ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Μακριά από τον κ@λο μας οι τραγωδίες»-Θα ξεχαστεί κι αυτό

Tης ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Η ζωή συνεχίζεται. Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό ίδιον του ανθρώπινου γένους και το πιο μεγαλειώδες ταυτόχρονα. Η ικανότητά του να συνεχίζει ακόμη και μετά από την μεγαλύτερη καταστροφή, μετά από την μεγαλύτερη τραγωδία.

Τα θύματα, εκείνοι που θρηνούν ανθρώπους τους, εκείνοι που χάνουν το βιός τους, κουβαλάνε τις μνήμες σαν αιώνια καταδίκη. Μα όλοι οι υπολοιποι, προχωρούν μπροστά. Παρασυρμένοι από τον πιο ορμητικό χείμαρρο που υπάρχει στη γη. Την ίδια την ζωή.

Οργίζονται, αγανακτούν, συμπονούν, υπόσχονται πως δεν θα ξεχάσουν, ορκίζονται τιμωρία των υπευθύνων, εσχάτως αλλάζουν και την εικόνα του προφίλ τους στο facebook δηλώνοντας έτσι την συμπαράστασή τους…

Μα -ας είμαστε ειλκρινείς- στο τέλος της μέρας, ευχαριστούν τον Θεό γιατί η δυστυχία δεν πλάκωσε το δικό τους σπιτικό και συνεχίζουν. 

Είναι η ανθρώπινη φύση τέτοια, ίσως αυτός να είναι ο τρόπος άμυνας και επιβίωσης του είδους. Σκληρός, κυνικός, χωρίς ίχνος συναισθήματος, ζωώδης.

Θέμα ελάχιστων ημερών είναι να ξεχάσουμε όλοι οι υπόλοιποι την τραγωδία που ζει από χθες η Δυτική Αττική. Όπως ξεχάσαμε τόσες και τόσες.

Θέμα ελάχιστων ημερών είναι να κλείσουν οι εισαγγελικές έρευνες για τον εντοπισμό ευθυνών. Όπως έκλεισαν τόσες και τόσες.

Θέμα ελάχιστων ημερών είναι να απασχολήσει τα μέσα ενημέρωσης το επόμενο μεγάλο θέμα. Κι εμείς, να αλλάξουμε κανάλι, να σερφάρουμε σε άλλο site, να απασχολήσουμε το μυαλό μας με κάτι λιγότερο οδυνηρό. Με κάτι που θα διώχνει τις όποιες ενοχές αισθάνεται ο καθένας μας.

Γιατί τα ρέματα, δεν τα έκλεισε ο Θεός.  

Τους κρατικούς φορείς που έκαναν τα στραβά μάτια, δεν μας τους επέβαλλε η φύση.  

Τους πολιτικούς που νομιμοποιούν τα αυθαίρετα, δεν τους βρήκαμε προίκα από έναν προηγούμενο πολιτισμό. 

Ανθρώπων έργα είναι. Δικά μας!

Αλλά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γράψτε στον τάφο μου: Εδώ αναπαύεται o πιο μαλ@κας Έλληνας

Της ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Ετών 68, στη δουλειά από τα 16 του. Kατάφερε να φτιάξει μια οικογενειακή επιχείρηση με πολλές στερήσεις και σκληρή προσωπική εργασία του ίδιου, της συζύγου του και των τριών παιδιών τους, όταν αυτά μεγάλωσαν.

Δεν αγόρασε ποτέ ακριβά αυτοκίνητα και ρούχα, δεν έκανε πλούσια ζωή, ό,τι έβγαζε το επένδυε στην επιχείρηση και σε ακίνητα. Ένα σπίτι δικό του, από ένα για κάθε παιδί του. Στο σύνολο 4. «Για να έχουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους».

Σήμερα, του ήρθε η έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης του καταστήματός του για χρέη προς την εφορία.  

Τον πήραν τα κλάματα.

