ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ (9): Φίλη-oque

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΑΝΔΙΑ

Στο “χρονικό ενός προαναγγελθέντος ανασχηματισμού” πολλοί είχαν εκφράσει ενδιαφέρον για την τύχη του -ενισχυμένου στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ – Νίκου Φίλη.  

Αν πράγματι πίστευαν ότι ο απερχόμενος υπουργός είχε ελπίδες παραμονής στην κυβέρνηση, τότε δεν έχουν αντιληφθεί τον κυνισμό του Αλέξη Τσίπρα.

 

Η ανακοίνωση για ανασχηματισμό από πρωθυπουργό και Γεροβασίλη σηματοδοτούσε και ένα μεγαλοπρεπές “χ” στον Φίλη από το υπουργικό σχήμα. Ο Τσίπρας, σαν άλλος Ηρώδης Αντύπας, έδωσε στον Ιερώνυμο την κεφαλήν του συντρόφου του “επί πίνακι”. Εξάλλου, ο Αρχιεπίσκοπος είχε δώσει τα σχετικά μηνύματα στο Μαξίμου, τόσο από τηλεοπτικού άμβωνος όσο και παρασκηνιακά.

 

Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Φίλης “ήρξατο χειρών αδίκων” μεταβάλλοντας το μειλίχιο Ιερώνυμο σε... Σεραφείμ και Χριστόδουλο, όχι μόνο με την έλλειψη διπλωματίας που τον διέκρινε στο ζήτημα του μαθήματος των Θρησκευτικών, αλλά και με τις προσβλητικές και αρκετά απλουστευτικές- αποστροφές του για το ρόλο της Εκκλησίας στην κατοχή και στη χούντα. Αποστροφές που προκαλούσαν αποστροφή όχι μόνο στην Ιεραρχία, αλλά και στην κοινή γνώμη.

 

Ο κ. Φίλης σφράγισε επίσης την πολιτική του μοίρα όχι μόνο με την κατηγορηματική άρνησή του να μετακινηθεί σε άλλο υπουργείο, αλλά και με την άρνησή του να γίνει γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ.  

Το κόμμα επικρότησε το Νίκο Φίλη για τη συγκρουσιακή του στάση έναντι της Εκκλησίας, εκλέγοντάς τον 2ο στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, (μετά τον Ευκλείδη Τσακαλώτο), καθότι ο συμπαθής πολιτικός ήταν το τέλειο “αριστερό άλλοθι” για ένα πρώην αριστερό κόμμα που έχει υπογράψει και εφαρμόζει με συνέπεια ένα σκληρό μνημόνιο. O Φίλης (ένιωσε ότι) ψήλωσε, και έπρεπε να μπει στην κλίνη του Προκρούστη. Γιατί για τον πρωθυπουργό δεν υπήρξε ποτέ δίλημμα “Εκκλησία ή κόμμα (Φίλης)”. Το κόμμα κατά το μάλλον ή ήττον ελέγχεται ακόμη απ αυτόν, ενώ η σύγκρουση Φίλη - Εκκλησίας ήταν ανοιχτή πληγή που νομοτελειακά θα κακοφόρμιζε και θα λάμβανε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, εκδιώκοντας παράλληλα πολύτιμους ψηφοφόρους από τον ΣΥΡΙΖΑ (ποτέ δεν ξέρεις για τις εκλογές...). Κι όλα αυτά τη στιγμή που η Ελλάδα δεν είναι και... Ελβετία, έχοντας πολλά και δισεπίλυτα προβλήματα να αντιμετωπίσει.

 

Έτσι, ο πρωθυπουργός αντί για τον περιλάλητο στην Αριστερά διαχωρισμό κράτους – Εκκλησίας αποφάσισε το διαχωρισμό Φίλη – Εκκλησίας, θέλοντας να αποφύγει το “μεγάλο σχίσμα” με τον Ιερώνυμο.  

“Ανάθεμα” από το κόμμα του άλλωστε δεν πρόκειται να υπάρξει· μόνο οι γνωστές άσφαιρες και γραφικές γκρίνιες μεμονωμένων προσώπων, των “53+” και βέβαια του ίδιου του “θύματος”.

