Η παραίτηση, ειδικά στην πολιτική, μπορεί να σηματοδοτεί μια στιγμή κορυφαίας αυτογνωσίας, εξομολογητικής ταυτοποίησης και εσωτερικής κάθαρσης. Όταν φτάνεις στο σημείο ενδοσκοπικού “βρασμού” όπου αναγνωρίζεις την αδυναμία σου να υπηρετήσεις τα περισσότερα από αυτά που με πάθος διακήρυξες όλο το προηγούμενο διάστημα και κυρίως ότι οι επιλογές σου ηθελημένα καθυστερούν την ανάκαμψη του τόπου σου, το συνειδητό κατέβασμα από τον ματαιόδοξο θρόνο της εξουσίας αποτελεί μια πράξη τιμής και ηθικού εξαγνισμού.
Αυτή η κυβέρνηση έχει αποδείξει με τις πράξεις και την συμπεριφορά της, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο που ανέλαβε τα ηνία της χώρας, ότι δεν αντέχει, δεν επιδιώκει και τελικά δεν της αξίζει μια τέτοια αποχώρηση. Τα εύσημα μιας τέτοιας εθνικής αντρειοσύνης δεν ταιριάζουν στον... θλιμμένο θίασο της δημιουργικής ασάφειας, της αδημιούργητης οικονομικής φιλοσοφίας και της βαθιά... φιλοσοφημένης ταξικής απέχθειας.
Δεν δικαιούνται το παράσημο της οικειοθελούς αποχώρησης αυτοί που σπατάλησαν πολύτιμο διαπραγματευτικό χρόνο για να ικανοποιήσουν ένα θυμικό καπρίτσιο.
Δεν αξίζουν καμιά συγχώρεση για ειλικρινή μετάνοια όσοι χρησιμοποίησαν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τα προηγούμενα λάθη τους κι ως απαλλακτικό εφαλτήριο για τα επόμενα.
Δεν νοείται να περάσουν στην μνήμη της ιστορίας απλά ως απολωλότα πρόβατα κάποιοι που δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν το ταξικό μίσος ως όπλο πολιτικής αυτοσυντήρησης και την παρεοκρατία ως υπέρτατη μεθοδολογία διαχείρισης της εξουσίας.
Αυτό που τους αρμόζει είναι ...
