ιστορία να τους συγκρατήσει, για χάρη της ομαλότητας.

Ο,τι θέλει καθένας φαντάζεται σε αυτή τη ζωή. Στο μεταξύ, αν δεν έχεις κάνει το λάθος να διαβάσεις μερικές αναρτήσεις οπαδών του και άρα ο αλγόριθμος να σου τους βγάζει συνέχεια μπροστά σου, χαμπάρι δεν θα είχες πάρει τι γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ, διότι βασικά κανείς πλέον δεν ασχολείται με τον ΣΥΡΙΖΑ, πλην των ελαχίστων που ξέρουν ότι αν φύγει ο Κασσελάκης, θα φύγουν κι αυτοί μαζί του.

Ολοι αυτοί, δε, είναι πρώην φανατικοί του Τσίπρα, αλλά μετά έβριζαν τον Τσίπρα διότι ο Κασσελάκης είπε ότι ο Τσίπρας τον υπονομεύει και μετά ήταν φανατικοί του Πολάκη, αλλά μετά έβριζαν τον Πολάκη διότι πήγε εναντίον του Κασσελάκη και τώρα είναι φανατικοί του Κασσελάκη και μετά ποιος ξέρει ποιανού φανατικοί θα είναι –και τελικά ποιος νοιάζεται κιόλας;

Σε τελική ανάλυση, εάν ο Κασσελάκης είχε…

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Κι αν πατήσω ένα καρφί?

Στα άκρα η κατάσταση στο ΕΣΥ: Καλούν πλέον και ηθοποιούς που έχουν υποδυθεί γιατρούς https://t.co/oXRVdGTyZo

— Το Κουλούρι (@to_koulouri) July 23, 2024

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Πρόσφατα έμαθα για ένα περιστατικό (από τον ίδιον τον παθόντα), που μου φάνηκε εντελώς τρελό και έγραψα γι αυτό στο facebook.

Ενας παραθεριστής, στη νότια Μεσσηνία, κάηκε σε μια εξάτμιση και πήγε στο Κέντρο Υγείας της Πύλου. Του έδωσαν τις πρώτες βοήθειες και του είπαν να κάνει αντιτετανικό ορό, τον οποίο δεν έχει το ίδιο το ΚΥ και άρα έπρεπε να βρει σε φαρμακείο. Με τα πολλά, ο άνθρωπος, ώρες αργότερα, κατέληξε στην Καλαμάτα, 70 χλμ. από το σημείο όπου έκανε διακοπές, διότι σε όλες τις πολεις και τα χωριά στα νότια του νομού, δεν υπήρχε αντιτετανικός ούτε για δείγμα. Ευτυχώς, εκεί βρήκε. Θα μπορούσε και να μην βρει και να πάει στην Αθήνα. Και μετά, αν δεν έβρισκε κι εκεί, στο Οσλο, που στα δίνουν τα φάρμακα στα νοσοκομεία.

Στην ανάρτησή μου εξέφρασα την έκπληξή μου που σε έναν νομό από τους πιο τουριστικούς στην Ελλάδα και εν μέσω της σεζόν, το ΚΥ Πύλου δεν έχει αντιτετανικό ορό. Οι αναγνώστες με ενημέρωσαν ότι τα ΚΥ και τα δημόσια νοσοκομεία δεν παρέχουν έτσι κι αλλιώς αντιτετανικό, απλώς τον συνταγογραφούν. Κάποιοι το είπαν σαν κάτι πολύ φυσιολογικό, κάποιοι άλλοι όχι και τόσο.

«Εχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να έχουμε ελλείψεις, που πλέον ακόμη και τα απολύτως βασικά να λείπουν, μας φαίνεται νορμάλ», μου έγραψε κάποιος. Κάποιος άλλος θεωρεί ότι πράγματι οι δημόσιες δομές δεν «πρέπει να επιβαρύνονται με φάρμακα που δεν είναι απαραίτητα» και μου θύμισε τις εποχές που ήμασταν παιδιά και οι γονείς μας ενίοτε έπαιρναν και αντιτετανικό και τον έβαζαν στο ψυγείο του εξοχικού.

Εγώ θέλω να πω ότι όλα αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Δεν θα πιάσω κουβέντα για το ΕΣΥ, εδώ. Θα κάνω άλλου είδους κουβέντα. Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα πρέπει να έχει ίσαμε 20 εκατομμύρια τουρίστες επάνω της. Κι άλλα δέκα εκατομμύρια εμείς, τριάντα το σύνολο, κατ’ ΄ελάχιστον.

