ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών

Toυ ΑΡΙΕΛ ΛΕΚΑΔΙΤΗ

Στις 30 Ιουνίου έως τις αρχές Ιουλίου του 1934, ο Αδόλφος Χίτλερ εξασφάλισε την εξουσία του ως Καγκελάριος. Με μακροχρόνιες δολοπλοκίες  εναντίον των πολιτικών αντιπάλων του, κατάφερε να εκμηδενίσει όποιον έμπαινε εμπόδιο στο δρόμο του. 

Η  "Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών", στόχευε  πρωτίστως στην αποδυνάμωση των  SA (Sturmabteilung)  υπό την ηγεσία του Έρνστ Ρεμ. Η παραστρατιωτική οργάνωση των  SA που αποτελούνταν από περιθωριακούς   ήθελε να αντικαταστήσει το Ραιχσβερ ,γεγονός που θορύβησε τον Χίτλερ και ο οποίος για να εφαρμόσει τα σχέδια του έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα  στους συντρόφους του και τα σκοτεινά σχέδια του, όπως περιέγραφε στο Mein Kampf  .

Ο Αυστριακός ήξερε πως οι Πρώσοι αξιωματικοί δεν θα δεχόντουσαν ποτέ τους μαχαιροβγάλτες των δρόμων μέσα στο γερμανικό στρατό. Η επίσημη εκδοχή της προπαγάνδας  περιέγραψε αυτές τις ενέργειες ως μέτρα προφύλαξης ενάντια σε πραξικόπημα που φέρεται να σχεδιάστηκε από τον Ernst Röhm, τον αρχηγό της SA και  παλιό φίλο του Χίτλερ. Ως εκ τούτου, ο Γιόζεφ Γκέμπελς, χρησιμοποίησε τον όρο Röhmputsch και σήμαινε "πραξικόπημα από τον Ρεμ".

Η SA αριθμούσε 4.000.000 μέλη και ήταν όλοι αυτοί οι οποίοι έκαναν τη βρώμικη δουλειά για το Χίτλερ. Οι προετοιμασίες ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1934. Στον αρχηγό της πρωσικής μυστικής αστυνομίας, δόθηκε η εντολή για να συλλέξει στοιχεία για την SA. Στις 1  Φεβρουαρίου, υπήρξε διαφωνία μεταξύ του υπουργού της  Ράιχσβερ, Werner von Blomberg και του επικεφαλής  της SA Ρεμ. Ο Ρεμ ήθελε να μετατρέψει τη Ράιχσβερ (η ονομασία υπό την οποία λειτούργησε ο γερμανικός στρατός κατά την περίοδο 1919 – 1935) σε έναν καθαρό στρατό εκπαίδευσης.

Ο Blomberg έλαβε υποστήριξη από τον Καγκελάριο του Ράιχ Χίτλερ, ο οποίος μίλησε με σαφήνεια στις 28 Φεβρουαρίου κατά της SA λέγοντας πως δεν ήθελε καμία εθνοφρουρά αλλά το Ράιχσβερ. Ταυτόχρονα, προειδοποίησε την SA να μην προκαλεί περαιτέρω δυσκολίες.

Στη συνέχεια επικράτησε μια περίοδος ηρεμίας χωρίς βέβαια ο Ρεμ να σταματήσει να δηλώνει τις αντιρρήσεις του σε προσωπικές συζητήσεις. Γι αυτό το λόγο,  υπέγραψε συμφωνία με τον υπουργό της Ράιχσβερ  Blomberg τον Φεβρουάριο ότι η Ράιχσβερ  ήταν υπεύθυνη  για όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με την προετοιμασία και τη διεξαγωγή του επερχόμενου πολέμου. Οι SS άρχιζαν να διαδίδουν φήμες πως ο Ρεμ έλαβε από τη Γαλλία χρήματα για να ανατρέψει το Χίτλερ καθώς και ότι ο Ρεμ ήταν ομοφυλόφιλος. 