«Δεν κλαίω για την κατάσχεση. Ας τα πάρουν όλα. Κλαίω γιατί δεν έφαγα τα λεφτά μου σε ταξίδια, μπουζούκια και λούσα, δεν άρπαξα επιδοτήσεις όταν τις έβρεχε με το τσουβάλι, δεν πήρα δάνεια όταν τα χάριζαν, δεν βόλεψα τα παιδιά  μου στο Δημόσιο όταν μπορούσα, δεν έκλεψα όταν όλοι γύρω μου έκλεβαν.

Κλαίω γιατί πλήρωνα τις υποχρεώσεις μου μια μέρα πριν λήξουν. 

Κλαίω γιατί...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΑΓΩΓΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι αγενείς “άνετοι” που τα λένε “χύμα και τσουβαλάτα”

Tης ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Σου μιλάνε πάντα στον ενικό. Χωρίς να τους δώσεις το δικαίωμα ή έστω να στο ζητήσουν. Σε αποκαλούν «φιλαράκι», «φιλάρα, «κολλητέ», «αδελφέ», «κούκλα «, «αγάπη» ή «μωρό», ανάλογα το φύλο σου και φύλο τους. Ενίοτε χωρίς «μου» στο τέλος. Δεν τους ενδιαφέρει να δηλώσουν κτήση. Η άνεση είναι το ζητούμενο.

Αν είναι καπνιστές κουνάνε επιδεικτικά το αναμμένο τσιγάρο στα μούτρα σου, καθ’ όλη τη διάρκεια του μονoλόγου τους. Και φωνάζουν. Τόσο δυνατά ώστε να πάρει μυρωδιά και η παρέα που κάθεται στην άλλη άκρη του χώρου, ότι «ο άνετος είναι εδώ».
 

Αν είσαι «τυχερός», απλώς συνοδεύουν την επίθεση αγένειας με προκάτ ανέκδοτα, στίχους τραγουδιών ή ατάκες από διαφημίσεις που κουβαλάνε αποθηκευμένα στον εγκέφαλό τους, έτοιμα και προβαρισμένα από καιρό.
 

Αν όμως είσαι άτυχος, τότε γίνεσαι θύμα της δεύτερης«αρετής» τους: σου λένε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν το όνομά σου. Βαπτίζουν την έλλειψη αγωγής «ντομπροσύνη» και αυτονομιμοποιούν εαυτούς να σε προσβάλλουν, να σε κατακρίνουν, να σε ποδοπατούν στο όνομα της «δημοκρατικής έκφρασης».

Τι εννοείς «μα δεν τους γνωρίζω, δεν με ενδιαφέρουν, δεν ζήτησα τη γνώμη τους;». 

Ποιος σου έδωσε την εντύπωση ότι έχουν την παραμικρή σημασία όλα αυτά, αδελφέ; 

Πώς διανοήθηκες ότι για να έχει κάποιος άποψη για εσένα, είναι αναγκαία συνθήκη να γνωρίζει στοιχειώδη πράγματα για την προσωπικότητά σου; 

 Όχι αγάπη! Το θέμα μας δεν είσαι ούτε εσύ, ούτε η συμπεριφορά σου. Το θέμα μας είναι πάντα αυτοί: οι «αγενείς τσεκουράτοι». Που, πίστεψέ με, θα σου την πουν θέλεις δεν θέλεις την «αλάθητη σοφία» τους. Γιατί αυτοί γεννήθηκαν «ελεύθεροι» και τα λένε «χύμα και τσουβαλάτα».

Τα τελευταία χρόνια, η εισβολή του διαδικτύου, τους έχει χαρίσει μια θέση στον παράδεισο. Ζουν καθημερινά μεγάλες στιγμές δόξας, σχολιάζοντας και κατακρίνοντας αδιακρίτως τους πάντες και τα πάντα! Γιατί, ας είμαστε ρεαλιστές: