ΠΑΣΟΚ-ο-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Mικρότητες με άρωμα μιζέριας

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Συγχαρητήρια στον Ευάγγελο Βενιζέλο για το γεγονός ότι συμμετέχει στην επταμελή επιτροπή υψηλού επιπέδου των σοφών του Συμβουλίου της Ευρώπης, προσφέροντας τις γνώσεις του και την αποκτημένη πείρα του.  

Συγχαρητήρια και στον πρωθυπουργό για την επιλογή του. Θα μπορούσε κάλλιστα να προτείνει μία προσωπικότητα από την παράταξή του και ουδείς θα είχε κάτι να του προσάψει. Ηταν μια κίνηση που αντιμετωπίστηκε με θετικό τρόπο από τη συντριπτική πλειοψηφία των σχολιαστών, ανεξαρτήτως της οπτικής γωνίας υπό την οποία αναλύουν τα γεγονότα.

Εκεί όμως που παρατηρήθηκε, «παραδόξως» μια αμηχανία, ήταν στον πολιτικό χώρο στον οποίον ανήκει ο Ευ. Βενιζέλος. Στο ΠΑΣΟΚ. Πλην του Ανδρέα Λοβέρδου, για όλους τους υπόλοιπους συντρόφους και παλιούς συνεργάτες του κ. Βενιζέλου το γεγονός της τόσο τιμητικής θέσης ήταν ως μη γενόμενον.  

Και αυτή η σιωπή ήταν η «θετική» αντιμετώπιση. Γιατί το Διαδίκτυο πλημμύρισε από τη χολή που έβγαζαν οι παλιοί εσωκομματικοί αντίπαλοι του Ευ. Βενιζέλου. Αισθάνθηκαν δικαιωμένοι γιατί επιβεβαιώθηκε η άποψή τους πως ο Ευ. Βενιζέλος ήταν «δεξιός». Για να τον προτείνει ο Μητσοτάκης, τι θα μπορούσε να ήταν; Αντί να χαρούν γιατί ένας πρώην πρόεδρός τους κατέλαβε αυτήν τη σημαντική θέση, κάτι που εξ αντανακλάσεως τιμά και τον δικό τους πολιτικό χώρο, βρήκαν την αφορμή να ξύσουν παλιές πληγές. 

Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα μπορούσε, δίνοντας συγχαρητήρια στον κ. Βενιζέλο, να σπάσει αυτήν την ατμόσφαιρα της μιζέριας και της κακομοιριάς. Δεν το έπραξε. 

Οι ηγέτες μπαίνουν πάντα μπροστά και γι’ αυτό τους αποκαλούν ηγέτες. Ηγούνται του πλήθους και δεν το ακολουθούν άβουλοι. Με τη σιωπή του...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

 Κατέφθασαν φίλοι και οπαδοί στις κάλπες. Και κατά συντριπτική πλειοψηφία ο Μανωλιός έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Από Κίνημα Αλλαγής, το γνωστό ΚΙΝΑΛ, μετασχηματίστηκε σε Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα- ΚΙΝΑΛ.  

Ελα!

Τι Γιάννης, τι Γιαννάκης. Αφού όλοι το λέγαμε, το λέμε και θα το λέμε ΠΑΣΟΚ. Πλην των επισήμων, των ταμπελών, των μαρκίζων και των πάσης φύσεως τηλεοπτικών «επισκεπτών», αντιπαραθέσεων και κομματικών «διαξιφισμών». Ολοι, σε κάθε γωνιά αυτής της έρμης χώρας πάντα ΠΑΣΟΚ

Γιατί ΚΙΝΑΛ; 

Για να υπογραμμιστεί μια διεύρυνση κάπως μικρή. Προς το κέντρο. Κάπως έτσι. Για να υπογραμμιστεί το εύρος μιας παράταξης που τα τελευταία δέκα χρόνια τραμπαλίζεται μεταξύ του πέντε, άντε του οκτώ τοις εκατό. Και που τώρα, μετά την τραγική απουσία της Φώφης Γεννηματά και την ανάληψη της ηγεσίας από τον Νίκο Ανδρουλάκη, ίσως υπερβεί το δέκα τοις εκατό. Και βάλε. Μακάρι

Αυτοί οι μετασχηματισμοί της ονομασίας παραπέμπουν σε αντίστοιχες ποδοσφαιρικών ομάδων. Οπου το παρελθόν είναι επιβαρυμένο με χρέη και με δανεικά αγύριστα. Και όπου το μέλλον με διαφορετική ονομασία ένα τέχνασμα ώστε με νέο κωδικό φορολογικό. Ώστε ο Μανωλιός ν αλλάξει φορώντας τα ρούχα του αλλιώς. Κάπως έτσι. 

Πάμε τώρα σε μια λεπτομέρεια

Προσπερνάω το ιδεολογικό στίγμα της «σοσιαλιστικής δημοκρατίας». Δηλαδή προσπερνάω το γεγονός πως είτε «σοσιαλιστικό», είτε «αριστερό», είτε «κέντρο» είτε «λαική δεξιά», ο δρόμος, επί της ουσίας είναι ο ίδιος και ελάχιστα διαφορετικός. Εννοώ στις σημερινές συνθήκες, μετά το γκρέμισμα του τείχους και του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Δηλαδή στη Γερμανία ποια η διαφορά ανάμεσα στην πολιτική της Μέρκελ και της Χριστανοδημοκρατίας με την άλλη του σοσιαλδημοκράτη Σουλτς; Καμία

Η «λεπτομέρεια» λοιπόν έχει να κάνει με την «δημοκρατική παράταξη», τους «δημοκράτες» που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ και το εν γένει μονοπωλιακό και ιδιοκτησιακό ιδεολόγημα που περίπου «λέει» ότι μόνο το ΠΑΣΟΚ είναι δημοκρατικό και μόνο όσοι το ψηφίζουν είναι δημοκράτες

Δηλαδή τι είναι όλοι οι άλλοι; Υπέρ δικτατορίας; 

 Δηλαδή τι είναι ο Κυριάκος; Υπέρ βασιλείας; 

Γελοιότητες. Ολοι αυτοί οι αυτοματικοί προσδιορισμοί που έρπουν υποστηρίζοντας με χάρτινα θεμέλια την αποκλειστική σχέση αυτής της παράταξης με την δημοκρατία, γίνονται εκ του πονηρού

Αυτά τα φαντάσματα του παρελθόντος. Αυτή η κληρονομιά του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου. Τότε που το σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά» ήταν άκρως ελκυστικό όσο και υπόγεια παραπλανητικό

Αυτό το δέλεαρ προς όλους εκείνους που πάσχουν από πολιτικό και ιδεολογικό «αναλφαβητισμό». Και που εξακολουθούν από τη μια να νοσταλγούν το παρελθόν και από την άλλη να βαυκαλίζονται υπαρξιακά με την βολική αυταπάτη πως εκείνοι ούτε με τον δεξιό Κυριάκο αλλά ούτε με τον ταχαριστερό Αλέξη που επιχειρεί να αφομοιώσει αυτή την παράταξη την μοναδική με σταθερό και αναλλοίωτο πρόσημα δημοκρατικό!

Μια τέτοια αντίληψη και ένας τέτοιος ιδιοκτησιακός προσδιορισμός καταντάει και εφάπτεται με ρατσισμό.  

Συντρόφισσες και σύντροφοι σας παρακαλώ το μονοπώλιο είναι άκρως αντιδημοκρατικό και η επίκλησή του εκ του πονηρού. 

Είσαι δημοκράτης; 

Απόδειξη; 

Πως;  

Μα φυσικά με την υπεράσπιση του διαλόγου και με ειλικρινή διάθεση συνεργασίας. 

Δεν μπορείς;  

Τότε...

 

ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Ανδρουλάκης… έπαθε Τσίπρα!

 

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

Χαράς ευαγγέλια στον ΣΥΡΙΖΑ από την ξαφνική στροφή Ανδρουλάκη που αποφάσισε, και αυτός, να ζητήσει εκλογές. Όπως είπε «Εκλογές πρέπει να γίνουν. Πρέπει η σημερινή κυβέρνηση να σταματήσει να παγώνει τις όποιες ευκαιρίες έχει ο τόπος μας… όσο γρηγορότερα αλλάξουν τα πράγματα και έρθει μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, τόσο καλύτερα για τον τόπο και τον λαό».

Περιχαρής ο Δημήτρης Παπαδημούλης έσπευσε να χαρακτηρίσει την πρόταση ως «θετικό βήμα». Παράλληλα ζήτησε από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ σαφή και ρεαλιστική απάντηση στο ζήτημα της «κυβέρνησης προοδευτικής συνεργασίας». Την πίεση προσυπέγραψε και η Αυγή, κατά την οποία ο πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ «μοιάζει να θέλει να απλουστεύσει τα μηνύματα μιας δυσανάγνωστης γραμμής που έχει υιοθετήσει».

Γενικώς η ξαφνική στροφή Ανδρουλάκη χαροποίησε τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς θεώρησε ότι τον έσυρε στη γραμμή του. Και έχει δίκιο. Εξ αντικειμένου νίκησε «στα σημεία», και διαμόρφωσε εύκρατες συνθήκες για την εντύπωση μιας μελλοντικής κυβερνητικής συνεργασίας.