  Τον Απρίλιο ξεκίνησε η εκστρατεία της Ράιχσβερ, στην οποία ο στρατός ανακηρύχθηκε  ως ο μοναδικός φορέας όπλων της χώρας.Τον Μάιο, δόθηκαν οδηγίες στις υπηρεσίες της Ράιχσβερ  να αναφέρουν τυχόν παραβιάσεις της SA στη συμφωνία που είχε υπογραφεί  τον Φεβρουάριο.

Ο Ρεμ  επικοινώνησε με παλιούς αντιπάλους του καθεστώτος (συμπεριλαμβανομένου του Kurt von Schleicher). 

Στις 11 Μαΐου, ο Γκέμπελς  ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον των Miesmacher και Nörgler και έλαβε χώρα μια συζήτηση πέντε ωρών μεταξύ Χίτλερ και Ρεμ στις 4 Ιουνίου.

 Στην ομιλία του «Marburg» στις 17 Ιουνίου, ο Franz von Papen επέκρινε έντονα τους εθνικοσοσιαλιστές . Μίλησε εναντίον του τρόμου των φαιοχιτώνων , της εξαφάνισης του ελεύθερου τύπου και ενάντια στη λυσσασμένη δίψα της  NSDAP για εξουσία. Ο Υπουργός Προπαγάνδας Γκέμπελς  απαγόρευσε τη δημοσίευση της ομιλίας.

Μετά την ομιλία στο Marburg, οι SS, SD (υπηρεσία ασφαλείας του Ραιχσφύρερ των SS) και Ράιχσβερ  ενημερώθηκαν για τα φερόμενα σχέδια πραξικοπήματος και άρχισαν οι  προετοιμασίες.

Στις 21 Ιουνίου, ο Χίτλερ συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Hindenburg (ο οποίος ήταν ήδη σοβαρά άρρωστος). Αυτός τον ενθάρρυνε να κάνει κάτι με τους ταραχοποιούς.Οι SS ξεκίνησαν να κινούνται υπογείως  μια μέρα αργότερα.

  Στις 23 Ιουνίου, οι αξιωματικοί της Ράιχσβερ  ενημερώθηκαν για φερόμενα σχέδια πραξικοπήματος των SA. Ο Χίτλερ πληροφόρησε τον υπουργό Blomberg ότι θα επέμβει.

Τις επόμενες μέρες το κοινό ήταν προετοιμασμένο για τα ακόλουθα γεγονότα:

-Ο Ρούντολφ Ες δημοσίευσε μια κριτική στη «Provokateure» και στις 29 Ιουνίου εμφανίστηκε ένα άρθρο του Blomberg στο Völkischer Beobachter, στο οποίο διαβεβαίωσε τον Χίτλερ για την πίστη της Ράιχσβερ.

-Το βράδυ της 29-30 Ιουνίου, χιλιάδες άνδρες της SA  ξεχύθηκαν   στους δρόμους που είχαν ακούσει για ισχυρισμούς περί πραξικοπήματος. Ωστόσο, το κόμμα κατάφερε να καθησυχάσει τους άντρες.

-Ο Χίτλερ έφτασε στο Bad Wiessee περίπου στις 6:30 π.μ., όπου έμενε ο Έρνστ Ρεμ. Συνελήφθη και εκτελέστηκε   την 1η Ιουλίου.

Μετά τη σύλληψη του Ρεμ,  εχθροί των Ναζί  συνελήφθησαν.  Μεταξύ 30 Ιουνίου και 2 Ιουλίου,  150 και 200 ​​άνθρωποι  σκοτώθηκαν . Τα θύματα ήταν όχι μόνο μέλη της SA, αλλά και μέλη  άλλων κομμάτων.

Το Röhmputsch σήμαινε...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ (ΣΟΒΑΡΩΝ ΧΩΡΩΝ) και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΦΛΩΡΟΦΥΓΟΣΤΡΑΤΟΣ ΦΛΟΥΦΛΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι γυναίκες στον ισραηλινό στρατό

 Του Αριέλ Λεκαδίτη

Με αφορμή την κυριακάτικη συνέντευξη τύπου του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, αναφέρθηκε ότι υπάρχουν σκέψεις για υποχρεωτική θητεία στα 18. Μεταξύ άλλων λοιπόν ακούστηκαν κάποιες απόψεις πως θα έπρεπε να στρατευθούν και οι γυναίκες. Ευκαιρία δοθείσης θα αναφέρουμε τη βάση και το σκεπτικό της στράτευσης των γυναικών στο Ισραήλ.