Ασε μας εμάς, θα παραμερίσουμε είπαμε, διότι «δεν χωράμε» όλοι. Του τουρίστα που είναι το βασικό σου έσοδο, τι θα του πεις; Φέρε τον αντιτετανικό σου από το Μπάντεν Μπάντεν να το βάλεις στο ψυγείο του ρουμ, μην και πατήσεις κανα καρφί, διότι εμείς εδώ εξαρτιόμαστε αποκλειστικά από το φαρμακείο της κυρίας Μαρίτσας, που μπορει να έχει πάει διακοπές και να το έχει κλείσει; Ή που θα έχει τελειώσει, διότι οι φαρμακοποιοί δεν στοκάρουν;

Πραγματικά δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά και δεν είμαστε σοβαρή χώρα εάν θέλουμε 30 εκατομμύρια κόσμο κάθε χρόνο, αλλά δεν παρέχουμε καν στα ΚΥ πέντε βασικά φάρμακα δωρεάν, ή δεν φροντίζουμε να υπάρχει επαρκές στοκ. Και γιατροί, φυσικά, σε όλα τα τουριστικά μέρη, όχι 50 χλμ. μακριά.

 Συγνώμη, αυτό δεν είναι τουριστική βιομηχανία, είναι αρπαχτή.

Αμα θες κανονική τουριστική βιομηχανία, θα πρέπει να προσαρμόσεις πολλά πράγματα επάνω της, όχι μόνο να σπέρνεις ρουμάδικα όπου βρεις και να ζητας 15 ευρώ για μια μυρωδιά μουσακά.

Δεν ισχύει μόνο με την περίθαλψη αυτό, ισχύει με πολλά πράγματα, αλλά ας μείνουμε προς ώρας σε αυτήν.

Τι πάει να πει «δεν δίνουν τα ΚΥ φάρμακα, έτσι είναι εδώ»;

Τι πάει να πει «τελείωσαν οι αντιτετανικοί σε όλον το νομό»;

Δεν θα μιλήσω καν για τους ντόπιους· γεωργοί, ψαράδες, οικοδόμοι, αλλά και η εστίαση, όλα αυτά είναι επαγγελματικές δραστηριότητες υψηλού κινδύνου για τραυματισμούς και μολύνσεις. Αν χρειαστούν φάρμακα όλοι αυτοι;

Θα κοπεί ο άλλος στην Κάρπαθο, ας πούμε, και θα του πουν να πάει στην Αθήνα να τα πάρει, επειδή «πλάκωσαν οι τουρίστες»;

Σε λίγο θα πάψουμε να αναπνέουμε επειδή «πλάκωσαν οι τουρίστες»· στη Σαντορίνη, διαβάζω, η οικεία κοινότητα ζήτησε από τους ντόπιους να «περιορίσουν τις μετακινήσεις τους», επειδή έχει πολλούς επισκέπτες.

Μπορεί κάποιος να μου πει ότι ζητάω πολλά.

Δεν ζητάω πολλά.

Ζητάω…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο «ειδησεογραφικός» σουρεαλισμός του Νίκου Ευαγγελάτου

 

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Υπάρχουν τα γεγονότα.

Υπάρχουν τα ρεπορτάζ που μας αφηγούνται ή αναλύουν τα γεγονότα.

Υπάρχουν οι τηλεοπτικές ειδήσεις που μας δείχνουν τα γεγονότα.

 Και υπάρχει και ο Νίκος Ευαγγελάτος, που είναι ακατάτακτος, καθώς αυτό που κάνει δεν έχει περιγραφεί ακόμη επαρκώς στην παγκόσμια βιβλιογραφία. Εγώ, να σας πω την αλήθεια μου, τηλεόραση δεν βλέπω, διότι αυτά που θα μας πει η τηλεόραση στις 8 το βράδυ τα έχω διαβάσει 300 φορές μέσα στην ημέρα, οπότε λες πια «όχι άλλο κάρβουνο». Ανοιγω τα σόσιαλ, όμως, να ρίξω μια ματιά πριν πάω για ύπνο.

Στην αρχή έβλεπα τα screenshots από το δελτίο του Νίκου Ευαγγελάτου και νόμιζα ότι κάποιος ευφυής χρήστης απλώς τον τρολάρει και γίνεται viral.

Μετά κατάλαβα ότι αυτός που μας τρολάρει όλους είναι ο ίδιος ο Νίκος Ευαγγελάτος. Και εμάς και την πραγματικότητα. Λογικά είναι ο μοναδικός παρουσιαστής ειδήσεων παγκοσμίως που ο κόσμος δεν τον παρακολουθεί για να δει τις ειδήσεις, αλλά, ξέροντας ήδη την είδηση, τον παρακολουθεί για να δει πώς θα την παρουσιάσει. Σε ποιο τρισδιάστατο σκηνικό έχει μπει σήμερα και περιφέρεται σαν πρωταγωνιστής sci-fi ταινίας χαμηλού μπάτζετ, όπου η πλοκή και ο συμμετέχων κινούνται ανεξάρτητα, σε δύο διαφορετικούς χωροχρόνους, αλλά εμείς τους βλέπουμε μαζί.

Στο τρισδιάστατο σκηνικό του Νίκου Ευαγγελάτου μπορεί να συμβαίνουν διάφορα: να βομβαρδίζουν οι Χούθι πλοία, οι Ισραηλινοί τους Παλαιστίνιους, να σκοτώνεται κόσμος, να κλαίνε μανούλες, να παντρεύονται βασιλιάδες, να κηδεύονται άνθρωποι, να κάνει κανόε καγιάκ ο Πούτιν, να γίνονται ληστείες και καταδιώξεις, να πάει ο άνθρωπος στον Αρη, να μας χτυπήσει κομήτης και να καταστραφούμε ολοσχερώς… Μέσα σε όλα αυτά, ένας άνθρωπος με κοστούμι, γραβάτα και κάτι χαρτιά στα χέρια του γυρίζει γύρω γύρω και μιλάει μόνος του, απευθυνόμενος ενίοτε σε έναν τρομοκράτη, έναν διεθνή ηγέτη, μια πολική αρκούδα ή ένα F-35.

Στον κόσμο του Νίκου Ευαγγελάτου οι δυνατότητες είναι απεριόριστες, δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχουν σύνορα, δεν υπάρχει λογική, δεν υπάρχει τίποτε.

Είναι τόσο σουρεαλιστικό ως σύλληψη, εκτέλεση και εμπειρία, που ξεπερνάει κάθε κριτική.

Ποια Τεχνητή Νοημοσύνη;

Η ΤΝ έχει στόχο να δημιουργήσει ένα πιστευτό αποτέλεσμα. Ο Νίκος Ευαγγελάτος δεν ενδιαφέρεται καθόλου εάν είναι πιστευτό ότι τρία βήματα δίπλα του, στο στούντιο, είναι ο Ερντογάν και ανάμεσά τους κολυμπάει μια φρεγάτα. Είναι μια μορφή τέχνης, δεν μπορείς να το δεις αλλιώς, αν το δεις αλλιώς θα νομίζεις ότι έχεις πάρει παραισθησιογόνα. Και επειδή ο ίδιος ξέρει την απήχηση που έχει στο κοινό, νομίζω ότι ως τέχνη το αντιμετωπίζει επίσης. Αποκλείεται να μην ξέρει ότι κάθε βράδυ κάνουν πάρτι τα σόσιαλ, ενώ πριν βγει στο δελτίο παίρνουν φωτιά τα στοιχήματα για το επόμενο σκηνικό.

Νομίζω ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται στην πραγματικότητα για όσα λέει, αλλά μόνο για το πού θα εμφανιστεί.

Τις προάλλες, με την τριπλή δολοφονία στη Γλυφάδα, ο ομολογουμένως θαρραλέος δημοσιογράφος στάθηκε μπροστά στην κάννη του δράστη: «Νίκο, φύγε γρήγορα από κει, κινδυνεύεις», του έγραφαν στα social. Και βέβαια, κάποιοι το προχωράνε. Ενας χρήστης τον έβαλε να κολυμπάει στη λίμνη λίγο πιο πέρα από τον Αλέξανδρο και τον Ηφαιστίωνα, στην περίφημη σκηνή του Netflix, με υπότιτλο ειδήσεων «Ηταν gay ο Μέγας Αλέξανδρος;».

Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί που του φτιάχνουν τα σκηνικά, αλλά μπράβο τους. Μπράβο και στον ίδιο, αν μη τι άλλο είναι πολύ διασκεδαστικό αυτό που κάνει. Είναι σόου. Ειδήσεις δεν ξέρω αν είναι, αλλά μην την πιάσουμε αυτήν την κουβέντα διότι θα ξημερωθούμε. Δεν ανακάλυψε, εξάλλου, ο Νίκος Ευαγγελάτος, τη μετατροπή της ενημέρωσης σε σόου, ας μην του το χρεώσουμε αυτό, έχουν προηγηθεί άλλοι.

Ο ίδιος, είχε καλούς δασκάλους, έμαθε γρήγορα, το άρπαξε και το πάει τρένο.

Πριν από λίγα χρόνια το ΕΣΡ έριχνε πρόστιμα στα δελτία ειδήσεων που δραματοποιούσαν τα ρεπορτάζ ακόμη και με μια απλή μουσική επένδυση. Σου λέει –ορθώς– άλλο το ρεπορτάζ άλλο το δράμα, μην τα μπλέκουμε.

Σήμερα, τανκς, φρεγάτες και φεριμπότ μπαινοβγαίνουν στο στούντιο, την ίδια ώρα που δίπλα στον παρουσιαστή τρώνε φαγκρί ο Κάρολος με την Καμίλα και το ζεύγος Μητσοτάκη και όλα είναι τέλεια. Το ΕΣΡ έχει βουλιάξει στην ανυπαρξία και καθένας μπορεί να προσποιείται ότι κάνει ενημέρωση όπως του έρθει.

Σε έναν βαρετό και δυσοίωνο κόσμο, ευτυχώς που υπάρχει ο Νίκος Ευαγγελάτος και μας κάνει να γελάμε ακόμη και με τα χειρότερα. Δεν ξέρω αν…