 

Στο ερώτημα "από ποιον εκπορεύεται η εξουσία για λεπτούς χειρισμούς έναντι της Εκκλησίας, από το Θεό-Πρωθυπουργό ή το Θεό-Πρωθυπουργό και τον Φίλη-oque;" (Η λέξη Filioque στα Λατινικά σημαίνει «και ο Υιός») ο κ. Τσίπρας προσπερνά αποφασιστικά τις αντιδράσεις του Αγίου Κόμματος και σαν νέος Μέγας Κωνσταντίνος διατρανώνει το δικό του Σύμβολο (Κομματικής) Πίστεως: 

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Είσαι αριστερός ή Συριζαίος; Κάνε το τεστ*

- Στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ σε πηγαδάκι λίγο μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη: “Η Αριστερά θα εμποδίσει την παλινόρθωση της Δεξιάς και των παραφυάδων της”*
- Δημοσιογράφος: “Καλά η Αριστερά, εσείς τι θα κάνετε;”

Toυ ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΑΝΔΙΑ

Στην Ελλάδα, ως γνωστόν είσαι ό,τι δηλώσεις. Και μεταπολιτευτικά ήτο συρμός να δηλώνεις αριστερός. Και στα πρώτα δύο μνημόνια ήτο συρμός να δηλώνεις Συριζαίος· όχι απλώς συρμός, αλλά όλο το δίκτυο του ΟΣΕ - του προαστιακού περιλαμβανομένου. Όμως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ οι έννοιες ΣΥΡΙΖΑ και Αριστερά μάλλον δεν είναι και τόσο ταυτόσημες.  

Θες ο κυβερνητισμός; 

Θες το τρίτο μνημόνιο, ο εξοβελισμός πολυδιαφημισμένων υποσχέσεων και η ραγδαία φθορά της εξουσίας; 

Θες η αίσθηση εφόδου στον κρατικό μηχανισμό α λα 1981; 

Θες η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ; 

Θες η εντεινόμενη αίσθηση χειραγώγησης της ενημέρωσης και των θεσμών; 

Θες η ταύτιση με τον νεοκαραμανλισμό που εκτίναξε το δημόσιο χρέος έβαλε τη χώρα στα μνημόνια και τώρα ζητεί ηθική δικαίωση;  

Οι διαχωριστικές γραμμές θόλωσαν. Ή μάλλον δεν υπάρχουν πια γραμμές.

 

Εσύ είσαι αριστερός ή απλώς επαγγελματίας Συριζαίος;  

Κάνε το τεστ:

 

1.) Αποκαλείς διαρκώς τον Άδωνη, που ψήφισε υπέρ του τεμένους, ακροδεξιό, αλλά κάνεις τα στραβά μάτια για τους ΑΝΕΛ που καταψήφισαν και για στελέχη τους που ταυτίζουν την ομοφυλοφιλία με την κτηνοβασία;

α. Ναι βέβαια!
β. Δεν γνωρίζω αυτά που λέτε ότι κάνουν οι ΑΝΕΛ. Δεν ξέρω, δεν απαντώ, δεν βλέπω τίποτα, δεν ακούω τίποτα, δεν λέω τίποτα.
γ. Εμετική η στάση των στελεχών των ΑΝΕΛ, καμία σχέση δεν έχει με τις αξίες της Αριστεράς.

2.) Πίστευες πραγματικά ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα επέβαλε στη μαντάμ Μέρκελ να “go back”, ο ΕΝΦΙΑ θα πήγαινε στο πυρ το εξώτερον και οι αγορές θα χόρευαν νταούλια, ζουρνάδες ίσως και κλακέτες;

α. Ναι βέβαια!
β. Τρέφαμε ορισμένες αυταπάτες, αλλά κάναμε την υποκριτική μας, και ό,τι κάναμε έγινε για το καλό της χώρας.
γ. Διαψεύστηκα.