Με την ίδρυση του Ισραηλινού στρατού, η κυβέρνηση αποφάσισε να στρατολογήσει τις γυναίκες βάσει νόμου που απαιτεί υποχρεωτική θητεία. Αυτό το εξαιρετικό μέτρο ήταν κυρίως το αποτέλεσμα της έλλειψης στρατιωτικού προσωπικού και της έννοιας του «εθνικού στρατού» του Μπεν-Γκουριόν.

Με την πάροδο των ετών και ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες, η έννοια της ισότητας των φύλων έχει καταστεί επίσης σημαντική για τη συζήτηση της στρατιωτικής θητείας και όλο και περισσότεροι ρόλοι έχουν ανοιχτεί στις γυναίκες που υπηρετούν στην IDF. Η  IDF είναι από τους μοναδικούς στρατούς στον κόσμο που στρατολογεί τις γυναίκες στις τάξεις του βάσει ενός υποχρεωτικού νομοσχεδίου. Οι γυναίκες υπηρέτησαν στην IDF κατά την ίδρυσή της το 1948, και το 1949 υπηρέτησαν στο γυναικείο σώμα, που ιδρύθηκε από γυναίκες αξιωματικούς που είχαν υπηρετήσει στο βρετανικό στρατό.

Ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, Νταβίντ  Μπεν-Γκουριόν, έδωσε δύο εξηγήσεις για την απόφαση του αυτή. 

Από τη μια, η στράτευση των γυναικών ήταν αναγκαία για την ασφάλεια του νεοσύστατου εβραϊκού κράτους.  

 

Και επιπλέον, ήθελε να περάσει το μήνυμα της ισότητας των δυο φύλων στον κοινωνικό ιστό του Ισραήλ.

Αυτές οι δύο εξηγήσεις θεωρούνται ως οι βασικές αρχές του εθνικού  στρατιωτικού μοντέλου σύμφωνα με το οποίο ιδρύθηκε και η IDF και η  οποία εξακολουθεί να συνεχίζεται ως σήμερα και είναι μια σχέση μεταξύ του στρατού και της ισραηλινής κοινωνίας. Η άποψη ότι οι γυναίκες καταρτίζονται επειδή η  IDF είναι εθνικός στρατός και ως εκ τούτου πρέπει να εφαρμόσει την αρχή της ισότητας σε όλα τα τμήματα της κοινωνίας και παραμένει αδιαμφισβήτητη, όπως και η προσέγγιση που υποστηρίζει ότι οι ανάγκες ασφαλείας  απαιτούν το δυναμικό ανδρών και γυναικών  της ισραηλινής κοινωνίας και χρησιμοποιείται στο μέγιστο δυνατό βαθμό.

Ωστόσο, παρά τον πειρασμό να δούμε την Ισραηλινή κοινωνία ως εγγύηση προόδου στην προώθηση της ισότητας των φύλων, αυτή η νοοτροπία  δεν αντικατοπτρίζει πάντα την  πραγματικότητα. Όπως θα δούμε, οι γυναίκες καταρτίζονται βάσει ενός υποχρεωτικού νόμου που αντικατοπτρίζει το στρατιωτικό μοντέλο και δεν προχωρά πολύ προς την κατεύθυνση της εξασφάλισης της pro forma ισότητας. 

Ας δούμε τρεις παράγοντες που έχουν επηρεάσει την ένταξη των γυναικών στην IDF :

1. Η αντίληψη της IDF ως εθνικός στρατός

2. Απαιτήσεις ασφαλείας

3. Κοινωνικές διαδικασίες που συμβάλλουν ή υπονομεύουν την ισότητα των φύλων

Η συνδρομή των γυναικών

Τον Οκτώβριο του 1949, περίπου ενάμιση χρόνο μετά τη διακήρυξη της ίδρυσης του Κράτους του Ισραήλ, το Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Κοινωνικής Έρευνας διεξήγαγε μια δημοσκόπηση που ρωτούσε το κοινό αν ήταν υπέρ των ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες και πράγματι το 92% ήταν υπέρ. Ωστόσο, διατυπώθηκαν απόψεις σχετικά με το ζήτημα, κατά πόσον οι γυναίκες πρέπει να στρατεύονται κατά τη διάρκεια της ειρήνης (με άλλα λόγια, εάν πρέπει να υπάρχει υποχρεωτική στρατολόγηση για γυναίκες) : 52,5% ήταν υπέρ και 47,5% ήταν κατά. Οι πολιτικοί  του Ισραήλ, μεταξύ των οποίων και ο Νταβίντ Μπέν- Γκουριόν, ήταν ξεκάθαροι ως προς αυτό. Ο Μπέν Γκουριόν πίστευε ότι το κράτος θα πρέπει να απαιτεί τόσο από τις γυναίκες όσο και από τους άνδρες να συνεισφέρουν το ίδιο στην κοινωνία. Ωστόσο, παρά την αυστηρή στάση του Μπέν Γκουριόν σχετικά με την ισότητα των φύλων, στην αρχή οι γυναίκες είχαν το δικαίωμα να υπηρετούν στο στρατό μόνο ως υπάλληλοι γραφείου, νοσοκόμες και δασκάλες.

Επέκταση των στρατιωτικών υπηρεσιών από τις γυναίκες

Η άποψη σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες ανήκαν στο σπίτι, και οι άνδρες στις πρώτες γραμμές επικράτησε επίσης μετά τον πόλεμο του Γιόμ Κιππούρ το 1973, μια εποχή έντονης ανισότητας των φύλων, παρά το γεγονός ότι μια γυναίκα ήταν πρωθυπουργός εκείνη την εποχή . Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, οι γυναίκες αποκλείστηκαν από το να συμμετέχουν στα τρία κύρια καθήκοντα του πολέμου : στρατιωτική άμυνα, πολιτική διοίκηση και στρατιωτική παραγωγή.

Μετά τον πόλεμο, λόγω της ανάγκης να αναδιοργανωθούν τα στρατεύματά, ο στρατός υιοθέτησε μια νέα και διευρυμένη πολιτική σχετικά με την τοποθέτηση των γυναικών σε στρατιωτικούς ρόλους, επιτρέποντας στις γυναίκες να εκπαιδευτούν για ρόλους που, μέχρι τότε, ήταν μόνο για  άνδρες. Ωστόσο, μπορούμε να αναφέρουμε εκτεταμένα μέτρα που ελήφθησαν κατά τη διάρκεια του χρόνου σχετικά με τη στρατιωτική θητεία των γυναικών, όπως η άρση των περιορισμών που υπήρχε  μέχρι τότε για την παρουσία των γυναικών σε κάποιο πεδίο μάχης, ιδιαίτερα στα σύνορα , και την κατάργηση του τμήματος Defense Service Law (κάτι σαν στρατοδικείο) που απαριθμούσε θέσεις στις οποίες δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν γυναίκες. Ας αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά παραδείγματα :

Σήμερα περπατώντας κανείς ακόμα και στην πιο μικρή πόλη του Ισραήλ θα δει γυναίκες ντυμένες στο χακί όπου κουβαλούν το λεγόμενο «λουκάνικο» που λέμε στην Ελλάδα και το όπλο τους. 

Δεν ξέρω αν η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο, αλλά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αποχή της γενιάς των '80s από την κοινωνία

Γράφει ο Αριέλ Λεκαδίτης 

Ιστορικός Ολοκαυτώματος με Μεταπτυχιακό Τίτλο Σπουδών από το Πανεπιστήμιο της Χάιφα

Καθόμουν και σκεφτόμουν, πως κάθε γενιά έχει αφήσει το αποτύπωμα της στο βιβλίο της ιστορίας, τόσο σε κοινωνικούς, όσο και σε εθνικούς αγώνες. Από την αρχαιότητα μέχρι και την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο.  

Εκεί σταμάτησε το μυαλό μου, σαν να έπαθε ένα blackout και δεν μπορούσε να σκεφτεί τι έχει προσφέρει η δική μου γενιά μέχρι σήμερα. Προς στιγμή απόρησα και εγώ με τον ίδιο του τον εαυτό. Επικράτησε μια στιγμή αμηχανίας και σιωπής. Σαν τη σιωπή της απογοήτευσης .

Γιατί η δική μας γενιά δεν έχει αφήσει τη σφραγίδα της στην κοινωνία; Τι είναι αυτό που μας έκανε να είμαστε άφαντη γενιά μέσα στο πλήθος της Ευρώπης;  

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Σημείο αφετηρίας δεν είναι παρά το 1981 όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ κερδίζουν τις εκλογές. Ο Ανδρέας Παπανδρέου μέσα σε μια νύχτα διπλασιάζει τους μισθούς των εργαζομένων. Εκεί ανατέλλει μια διαφορετική μέρα για τον κάθε Έλληνα και την κάθε Ελληνίδα. Αν σκεφτεί κανείς τη φτώχεια που είχε περάσει η προηγούμενη από εμάς γενιά, το παραπάνω γεγονός ήταν σαν μάννα εξ ουρανού.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή για όλους μας. Δημιουργείται η μεσαία τάξη οι άνθρωποι περνούν μια άνετη ζωή και προσφέρουν γη και ύδωρ στα παιδιά τους. Θα μπορούσαμε να πούμε πως πυξίδα στην προηγούμενη γενιά δεν είναι παρά η λέξη «σιγουριά». 

Δυστυχώς αυτή τη λέξη θέλοντας ή μη την περάσαν και στη δική μας γενιά. Δεν θυμάμαι όταν σπούδαζα να υπήρχε κάποιος συμφοιτητής μου που θα πήγαινε να δουλέψει το καλοκαίρι. Δεν θυμάμαι να υπήρχε κάποιος φίλος μου που δεν θα πήγαινε διακοπές . Όλα έμοιαζαν να είναι λυμένα, όπως το αεροπλάνο όταν απογειωθεί, ο κυβερνήτης του αεροσκάφους βάζει τον αυτόματο πιλότο.

Έτσι και η δική μας γενιά, με την κάλυψη της προηγούμενης, μπήκαμε σε αυτόματη κοινωνική και επαγγελματική πορεία με ελάχιστες αναταράξεις. Οι γονείς μας φρόντιζαν για όλα. Για το τι θα φάμε, για το πως θα μορφωθούμε ακόμα και για την επαγγελματική μας αποκατάσταση. Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν φίλο μου ο οποίος δεν ήθελε να σπουδάσει φαρμακευτική αλλά ο ίδιος ήθελε να γίνει κοινωνικός λειτουργός. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι μάχες έγιναν προκειμένου να πειστεί το παιδί να ακολουθήσει το δρόμο που είχαν διαλέξει οι γονείς.

Και φτάνουμε αισίως το 2010 που όλα αυτά αλλάζουν. Ακολουθεί μια ελεύθερη πτώση στην ελληνική κοινωνία. Εισερχόμαστε σε οικονομική ύφεση. Τα πάντα αλλάζουν. Αλλάζουν τόσα γρήγορα και ξαφνικά που θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για έναν ακαριαίο ψυχικό θάνατο, τουλάχιστον στην αρχή αλλά και φυσικό θάνατο για μερικούς που δεν αντέχουν να βλέπουν τις ζωές τους να καταστρέφονται μέσα σε μια νύχτα και αυτοκτονούν. Η γενιά των ’80 νιώθει πως τα έχει χαμένα. Νιώθει πως έχει χαθεί στο λαβύρινθο των αλλαγών. Η γενιά μου πλέον αισθάνεται έρμαιη στα κύματα του κατακλυσμού της Βαβυλώνας. Ο αγγελικά πλασμένος κόσμος πλέον είναι ανοικτίρμονας και αβέβαιος.

Είχαμε τη γενιά του 1940, τη γενιά του 114, τη γενιά του Πολυτεχνείου και μετά τη γενιά της αλλαγής.  

Και μετά τι;  

Η γενιά του ’80 δεν έχει σφραγίδα στην κοινωνία; Έχει μόνο αυταπάτες;

Η απάντηση είναι δύσκολή και δεν μπορεί να εξαντληθεί σε μερικές γραμμές. 

 Η γενιά μου δεν έχει βάλει τη σφραγίδα της, τουλάχιστον ακόμα και σήμερα, γιατί τα βρήκε όλα έτοιμα. Δυστυχώς πρέπει να το παραδεχτούμε. Δεν παλέψαμε ούτε για ελευθερία ούτε για εθνική απελευθέρωση.  

Μα θα πει κάποιος και φταίμε εμείς;  

Όχι βέβαια δεν φταίμε εμείς. Δυστυχώς μάθαμε να κατηγορούμε για το τι κόσμο μας παρέδωσε η προηγούμενη γενιά. 

 Και εμείς πως θα τον αλλάξουμε; Ή μήπως δεν θέλουμε να τον αλλάξουμε; Μήπως δεχόμαστε τη μοίρα μας όπως μας τη σερβίρουν;

Πολλοί λένε δεν ασχολούμαι με την πολιτική. Αυτό είναι η εύκολη λύση. Το να τα παρατήσεις και να μην παλέψεις. Η απαξίωση των πάντων είναι η αποφυγή των ευθυνών. Όπως λέει και ο εθνικός μας ποιητής: «Όταν βαριά κι’ αλύπητη ξεσπά η ανάγκη και προστάζει, ανάξιος όποιος διστάζει». 

Ήρθε η στιγμή να μπει ένα τέλος σε αυτή την αδιαφορία της σημερινής γενιάς. Τα σκουπίδια των realities δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε. Θα συνεχίσουν όμως να υπάρχουν όχι για να μας αποβλακώνουν, αλλά για να μας θυμίζουν ότι κάτι πρέπει να γίνει και κάτι πρέπει να αλλάξουμε. Δεν μπορούμε ως γενιά να περιμένουμε να βγει ένας ηγέτης για να μας οδηγήσει. Ηγέτες γεννιούνται όταν και οι εποχές των μεγάλων ανακατατάξεων το επιτρέπουν. 

 Ίσως όλα αυτά να είναι ουτοπικά για κάποιους.

Μέσα στη λάσπη της καθημερινότητας ίσως κάποιοι να μην έχουν τα ψυχικά αποθέματα για κάτι τέτοιο. 

Ως η γενιά που πλήττεται άμεσα από τις ανακατατάξεις της εποχής μας θα πρέπει να αντιληφθούμε πως στον κόσμο αυτό δεν ερχόμαστε για να κάνουμε μόνο περιουσίες αλλά...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Το σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ του Χίτλερ και του Στάλιν (Πώς υπογράφτηκε η συμφωνία μη επίθεσης η οποία θα σήμαινε την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου)

Του ΑΡΙΕΛ ΛΕΚΑΔΙΤΗ

 

23 Αυγούστου 1939, ο υπουργός εξωτερικών της Ναζιστικής Γερμανίας, Γιοάχιμ Φον Ρίμπεντροπ, πήγε στη Μόσχα. Ήταν σχεδόν δυο εβδομάδες πριν την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου ο Χίτλερ ήθελε να εισβάλει στην Πολωνία και ήθελε να είναι σίγουρος πως η ΕΣΣΔ θα έμενε εκτός πολέμου. Ωστόσο επίσημα οι Ναζί μισούσαν τους Ρώσους Σοβιετικούς Κομμουνιστές. Στο παρελθόν, ο Χίτλερ είχε περιγράψει το Στάλιν και τους κομμουνιστές, ως διεθνής συντεχνία εγκληματιών. Παρόλα αυτά ο Ρίμπεντροπ έπρεπε να συνεργαστεί με το Στάλιν και τον υπουργό εξωτερικών του, Μολότοφ.
 

