ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Τι έγινε στα Ίμια στις 30-31 Ιανουαρίου του 1996;

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΛAΚΑ

Υπάρχουν δύο απαντήσεις στο ερώτημα του τίτλου αυτού του «σημειώματος».

Η πρώτη προβλήθηκε από όσους μετά την κρίση των Ιμίων ήθελαν να ξεχάσουν. 

Την δεύτερη απάντηση τη δίνει η (σημερινή) πραγματικότητα των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Σύμφωνα με την πρώτη απάντηση η Ελλάδα υπό την ρεαλιστική καθοδήγηση της κυβέρνησης Σημίτη, απέφυγε τον πόλεμο, οδηγήθηκε στην ανάπτυξη και στο ευρώ και τελικά κράτησε υπό έλεγχο τον «νευρικό» γείτονα.

Οσοι επιμένουν σ αυτήν την απάντηση προφανώς θέλουν να ξεχνούν, τα θηριώδη εξοπλιστικά προγράμματα που υλοποιήθηκαν μετά την κρίση των Ιμίων με γνώμονα την «μίζα», το μαγείρεμα των στατιστικών του χρέους με πανοτόκια στην goldman sachs για να μπει η χώρα στην ζώνη του ευρώ, και την παροχή διαβατηρίου χωρίς αντάλλαγμα στην Τουρκία για την προώθηση των ευρωτουρκικών σχέσεων. Πάνω απ όλα, αυτού του είδους η απάντηση «ξεχνά» ότι μετά την κρίση των Ιμίων η κυβέρνηση Σημίτη αποδέχτηκε το αμερικανικό «πακετάρισμα» της Συμφωνίας της Μαδρίτης όπου αναγνωρίστηκαν τουρκικά ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο και εγκαινιάστηκαν οι διερευνητικές ελληνοτουρκικές συνομιλίες, με ανομολόγητο αλλά βασικό εκ των πραγμάτων περιεχόμενο την διευκρίνιση της κυριαρχίας επί εκατοντάδων βράχων, νησίδων και βραχονησίδων…

Η σημερινή πραγματικότητα των ελληνοτουρκικών σχέσεων περιγράφει σε μεγάλο βαθμό τι ακριβώς συνέβη το βράδυ της κρίσης των Ιμίων και ποιες είναι οι συνέπειες του συμβάντος.

Η Τουρκία με την έμπρακτη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας (έρευνες του Ορούτς Ρέις μέχρι και 6.5 μίλια από τις ακτές της Ρόδου και του Καστελόριζου) δίχως την παραμικρή ελληνική αντίδραση και χωρίς καμία «ποινή» από Ευρωπαίους και Αμερικανούς εισπράττει σήμερα τα γραμμάτια που υπέγραψε η κυβέρνηση Σημίτη το 1996.

Αποτέλεσμα της σταθερής και συνεπούς τουρκικής τακτικής, είναι η ρυμούλκηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο ίδιο τραπέζι των διερευνητικών συνομιλιών όπου είναι τοποθετημένο το σύνολο των τουρκικών απαιτήσεων σε βάρος της Ελλάδας. Από την κυριαρχία επί νησιών και νησίδων, μέχρι το αν έχουν ή δεν έχουν τα νησιά δικαίωμα σε ΑΟΖ ή στην άμυνά τους έναντι ενός ολοφάνερα επιθετικού γείτονα…

Ως αποτέλεσμα της κρίσης των Ιμίων και των συνεπακόλουθων συνεπειών της, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν και οι τρέχουσες ελληνοτουρκικές συνομιλίες για τον μηχανισμό «αποσυμπίεσης» που εξελίσσονται στο ΝΑΤΟ και υπό στενή αμερικανική παρακολούθηση. Σ αυτές ακριβώς τις συζητήσεις «τεχνικής φύσεως»...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ίμια: κοντά σε πόλεμο ή η κατάσταση ήταν ελεγχόμενη;

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Το βράδυ της 30ης προς την 31η Ιανουαρίου 1996 θα μείνει χαραγμένο στην ελληνική ιστορία και στη μνήμη των Ελλήνων: 

Χάθηκαν στα νερά του Αιγαίου τρείς νέοι στρατιώτες,  ο υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός. 

Η Τουρκία, έθεσε με έμφαση το ζήτημα των «Γκρίζων Ζωνών».  