Η δήλωση, τους παρέχει την ευχέρεια να πλασάρουν ενισχυμένο το δικό τους επιχείρημα περί «προοδευτικής διακυβέρνησης», και να παρουσιάσουν το κόμμα τους ως την ηγεμονική δύναμη στον χώρο της κεντροαριστεράς, πίσω από το οποίο σύρεται εκούσα άκουσα η κεντρώα πτυχή της.

Και έχουν εν μέρει δίκιο μέσα στη μεγαλαυχία τους. Το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ για εκλογές εδώ και τώρα, μπορεί να είναι επικοινωνιακό πυροτέχνημα, αλλά είναι λαμπερό πυροτέχνημα. Εκπέμπει αυτοπεποίθηση, αντιπολιτευτική επιθετικότητα, αισιοδοξία (έστω και προσχηματική), αντιπολιτευτικό ηγεμονισμό.

Στον ΣΥΡΙΖΑ βέβαια γνωρίζουν ότι είναι εξαιρετικά δύσκολη αν όχι αδύνατη η «προοδευτική κυβέρνηση». Αυτή προϋποθέτει να είναι πρώτο κόμμα, αλλά φευ οι δημοσκοπήσεις τον καταγράφουν ως δεύτερο, ενώ τον Τσίπρα πίσω από τον «κανένα» στην πρωθυπουργική καταλληλότητα.

Ο Ανδρουλάκης ως τώρα δεν έχει παρουσιάσει κάποια πρόταση - σύμβολο, που να αποτελεί σημείο συσπείρωσης και παντιέρα για τον κόσμο του. Τα περί σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης που θα συγκροτήσει με 13%, ηχούν μάλλον χιουμοριστικά και αφαιρούν κύρος.

Από την άλλη, έχει όντως παρουσιάσει προτάσεις τρέχουσας διαχείρισης, οι περισσότερες των οποίων διέπονται από λογική και ρεαλισμό. Μόνο που οι προτάσεις αυτές στη μετριοπάθειά τους μοιάζουν αρκετά χλομές για να προσελκύσουν τη δημοσιότητα και να του προσδώσουν ηγετικό φωτοστέφανο, όταν παρατίθενται δίπλα στον κραυγαλέο λαϊκισμό και την επικοινωνιακή εντυπωσιοθηρία του ΣΥΡΙΖΑ.

Ένιωθε την πίεση από τη στασιμότητα των δημοκοπικών δεικτών, χρειαζόταν ένα παρόμοιας εντάσεως πυροτέχνημα, και κατέληξε να υιοθετήσει αυτό του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που με αυτή την υιοθέτηση έδωσε την αίσθηση ότι μετετράπη σε παρακολούθημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και στον Τσίπρα τη δυνατότητα να παρουσιάζεται ως αρχηγέτης της Κεντροαριστεράς.

Σε ένα σημείο είχε δίκιο ο Ανδρουλάκης. Όταν επεσήμανε πως οι υπουργοί «έχουν κατεβάσει τα μολύβια». Όμως αυτό ήταν ασθενές μετά την τελευταία παραίνεση του Πρωθυπουργού προς τους υπουργούς: «Αν κάποιοι από εσάς πιστεύετε ότι χρειάζεστε περισσότερο χρόνο για να προετοιμαστείτε προεκλογικά μην διστάσετε να μου το πείτε. Μπορώ να σας απαλλάξω από τα καθήκοντά σας, ώστε να αφοσιωθείτε αποκλειστικά και μόνο στην προετοιμασία των εκλογών».

Η δήλωση Ανδρουλάκη όμως είχε και εσωτερικό αντίκτυπο. Δυσαρέστησε αρκετούς στο ΚΙΝΑΛ. 

Όλους εκείνους που...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίκο ΚΗΦΗΝΑΡΑΔΙΚΟ: Ένας γιατρός (Πολάκης) εν ενεργεία και δύο ανεπάγγελτοι επαγγελματίες της πολιτικής (Τσίπρας - Ανδρουλάκης)

 

Γράφει το ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

 Λοιπόν έχει δίκιο ο κ. Πολάκης. Κι έχει δίκιο γιατί έχει εργαστεί στη ζωή του και μάλιστα στο αδυσώπητο επάγγελμα της ιατρικής. Τότε που η ιατρική είχε ακόμη τιμή και αξία και δεν ήταν η ιατρική όπως τη γνωρίσαμε τα τελευταία δύο χρόνια.

Ο κ. Πολάκης λοιπόν έχει εργαστεί στη ζωή του και αυτό τον τιμά.

Οι κ.κ. Τσίπρας και Ανδρουλάκης τι δουλειά έχουν κάνει στη ζωή τους και πως είναι δυνατόν εάν δεν έχεις δουλέψει στη ζωή σου να θέλεις να κυβερνήσεις ανθρώπους, ένα κράτος, έστω κι εάν αυτό το κράτος είναι το συγκεκριμένο των Βαλκανίων;

Ο κ. Ανδρουλάκης μάλιστα εμφανίζεται σχεδόν εκατομμυριούχος. Σύμφωνα με το βιογραφικό του:

Είμαι διπλωματούχος του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος του προγράμματος «Νέα Υλικά και Περιβάλλον».

Έχω εργαστεί ως πολιτικός μηχανικός, έχω διδάξει στην Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης, ενώ έχω εργαστεί και στον κλάδο του τουρισμού.

Τον Μάρτιο του 2013 εκλέχθηκα Γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ.

Με όπλο αυτό το πλούσιο βιογραφικό που είναι αποκαλυπτικό των εξαντλητικών σπουδών του πέτυχε να έχει στα 42 του χρόνια καταθέσεις που ξεπερνούν τα 848.000 ευρώ και 18 ακίνητα.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το πόθεν έσχες που έχει καταθέσει τη Βουλή το 2020 (αφορά το έτος 2019), ο νέος Πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ, μετρά 18 ακίνητα και καταθέσεις που ξεπερνούν τα 848.000 ευρώ.

Ως ευρωβουλευτής προτιμάει να διατηρεί το μεγαλύτερο μέρος των καταθέσεών του σε ξένη τράπεζα και να μην τις μεταφέρει σε ελληνικές.

Στην τράπεζα ING Belgium S.A. διατηρεί πέντε λογαριασμού με συνολικό ποσό 846.486 ευρώ. Σε ότι αφορά τις ελληνικές τράπεζες το μεγαλύτερο ποσό μόλις 2.139 ευρώ είναι κατατεθειμένο σε λογαριασμό στην Εθνική Τράπεζα.

Από τη βελγική τράπεζα έχει λάβει και ένα δάνειο 80.000 ευρώ το υπόλοιπο του οποίου είναι μόλις 11.314 ευρώ.

Επίσης είναι μέτοχος στην εταιρεία ΜΑΝΙ ΑΕΒΕ.

Να θυμίσουμε ότι το σύνθημα του με το οποίο εκλέχθηκε στις εκλογές του ΚΙΝΑΛ ήταν το «είμαι ένας από εσάς».

Συγκεκριμένα σε ομιλία του είχε πει: «Είμαι ένας από εσάς, δεν εκμεταλλεύθηκα ποτέ, καμία μορφή πελατειακού κράτους, δε μπήκα ποτέ στα ασανσέρ της εγχώριας ολιγαρχίας. Όλη μου η πορεία είναι αυτή ενός απλού Έλληνα, όπως όλων εσάς».

«Ένας από εμάς» λοιπόν, με 18 ακίνητα, χωρίς να έχει εργαστεί μια ώρα στη ζωή του και με καταθέσεις που φτάνουν κοντά στο 1 εκατ. ευρώ. Δεν το λες και άσχημα…

Ζούμε σε βίαιες εποχές, βίαιη είναι και η γλώσσα του κ. Πολάκη στις υποδείξεις που ακολουθούν προς τον κ. Ανδρουλάκη.

Την ίδια στιγμή ο κ. Πολάκης αδικεί τον εαυτό του αγνοώντας ότι όσα αναφέρει για τον κ. Ανδρουλάκη ταιριάζουν σχεδόν στο σύνολό τους στο προφίλ του κ. Τσίπρα>

ΑΚΟΥ ΝΙΚΟ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ!!(γιατι μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη,τρεις και την κακή του μοιρα…)
Ο Ν. Ανδρουλάκης έκανε δηλώσεις για το ποιος (δεν) θα αναλάβει την πρωθυπουργία, αλλά και για το τι (δεν) είναι προοδευτικό κόμμα (φωτό 1, 2).
Άκου, λοιπόν, Νίκο Ανδρουλάκη:
 

1) Ακόμα βλέπεις τον ίσκιο – που σου φιλοτέχνησαν τα πάσης φύσεως διαπλεκόμενα συμφέροντα που σε θέλουν για δεκανίκι του πολιτικά “τελειωμένου” Μητσοτάκη – και νομίζεις ότι είναι το μπόι σου!
Πρωθυπουργό θα εκλέξει ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ λαός και δεν θα τον επιβάλεις ούτε εσύ ούτε τα συμφέροντα που σε στηρίζουν. Όσο και να χτυπιέσαι κι εσύ και οι “φίλοι” σου, ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας! Όσο νωρίτερα το αντιληφθείς, τόσο καλύτερα για σένα…
 

2) Προοδευτικό είναι το κόμμα που ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ούτε ένα ευρώ σε Τράπεζες και ό,τι δάνειο είχε πάρει, το έχει ΕΞΟΦΛΗΣΕΙ μέχρι τελευταίου λεπτού!
Προοδευτικό είναι το κόμμα που στη διακυβέρνηση του ΔΕΝ εκκόλαψε, ΔΕΝ στήριξε και ΔΕΝ ανέχθηκε τη λαμογιά και την κλεψιά του δημόσιου χρήματος. Το κόμμα που όσο και αν έψαξαν, ΔΕΝ βρήκαν ούτε ένα στέλεχος του να έχει πάρει ΜΙΖΕΣ ή να έχει φάει δημόσιο χρήμα. Το κόμμα που κανένα στέλεχος του ΔΕΝ κατηγορήθηκε για διασπάθιση του δημοσίου χρήματος!!
Προοδευτικό είναι το κόμμα που κατά τη διακυβέρνηση του, ΔΕΝ θαμπώθηκε από την ισχύ της εξουσίας και ΔΕΝ υπέκυψε στη δύναμη του πλούτου. Το κόμμα που τα στελέχη του ΔΕΝ έγιναν ΝΕΟΠΛΟΥΤΟΙ με offhsore, ούτε παρατρεχάμενοι και θεραπαινίδες του συστήματος!
Προοδευτικό είναι το κόμμα που τα στελέχη του ΔΕΝ ξέχασαν από που ξεκίνησαν, τι και ποιους εκπροσωπούν, και για ποιους παλεύουν και αγωνίζονται!
Πιστευω καταλαβαίνεις τι εννοώ με τα παραπάνω για σένα και το κομμα που προέρχεσαι και είσαι…
ΥΓ: Άκου και το τελευταίο Νίκο Ανδρουλάκη: 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΠΑΣΟΚ-ο-ΨΩΝΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Νίκος Ανδρουλάκης και η έπαρση του μικρομέγαλου σε όλα τα επίπεδα προκειμένου να γίνει είτε ο νέος Πάνος Καμμένος είτε ο "Τσίπρας the Synteknos edition" ! - Κυβέρνηση Πολάκη – Ανδρουλάκη ή κυβέρνηση Καραμανλή - Ανδρουλάκη;

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό τις δηλώσεις του ηγέτη του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ (ή κάτι άλλο, αν το άλλο πουλάει καλύτερα) συντρόφου Ανδρουλάκη. 

Όχι μόνο γιατί ένας άνθρωπος που μετά από 8 χρόνια στην Ευρωβουλή δεν κατάφερε να μάθει αγγλικά αναπόφευκτα εξάπτει το επαγγελματικό μου ενδιαφέρον, αλλά και γιατί απολαμβάνω το θέαμα (και κυρίως το ακρόαμα) των ανθρώπων που μετά από μια επιτυχία χάνουν το μέτρο και ξεστομίζουν φράσεις όπως «Πρέπει να είμαστε πανέτοιμοι και ισχυροί στις επόμενες εκλογές για να επιβάλουμε εμείς τους κανόνες μιας μεγάλης πολιτικής αλλαγής» ή φράσεις όπως «γίναμε λέει ρυθμιστές...όχι κύριε Μητσοτάκη και κύριε Τσίπρα, πρωταγωνιστές γίναμε».  

Με διασκεδάζει πολύ η έπαρση του μικρομέγαλου, ιδιαιτέρως όταν αυτή εκφράζεται από «δημοκράτες» που απαιτούν, ως μειοψηφία, να επιβάλουν εκείνοι τους «κανόνες» που τους βολεύουν στους πολλούς.  

Με λίγα λόγια απολαμβάνω τους πασόκους που όσο πιο ψηλά σκαρφαλώνουν τόσο πιο πολύ φαίνεται ο πράσινος ήλιος τους.

Και ο σύντροφος Ανδρουλάκης δεν είναι απλώς ένας πασόκος που απολαμβάνω στο παρόν, αλλά ένας πασόκος που δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες και για το μέλλον καθώς μέσα σε λίγες μόλις μέρες  

α) έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα συγκυβερνήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ - εκτός αν η φράση «την πρώτη Κυριακή της απλής αναλογικής η δημοκρατική παράταξη (το αντίστοιχο του «εντεχνου τραγουδιού» στην πολιτική) θα έχει εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατικού κορμού» αναφέρεται σε συνεργασία με τον Γιάνη, τον άνθρωπο-παγόνι,  και 

β) έχει δηλώσει κατηγορηματικά ότι αποκλείεται να δεχτεί να συμμετάσχει σε κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αλέκση ή τον Μητσοτάκη.

Με δεδομένο ότι ο άνθρωπος είναι ΠΑΣΟΚ και άρα απολύτως ειλικρινής και σε καμιά περίπτωση κάποιος που λέει ό,τι του κατέβει ανάλογα με το ακροατήριο ή το γούστο της στιγμής, η συγκυβέρνηση με τη Νέα τη Δημοκρατία αποκλείεται εκτός από μια περίπτωση: αυτή που πρωθυπουργός θα είναι ο Κωνσταντίνος ο Εργατικός, δηλαδή ο ηγέτης του γαλάζιου ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή ο ηγέτης της Καραμανλικής πτέρυγας της ΝΔ που πιο σοσιαλδημοκρατική δύσκολα να βρεις σε οποιοδήποτε κόμμα.

Αντιθέτως, η συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο εύκολη για το σύντροφο Ανδρουλάκη καθώς, εκτός από τον Τσίπρα, το όραμα για μια Ελλάδα ελεύθερη-σοσιαλιστική υπηρετούν με πάθος οι πάντες.  

Πρώτος και καλύτερος ο σύντροφος Πολάκης ο οποίος, αν κρίνουμε από την υποδοχή που είχε από τους συνέδρους στο συνέδριο Παρατράγουδων, είναι το αδιαφιλονίκητο νο2 του κόμματος. Με δεδομένο ότι δεν τον απέκλεισε από την πρωθυπουργία, δεν αποκλείεται ο σύντροφος Ανδρουλάκης να θέλει να γίνει ο Καμμένος του Πολάκη σε μια κυβερνητική συμμαχία ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό).  

Φυσικά δεν πρέπει αν αποκλείουμε να γίνει ο Καμμένος του Τσακαλωτου ή ο Καμμένος της Αχτσιόγλου ή ο Καμμένος του Σκουρλέτη και γενικά ο Καμμένος όποιου συντροφου δεν είναι ο Τσίπρας.

Βέβαια, αν κρίνουμε από το ύφος των μέχρι τώρα δηλώσεων του, δεν αποκλείεται ο σύντροφος Ανδρουλάκης να πιστεύει ότι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΠΑΣΟΚ-ο-ΨΩΝΑΡΑΔΙΚΟ: Ο κύριος «ούτε-ούτε»

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Εντάξει λοιπόν, ούτε ο Τσίπρας, ούτε ο Μητσοτάκης θα δουν πρωθυπουργική καρέκλα από τον Ανδρουλάκη.  

Την κατανοήσαμε την αδιαπραγμάτευτη θέση του ρυθμιστή Νίκου.  

Είναι η βαθιά πολιτική στάση «ούτε-ούτε».  

Παρακάτω όμως; 

Αν ούτε ο Κυριάκος ούτε ο Αλέξης γίνουν πρωθυπουργοί, τότε ποιος θα γίνει; 

Ο Κανένας των δημοσκοπήσεων;  

Ο ίδιος ο Ανδρουλάκης με το 10-11% που μαζεύει; 

Κάποιος τρίτος που δεν έχει καν ψηφιστεί, αλλά υπάρχει στο βάθος του μυαλού του Νίκου;

Εκτός αν στην (ευρωπαϊκή κιόλας) σκέψη του Ανδρουλάκη, η ύπαρξη πρωθυπουργού στη χώρα είναι ζήτημα άνευ σημασίας. Εκτός αν πιστεύει ότι η ύπαρξη αρχηγού του κράτους και κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που θα τον στηρίζει για να κρατά το τιμόνι του τόπου, είναι πολυτέλεια ή πλεονασμός. Εκτός και αν θεωρεί ότι η καλύτερη λύση των τερατωδών προβλημάτων που μας κατατρύχουν, είναι ένα μεγάλο και ηχηρό κενό εξουσίας.

Μάλλον, ο φέρελπις Νίκος ονειρεύεται μια Ελλάδα που θα βολοδέρνει στις θάλασσες του «ούτε-ούτε», που θα πορεύεται ακέφαλη και άναρχη εν μέσω πανδημιών, πολέμων και παγκόσμιων οικονομικών κρίσεων. Δικαίωμα του, πλην όσο αυτή η αποθέωση της αποστασιοποίησης θα τον ευνοεί (νομίζει) ως την ώρα της κάλπης, τόσο θα μετατραπεί σε βρόγχο του λαιμού του μόλις γίνουν γνωστά τα εκλογικά αποτελέσματα.

Διότι το «ούτε-ούτε» δεν είναι πολιτική θέση, είναι υπεκφυγή. Είναι λεκτικός τσαμπουκάς που δεν θα χει την παραμικρή αξία όταν θα φθάσει ο κόμπος στο χτένι.

Και ενώ παντού στον κόσμο βλέπουμε τις πολιτικές μάχες να επικεντρώνονται γύρω από τα πρόσωπα των ηγετών, ο Ανδρουλάκης έρχεται να μας πει ότι προτείνει έναν ελληνικό δρόμο χωρίς αρχηγούς, χωρίς επιλογή ηγέτη, χωρίς πρωθυπουργό. Προτείνει να πάμε στις κάλπες ξέροντας ποιοι δεν θα γίνουν πρωθυπουργοί, όχι ποιος θα γίνει.

Εντάξει, να δεχτώ ότι δεν θέλει να πει από τώρα. Ότι για λόγους τακτικής υποχρεώνεται να κρατήσει αυτές τις αποστάσεις από αμφότερους τους διεκδικητές της πρωθυπουργίας. Αλλά θα ήταν σοφότερο γι αυτόν να λέει «θα δούμε» ή «ανάλογα με τα αποτελέσματα θα κρίνουμε».

Όμως αυτό το κατηγορηματικό «ούτε Κυριάκος, ούτε Αλέξης», γιατί πιστεύει ότι εν τέλει θα τον ευνοήσει;  

Δεν αντιλαμβάνεται ότι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΠΑΣΟΚ-ο-ΨΩΝΑΡΑΔΙΚΟ: Χωρίς Πρωθυπουργό

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Πρώτα τσακωθήκαμε ποιος θα είναι η επόμενη κυβέρνηση πριν καν μάθουμε πότε θα γίνουν εκλογές.

Ο Μητσοτάκης είπε ότι θα πάρει αυτοδυναμία, αλλά δεν θα χαλάσει ο κόσμος αν βρει και κανέναν συνεταίρο – πάντως όχι τον Τσίπρα…

Ο Τσίπρας προσφέρθηκε να κάνει μια προοδευτική κυβέρνηση tutti frutti γιατί διαφορετικά δεν βγαίνουν οι αριθμοί για να διώξει τον Μητσοτάκη.

Ο Παπανδρέου μίλησε για «προοδευτική διακυβέρνηση» και δεν βρήκε την ψήφο του μόλις οι Πασόκοι υποψιάστηκαν ότι μπορεί να εννοεί τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Ανδρουλάκης λέει ότι θα αποφασίσει μετά τις εκλογές και ανάλογα με τι θα πάρει το ΠαΣοΚ. Εως εδώ, μια χαρά.

Μόνο που ο Ανδρουλάκης είπε και κάτι ακόμα. Πως σε μια κυβέρνηση συνεργασίας δεν θα δεχθεί για Πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα.

Κανένα πρόβλημα. Υποθέτω άλλωστε πως ούτε ο Μητσοτάκης ή ο Τσίπρας δέχονται για Πρωθυπουργό τον Ανδρουλάκη.

Συνεπώς θα έχουμε τις πρώτες εκλογές με απλή αναλογική και την επόμενη μέρα δεν θα ψάχνουμε μόνο κυβερνητική πλειοψηφία αλλά και Πρωθυπουργό.

Και το ερώτημα είναι απλό. Αν είναι πρώτο κόμμα ο Ανδρουλάκης, μπορεί να κάνει ό,τι νομίζει. Αλλά αν δεν είναι, γιατί το πρώτο κόμμα να αποδεχθεί την απαίτηση του Ανδρουλάκη;

Ούτως ή άλλως, αν δεν προκύψει λύση, θα γίνουν ξανά εκλογές με ενισχυμένη αναλογική και το πρώτο κόμμα θα βγει σοβαρά ενισχυμένο σε ψήφους και σε έδρες.

Εχει κάθε λόγο δηλαδή να μην αποδεχθεί όποια προϋπόθεση θέτει ο Ανδρουλάκης για τη δημιουργία μιας κυβέρνησης, την οποία ούτως ή άλλως θα θέλει να αποφύγει.

Συνεπώς τρία πράγματα μπορούν να συμβούν:
 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οδηγίες προς τους κομματικά "ναυτιλλομένους"

Του Γιάννη Πανούση
Καθηγητή Εγκληματολογίας, πρώην υπουργoύ Προστασίας του Πολίτη επι σουργελαράδικης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ...

"Λήθη είναι καθετί που αγνοείς

που δεν ‘θυμάσαι’ και δεν σε ‘θυμάται’’

Ν. Μουρτζούχος, Ημερολόγιο ατελών σημειώσεων

Δεν ανήκω σ’ εκείνους τους παντογνώστες, οι οποίοι μοιράζουν προφητείες και προβλέψεις, ευχές και κατάρες.

Θα επιχειρήσω απλώς να καταθέσω κάποιες προσωπικές απόψεις που μπορεί να είναι χρήσιμες σε όσους θα λάβουν μέρος στα συνέδρια του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ.

1. Προς το ΣΥΡΙΖΑ

- οι ερμαφρόδιτες οσμώσεις μ’ εκπροσώπους της αστικής τάξης, οι οποίοι ως γνωστόν συνοδοιπορούν μέχρι του ορίου όπου δεν πριονίζεται το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται το κοινωνικοικονομικό τους status, είναι πάντοτε προσωρινές και έωλες

- οι ανοχές σε τυφλές πράξεις βίας που τελούνται από "συντρόφους της απέναντι όχθης" εξ ορισμού θολώνουν τα προτάγματα της δημοκρατικής Αριστεράς και στέλνουν επικίνδυνα μηνύματα στη νεολαία

- η αναγόρευση σε "λαϊκό αγωνιστή" κάποιου απλώς και μόνον επειδή έλαβε μέρος σε μία πορεία ή υπέγραψε ένα κείμενο συμπαράστασης, αμαυρώνει τις θυσίες των αριστερών που έχασαν τα πάντα για τα πιστεύω τους

- η συνεχής καταγγελία του "φρόνιμου και νομοταγούς" κυρ Παντελή (αλήθεια έχει κάποιος μετρήσει πόσοι κυρ Παντελήδες ψηφίζουν και στηρίζουν αριστερά κόμματα;) προκαλεί αναίτιο ρήγμα με ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας

- η κατηγορία των δεξιών επειδή είναι δεξιοί, πέραν του ότι συνιστά ανούσια ταυτολογία, δεν ξεκαθαρίζει το "ποιά είναι σήμερα η δεξιά πολιτική", την οποία ουδέποτε θα υιοθετούσε ένα αριστερό κόμμα

2.Προς το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ

- ο ρόλος του μπαλαντέρ ή του play maker, εν όψει διπλών εκλογών, προκαλεί εσωτερικές αντι-δράσεις και ιδεολογικές αντι-φάσεις

- τα πιστοποιητικά κομματικών φρονημάτων ή φρόνιμων οπαδών την περίοδο 2010-2019 συνιστά ξεπερασμένη κι αποτυχημένη μέθοδο διάκρισης των καθαρών και των ευλύγιστων

- η υπεράσπιση των λαθών του παρελθόντος και η κομματική απαλλαγή όσων τα διέπραξαν δεν "ανοίγει διάπλατα το παράθυρο" για να προσελκυστούν νέοι άνθρωποι

- η έναρξη νεωτερικού κύκλου δημιουργικού ιστορικού συγχρονισμού με τον κοινωνικό ανθρωπισμό και τεχνολογικού μελλοντισμού με την πράσινη κι αειφόρο ανάπτυξη απαιτεί γνώση, επίγνωση και πρόθεση

- οι πολλές φορές δυσνόητοι αλλά εκφραστές συγκεκριμένων αναγκών "νόμοι της κοινωνίας των πολιτών’ πρέπει να κατισχύουν των όποιων θεωρητικών νομοτελειών του όποιου ιστορικού υλισμού.

Σε κάθε περίπτωση χρειάζονται επεξεργασμένες θέσεις κι όχι γενικευμένες ιδεοληπτικές ασάφειες κι όχι τεχνητές αναδείξεις "αρίστων", "πιστών" ή "επαγελματιών επαναστατών".

Ο φενακισμός του λαού από δημαγωγούς και ο "ηρωικός μηδενισμός" (sic) των βολεμένων, πολλοί από τους οποίους δηλώνουν εν μέσω πολέμου "αλληλεγγύη" (ακόμα και στους θύτες;), πρέπει...

 

ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

 

Επειδή οι άνθρωποι είναι απατεώνες περιωπής, ακούστε τι πρότεινε η Αριστερά στην Ευρωβουλή και τι ψηφίστηκε τελικά μετά από πρόταση της Δεξιάς και βγάλτε συμπέρασμα μόνοι σας. Η Γεροβασίλη δεν μπόρεσε να τοποθετηθεί γιατί ακόμα ψάχνει τα πρακτικά. pic.twitter.com/KpRTrwsCqi

— Georgy Zhukov ☭ (@GeorghyZhukov) March 3, 2022

 

 

ΝουΔοΠΑΣΟΚων εθνικών σουργελαράδων κωμωδία (συν ένας αριστερός μεγαλομ@λ@κ@ς εκτός συναγωνισμού!)

Ας εξηγήσει κάποιος στους φωστήρες του οικονομικού επιτελείου πως όταν υπάρχει ρεύμα ανατιμήσεων, πουλάς όχι με βάση την τιμή που αγόρασες, αλλά με βάση το κόστος επαναπρομήθειας του προϊόντος. Αλλιώς θα κλείσεις. @AdonisGeorgiadi pic.twitter.com/OP3gSHzayH

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) March 2, 2022

 

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΠΑΟΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το «αδειανό πουκάμισο» του ΣΥΡΙΖΑ και η αφέλεια του ΚΙΝΑΛ!

 

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

(...) Τα τελευταία δραματικά γεγονότα απογύμνωσαν τον Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα του. Κυρίως για τις θέσεις που… δεν πήρε. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτές τις ημέρες ήταν ένα πουκάμισο αδειανό.

Ο ίδιος ο Τσίπρας εξαφανίστηκε μετά την επέμβαση των Ρώσων, και εμφανίστηκε με μια ανάρτηση στο Twitter που έγραφε: «Σύνθημα η μόνη επιλογή είναι η ειρήνη», ενώ απεικονιζόταν ένα παιδάκι με την ταμπέλα «stop war». Την αφισέτα συμπλήρωνε μια καρδιά που σχημάτιζαν ενωμένες τις σημαίες της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Μόνο που τα χρώματα στη σημαία της Ουκρανίας ήταν… ανάποδα!

Ήταν η δεύτερη «εικαστική» αστοχία μετά την αφισέτα της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, η οποία μας ενημέρωνε ότι: «Ο εφιάλτης του πολέμου επιστρέφει στην Ευρώπη με γνωστό αφήγημα και τις ίδιες καταστροφικές συνέπειες».

Το γνωστό αφήγημα δεν το εξηγούσε ποιο ήταν, αλλά συνιστούσε «να μη γίνει ένας ακόμα λαός θυσία στον βωμό των ιμπερεαλιστικών σχεδίων των μεγάλων δυνάμεων». Πέραν των «ιμπερεαλιστικών», θέλησαν να διακοσμήσουν την ανακοίνωση με το σήμα της ειρήνης. Μόνο που είναι τόσο γνώστες που αντί για το σήμα της ειρήνης έβαλαν το σήμα… της Μερσεντές!

Και οι δυο εκφραστικές απεικονίσεις ήταν απολίτικες. Κατάλληλες μόνο για δηλώσεις υποψηφίων στα καλλιστεία («Εύχομαι παγκόσμια αγάπη και ειρήνη»), άντε και για κάποια ανθρωπιστική χριστιανική οργάνωση. Όχι για πολιτικό κόμμα, και δη της αξιωματικής αντιπολίτευσης που υποχρεούται να πάρει θέση επί των γεγονότων.

Μετά την κατακραυγή στο διαδίκτυο ο κ. Τσίπρας επανήλθε για να το σώσει, αλλά και πάλι χωρίς να τολμήσει να πάρει θέση, γράφοντας: «Η πολεμική εισβολή της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ουκρανία, οι σκηνές φρίκης (…) είναι πισωγύρισμα στις πιο φρικτές στιγμές της ιστορίας». Ανθρωπιστικό μεν αλλά δεν συνιστά πολιτική θέση για αξιωματική αντιπολίτευση που θέλει να γίνει κυβέρνηση, και της οποίας η θέση θα έπρεπε να είναι καθαρή: Είτε κατά είτε υπέρ της εισβολής.  

Και δεν είχε καμιά σχέση με την καθαρή θέση του Ανδρουλάκη σε δηλώσεις του και του ΚΙΝΑΛ σε ανακοίνωση «καταδικάζουμε τη ρωσική εισβολή».

Την ίδια στιγμή οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ και της Ελληνικής Λύσης καταψήφισαν την οικονομική βοήθεια στην Ουκρανία ενώ του ΣΥΡΙΖΑ απείχαν!

Αυτά έρχονται σε συνέχεια της θέσης του εξαδέλφου Γιώργου Τσίπρα «Η άμυνα δεν είναι αυτοσκοπός (που σαφώς άλλο ήθελε να πει αλλά το είπε και κατεγράφη στην κοινή γνώμη), της καταψήφισης των αμυντικών δαπανών του Προϋπολογισμού (εν δυνάμει κυβέρνηση υποτίθεμαι…), της καταψήφισης της αμυντικής συμφωνίας με τη Γαλλία, και προχθές της αντίθεσης στην αποστολή όπλων για την άμυνα των Ουκρανών.

Ο δε τομεάρχης Εξωτερικών του κόμματος Γιώργος Κατρούγκαλος δήλωσε «Εάν ήμασταν εμείς στην Κυβέρνηση θα στέλναμε πολλαπλάσιο ανθρωπιστικό υλικό στην Ουκρανία, αντί για στρατιωτικό εξοπλισμό».

Η αποστολή όπλων αυτή καθεαυτή είναι δευτερεύουσα. Αφορά κυρίως φορτίο κατασχεθέντων παράνομων καλάσνικοφ, δηλαδή όπλων προσωπικής άμυνας και επιμελητείας. Όμως δημιουργεί προηγούμενο διεθνούς ανταπόδοσης στην περίπτωση που η χώρα μας, ο μη γένοιτο, βρεθεί σε παρόμοια ανάγκη. Αν σταλούν άλλα όπλα, επιθετικότερα, αυτά θα είναι μόνο στο πλαίσιο αποφάσεων του ΝΑΤΟ. Σε αυτή την περίπτωση ούτε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε να το αποφύγει, εκτός αν έβγαζε τη χώρα εκτός Διεθνών Οργανισμών (πάντως το ’15 δεν το τόλμησε).

Εν τω μεταξύ ο Νίκος Ανδρουλάκης συναίνεσε στην αποστολή όπλων αλλά ζήτησε Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών.  

Τι νόημα έχει;

Είναι ένα μη θεσμικό, και θα λέγαμε «ανεχέγγυο», όργανο. Το παρελθόν μας έχει δείξει ότι στην πλέον αθώα εκδοχή του, οι πολιτικοί αρχηγοί Κουτσούμπας, Βελόπουλος, Γιάνης, θα επαναλάβουν όσα θα πουν στη σήμερα Βουλή.

Και λέμε «αθώα εκδοχή» γιατί υπάρχουν και χειρότερα – υπήρξαν σε δυο τουλάχιστον περιπτώσεις. Για το «σχέδιο Ανάν» ο Κώστας Καραμανλής άλλα είπε στο Συμβούλιο και άλλα διέδιδε ο επικοινωνιακός του μηχανισμός ότι είπε. Η δεύτερη ήταν του Τσίπρα μετά την κωλοτούμπα. Είχε ζητήσει τη βοήθεια των υπολοίπων, την ίδια ώρα που το υπόγειο του Μαξίμου τους χαρακτήριζε «εσωτερική τρόικα». Η Φώφη Γεννηματά του υποσχέθηκε «θα σε στηρίξουμε αλλά δεν θα κάνεις εκλογές». Ο Τσίπρας το υποσχέθηκε αλλά… έκανε!

Τελικό συμπέρασμα...

 

ΠΑΣΟΚοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Γιατί πασχίζει το ΚΙΝΑΛ / ΠΑΣΟΚ να γίνει ένας ΣΥΡΙΖΑ junior;

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Να ξεκινήσω λέγοντας πως η απάντησή μου στην ερώτηση του τίτλου είναι: δεν έχω ιδέα. Ομολογώ ότι δεν μπορώ ούτε να φανταστώ γιατί το κόμμα με τα δύο ονόματα, ενώ υπάρχει χώρος να αναπτυχθεί, μοιάζει να θέλει να γίνει απλώς μια διαφορετική εκδοχή του κόμματος του Αλέκση. Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι πως, από τα μπλουζάκια μέχρι τα κόμματα, κανείς δεν επιλέγει την απομίμηση αν μπορεί να διαλέξει το ορίτζιναλ.

Η εκλογή του συντρόφου Ανδρουλάκη προφανώς δεν υποσχόταν θεαματικές αλλαγές. Ένας πολιτικός που είναι δημιούργημα του κομματικού σωλήνα έχει αναπόφευκτα την περιορισμένη οπτική που περισσότερο έχει να κάνει με τις ισορροπίες του εσωκομματικού μηχανισμού παρά με τις ανάγκες τις κοινωνίας. Παρόλα αυτά υπήρχε μια ελπίδα ο νέος πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ / ΠΑΣΟΚ να καταλάβει ότι το κενό της πολιτικής ζωής δεν βρίσκεται στον χώρο της «προοδευτικής και δημοκρατικής παράταξης», αλλά στον χώρο που απαλλαγμένος από τα κολλήματα του 20ου αιώνα επιθυμεί τον εκσυγχρονισμό αδιαφορώντας για το αν οι παλαιοκομματικοί θα χαρακτηρίσουν μια πολιτική «δεξιά» ή «αριστερή», «προοδευτική» ή «συντηρητική». Δηλαδή στον χώρο που προτιμά το αποτέλεσμα από τις ταμπέλες. Αυτή η ελπίδα μάλλον να διαψεύδεται.

Αντί να στραφεί σ’ αυτόν τον μεγαλύτερο από όσο δείχνει (τα μέλη άλλωστε δεν πολυφωνάζουν) χώρο, το ΚΙΝΑΛ / ΠΑΣΟΚ μοιάζει να νοιάζεται αποκλειστικά για τους συμπολίτες οι οποίοι ψήφισαν (και ακόμα θέλουν να ψηφίσουν) ΣΥΡΙΖΑ. Το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι ο κοινοβουλευτικός του εκπρόσωπος, ο σύντροφος Κατρίνης, σε άψογα πολακικά να λέει πως σε λίγο οι υπουργοί της κυβέρνησης δεν θα μπορούν ούτε σούπερ μάρκετ να πάνε και μετά να δίνει συνέντευξη στο έντυπο του Βαξεβάνη υπερασπιζόμενος τον εκδότη με φράσεις όπως «στη Δημοκρατία η ερευνητική δημοσιογραφία δεν αντιμετωπίζεται ως απειλή».  

Δε νομίζω ότι ο σύντροφος Κατρίνης (και άρα και ο σύντροφος Ανδρουλάκης του οποίου επιλογή είναι) αγνοεί ότι η κλήση του Βαξεβάνη καμία σχέση δεν έχει με την ερευνητική δημοσιογραφία. Νομίζω ότι απλώς αποφάσισαν να κάνουν τα γλυκά μάτια στο κοινό του ΣΥΡΙΖΑ και προκειμένου να το κάνουν μετατρέπονται σιγά-σιγά σε μια απομίμηση του κόμματος του Αλέκση.   

Ακόμα και για τον σύντροφο Πολάκη, για του οποίου τη συμπεριφορά και τις απόψεις η καταδίκη πρέπει να είναι αυτονόητη και συνεχής για κάθε έναν που το αγαπημένο του πολίτευμα είναι η δημοκρατία, ο σύντροφος Ανδρουλάκης, προκειμένου να αποφύγει τη σύγκρουση, ανακάλυψε την εφάπαξ καταγγελία: τον έχουν καταγγείλει στο παρελθόν οπότε δεν χρειάζεται να το κάνουν συνεχώς.

Όλα αυτά βέβαια ελάχιστη σημασία θα είχαν αν έφερναν ψήφους. Εννοώ πραγματικές ψήφους τότε που θα γίνουν εκλογές και όχι δημοσκοπικές ψήφους προσδοκίας. Όμως νομίζω πως αν συνεχίσουν οι πράσινοι σύντροφοι να θέλουν να γίνουν το υποκατάστατο των κόκκινων συντρόφων δεν θα καταφέρουν και πολλά. Γιατί η κρίσιμη ερώτηση για κάθε κόμμα είναι μια: γιατί να το ψηφίσει κάποιος;

Γιατί, λοιπόν, κάποιος να ψηφίσει το ΚΙΝΑΛ / ΠΑΣΟΚ έτσι όπως εμφανίζεται;

Αν πιστεύει στις ταμπέλες του 20ού αιώνα για «προοδευτική» και «δημοκρατική» παράταξη, αν αναρωτιέται που είναι ο Αντρέας να φάει ο κοσμος κρέας, αν «δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά», αν πιστεύει ότι η ερευνητική δημοσιογραφία διώκεται στο πρόσωπο του Βαξεβάνη, αν θέλει να μπει ένα τέρμα στις «νεοφιλελεύθερες πολιτικές» (ό,τι κι αν είναι αυτές), αν πιστεύει ότι «όλοι ίδιοι είναι» τότε ο ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα τον εκφράζει και θα τον εκφράζει πολύ καλύτερα. 

Αυτό που φαίνεται να μην καταλαβαίνουν στο ΚΙΝΑΛ / ΠΑΣΟΚ είναι ότι οι αριστεροί έχουν κόμματα να ψηφίσουν, οι δεξιοί το ίδιο και αυτοί που πραγματικά δυσκολεύονται είναι οι κεντρώοι οι οποίοι είτε με βαριά καρδιά επιλέγουν Νέα Δημοκρατία εξαιτίας του αρχηγού της και μερικών στελεχών, είτε παραμένουν στο ΚΙΝΑΛ / ΠΑΣΟΚ επειδή, παρά τον αρχηγό της και μερικά στελέχη, δεν μπορούν να ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία (γι’ αυτό άλλωστε και σε όλες τις δημοσκοπήσεις στηρίζουν την κυβερνητική πολιτική).  

Αυτοί που μετά από όλα όσα έχουν συμβεί εξακολουθούν να ελπίζουν στο ΣΥΡΙΖΑ δύσκολα θα ελπίσουν στο ΚΙΝΑΛ / ΠΑΣΟΚ ειδικά από τη στιγμή που δεν έχει έναν Αλέκση. Γιατί λοιπόν να γίνει μια άλλη εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ; 

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται σε μια αιώνια αλήθεια: 

ΠΑΣΟΚοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το ανδρεϊκό μειδίαμα

Γράφει ο Στέντωρ

Διαστρεβλώθηκαν, είπε, οι δηλώσεις του για τη ΛΑΡΚΟ.  

Δεν είχε μιλήσει ποτέ για κρατικοποίηση. Πρότεινε «στρατηγικό επενδυτή». 

Αλήθεια; Κανείς δεν το είχε σκεφτεί. Κανείς, πριν από τον Νίκο Ανδρουλάκη, δεν είχε την έμπνευση να ζητήσει από κάποιον ιδιώτη να επενδύσει «στρατηγικά» σε μια επιχείρηση που χρωστάει 340 εκατ. ευρώ μόνο στη ΔΕΗ.  

Ο πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ καθιερώνει αυτές τις ημέρες μια τσιπρική χορογραφία: Δέχεται κοινωνικούς φορείς υπό το βλέμμα ενός επιβλητικού πορτρέτου του Ανδρέα Παπανδρέου και τους υπόσχεται λύτρωση. 

Προχθες είχε τους αγρότες, στους οποίους υποσχέθηκε «στοχευμένες παρεμβάσεις για τον πρωτογενή τομέα». Δηλαδή, εκπτώσεις στους λογαριασμούς του ρεύματος και στις τιμές των λιπασμάτων. 

Τόσο στοχευμένες, που...

 

ΠΑΣΟΚοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Από τον Σημίτη στον Ανδρουλάκη - Ποιο είναι το πρότυπο του εθνικού μας ισαποστάκια?

 

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Αναρωτιέμαι ποιο είναι το πρότυπο του κ. Ανδρουλάκη.  

Σίγουρα δεν είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου. Στον «Αντρέα» μπορείς να προσάψεις πολλά, όμως το μόνο που δεν μπορείς να του προσάψεις είναι η ουδετεροφιλία του. Σταδιοδρόμησε επιλέγοντας αντιπάλους και είχε την τέχνη να τους προβιβάζει σε εχθρούς. Ηξερε επίσης ποια ήταν η κατάλληλη στιγμή για να τα συμμαζέψει και να αναιρέσει ό,τι έλεγε την παραμονή.  

Θα έλεγα ότι πρότυπο του Ανδρουλάκη είναι ο Κώστας Σημίτης. Ο κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος του πολιτικού ορθολογισμού. Χωρίς λαϊκιστικές κορώνες κατάφερε να διοικήσει την παράταξη του λαϊκισμού στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Πρωθυπουργός για δύο τετραετίες, κατάφερε την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ. Χωρίς αυτήν το επίτευγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή θα παρέμενε ανάπηρο.

Απ’ τον Σημίτη στον Ανδρουλάκη μεσολαβούν κάτι δεκαετίες, μια οικονομική κατάρρευση και η συρρίκνωση της δημοτικότητας της παράταξης. 

Μεσολαβεί και κάτι ουσιαστικότερο από μια άποψη. Η μεταμόρφωση του πολιτικού λόγου.  

Είναι αστείο να ακούς τον κ. Ανδρουλάκη να μιλάει σήμερα ως εκπρόσωπος της «δημοκρατικής παράταξης». Είναι θλιβερό να διακρίνεις την «ουδετεροφιλία» του σε κάθε του βήμα.  

Ενας κακός μαθητής του Κώστα Σημίτη: μεταφράζει τον ορθολογισμό του δασκάλου του σε ουδετερότητα. Απλώς έχει μάθει να μιμείται το ύφος του. Παραγνωρίζοντας ότι το ψύχραιμο ύφος του Σημίτη υποστήριζε ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο για τη χώρα.

Υπάρχουν βέβαια και οι συνθήκες. Η δημοσκοπική ανάκαμψη του ΚΙΝΑΛ απλώς δείχνει την ανακούφιση ενός μέρους της Κεντροαριστεράς που ασφυκτιούσε στο δίλημμα Τσίπρας ή Μητσοτάκης. Μπορεί να μη θέλουν τον Μητσοτάκη, όμως δεν αντέχουν τον Τσίπρα. Οποιοσδήποτε άλλος, εκτός απ’ αυτόν. Ας είναι και ο Ανδρουλάκης. 

Πνεύμα αισιοδοξίας φυσάει από την Πορτογαλία. Ομως ας μη γελιόμαστε. Η Γαλλία είναι πολύ πιο κοντά στην ελληνική πολιτική ζωή. Και εκεί τα πράγματα δεν εμπνέουν αισιοδοξία για το μέλλον της Κεντροαριστεράς.  

Λέμε ότι η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ οφείλεται στη στάση που κράτησε απέναντι στα μνημόνια. 

Η κατάρρευση όμως του πάλαι ποτέ κραταιού Σοσιαλιστικού Κόμματος στη Γαλλία δεν οφείλεται στα μνημόνια. Οπως όλα δείχνουν, οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία θα διεξαχθούν ανάμεσα στον Μακρόν και στη Δεξιά, είτε είναι η Πεκρές είτε ο Ζεμούρ. Η Αριστερά θα είναι απούσα.  

Η απόσταση...

 

ΠΑΣΟΚοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Καταπίνοντας τον Πολάκη, αμάσητο! (Με την πρώτη ευκαιρία, ξέχασαν όσα πολύ πρόσφατα έλεγαν)

 

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥ


Δε λέω, καλό πράγμα η ηθική. Και ευπώλητο όσον αφορά στην πολιτική. Πνεύμα και ηθική, φέρνουν ψήφους. Καμιά φορά όμως το πολιτικό συμφέρον επιβάλλει μια πιο «εύκαμπτη» στάση όσον αφορά στα αποδεκτά όρια της ηθικής. Με αποτέλεσμα η ανάγκη για αποστάσεις και από τους δυο διεκδικητές της εξουσίας να οδηγεί στην υποχώρηση κάθε ηθικού φραγμού και δια της εξίσωσης στη νομιμοποίηση της αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς. 

Όταν καταπίνουν με ευκολία ακόμη και έναν ολόκληρο Πολάκη για ορντέβρ, άμα ανοίξει η όρεξη, θα καταπιούν ακόμη και τον Παππά ή τον Τσίπρα;

Μπορεί να συνεργαστούν μαζί τους για να φύγει η Δεξιά. Θα ξεχάσουν και τη σκευωρία κατά των στελεχών τους άμα χρειαστεί.  

Διαμαρτύρεται ο Βενιζέλος για το διαχωρισμό των πολιτικών προσώπων που «κρεμάστηκαν στα μανταλάκια» για την υπόθεση Novartis από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και γιατί δεν διαμαρτύρεται στο κόμμα του; Μήπως αυτοί τους θυμήθηκαν; Ή δεν τους θυμήθηκαν γιατί δεν έπρεπε να βρεθούν στην ίδια όχθη όλα τα θύματα της σκευωρίας; Μήπως γιατί όπως απείλησε ο Πολάκης, «οι υποθέσεις όπως μπαίνουν στο αρχείο έτσι ξανανοίγουν»;

Με την πρώτη ευκαιρία, ξέχασαν όσα πολύ πρόσφατα έλεγαν για τον Πολάκη. «Με το γνώριμο απαράδεκτο για το αξίωμα που φέρει ύφος, ξιφουλκεί κατά πάντων», υποστήριζαν προ πενταετίας με αφορμή την κατάρρευση του ΕΣΥ, του εμβληματικού έργου που συνεχίζει να πουλάει το ΠΑΣΟΚ από την πρώτη οκταετία διακυβέρνησης του Ανδρέα.

«Το νέο παραλήρημα του Αναπληρωτή Υπουργού Υγείας Πολάκη, αυτή τη φορά εναντίον των δικαστικών λειτουργών, επιτείνει το κλίμα αμφισβήτησης των δημοκρατικών θεσμών», έλεγαν για τις επιθέσεις του «Κρητίκαρου» σε δικαστές λίγο πριν στηθεί το σχήμα που εκτέλεσε -ευτυχώς αποτυχημένα- τη σκευωρία Novartis.

Με δημοσκοπικό αέρα όμως στα πανιά του, το ΚΙΝΑΛ του Ανδρουλάκη βολεύεται με το να εξισώσει τα πεζοδρομιακού χαρακτήρα καμώματα του Πολάκη, με τη θεσμική αντίδραση της Νέας Δημοκρατίας. Γνωρίζουν ότι τίποτα δε συγκρίνεται με την αντικοινοβουλευτική συμπεριφορά  του «αγαπημένου παιδιού του Τσίπρα». Γνωρίζουν όμως ότι δεν είναι ώρα για μαθήματα ηθικής. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και τώρα ο σκοπός είναι να εμφανιστούν το ίδιο τοξικοί οι δύο αντίπαλοι. Να εμφανιστούν ως χούλιγκαν αμφότεροι.

Αυτή η επαμφοτερίζουσα στάση όμως δημιουργεί το κόμμα που λέγεται και ΚΙΝΑΛ και ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα με αρχηγό και της Βουλής (σε άλλη αίθουσα), και της ευρωβουλής. Και της μομφής και της σταθερότητας. Και του βουνού και του λόγγου. Αρνείται πεισματικά να πάρει ξεκάθαρη θέση στις περισσότερες περιπτώσεις ακριβώς διότι θυμάται από το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ ότι η ασφαλέστερη μέθοδος προς την εξουσία είναι η πολιτική του ώριμου φρούτου. Περιμένεις χωρίς να εκτίθεσαι. Δε λες πολλά. Περιμένεις να πούνε οι άλλοι και να κριτικάρεις εκ των υστέρων. Είναι σαν το τένις, που αν περάσεις τη μπάλα στο γήπεδο του αντιπάλου, περιμένεις μήπως κάνει εκείνος το λάθος.

Γνωρίζοντας ωστόσο την απέχθεια των οπαδών του ΠΑΣΟΚ για τις απαραδεκτες πρακτικές συριζαίων (και πασόκο-γενίτσαρων) απέναντι στο κόμμα τους, θα υπέθετε κανείς ότι παρά τον καιροσκοπισμό, θα ήταν αδύνατο να καταπιούν όσα έγιναν και να σταματήσουν τον -πραγματικά- τίμιο αγώνα που έδωσαν εδώ και χρόνια κατά του «πολακισμού». Όρο άλλωστε που οι ίδιοι πρώτο-λανσάρισαν.  

Σας θυμίζω ωστόσο ότι το ΠΑΣΟΚ είχε ανέκαθεν δύο πρόσωπα. 

Είχε το πρόσωπο του εκσυγχρονισμού, του Κώστα Σημίτη αλλά και του Ευάγγελου Βενιζέλου. Ανθρώπων που μας έβαλαν στο Ευρώ ή κούρεψαν με γενναίο τρόπο τα χρέη της χώρας.  

Είχε όμως και το πρόσωπο εκείνων που συνεργάζονταν αγαστά με τον Κουρή και τους Αυριανιστές - πρασινοφρουρούς. Εκείνων που λαΐκιζαν δίχως αύριο λοιδορώντας τον Γιαννίτση και καταθέτοντας προτάσεις δυσπιστίας κατά της αναμόρφωσης του ασφαλιστικού.

Ο δεύτερος δρόμος μοιάζει πιο σύντομος προς την εξουσία. Όμως πλέον δεν είναι ούτε 1985, ούτε 1999. Οι πολίτες υπέστησαν τις συνέπειες του λαϊκισμού και είναι πιο προσεκτικοί στις επιλογές τους. Το απέδειξαν με το «μαύρο» που έριξαν στην κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου στις εκλογές του 2019.  

Για τον Νίκο Ανδρουλάκη, ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος. Πρέπει να επιλέξει σε ποια μεριά της ιστορίας θα βρεθεί.  

Η στάση του απέναντι στον Πολακισμό θα σηματοδοτήσει πολλά για τη μετέπειτα πορεία του ΠΑΣΟΚ και του ίδιου. 

Μισές καταδίκες και ολίγον έγκυοι δεν θα τον βοηθήσουν, διότι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Tσουβάλια

 

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Η επιτυχία φάνηκε αμέσως, στο χειροκρότημα. Προτού καταθέσει την πρόταση δυσπιστίας, θα μπορούσε ο Τσίπρας να φανταστεί ότι θα τον χειροκροτούσαν όρθιοι ο Βούτσης και ο Σκουρλέτης;  

Ή μήπως θα μπορούσαν να το φανταστούν οι ίδιοι οι χειροκροτητές, που, σχεδόν ανοιχτά, καταγγέλλουν τη μεθόδευση καταστατικών αλλαγών στον ΣΥΡΙΖΑ ως αρχηγισμό;

Η μομφή της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν επιτυχημένη γιατί γείωσε, έστω και προσωρινά, το κόμμα. 

Αλλά δεν ήταν αυτή η μεγαλύτερη επιτυχία του ελιγμού. Ο στόχος βρισκόταν εκτός αίθουσας. Στόχος ήταν ο Ανδρουλάκης.

Ο Τσίπρας εγείρει έναντι του νέου προέδρου του ΚΙΝΑΛ μια διπλή πρόκληση: 

Πρώτον, τον καλεί να διαχειριστεί μια μείζονα κοινοβουλευτική αντιπαράθεση από την εξέδρα. Θα είναι η πρώτη φορά που θα δοκιμαστούν τα αντανακλαστικά του εξωκοινοβουλευτικού αρχηγού. Θα καταφέρει, αν και απών, να μείνει «εντός θέματος»; Θα αποδειχθούν αντάξια του ρόλου τα πρόσωπα που επέλεξε ως κοινοβουλευτικούς τοποτηρητές του; Θα τον προστατεύσει από τη φθορά η απόστασή του από το ξεμάλλιασμα των άλλων αρχηγών; Ή θα φανεί απλώς παράταιρος;

Η δεύτερη πρόκληση Τσίπρα είναι και η πιο σημαντική: Πες μας με ποιον είσαι, λέει στον Ανδρουλάκη. Η στοίχιση του ΚΙΝΑΛ με τη μομφή του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει σαν επιλογή αυτονόητη και ασφαλής. Δεν είναι. Εχει κόστος, γιατί επιβεβαιώνει αντικειμενικά τον προεξάρχοντα ρόλο του Τσίπρα στην αντιπολίτευση. Και δημιουργεί την εντύπωση ότι το ΚΙΝΑΛ ρυμουλκείται από τη συριζαϊκή πρωτοβουλία. Βέβαια, ο Ανδρουλάκης και τα στελέχη του θα βρουν χίλιες δυο διατυπώσεις εξεζητημένου ισαποστακισμού για να ξορκίσουν τη σύμπλευση. Αλλά καμία πρόφαση δεν μπορεί να διασκεδάσει το γεγονός ότι ο Τσίπρας έβγαλε τον πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ από την καβάντζα της σιωπής του και τον έσυρε στη δική του κοίτη.    

