ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΩΝΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΕΘΝΙΚΑ EUROVISION-ικά ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τα όρια της προσωπικής έκφρασης

 

Του Ηλία Κώνστα

Το 2005 σε μια επίσκεψή μου στην Αίγυπτο, άνθρωποι που συναντούσα, μόλις μάθαιναν πως είμαι Έλληνας εξέφραζαν τον θαυμασμό τους για την κατάκτηση του κυπέλλου Ευρώπης στο ποδόσφαιρο από την Εθνική μας ένα χρόνο νωρίτερα. Έκτοτε έμαθα να μην υποτιμώ την σημασία διεθνών γεγονότων για την προβολή μιας χώρας, είτε πρόκειται για αθλητικά, καλλιτεχνικά ή άλλα δρώμενα.

Το ίδιο ισχύει και για τον θεσμό της Eurovision. Πανηγυράκι (όπως αρέσκονται να το απαξιούν κάποιοι) ή μη, έχει διεθνή απήχηση και τα όσα συνδέονται με αυτό λαμβάνουν δημοσιότητα που μπορεί να αποτελέσει αφορμή για θετική προβολή ή για σπίλωση.

Αν είσαι καλλιτέχνης αντιλαμβάνεσαι ότι τα φώτα δεν πέφτουν πάνω σου μόνο όταν είσαι στη σκηνή, αλλά και όταν είσαι στις πρόβες, στη συνέντευξη τύπου ή στη βόλτα σου.

Επιπλέον, όταν εκπροσωπείς τη χώρα σου σε κάθε είδους διοργάνωση με χρήματα των φορολογούμενων, οφείλεις να κινείσαι σαν να είσαι σε διπλωματική αποστολή, να συμπεριφέρεσαι δηλαδή εντός των ορίων της δουλειάς που σου ανατίθεται και εντός του πλαισίου δεοντολογίας.

Η καλλιτέχνις που της ανατέθηκε το καθήκον από την ελληνική κρατική τηλεόραση να εκπροσωπήσει τη χώρα μας κινήθηκε εκτός του πλαισίου δεοντολογίας, θεωρώντας ότι επιδεικτικές κινήσεις και μορφασμοί απαξίωσης ετέρου καλλιτέχνιδος άλλης χώρας είναι επιτρεπτή συμπεριφορά. Παρόλο που πλησιάζει σε μια ηλικία που σύμφωνα με το άρθρο 31 του Συντάγματος αποτελεί εκλόγιμη ηλικία για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας και κάποια θέματα δεοντολογίας θα όφειλε να τα κατέχει, συμπεριφέρθηκε σαν ανάγωγο 14χρονο που θεωρεί μαγκιά και προβολή ιδεολογικού στίγματος την προσβολή σε δημόσιο βήμα εκπροσώπου άλλης χώρας.

Το θλιβερό είναι ότι αυτό δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό ποσοστό μιας γενιάς γαλουχημένη στον ιδεολογικό βούρκο του ατομικισμού και της άρνησης του καθήκοντος.

Εξ ου και η χλιαρή της απάντηση όταν το θέμα έλαβε διαστάσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (αν δει κανείς π.χ. το X-Twitter). Στην ουσία δεν αντιλαμβάνεται καν σε τι ατόπημα υπέπεσε και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Δεν αντιλαμβάνεται η ίδια και πολλοί της γενιάς της τι θα πει να σέβεσαι τα χρήματα των φορολογούμενων που σου ανέθεσαν μια εργασία, είτε αυτή είναι παράσταση στη Eurovision είτε εργασία στο δημόσιο.

Πολλοί από τη γενιά στην οποία ανήκει δεν αντιλαμβάνονται τι θα πει να λειτουργείς εντός κανόνων και δεν θεωρούν ατόπημα να παραβιάζεις τη ΛΕΑ, να παρκάρεις όπου σε βολεύει ή να βανδαλίζεις με γκράφιτι ξ ένη ιδιωτική ή δημόσια περιουσία.

Αυτά, για πολλούς από αυτή τη γενιά είναι ημιαποδεκτές συμπεριφορές «ημιπιτσιρικάδων». Η γενιά του κάνω ό,τι γουστάρω με τα λεφτά των άλλων και το θεωρώ και μαγκιά. Η γενιά η οποία εκφράστηκε εκλογικά μέσα από την πιο καταστροφική και αριβιστική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης.