3.) Έλεγες τους άλλους που ψήφιζαν μνημόνια Εφιάλτες, γυμνοσάλιαγκες του δωσιλογισμού, και γερμανοτσολιάδες αλλά υποστηρίζεις ασμένως το νέο μνημόνιο;

α. Ναι βέβαια!
β. Το νέο μνημόνιο της 12ης Ιουλίου συμφωνήθηκε μετά από εκβιασμό των δανειστών και με 12ωρη σκληρή διαπραγμάτευση του Αλέξη Τσίπρα. Με την ανάκαμψη της οικονομίας και την έξοδο στις αγορές θα υπάρξει κοινωνικό μέρισμα.
γ. Τουναντίον. Δεν μπορώ να είμαι νεομνημονιακός.

4.) Θεωρείς ότι όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας; (ΑΡΚΑΣ, Πύρρος Δήμας, Πύρρος της Ηπείρου, Κατερίνα Στεφανίδη, Άγιος Στέφανος Α Βασιλεύς Ουγγαρίας )

α. Ναι βέβαια!
β. Οποιοσδήποτε παίζει το παιχνίδι των συστημικών ΜΜΕ και των διαπλεκόμενων συμφερόντων δίκην Δούρειου Ίππου είναι ακόμη πιο επικίνδυνος.
γ. Αποδοκιμάζω κάθε τέτοιο υπαινιγμό, είναι πέρα από τις αρχές μου.

5.) Διαφωνείς με κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης όπως οι ιδιωτικοποιήσεις, αλλά με πόνο ψυχής έχεις γαντζωθεί σε πόστο στην κυβέρνηση/ κόμμα/ κρατικό μηχανισμό;
 
α. Ναι βέβαια!
β. Για το καλό της χώρας θα πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο για να μην είμαστε “Αριστερή παρένθεση” μέχρι να αναδείξουμε το κοινωνικό πρόσημο του ΣΥΡΙΖΑ.
γ. Στήριξα τον ΣΥΡΙΖΑ... Ούτε εγώ ούτε κάποιος κοντινός μου έχουμε αναλάβει κάποιο πόστο στον κρατικό μηχανισμό.

6.) Θεωρείς ότι οι διώξεις κατά αντιεξουσιαστών είναι “φρονηματικού χαρακτήρα”, αλλά την ίδια ώρα επικρίνεις το φρόνημα του 40% του πληθυσμού χαρακτηρίζοντάς τους “Μενουμευρωπαίους”;

α. Ναι βέβαια!
β. Κάθε παραμύθι πρέπει να έχει τους “κακούς του” και πρέπει να διαχωρίσουμε την ήρα απ το στάρι.
γ. Συχνά υπάρχουν ερωτήματα σε ό,τι αφορά τη στάση της Δικαιοσύνης. Με συμπολίτες υπάρχουν ιδεολογικές διαφορές και μόνο.

7.) Θεωρείς το “μαύρο” στην ΕΡΤ, αντιδημοκρατική μεθόδευση και καθεστωτική συμπεριφορά, αλλά ότι δεν τρέχει τίποτε με μόνο τέσσερα ιδιωτικά κανάλια εθνικής εμβέλειας και “μαύρο” στα υπόλοιπα;

α. Ναι βέβαια!
β. Τόσο λιγότερα τόσο καλύτερα, τόσο περισσότερα δικά μας τόσο καλύτερα.
γ. Υπάρχουν πιο χειροπιαστά παραδείγματα αντιμετώπισης της διαπλοκής.

8.) Όταν ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία βολεύτηκες σε κάποια θέση;

α. Ναι βέβαια!
β. Σημασία έχει να ξεριζωθεί το σύστημα ΝΔ – ΠΑΣΟΚ από τον κρατικό μηχανισμό.
γ. Όχι βέβαια!

9.) Όταν σου προσάπτουν τα νέο μνημόνιο, τα ρουσφέτια που γίνονται και την υπερφορολόγηση απαντάς “οι άλλοι ήταν χειρότεροι;”

α. Ναι βέβαια!
β. Ήταν χειρότεροι. Απλώς πρέπει να γίνουν ορισμένοι συμβιβασμοί ώστε να μείνουμε στην εξουσία. Οι άλλοι θα είναι πάντα χειρότεροι.
γ. Δεν φτάνει οι άλλοι να είναι χειρότεροι, πρέπει εμείς να είμαστε καλύτεροι.

10.) Αγνοείς το τεκμήριο της αθωότητας σε δικαστικές υποθέσεις, προκαταλαμβάνεις της αποφάσεις της Δικαιοσύνης και αφήνεις υπονοούμενα για την ηθική ακεραιότητα των αντιπάλων σου χωρίς να παρουσιάζεις στοιχεία ή βασίζεσαι στα γραφόμενα ορισμένων blogs;

α. Ναι βέβαια!
β. Θα πρέπει να καταδειχθεί με κάθε τρόπο το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.
γ. Ευτελείς τακτικισμοί που πλήττουν το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:
 

O ταύρος, ο ταυρομάχος, η αγελάδα και τα βόδια

Γράφει Στέλιος Ν. Κάνδιας

Σιωπή στην αρένα. Το θηρίο βαριά πληγωμένο γυρίζει να αντιμετωπίσει για τελευταία φορά τον αντίπαλό του. Παραπατά όμως στην τελευταία του απέλπιδα προσπάθεια να επιτεθεί. Προδίδεται από τις δυνάμεις του. Πέφτει. Το βλέπεις στα μάτια του, υποτάσσεται στην προδιαγεγραμμένη μοίρα του, παραδίδεται. Με μια θεατρική κίνηση, ο ταυρομάχος βυθίζει τη λάμα στο σώμα του ζώου που το διαπερνούν σπασμοί. Για λίγα δεύτερα σιωπή. Και μετά χειροκρότημα, ντελίριο ενθουσιασμού, ουρανομήκεις ζητωκραυγές.

Ναι, κάπως έτσι ένιωσα όταν, μετά τα μέτρα που ανακοίνωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος (ο πρωθυπουργός περιγράφει τη δραματική κατάσταση, άλλοι όμως αναλαμβάνουν τον άχαρο ρόλο να ανακοινώσουν τα δραματικά μέτρα...), ένας "ποταμός" συγχαρητηρίων από ΕΕ, Κομισιόν και ΔΝΤ κατέκλυσε τα δημοσιογραφικά γραφεία.

Το σφάξαμε “για το καλό μας” το "σπάταλο" κράτος λοιπόν, το κηδεύουμε, και άπαντες στο πυρ το εξωτε(ρικότε)ρον ζητωκραυγάζουν.

Μαζί με το σπάταλο κράτος όμως φεύγει και το κοινωνικό κράτος, μαζί με το "λίπος" φεύγει και το "κρέας". Το κοινωνικό κράτος αποδήμησε εις Κύριον, και ένας Παπανδρέου αποδόμησε την πολιτική ενός άλλου Παπανδρέου.

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: Κανείς δεν είπε ότι η ελληνική οικονομία ήταν ποτέ “θηρίο των αγορών”, ότι ήταν... “bull”. Όμως οι Έλληνες, σήμερα, πληρώνουν τα σπασμένα άλλων και εντόκως. Μετά τις λάθος πολιτικές, τη διαφθορά και τις σπατάλες οι πομφόλυγες περί ισχυρής οικονομίας έσκασαν με δύναμη, και φτάσαμε σε μέτρα σοκ, μέτρα πρωτοφανή για την ελληνική κοινωνία που τις τελευταίες δεκαετίες είχε συνηθίσει σε μια (απατηλή) ευμάρεια με δανεικά.

Προσωπικά είναι η πρώτη φορά που νιώθω έρμαιο δυνάμεων που με υπερβαίνουν, εξοργισμένος γιατί καλούμαι να πληρώσω δίχως να ευθύνομαι και γιατί αυτοί που ευθύνονται για την κατάντια μας δεν θα αντιμετωπίσουν ποτέ τις συνέπειες των πράξεων τους. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω ανήμπορος να αντιδράσω. Απογοήτευση.

Στην αρένα χύθηκε "το πρώτο αίμα" υπό τις επευφημίες των αγορών. Έπεται συνέχεια. Υπό (διεθνή) πίεση φαντάζει πολύ εύκολο να “πάρεις μέτρα” σε έναν λαό που δείχνει μουδιασμένος, σαστισμένος.