Η εξέλιξη του ζητήματος αυτού δεν είναι, απλώς, η αμφισβήτηση βραχονησίδων στο Αιγαίο αλλά και η κυριαρχία κατοικημένων νησιών. Οι γκρίζες ζώνες είναι η πιο προκλητική από τις απαιτήσεις της Άγκυρας.

Η Τουρκία, συμπεριφερόμενη ως δύναμη- διάδοχος όχι, μόνο, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά και του Βυζαντίου, ίσως και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, θεωρεί πως ό,τι δεν αναφέρεται ρητά στις συνθήκες με τις οποίες παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα ή κατακτήθηκαν περιοχές, της ανήκει. Μια α λα τούρκα προσέγγιση του διεθνούς δικαίου, των διεθνών σχέσεων και της διεθνούς πρακτικής.

Για πολλούς τα Ίμια αποτέλεσαν την αρχή αυτής της αμφισβήτησης. 

Για άλλους, η αρχή έγινε με τη Συμφωνία της Μαδρίτης , το 1997, με την οποία η Ελλάδα αναγνωρίζει ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο. 

Αλλά, για τον κ. Θόδωρο Πάγκαλο, πρωταγωνιστή των εξελίξεων εκείνες τις κρίσιμες ημέρες των Ιμίων, οι γκρίζες ζώνες τέθηκαν για πρώτη φορά από την Τουρκία επί Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Με τα Ίμια η Ελλάδα στρουθοκαμηλίζει. Μπορεί σε διπλωματικό επίπεδο αυτό να σημαίνει κάτι (τονίζουμε, διπλωματικά, την κατοχή τους από την Ελλάδα), σε πρακτικό επίπεδο, όμως, οποιαδήποτε προσέγγιση στα νησιά προκαλεί την αντίδραση της Τουρκίας. Κάτι που συνέβη και πριν λίγες ημέρες με την σκόπιμη πρόσκρουση σε πλοίο του λιμενικού,  από τουρκικό πλοίο. Εκείνο που ακολούθησε ήταν μια επίσημη διαμαρτυρία, ώστε να σωθούν τα διπλωματικά προσχήματα.

Για τον πρωταγωνιστή των εξελίξεων Θ. Πάγκαλο με τα Ίμια η Τουρκία δεν διεκδικούσε την κυριαρχία τους αλλά ασκούσε πίεση για διαπραγμάτευση με την Ελλάδα, όπως, γράφει σε βιβλίο του που κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες. Διαπραγμάτευση για την υφαλοκρηπίδα αλλά και εκδήλωση των πρώτων κινήσεων αυτού που στη συνέχεια αποκλήθηκε «Γαλάζια Πατρίδα».

Τα Ίμια, ενώ στην αρχή φάνηκαν ως τυχαίο γεγονός, αποδείχθηκαν στημένη υπόθεση.

Στις 25 Δεκεμβρίου 1996, και ενώ η διαδοχή του Ανδρέα στο ΠΑΣΟΚ που κυβερνούσε «ζυμωνόταν»,, ένα τουρκικό εμπορικό πλοίο, το «Φιγκέν Ακάτ», είχε εξοκείλει στα νησιά.  Οι ελληνικές αρχές προσφέρθηκαν να βοηθήσουν αλλά ο τούρκος κυβερνήτης καθυστερούσε να απαντήσει. Στην Αθήνα στην αρχή θεώρησαν πως ο τούρκος καθυστερεί σκεφτόμενος τις αποζημιώσεις αλλά η υπόθεση αποδείχθηκε περισσότερο σοβαρή. Ο κυβερνήτης διεμήνυσε στις αρχές πως τα Ίμια είναι τουρκικά και πως θα επιδιώξει την βοήθεια από την Τουρκία.

Οι εξελίξεις είναι λίγο πολύ γνωστές και αποκάλυψαν πόσο «φτερό στον άνεμο» ήταν η ετοιμότητα του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις.

Την κρατική αδυναμία επέτεινε το γεγονός ότι η κυβέρνηση Σημίτη είχε μόλις 8 ημέρες στην εξουσία, δεν υπήρχε κοινή γραμμή, δεν υπήρχε, ακόμη, συνοχή στην κυβέρνηση, οι αντίπαλοι Σημίτη (Τσοχατζόπουλος, Αρσένης) δεν έβγαλαν μιλιά- κατά τον Πάγκαλο- στην σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε και, ενδεχομένως, να επέχαιραν από μια κυβερνητική αποτυχία.