Κανονικά, κάποιος θα έπρεπε να την ενημερώσει ότι …

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΝουΔο-ΚΗΦΗΝΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αυτά θέλουμε όταν πάμε στην κάλπη;

Του Ηλία Κώνστα 

Κάποια στιγμή, η Δημοκρατία μας πρέπει να καταστήσει σαφές τι έχει προτεραιότητα:
 

1) Όταν συγκρούεται ο συνδικαλισμός με την εθνική ασφάλεια, όπως στην περίπτωση που η ΕΑΒ απώλεσε αποκλειστικό συμβόλαιο με την Lockhead Martin για την κατασκευή απαρτίων του F16 επειδή οι συνδικαλιστές δεν άφηναν τους ξένους ειδικούς να εισέλθουν στο εργοστάσιο. Φαντάζομαι κάθε σώφρων πολίτης, από το ΗΒ ως το Ισραήλ θα απαντούσε ότι η εθνική ασφάλεια είναι η ύψιστη προτεραιότητα, ακόμη και αν είσαι συνδικαλιστής.
 

2) Όταν συγκρούεται το δικαίωμα στην διαδήλωση με το δικαίωμα στην απρόσκοπτη  μετακίνηση. Υποτίθεται ότι η Δημοκρατία μας νομοθέτησε -σωστά- ότι οι διαδηλωτές δεν θα εμποδίζουν την κυκλοφορία. Στην πράξη αυτό καταστρατηγείται συστηματικά με την ανοχή της αστυνομίας (ως πολιτική επιλογη) και την αναστολή λειτουργίας των ΜΜΜ λόγω κινητοποιήσεων.
 

3) Όταν καταχράται το δικαίωμα στην απεργία για πολιτικούς και όχι συνδικαλιστικούς σκοπούς εμποδίζοντας την οικονομική δραστηριότητα.  Υποτίθεται, ξανά, ότι η Βουλή νομοθέτησε -ορθά- ότι απαιτείται συναίνεση του 50%+1 των μελών ενός συνδικάτου για να είναι νόμιμη η απεργία. Στην πράξη και αυτό καταστρατηγείται συστηματικά με την ανοχή της κυβέρνησης και την ποδηγέτηση της δικαστικής εξουσίας και των εισαγγελέων.
 

4) Η συμμόρφωση με θρησκευτικές πεποιθήσεις έχει προτεραιότητα έναντι του νόμου ή του κανονιστικού πλαισίου; Το ευρωπαϊκό δικαστήριο με έδρα το Λουξεμβούργο έχει ήδη αποφανθεί επί αυτού από το 2021. Οι εργοδότες έχουν δικαίωμα να απαιτήσουν από τους εργαζόμενους να συμμορφωθούν με τον κανονισμό εργασίας αν αυτό σημαίνει να μην φορούν διακριτά θρησκευτικά σύμβολα, όπως το χιτζάμπ. Επεκτείνοντας, θα μπορούσαμε πούμε ότι αυτό θα όφειλε  να ισχύει και σε εκδηλώσεις με εθνικούς συμβολισμούς, όπως οι παρελάσεις.
 

Αυτή τη στιγμή, παρά το νομοθετικό οπλοστάσιο, η κυβέρνηση (τόσο της ΝΔ, όσο και οι προηγούμενες) επιλέγει...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο αξιωματικός και το Κνιτάκι

Γράφει ο ΗΛΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΣ

«Δεν πήρες ακόμη τον π*ύλο;» φώναξε το Κνιτάκι με την ξύλινη γλώσσα και τις αγκυλωμένες αντιλήψεις που προαλείφεται για μελλοντικό πολιτικό στέλεχος  στον ένστολο αξιωματικό που βρισκόταν στο γραφείο του Υπουργού Παιδείας κατά την εισβολή των «μαθητών και σπουδαστών» στο γραφείο του. Και τον έβγαλε έξω σπρώχνοντας.

 

Το θρασύτατο αλητόπαιδο έσπρωξε τον ένστολο!  Και αυτός αποχώρησε με την ουρά στα σκέλια καθώς ξέρει πως δεν έχει κάλυψη από την πολιτική ηγεσία. Διότι επί σειρά ετών ο νυν κυβερνητικός σχηματισμός αγκάλιασε και προήγαγε την βία ως μέσο πολιτικής πίεσης και οι προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες το δέχτηκαν υποχωρώντας βαθμιαία για να μην χαρακτηρισθούν ως απολυταρχικές και απωλέσουν το λαϊκό έρεισμα (απώλεσαν εν τω μεταξύ κάθε έλεγχο).

 

Στο προχθεσινό ρεπορτάζ διαβάζουμε επίσης πως ομάδα Ρομά στη συμβολή Πειραιώς και Κηφισού επιτέθηκε στο πλήρωμα περιπολικού, πετώντας μάρμαρα και πυροβολώντας στον αέρα με καραμπίνες  επειδή οι αστυνομικοί σταμάτησαν να ελέγξουν ύποπτο όχημα με επιβαίνοντες  μεθυσμένους Ρομά που παραφέρονταν.  Ο ένας εκ των εμπλεκόμενων φέρεται να είναι πρόωρα αποφυλακισμένος και εξέτιε ποινή για ληστεία με μαχαίρι. Αλλά οι ομόφυλοί του θεώρησαν ότι μπορούσαν να επιτεθούν στους θεματοφύλακες της τάξης χωρίς να υποστούν άμεσα την νόμιμη αστυνομική βία.  Οι αστυνομικοί αναγκάστηκαν να πυροβολήσουν στον αέρα προκειμένου να απεγκλωβιστούν.