Σε μια επιβλητική αίθουσα ο Ρίμπεντροπ, συναντά τους Σοβιετικούς αξιωματούχους. Ξεκινάει η συζήτηση από μεριάς του Γερμανού υπουργού εξωτερικών, λέγοντας, πως ο Φύρερ, τον είχε εξουσιοδοτήσει να υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης για 100 χρόνια. 

Το λόγο παίρνει αμέσως μετά ο Στάλιν και απαντάει πως αν υπόγραφαν για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, ο κόσμος θα γελούσε μαζί τους. Γι’ αυτό λοιπόν η αντιπρόταση του Ιωσήφ Στάλιν ήταν 10 χρόνια. Οι Ναζί και οι Σοβιετικοί παραμέρισαν τις ιδεολογικές τους διαφορές και άρχισαν να συζητούν για τις σφαίρες επιρροής της ανατολικής Ευρώπης. Ο Στάλιν ήθελε να συμπεριληφθεί στη Σοβιετική σφαίρα επιρροής όλα τα εδάφη της Λετονίας. Ο Ρίμπεντροπ όμως δεν είχε τέτοια εξουσιοδότηση. Αμέσως λοιπόν ζήτησε μια ολιγόλεπτη διακοπή για να επικοινωνήσει με τον Φύρερ του.
 

Ο Φύρερ περίμενε στο Μπέργκχοφ στα βουνά της Βαυαρίας. Ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο. Όλοι ένιωσαν μια ένταση. Κατά τη διάρκεια του τηλεφωνήματος, ο Χίτλερ, δεν μιλούσε[1]. Ο Ρίμπεντροπ επανέρχεται στην αίθουσα των συνομιλιών και δηλώνει πως ο Φύρερ συμφωνεί στην απαίτηση του Στάλιν. Επίσης τονίζει πως η διαχωριστική γραμμή για την Πολωνία θα είναι ο ποταμός Βιστούλας. Με αυτά από αυτό το μόνο που ηχούσε στην αίθουσα ήταν ο ήχος από το τσούγκρισμα των πορσελάνινων ποτηριών που περιείχαν την ακριβή σαμπάνια για να γιορτάσουν τη συμφωνία.

 
Ο Χίτλερ περίμενε για την επιβεβαίωση της συμφωνίας, ενώ πάνω από το Μπέργκχοφ μαζεύονταν σύννεφα. Ο ουρανός ήταν κόκκινος. Τρομακτικός, σκληρός, όμορφος. Κάποιος από τους παρευρισκόμενους πετάγεται και λεει πως αυτό δεν είναι καλός οιωνός[2].

 
Οι Ναζί θέλοντας να εφαρμόσουν τα σχέδια τους για τον Blitzkrieg[3] έπρεπε να παραμερίσουν τις ιδεολογικές διαφορές τους με τους Σοβιετικούς. Δεν είναι τυχαίο επίσης, πως η 23η Αυγούστου έχει καθιερωθεί ως η Ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης υπέρ των θυμάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού.
 

Ο Κόκκινος στρατός είχε συμμαχήσει με τη Βέρμαχτ διότι ήθελαν να εφαρμόσουν τα επεκτατικά τους σχέδια, οι μεν στην Πολωνία και οι δεν στις χώρες της Βαλτικής αλλά και ενός μέρους της Πολωνίας. 

Ο Σταλινισμός και ο Ναζισμός είναι δυο ιδεολογίες που τόσο στην πρακτική τους αλλά και στην ιδεολογία τους είναι ακριβώς το ίδιο. 

Οι Ναζί ήθελαν την αναγέννηση του ανθρώπου με βάση τα φυλετικά κριτήρια (ξανθιά μάτια, γυμνασμένο σώμα) ενώ οι Σοβιετικοί επιθυμούσαν το ίδιο αλλά με κοινωνικά κριτήρια (Πάλη των τάξεων).

 
Κάπως έτσι λοιπόν, υπογράφτηκε η συμφωνία μη επίθεσης η οποία θα σήμαινε την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. 

Η συνέχεια είναι γνωστή. 

Την πρώτη μέρα του Σεπτεμβρίου θα εισβάλουν εξ ανατολής στην Πολωνία οι Ρώσοι και από τη Δύση οι Γερμανοί.  

Θα επακολουθήσει...