Δεν είναι τόσο δύσκολο όμως να λάβεις σκληρά μέτρα: Το δυσκολότερο είναι τα μέτρα αυτά να έχουν αντίκρισμα. Το δύσκολο είναι η αγελάδα (εν προκειμένω η ελληνική οικονομία) να συνεχίζει να βγάζει γάλα, και όχι να λιμοκτονήσει από την πολλή (δημοσιονομική) δίαιτα...

Όσο για το αν θα ανασυγκροτηθεί η οικονομία μετά τις θυσίες ή αν θα είναι θυσίες δίχως αντίκρισμα; Εάν συμβεί και πάλι το δεύτερο, σίγουρα θα αισθανθούμε λίγο... βόδια.

πηγη SKAI.GR

Ο θρίαμβος του τίποτε

Γράφει ο Στέλιος Ν. Κάνδιας

“Σκοπός είναι να παταχθεί η αθέμιτη αγορά που μαστίζει και την αγροτική οικονομία. Οι αγρότες είναι μαζί μας και πρέπει να συνεχίσουμε τις βαθιές διαρθρωτικές αλλαγές” τάδε έφη ο/η υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

“Επί των συγκεκριμένων αιτημάτων των παραγωγών καμία ξεκάθαρη απάντηση, καμία συγκεκριμένη απόφαση” τάδε έφη ο/η τομεάρχης γεωργίας της μείζονος αντιπολίτευσης

Το βλέπουμε και στις παρελάσεις/μαζώξεις των τρακτέρ “Τracterika 2010” (παρεμπιπτόντως οι αγροτικές κινητοποιήσεις έχουν μεταβληθεί σε έθιμο όπως τα Τζαμαλάρια και οι Κλαπουτάρκες στη Μακεδονία. Φαγητό, ποτό, πολλοί ξένοι τουρίστες [κατά προτίμηση Βούλγαροι φορτηγατζήδες και αξιωματούχοι...] και ακόμη περισσότεροι [τηλε]θεατές...).

(Και) για το αγροτικό ζήτημα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, μηρυκάζουν τα ίδια και τα ίδια πράγματα από τον πρόεδρο του κόμματος ίσαμε τους θυρωρούς της Ρηγίλλης και της Ιπποκράτους.

Παρατηρήστε τις δηλώσεις της εισαγωγής. Είναι άραγε “εφετινής εσοδείας”; είναι περυσινές; Έχει σημασία; Τις ίδιες πάνω κάτω ευκολίες εκστομίζουν όλοι οι υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και τις ίδιες γενικόλογες κατηγορίες εκτοξεύουν οι της μείζονος αντιπολίτευσης τουλάχιστον τα τελευταία 20 χρόνια, με το μπλε να εναλάσσεται με το πράσινο. Μας έχουν όλοι τους κουράσει. Είναι ομολογουμένως κουραστικό να υποτιμούν τη νοημοσύνη σου. Να ανακυκλώνουν τις δηλώσεις τους αενάως. Ποιος ξέρει, μπορεί και να τις ανταλλάσσουν!

-“Πάρε μια καλή ομιλία μου για την οικονομία να τη χρησιμοποιήσεις του χρόνου που θα γίνετε κυβέρνηση”

-“Ευχαριστώ πολύ. Πάρε μια δική μου για την προστασία των δασών και τη χρησιμοποιείς στην επόμενη πυρκαγιά”.

Μια χορογραφία με τους χορευτές να εναλλάσσουν ρόλους. Ένα έργο με πάμπολλες επαναλήψεις στην εγχώρια θεατρική πολιτική σκηνή. Μανιέρα. Η λίμνη των ύπνων.

"Γυαλισμένες" δηλώσεις χωρίς αυτοκριτική, χωρίς αιδώ και χωρίς καμία οδό διαφυγής για εμάς! Αλήθεια τόσα "μπλόκα" στον σύγχρονο λόγο; Κρύβουν ότι δεν έχουν λύσεις και σχέδιο, ότι πορεύονταν δίχως πυξίδα. Και τώρα έχουμε στο λαιμό μας της Κομισιόν την αλυσίδα...

Πολύς θόρυβος για το τίποτε. Ο θρίαμβος του τίποτε. Ανακυκλώνοντας (δηλώσεις) στην Αθήνα.

ΠΗΓΗ SKAI.GR