Ρεσιτάλ ανευθυνότητας έδωσαν και τα Μέσα Ενημέρωσης ενώ ο Πάγκαλος θεωρεί τον Ναύαρχο Χρήστο Λυμπέρη ακατάλληλο να διαχειριστεί την κρίση. Λειτουργούσε, λέει ο Πάγκαλος, ως Αρχηγός ΓΕΝ και όχι με τη γνώση ενός διακλαδικού αρχηγού ΓΕΕΘΑ.

Ο Πάγκαλος αναφέρει, επίσης, την κρίσιμη φράση του Σημίτη στη σύσκεψη, όταν αφού πληροφορήθηκαν την κατάληψη της δυτικής Ίμια από τους Τούρκους είπε στον Λυμπέρη, χρησιμοποιώντας ένα βαρύ επίθετο: «[…] Καλά δεν σου είπα να φρουρηθούν οι δύο νησίδες»;

Βεβαίως, ο Λυμπέρης έχει άλλη προσέγγιση στην αφήγηση της εξέλιξης την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε την Κυριακή το βράδυ στην διαδικτυακή τηλεόραση Anixnefseis web tv στη διεύθυνση www.anixneuseis.gr. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του Λυμπέρη κατά την παρουσίαση στην Αθήνα του τελευταίου του βιβλίου, πριν μερικά χρόνια.

Σημαντικό στοιχείο από όσα αναφέρει ο Πάγκαλος στο βιβλίο του, με την επισήμανση ότι δεν θα το ξεχάσει ποτέ, είναι ότι ο Χόλμπρουκ του είπε πως κατά τη διάρκεια της κρίσης υπήρχαν δύο μικρά αμερικανικά σκάφη τα οποία επιδρούσαν επί των πλοίων των αντιπάλων, αλλάζοντας τον ηλεκτρονικό τους ορίζοντα. «Δεν επρόκειτο να σκοτωθεί κανείς. Όλοι οι πύραυλοί σας θα έπεφταν στην ανοικτή θάλασσα» του είπε ο Χόλμπρουκ.

Οι δυνατότητες των αμερικανών να παρεμβληθούν σήμερα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σε περίπτωση στρατιωτικής κλιμάκωσης είναι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΡΑΓΙΑΔΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Διδάγματα από τη νύχτα των Ιμίων

 

Γράφει ο Διονύσης Τσιριγώτης

Επίκουρος Καθηγητής, Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, Διεθνών Σχέσεων & Διπλωματίας. Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών.

Είκοσι πέντε χρόνια μετά την αποφράδα νύχτα της 31ης Ιανουαρίου του 1996 και με αφορμή τη συγκαιρινή κύρωση του νομοσχέδιου του Ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών:«Καθορισμός του εύρους της αιγιαλίτιδας ζώνης στη θαλάσσια περιοχή του Ιονίου και των Ιονίων Νήσων μέχρι το Ακρωτήριο Ταίναρο της Πελοποννήσου», από τη Βουλή για την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ., μας δίδεται η ευκαιρία να αναδιφήσουμε στα ιστορικά γεγονότα και να διδαχθούμε από το παρελθόν για να αντιμετωπίσουμε το παρόν και να προετοιμαστούμε για το μέλλον.

Η εφαρμοσθείσα τουρκική επιθετικότητα από το 1974 και ύστερα, με την εισβολή και κατοχή του ενός τρίτου του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, την έμπρακτη αμφισβήτηση των θαλάσσιων, εναέριων και εδαφικών συνόρων στο Αιγαίο, τις ελληνοτουρκικές κρίσεις του 1976 &  1987, το διακηρυγμένο casus belli της Άγκυρας σε ενδεχόμενη επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο και το συνεπακόλουθο θερμό επεισόδιο στα Ίμια τον Ιανουάριο του 1996, καταδεικνύουν εναργώς το μέγεθος της απειλής.

Αναλυτικότερα, η Τουρκία κατοπτρίζεται ως ένα κράτος που δεν είναι ικανοποιημένο με το υπάρχον εδαφικό καθεστώς και επιδιώκει να ανακινήσει τη διαδικασία αλλαγής του, προδηλώνοντας την αποφασιστικότητά της, να απαντήσει σε «κάθε γεγονός που απειλή τους στρατηγικούς της υπολογισμούς». 