 

«Το σοκαριστικό είναι ότι έχουν αποθρασυνθεί οι πάντες  λόγω της ατιμωρησίας και μπορούν να επιτεθούν σε οποιονδήποτε γνωρίζοντας ότι σε έξι μήνες θα είναι έξω» ανέφερε το συνδικαλιστικό όργανο των αστυνομικών κάνοντας λόγο για έλλειψη πολιτικής βούλησης.

 

Τα όργανα της δημόσιας τάξης πληρώνονται από τους πολίτες για να ασκούν το μονοπώλιο της νόμιμης βίας (με την κατάλληλη εκπαίδευση) αλλά βρίσκονται αντιμέτωποι με μια απροθυμία από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας η οποία αρέσκεται να αιτιολογεί την βία όταν ενέχει (ψευδεπίγραφο) πολιτικό μήνυμα, με συγκεκριμένο πάντα προσανατολισμό. Επιπλέον η ηγεσία είναι απρόθυμη να επιβάλει την τάξη όταν αυτή θα θίξει φυλετικές ομάδες για να μην κατηγορηθεί για ρατσισμό (στην πραγματικότητα διότι οι ομάδες αυτές ψηφίζουν συντεταγμένα).

 

Πόσος καιρός θα περάσει μέχρι η απαξία να γίνει έξη και ο αστυνομικός να κάνει το ελάχιστο δυνατό καθώς βλέπει ότι στερείται νοήματος κάτι παραπάνω;

 

Με αυτά και αυτά  σύμφωνα με το «World Economic Forum» μέσω της ετήσιας έκθεσης «Global Competitiveness Report» και το «2018 Global Peace Index» η Ελλάδα παρέμεινε 79η από 163 χώρες, αποτελώντας την πρώτη από τις χώρες με κίτρινο χρώματα που σύμφωνα με τους μελετητές σημαίνει ότι παρέχει μέτρια ασφάλεια (πράσινο, κίτρινο και κόκκινο είναι το χρώμα που απεικονίζουν την κατάταξη με το πράσινο να δείχνει τις ασφαλέστερες). Τα κριτήρια που μπαίνουν στην εξίσωση για το τελικό αποτέλεσμα είναι οι απειλές από το οργανωμένο έγκλημα, η τρομοκρατία, το ποσοστά ανθρωποκτονιών και η αξιοπιστία των αστυνομικών δυνάμεων, με την Ελλάδα να μην κατέχει και τόσο καλή θέση, όσο θα μπορούσε.

 

Δεν θα αναφερθώ στην αύξηση της εγκληματικότητας από παράγοντες όπως η αθρόα παράνομη μετανάστευση, την ανεργία και τις μειούμενες οικονομικές δυνατότητες της Πολιτείας  καθώς αποτελούν πολυεπίπεδα θέματα με πολύπλοκη αντιμετώπιση. 

Θα πω όμως ότι το πώς επιθυμεί μια δημοκρατική κοινωνία να διαχειριστεί την παρανομία και τη βία ξεκινάει από τα απλά, καθημερινά περιστατικά καθώς αποτελεί το μήνυμα που αυτή η διαχείριση εκπέμπει προς τα μεγαλύτερα ψάρια.

 

Πέραν τούτου το αίσθημα ασφαλείας των πολιτών αυξάνεται όταν βλέπουν πως όποιος παρακωλύει συγκοινωνίες, εισβάλει, καταλαμβάνει και καταστρέφει δημόσιο ή ιδιωτικό χώρο, προπηλακίζει  δημόσιους λειτουργούς ή όργανα της τάξης συλλαμβάνεται, δικάζεται και δεν τυγχάνει ιδιότυπης ασυλίας ή επιβράβευσης με μια κούρσα με ταξί στη γιάφκα της επιλογής του.

 

Είναι κανείς που δεν πιστεύει πως ένα κύριο μέλημα των επόμενων κυβερνήσεων δεν θα έπρεπε να είναι η αποφασιστική επέμβαση της αστυνομίας, σύμφωνα με τους ισχύοντες νόμους, σε περιστατικά καθημερινής ανομίας;

 

Είναι κανείς που δεν πιστεύει πως ταυτόχρονα τα δικαστήρια πρέπει να διευκολυνθούν νομικά και οργανωτικά ώστε να επιβάλλουν τις δέουσες ποινές σε εύλογο χρονικό διάστημα;

 

Είναι κανείς σώφρων που πιστεύει ότι...