Η παράπλευρη συνέπεια του τσιπρικού στρατηγήματος είναι ότι ακριβώς αυτό επιδιώκει και ο Μητσοτάκης: να ταυτίσει τον Ανδρουλάκη με τον Τσίπρα. Να τους γκρουπάρει σαν «κεντροαριστερή πολυκατοικία».  

Μια τέτοια ευθυγράμμιση θα μπορούσε να εκληφθεί ως «αντιδεξιό μέτωπο» που θα απομόνωνε τον Μητσοτάκη. Ομως, εδώ ο δεύτερος όροφος της πολυκατοικίας δεν μιλάει με τον τρίτο. Ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΙΝΑΛ δεν μπορούν να συγκροτήσουν κοινή πρόταση διακυβέρνησης. Γι’ αυτό και το τσουβάλιασμά τους ωφελεί εκείνον που μπορεί. Ωφελεί το χονδροειδές, αλλά δραστικό, δίλημμα «Μητσοτάκης ή ακυβερνησία».

Χάρη στη μομφή, η κυβέρνηση δεν χρειάζεται πια να απαντά μόνο για την Αττική Οδό. Η συζήτηση ξεχειλώνει. Και θα περιλάβει από τον Πολάκη και την ιβερμεκτίνη μέχρι τα Ραφάλ και το Μάτι. 

Δεν μπορεί να μην είχε υπολογίσει η αξιωματική αντιπολίτευση αυτή την ακούσια υπηρεσία στον αντίπαλο.

Αυτή είναι όμως η διαφωτιστική συμπαραδήλωση της μομφής: μαρτυρεί ότι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΠΑΣΟΚοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η αξιοπρέπεια της αποχώρησης

Tου Σάκη Μουμτζή

Τα δημόσια πρόσωπα, όπου και αν δραστηριοποιούνται, οφείλουν να γνωρίζουν πότε πρέπει να αποσυρθούν από την πρώτη γραμμή του μετώπου, προσφέροντας την πείρα τους από τα μετόπισθεν ή να ιδιωτεύσουν.  

Είναι μια δύσκολη απόφαση, καθώς αποτελεί τομή στη ζωή τους. Ενώ για πολλές δεκαετίες πρωταγωνιστούσαν στον κοινωνικό χώρο τους, καλούνται πλέον να ζήσουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.  

Αυτή η μετάβαση από τη δημόσια σφαίρα στην ιδιωτική έχει κόστος. 

Το κρίσιμο σημείο είναι πότε και πώς συνειδητοποιεί ένα δημόσιο πρόσωπο ότι οι συνθήκες άλλαξαν και, ως εκ τούτου, αλλάζει και ο ρόλος του.

Η ιδανική περίπτωση είναι, σε στιγμές αυτογνωσίας, να αντιληφθεί ότι η διαδρομή του τελειώνει. Οι αντοχές του μειώνονται, οι εμπνεύσεις στερεύουν και, το κυριότερο, έρχονται από κάτω, ορμητικά, νέα παιδιά με φρέσκα μυαλά και ιδέες, που διεκδικούν χώρο και ρόλους. Σε αυτό το κομβικό σημείο το ευφυές και ευαίσθητο δημόσιο πρόσωπο διαισθάνεται πως δεν αντέχει τη σύγκρουση με το νέο. Η αναμέτρηση θα αποβεί εις βάρος του, με αποτέλεσμα να εξαναγκασθεί να αποσυρθεί ηττημένος. Γι’ αυτό, για να διασώσει πρωτίστως την αξιοπρέπειά του, αποχωρεί εκουσίως, χωρίς περιττές μάχες και φθοροποιές τριβές. Φαίνεται γενναιόδωρος στα νέα παιδιά που επιζητούν αυτό που και ο ίδιος επιζητούσε όταν ήταν στην ηλικία τους.

Οσο καταδικαστέος είναι ο ηλικιακός ρατσισμός, αλλά τόσο και ίσως πιο πολύ καταδικαστέο είναι το πείσμα να παραμένει σφραγισμένη η επετηρίδα ενός χώρου για να μην εγκαταλείψουν κάποιοι την κεντρική σκηνή.

Βεβαίως, είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε δημοσίου προσώπου να πιστεύει πως είναι αναντικατάστατο, όμως θα πρέπει να είναι έτοιμο να αναλάβει και τις συνέπειες αυτής της πεποίθησής του, πολύ δε περισσότερο αν η κοινωνία δεν συμφωνεί μαζί του. Αν η κοινωνία ζητεί ανανέωση και αλλαγή φρουράς σε επίπεδο γενεών. Αν η πολύχρονη παρουσία του έχει κουράσει τους πολίτες.

Το ερώτημα είναι: να αποσυρθείς αξιοπρεπώς και αυτοβούλως ή να πέσεις μαχόμενος, υπερασπίζοντας τη θέση που κατέχεις και τα προνόμιά σου; 

Στην πρώτη περίπτωση όλοι σε θυμούνται για τη γενναιοδωρία σου και την αξιοπρέπειά σου· στη δεύτερη...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΠΑΣΟΚοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι βλαβερές συνέπειες του τζόγκινγκ

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Εδώ και χρόνια ασκούμαι συστηματικά, σχεδόν καθημερινά. Παλιότερα έκανα τρέξιμο και τώρα περπάτημα, γρήγορο σχεδόν βάδην. Το καλοκαίρι κολύμπι, ελεύθερο. Εκτός του ότι βοηθάει το σώμα μου, η άσκηση βοηθάει και το μυαλό αλλά και τη διάθεσή μου. Μετά μια ώρα κολύμπι ή μια ώρα βάδην, σχεδόν επτά χιλιόμετρα, αισθάνομαι παντοδύναμος, σαν να έχω παραμερίσει ό,τι δυσάρεστο με ταλαιπωρεί. Μέτρον άριστον όμως. Η πραγματικότητα επανέρχεται, μαζί με τους καρδιακούς παλμούς, και ζητεί τα δικαιώματά της.  

Δεν ξέρω πώς αισθάνεται κάποιος άνθρωπος στα 70 του ο οποίος ζει για να γυμνάζεται, τρέχει, κολυμπάει, κάνει ποδήλατο, καγιάκ και δεν ξέρω τι άλλο. Το πιθανότερο είναι να τελεί σε κατάσταση συνεχούς έκστασης, που του επιτρέπει να παραβλέπει όλα τα δυσάρεστα. Είναι ο μόνος τρόπος για να προσεγγίσω την περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου. Δεν μπορείς να τον φανταστείς να διαβάζει, να ακούει μουσική ή να απολαμβάνει ένα ποτήρι κόκκινο κρασί του κυρ-Γιάννη (του Μπουτάρη). Τον φαντάζεσαι πάντα να γυμνάζεται. 

Δικαίωμά του στην ηλικία του να αισθάνεται νέος. Η νεότης έχει πολλά αγαθά. Σφρίγος, ενέργεια, αισιοδοξία. Της λείπει όμως το παρελθόν, κοινώς η πείρα. 

Ο Γιώργος Παπανδρέου κάνει πολιτική σαν να κάνει τζόγκινγκ. Ζει την ευφορία της στιγμής. Σαν να μην έχει διατελέσει υπουργός, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ή πρωθυπουργός.

Αν και πρώην πρωθυπουργός, συμμετέχει στις εκλογές για τον νέο πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ. Προβληματικό μεν, συμπαθές δε. Ο Γιώργος κάνει τζόγκινγκ και παραμένει νέος. Το πλήθος των φερορμονών τον εκστασιάζει. Δηλώνει ότι θα κερδίσει τις εκλογές από τον πρώτο κιόλας γύρο. Τις χάνει από τον πρώτο κιόλας γύρο, όπως όλα δείχνουν. Ομως οι φερορμόνες συνεχίζουν να χορεύουν μέσα του. Εχει μια ακόμη ευκαιρία. 

Αν ήταν πολιτικός θα την άφηνε να περάσει. Ομως ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι πολιτικός. Το ταλέντο του είναι ο αθλητισμός. Αν είχε κάνει καριέρα αθλητή δεν θα ήταν υποχρεωμένος να βασανίζεται με τα ελληνικά. Ομως τον υποχρέωσαν να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση. 

Κατάφερε να τη ρίξει έξω. Λογικόν. Δεν την αγάπησε ποτέ. Και ποτέ δεν ξέχασε ότι αυτή του στέρησε την αληθινή του αγάπη, τις φερορμόνες.

Εκτός από τη φυσική αγωγή υπάρχει και η ψυχανάλυση, θα μου πείτε. Στον τομέα δεν διαπρέπω. Το μόνο που λείπει είναι η πολιτική σκοπιμότητα. Κι αν μη τι άλλο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον Γιώργο Παπανδρέου την...