Όπως χαρακτηριστικά αποφαίνεται ο Α. Νταβούτογλου, εξετάζοντας την τουρκική πολιτική στάση στην περίπτωση της κρίσης των Ιμίων: «Η προσέγγιση του ζητήματος (Ίμια) δεν πρέπει να γίνεται ωσάν να πρόκειται για μία οποιαδήποτε τυχαία βραχονησίδα. Η Τουρκία, εξαιτίας των προηγούμενων σοβαρών διπλωματικών παραλήψεων, έχει ήδη φτάσει στο ύστατο σημείο υποχωρήσεων στο Αιγαίο. Μετά από αυτό, κάθε συμβιβασμός που θα γίνει μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες που ενδέχεται να φθάσουν ακόμη και ως την εξαφάνιση του ζωτικού χώρου της Τουρκίας στο Αιγαίο και κατ’ επέκταση του χώρου που κινείται στον άξονα Μεσόγειος-Εύξεινος Πόντος».

Στο περιβάλλον αυτό καλούμαστε να αναζητήσουμε και να καταδείξουμε το αξονικό αίτιο της Τουρκικής επιθετικότητας που συνίσταται στον περιορισμό ή ακόμη και στην καθολική απαγόρευση της άσκησης των διεθνώς αναγνωρισμένων κυριαρχικών δικαιωμάτων της Αθήνας, στις θαλάσσιες – εναέριες ζώνες της, και στη μετατροπή μιας σειράς νησιών, νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο σε “Terra Nulious”. Θυμίζουμε ότι το ζήτημα της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. ήταν το κεντρικό επιχείρημα της Άγκυρας για την αιτιολόγηση της σθεναρής πολιτικής της στάσης έναντι της Αθήνας, στην κρίση των Ιμίων.

«(…) Μου λέει ο Κρίστοφερ, οι Τούρκοι λένε ότι ξεκινάτε την επέ­κταση των χωρικών σας υδάτων σε 12 μίλια.

Του απάντησα ότι είμαι ευτυχέστατος, γιατί το απόγευμα μιλώ­ντας στη Βουλή για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης επανέλαβα την πάγια ελληνική θέση ότι αυτό είναι δικαίωμά μας αδιαπραγμάτευτο, αλλά θα το ασκήσουμε όποτε εμείς επιθυμούμε και ότι δεν θα το ασκήσουμε εν πάση περιπτώσει τώρα». (Θ. Πάγκαλος)

Ανάλογη και αντίστοιχη ήταν η προϊούσα  πολιτικοστρατηγική συμπεριφορά της Άγκυρας στην κρίση του Αυγούστου του 1976 και του Μαρτίου του 1987 σε μια προσπάθεια να απαγορεύσει το αναφαίρετο, κυριαρχικό δικαίωμα της Αθήνας για έρευνα-εκμετάλλευση της αιγιακής υφαλοκρηπίδας, προβάλλοντας την πολιτική αξίωση για τη μη ύπαρξη αυτοτελούς υφαλοκρηπίδας και αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ) των νησιών πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης τους, τονίζοντας με έμφαση σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων, την Κρήτη και την Κύπρο. (Τσιριγώτης, Ελλάδα-Τουρκία. Θεωρία και Στρατηγική Αποτροπής)

Ποιο είναι όμως το απώτερο δίδαγμα που εξάγουμε από τις ελληνοτουρκικές κρίσεις και δύναται να αποτελέσει τον κεντρικό προσανατολισμό στη διαδικασία διαμόρφωσης-εφαρμογής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;

Αξιολογώντας τη διαμορφωθείσα στρατηγική εξαναγκασμού της Τουρκίας, οδηγούμαστε αβίαστα-αναντίρρητα στην πολιτική αναγκαιότητα για την οικοδόμηση μιας στρατηγικής αποτροπής από την Αθήνα, πείθοντας την Άγκυρα ότι οποιοδήποτε ενέργεια που θα πλήξει τα ζωτικά συμφέροντα Ελλάδας-Κύπρου  θα της επιφέρει ένα μη αποδεκτό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό κόστος. 

Η αποτροπή είναι μια διανοητική λειτουργία/διαδικασία που αποσκοπεί στον επηρεασμό του τρόπου λήψης αποφάσεων των κρατικών δρώντων, με αντικειμενικό στόχο την προάσπιση-προαγωγή της αυτοσυντήρησης-ασφάλειας του εκάστοτε κράτους. Εμπερικλείει το σύνολο των πολιτικών δεσμεύσεων ενός κράτος να προασπίσει με όλα τα διαθέσιμα μέσα (οικονομικά, διπλωματικά, στρατιωτικά) τα εθνικά του συμφέροντα.  

Το μέτρο αξιοπιστίας των πολιτικών δεσμεύσεων είναι ανάλογο του βαθμού εθνικής ισχύος του κράτους και του  διακυβευόμενου σχετικού του συμφέροντος –επιβίωση.

Υπό αυτό το πρίσμα και συνεκτιμώντας ότι η αυξανόμενη σ’ ένταση και έκταση τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο και στην Κύπρο, κατά την μεταψυχροπολεμική περίοδο, αντικατοπτρίζει  το άνοιγμα της ψαλίδας στο ισοζύγιο της λανθάνουσας (ακαθάριστο εγχώριο προϊόν & πληθυσμός) και της στρατιωτικής ισχύος μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, επαληθεύοντας την υπόθεση του πρώην Τούρκου πρωθυπουργού-προέδρου, Τουργκουτ Οζάλ, (Μάρτιος 1987) ότι:  «όσο η Τουρκία δυναμώνει η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να φρονιμεύει…», η διαμόρφωση– εφαρμογή μιας εθνικής στρατηγικής εκτεταμένης αποτροπής (με συντελεστές ποιοτικής τεχνολογικής στρατιωτικής εξισορρόπησης) από τον Έβρο μέχρι την Κύπρο αποτελεί μείζονα κοινωνικοπολιτική αναγκαιότητα.

Σε αντίθετη περίπτωση...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Τι μας δίδαξαν τα Ίμια

 

Λόγω της ατιμωρησίας Σημίτη και των συν αυτώ για τη βραδιά και τις συνέπειες των Ιμίων επί σειρά ετών, επιβεβαιώνονται αδιάκοπα τα χειρότερα σενάρια για τη χώρα

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

«Η θλιβερή έξοδός μας από την Ιστορία δεν γίνεται με κρότο, αλλά με τρίξιμο κι έναν ανεπαίσθητο λυγμό»

H εποχή της μετανεωτερικότητας έχει αρκετά κοινά σημεία με τα προηγούμενα στάδια της κοινωνικής εξέλιξης. Ζούμε μεν σε καιρούς φαινομενικά «αντιηρωικούς», αλλά η πρόσληψη της ιδέας του αρμόζοντος -στο συλλογικό υποκείμενο- θανάτου ακολουθεί ομηρικά, επικά, βαγκνερικά μοτίβα.

Ο Αχιλλεύς και πιο πολύ ο Εκτορας, ο Διγενής Ακρίτας, ο Λεωνίδας, ο Παπαφλέσσας, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Φαβιέρος Κωνσταντινίδης, ο Λορέντζος Μαβίλης εφορμούν από το πεδίο του εφήμερου μέχρι το άφθιτο, θείο πεδίο του άχρονου όντος μέσα στην αχλή της μάχης. Η έξοδος από το φαινόμενο το οποίο χαρακτηρίζουμε «ζωή» ή βίο (το αρσενικό της βίας) γίνεται με κρότο, λάμψη, αίμα, φωτιά και χαλασμό. Υπάρξεις συντονισμένες στον ρυθμό του αιώνιου ενώθηκαν με αυτό σ’ ένα μυθικό κρεσέντο, αντάξιο των ιδεών, των τρόπων, των λόγων και των πράξεών τους.

Ο μεταπολεμικός κόσμος -και ειδικά η εποχή της ιδεολογικοποίησης της αχρειότητας, η αποκαλούμενη «Μεταπολίτευση– απανθρακώνει τις προσωπικότητες στην πλουτώνεια πυρά του συμβιβασμού. Αποτελεί μια αδιάκοπη προσομοίωση θανάτου – ψυχικού, και όχι σωματικού. Είναι μια μαθητεία στη λατρεία του μη όντος, της ανυπαρξίας, η οποία είναι το ιδανικό των βαριόμοιρων χρόνων μας. Συνιστά μια πεισμώδη προσπάθεια αποκόλλησης του ανθρώπου από τον Θεό – τη μόνη πηγή ισχύος που υφίσταται και στην οποία μπορεί να καταφεύγει το είδος μας, ώστε να κάνει άλματα γρηγορότερα από τη φθορά.

Η εποχή των Ιμίων, η ιδεολογία πίσω από την ντροπή και η υλοποίηση της πολιτικής, που φαντάζει σαν ευτυχές τέλος («happy end») για ταινία που θα μπορούσαν να λατρέψουν όλοι οι ανθέλληνες του πλανήτη, προσωποποιήθηκε και συμβολοποιήθηκε.  

Ο Κώστας Σημίτης είναι η βραδιά των Ιμίων και η βραδιά των Ιμίων, αν ήταν πρόσωπο, θα είχε αυτό του Κώστα Σημίτη.  

Η τέλεια κατάντια πολιτικού… Μιλώντας στη Βουλή, ευχαρίστησε τους Αμερικανούς για το όνειδος που… κατόρθωσε.  

Τα Ιμια είναι «μεταστατική νόσος» και έπληξαν ταυτόχρονα πολλά ζωτικά κέντρα του έθνους. Τα συγκείμενο των Ιμίων είναι συμβιβασμός, υποχώρηση, αδικαίωτος θάνατος τριών αξιωματικών (υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος, αρχικελευστής Εκτορας Γιαλοψός), διεθνής εξευτελισμός, εκπλήρωση τουρκικών επιδιώξεων, ηττοπάθεια στο εσωτερικό, ιδεολογικοποίηση του ενδοτισμού, πτώση του ηθικού του λαού, εκποίηση άυλων και μη μεταβιβάσιμων περιουσιακών στοιχείων αντί δανεικών πινακίων φακής.

Ο ελληνικός λαός με την ανοχή του στις πολιτικές επιλογές του Κώστα Σημίτη, που επισφράγισαν το όνειδος της υποχώρησης στα Ίμια, υπέγραψε τη θανατική καταδίκη του. Αντί να τιμωρήσει ακαριαία και δίχως ανοχή και έλεος εκείνον και τους συν αυτώ για την πανωλεθρία εκείνης της βραδιάς, τον εξέλεξε πάλι πρωθυπουργό, με αποτέλεσμα η εθνική κατρακύλα να μην έχει τελειωμό. Παράδοση Οτσαλάν στους Τούρκους, Χρηματιστήριο, ολυμπιακά έργα, σκάνδαλο Siemens, Τσουκάτος, Μαντέλης κι ένα σωρό άλλοι πολιτικοί και οικονομικοί «σκελετοί» σωρεύτηκαν στα οστεοφυλάκια της συλλογικής μας αξιοπρέπειας.

Λόγω της ατιμωρησίας Σημίτη και των συν αυτώ για τη βραδιά και τις συνέπειες των Ιμίων επί σειρά ετών επιβεβαιώνονται αδιάκοπα τα χειρότερα σενάρια για τη χώρα: Χρεοκοπήσαμε, τεθήκαμε σε καθεστώς επιτροπείας, μετανάστευσαν περίπου 1.000.000 Έλληνες για το μεροκάματο, η χώρα εποικίζεται από ισλαμικούς πληθυσμούς, η ανεργία καταρρίπτει το ένα «ρεκόρ» μετά το άλλο και όλοι οι θεσμοί, που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν και να ενώσουν την κοινωνία, προκαλούν το μειδίαμα των Ελλήνων ακόμα και με το άκουσμά τους.

 Ειδικά εκείνος της Δικαιοσύνης, ο οποίος θα έπρεπε να αποτελεί την ύστατη ελπίδα και το τελευταίο αποκούμπι για τον λαό μας, θεωρείται ολότελα κατεδαφισμένος. 

Δεν υπάρχει αθλιότητα που να έχει διαπραχθεί σε βάρος του έθνους και του λαού που να μην έχει χαρακτηριστεί και νόμιμη και συνταγματική. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου της «λίστας Λαγκάρντ» και του Μνημονίου κυκλοφορεί ελεύθερος και ο Αντώνης Σαμαράς, που θα έκανε «μία και μόνη εξεταστική επιτροπή για το Μνημόνιο», συγκυβέρνησε με το καμποτίνικο ΠΑΣΟΚ του… Βενιζέλου.

Αν ο λαός μας επιθυμεί να MHN εξέλθει της Ιστορίας με… τρίξιμο και λυγμό, πρέπει...

 

ΙΜΙΑ 31/1/1996: Συγκλονίζει ο κορίνθιος «ΒΑΤΡΑΧΟΣ» Τάσος Χατζαντώνης που έζησε τη μεγάλη νύχτα

 

ΙΜΙΑ 31/1/1996: Ο γιος του ήρωα Καραθαναση ξευτιλίζει την πολιτικη ηγεσια!!!

 

ΙΜΙΑ 31/1/1996: Όλο το Επεισόδιο στα Ίμια το 1996 από τον Σ. Καλεντερίδη

 

ΙΜΙΑ 31/1/1996: ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ. ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ.