ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Ανήλικοι στα δωμάτια της εξουσίας

Του ΣΙΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ
 

Πολιτικοί, διανοητές πολίτες πίστεψαν ότι με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989 άρχιζε μια λαμπρή εποχή άνθησης της φιλελεύθερης δημοκρατίας, ότι ο δρόμος για την κατάλυση των κάθε λογής αυταρχικών καθεστώτων ήταν πλέον ορθάνοιχτος. Τρεις δεκαετίες μετά, όμως, βιώνουμε μια από τις μεγαλύτερες ίσως κρίσεις του δημοκρατικού μοντέλου διακυβέρνησης.

Μια σειρά χώρες, ανάμεσα στις οποίες οι πάλαι ποτέ ηγέτιδες του «ελεύθερου κόσμου», κυβερνώνται από ανήλικους στα δωμάτια της εξουσίας, για να θυμηθούμε τον δικό μας πρωταγωνιστή του παραλογισμού. Οι εικόνες από τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ ήταν απολύτως ενδεικτικές για το επίπεδο των ηγετών που διαχειρίζονται τις τύχες του πλανήτη. Και δεν μιλάμε μόνο για τον διαρκώς φαιδρό ηγέτη της υπερδύναμης που έχει ξεφύγει προ πολλού από τα όρια της πολιτικής λογικής. Αλλά και κάποιους από τους υποτιθέμενους αντιπάλους του, που από τη μια τον λοιδορούσαν κι από την άλλη τον χάιδευαν…

Απίθανοι λαϊκιστές, δημαγωγοί, ανερμάτιστοι, εγωπαθείς και εθνοκεντρικοί νάρκισσοι πολιτικοί έχουν καταφέρει είτε να κυριαρχούν, είτε να ναρκοθετούν μονίμως τις κατακτήσεις της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Εκμεταλλευόμενοι την ανασφάλεια των πολιτών και υποβοηθούμενοι από την κρίση του μεταπολεμικού οικονομικού μοντέλου που για δεκαετίες εξασφάλισε μια πρωτοφανή ανάπτυξη και μια διαρκή τεχνολογική πρόοδο επενδύουν στη δημαγωγία, τον εθνικισμό και τον… αντιελιτισμό για να κυριαρχήσουν.

Από το επάρατο κράτος της εποχής Ρίγκαν και Θάτσερ που απομυζούσε, όπως υποστήριζαν, κάθε ικμάδα των πολιτών περάσαμε σε ένα διαρκές κατηγορώ κατά του πολιτικού κατεστημένου, των «καθεστωτικών» κομμάτων, των κλαμπ των εξουσιαστών. Από τον Τραμπ μέχρι τον Τζόνσον, από τον Σαλβίνι μέχρι τη Λεπέν ή τον Ορμπαν για να περιοριστούμε στους πιο… επιφανείς εκπροσώπους του νέου λαϊκισμού, μια σειρά νεόκοποι ηγέτες, κυριαρχούν πλασάροντας έναν αυθεντικό, υποτίθεται, πατριωτισμό, αντιπαραθέτοντας τον αγνό λαό απέναντι στις διεφθαρμένες ελίτ και καλλιεργώντας μια παρανοϊκή συνωμοτική εικόνα της εξουσίας.

Η τραγωδία, όμως, είναι ότι...

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ανθ’ ημών Βάνα Μπάρμπα…

Γράφει ο Σήφης Πολυμίλης 

 

Είναι γνωστό παλαιόθεν ότι στην Ελλάδα όποιος ξεχωρίζει από τη μετριότητα όχι μόνο δεν εκτιμάται, αλλά τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζεται σαν αποδιοπομπαίος τράγος. Η μνησικακία και οι θεωρίες συνωμοσίας αποτέλεσαν πάντα τα μέσα για τον εξοστρακισμό όσων τολμούσαν να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στον αστερισμό των αδαών ή των μετρίων που επιπλέουν μονίμως στον δημόσιο βίο.

Αναπόφευκτα ο Β. Βενιζέλος δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Μπορεί κανείς να έχει αντιρρήσεις, ενστάσεις, ακόμα και σοβαρές διαφωνίες για πλευρές του πολιτικού ή ακαδημαϊκού βίου του. Ουδείς εχέφρων πολίτης, όμως, μπορεί να παραγνωρίσει τις γνώσεις, την αξία του και πολύ περισσότερο την καθοριστική συμβολή του, στα χρόνια της κρίσης, στη διάσωση της χώρας.

 

Ανέλαβε εθελοντικά, μαζί με ένα μεγάλο μέρος της δημοκρατικής παράταξης, το βάρος να κρατήσει όρθια τη χώρα. Μια επιλογή καθόλου αυτονόητη μέσα στο γενικό κλίμα απαξίωσης, μιζέριας και λαϊκισμού που κυριαρχούσε. Πλήρωσε το τίμημα παραιτούμενος από την ηγεσία του ΠαΣοΚ μετά τη βαριά ήττα του 2015, αν και όλοι ήξεραν την υπονόμευση που υπέστη από τον προηγούμενο αρχηγό της παράταξης.

 

Δεν παραιτήθηκε όμως από τη μάχη απέναντι στον λαϊκισμό, απέναντι στην κατασυκοφάντηση, παρά τη διαρκή στοχοποίησή του.  

Ηταν η φωνή της λογικής και της συνέπειας στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αναγνώριζαν οι αντίπαλοί του που διακαώς επιθυμούσαν να τον βάλουν στο περιθώριο. Δεν το πέτυχαν οι ίδιοι, το κατάφερε η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ, το αποδέχθηκαν οι συνοδοιπόροι του στη Βουλή. Αλήθεια, δεν ντράπηκαν να τον χειροκροτούν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κι αυτοί, πλην ενός, να σφυρίζουν αδιάφορα;

 

Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι ο κ. Βενιζέλος θα λείψει από τη Βουλή. Θα λείψει όμως και από την παραπαίουσα σήμερα δημοκρατική παράταξη. Μια παράταξη με ρίζες στην κοινωνία, με ιστορική συνείδηση του ρόλου της που σήμερα βιώνει την παρακμή. Γιατί η ηγεσία και το πολιτικό προσωπικό της επέλεξαν να δώσουν μάχη για τις καρέκλες τους αντί να συγκρουστούν για την ανασυγκρότησή της, για να αποκτήσει ξανά έναν σύγχρονο μεταρρυθμιστικό λόγο.

 

Μια ηγεσία που ενδιαφέρεται πρωτίστως για την προσωπική της επιβίωση, που δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτοί που την εμπιστεύονται ακόμα είναι τα απομεινάρια του πάλαι ποτέ ένδοξου ΠαΣοΚ, που δεν βλέπει ότι η νέα γενιά τής έχει γυρίσει την πλάτη, που προτιμά τη Βάνα Μπάρμπα από τον Βενιζέλο, όποιο εκλογικό αποτέλεσμα κι αν πετύχει, οδηγεί την παράταξη σε...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η δημοκρατία και τα φαντάσματα

Του ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

«Ομεγαλύτερος κίνδυνος για τη δημοκρατία είναι να τη θεωρήσουμε δεδομένη» επεσήμανε σε συνέντευξή του ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, επαναλαμβάνοντας μια ρήση του Ομπάμα. 


Ο αποδιοπομπαίος τράγος για πολλούς Ελληνες αποδεικνύεται πολύ πιο οξυδερκής, πολύ πιο προοδευτικός από τους διάφορους λαϊκιστές, ριζοσπάστες Αριστεράς και Δεξιάς που έχουν βάλει στο στόχαστρό τους τη φιλελεύθερη δημοκρατία.

Ολοι αυτοί και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη αλλά και σχεδόν παντού πια σε όλον τον πλανήτη, που δημαγωγούν, παραπλανούν, εκμεταλλεύονται τους φόβους και τις ανησυχίες των πολιτών, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να στρώνουν το χαλί σε κάθε λογής τυχάρπαστους πολιτικούς τυχοδιώκτες. Η αντίσταση στις κατεστημένες ελίτ, στους τεχνοκράτες εν ονόματι μιας δήθεν επιστροφής στην πολιτική, μιας συναισθηματικής φαντασίωσης εθνικής ανάτασης, καταλήγει να τροφοδοτεί εθνικιστικές ονειρώξεις και ακροδεξιές εκρήξεις.

Οι χρυσαυγίτες, οι Καμμένοι και τα διάφορα άλλα φρούτα που φύονται στη χώρα μας δεν ξεφύτρωσαν ως διά μαγείας. Λιπάνθηκαν από τον υποτιθέμενο αριστερό κινηματικό ριζοσπαστισμό, που ξιφουλκώντας κατά του παλιού διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος αναζωπύρωσε παλιά εθνικά πάθη και μόλυνε όλη τη δημόσια σφαίρα με διχαστικά μανιχαϊστικά στερεότυπα.

Η εκμετάλλευση της ανασφάλειας, του φόβου για το αύριο, της αντιμεταναστευτικής ρητορείας δεν είναι φυσικά μόνο ελληνικό φαινόμενο. Σε όλη σχεδόν την Ευρώπη τα φαντάσματα του παρελθόντος έχουν βγει στον αφρό. Με ευθύνη φυσικά και των ηγεσιών που κυβερνούν και έχουν υποταγεί σε μια μοιρολατρική αντιμετώπιση των προβλημάτων που τη μαστίζουν. Οταν ακόμη και στη Γερμανία που τόσα χρόνια προσπαθεί να κλείσει τις πληγές τής πιο σκοτεινής ιστορίας της, η Ακροδεξιά σηκώνει κεφάλι, η προειδοποίηση Σόιμπλε ακούγεται ανατριχιαστική.

Σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο η πολιτική τείνει να υποκατασταθεί από μια ανεξάντλητη δαιμονολογία. Με τη βοήθεια των social media, ένα τεράστιο κύμα οργής, παραπληροφόρησης και κυρίως απαξίωσης της κατεστημένης πολιτικής αλλοιώνει συνειδήσεις και δημιουργεί τερατογενέσεις. Η κριτική σκέψη και η ορθολογική ανάγνωση της πραγματικότητας τείνουν να υποκατασταθούν από μηδενιστικές προσεγγίσεις και εκρήξεις οργής.

Ζούμε, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, μια περίοδο γενικού παραλογισμού: Την ώρα που...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΟ: Η γραβάτα και το φέσι...

Του ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

Μπορεί να μην έσκισε τα μνημόνια, αλλά τη γραβάτα  τη φόρεσε ο κ. Τσίπρας. Γιατί ξέρει πολύ καλά το επικοινωνιακό παιχνίδι και τη λειτουργία των συμβόλων. Και μπορεί η γραβάτα να σημαίνει την οριστική μετατόπισή του στον κόσμο του κατεστημένου που τόσο πολύ λοιδορούσε, αλλά δεν σημαίνει ότι θα ασπαστούμε όλοι ασμένως τους πανηγυρισμούς μετά του εκλεκτού συνεταίρου του.

Προφανώς κάθε διευκόλυνση για το χρέος είναι και αναγκαία και επιθυμητή. Αρκεί να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε. Οι αποφάσεις του Eurogroup δεν οδηγούν προφανώς στη μείωση του χρέους, που αποτελούσε τον διατυμπανιζόμενο πόθο του Πρωθυπουργού. Αποβλέπουν κυρίως στο να διευκολύνουν την Ελλάδα να αντεπεξέλθει στις ανάγκες εξυπηρέτησής του κατά τη, τρόπος του λέγειν, μεταμνημονιακή περίοδο. Διασφαλίζουν ότι δεν θα υπάρξουν προβλήματα στον επερχόμενο εκλογικό κύκλο και διαμορφώνουν ένα πλαίσιο ασφάλειας, αν δεν επιτευχθεί η έξοδος στις αγορές, για να έχουν οι δανειστές μας το κεφάλι τους ήσυχο.

Ολα αυτά βέβαια συνοδεία ενός προαποφασισμένου πακέτου μέτρων και σκληρών δεσμεύσεων για τα πρωτογενή πλεονάσματα. 

Η γραβάτα, με λίγα λόγια, του κ. Τσίπρα θα είναι αρκετά σφιχτοδεμένη, όπως και ο κορσές που θα μας περιβάλλει για αρκετά χρόνια ακόμα. Για να θυμηθούμε τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, πριν μεταμορφωθεί σε οπαδό της κυρίας Μέρκελ, «όσο οι εταίροι επιμένουν στη λιτότητα τόσο το πρόβλημα του χρέους θα ανακυκλώνεται και θα επιδεινώνεται».

Τώρα πανηγυρίζει για την ελάχιστη δυνατή παρέμβαση που μπορούσε να γίνει, όπως επεσήμανε ο κ. Βενιζέλος, ξεχνώντας φυσικά τις κραυγές περί εγκληματικής συμμορίας που εξαπέλυε για το κούρεμα των 100 και πλέον δισ. με το PSI. Τότε μιλούσε για επαχθές και επόνείδιστο  χρέος για «σχέδιο λεηλασίας της χώρας και εκχώρησης της κυριαρχίας της στην ευρωπαϊκή τραπεζοκρατία και στη διεθνή τοκογλυφία», υποστηρίζοντας μάλιστα ότι η τότε κυβέρνηση Παπαδήμου δεν έχει καμία νομιμοποίηση να υπογράψει στο όνομα όλων των Ελλήνων την καταδίκη της χώρας...

Σήμερα φυσικά υπογράφει μια πολύ υποδεέστερη συμφωνία με διθυράμβους για την επιτυχία του, παραπλανώντας και πάλι τους Ελληνες ότι τελειώνουν τα βάσανά τους.  

Ξεχνώντας φυσικά ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μνήμη, λήθη και εξουσία

Του ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

Η εργαλειοποίηση της ιστορικής μνήμης υπήρξε για αρκετές δεκαετίες κυρίαρχη επιλογή τόσο από την Αριστερά όσο και από τη Δεξιά. Η πτώση της δικτατορίας, η αναγνώριση της εαμικής αντίστασης και κυρίως η χρονική απομάκρυνση από την περίοδο των ιστορικών παθών περιόρισαν  τις αντιπαραθέσεις σε επίπεδο ιστορικών και πολιτικών επιστημόνων.

Η αναζωπύρωση ιστορικών γεγονότων και συμβόλων, που παρατηρούμε τελευταία, είναι μια εμφανής πολιτική επιλογή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να επαναφέρει στο προσκήνιο τις διαχωριστικές γραμμές Δεξιάς - Αριστεράς σε μια προσπάθεια να αντιστρέψει τη χαμένη από τις μνημονιακές υποχωρήσεις αντιστασιακή φυσιογνωμία του. Με όχημα έναν συναισθηματικό λόγο αναβαπτίζουν τη θυματολαγνεία της Αριστεράς, από μια σκοτεινή και κυρίως τραυματική περίοδο, για να διαμορφώσουν νέα διαιρετική τομή στην κοινωνία, αλλά και το πολιτικό σύστημα που θεωρούν ότι τους συμφέρει.

Πράγματι, οι 17χρονοι θα έπρεπε να γνωρίζουν Ιστορία. Οχι όμως επιλεκτικά και αποσπασματικά, αλλά με μια αίσθηση ιστορικής συνέχειας και στον χώρο και στον χρόνο. Η απλουστευτική «επιμόρφωση» με εθνικόφρονες και παρακρατικούς, από τη μία, και μάρτυρες και αγωνιστές της δημοκρατίας, από την άλλη, δεν προάγει τη μνήμη μιας κοινωνίας ούτε, πολύ περισσότερο, την εθνική συνοχή, σε συνθήκες όπως οι σημερινές.

Είτε βολεύει είτε όχι τις εκάστοτε συγκυριακές πολιτικές επιλογές, η Ιστορία και η μνήμη ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν δεν υπήρξε  και δεν είναι ουδέτερος παρατηρητής. Η εκάστοτε εξουσία - και η σημερινή - διεκδικεί για τον εαυτό της την επιλεκτική προσέγγιση της Ιστορίας, της μνήμης, της λήθης και των συμβόλων που την εξυπηρετούν.

Σε μια χώρα όμως όπως η Ελλάδα, που καταναλώνει στα λόγια περισσότερη Ιστορία από όση παράγει, πέρα από τη μνήμη, είναι απολύτως αναγκαία και η λήθη. 

Αλίμονο αν ξαναγυρίσουμε στις τραυματικές μετεμφυλιακές ή πολιτικά ανώμαλες περιόδους.  

Η υπερβολική και καιροσκοπική χρήση της μνήμης είναι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αυτός ήταν και είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Τί δεν καταλαβαίνεις?

Του ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

Οσοι έτρεφαν ελπίδες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόζεται και ότι σταδιακά μπορεί να μεταστραφεί σε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα δεν πρέπει να αισθάνονται και ιδιαίτερα ευχάριστα με τη λάσπη που εκτοξεύεται απευθείας από τα υπόγεια του Μαξίμου. Μπορεί πράγματι τα κόμματα, ως ζωντανοί οργανισμοί, να μεταλλάσσονται, να αναδιαμορφώνουν την ταυτότητά τους, ανταποκρινόμενα στις προκλήσεις της πραγματικότητας. Αρκεί να το θέλουν και να το μπορούν.

Η μνημονιακή μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε αρκετές τέτοιες ψευδαισθήσεις, οι οποίες όμως απέχουν πόρρω από την πραγματικότητα. 

  

Το «εμείς ή αυτοί» δεν ήταν μια συγκυριακή επιλογή της ηγεσίας του. Ηταν και εξακολουθεί να είναι η κυρίαρχη ιδεολογικοπολιτική αντίληψη, η πραγματική κομματική ταυτότητα, όχι μόνο της ηγετικής ομάδας, αλλά και των στελεχών και ενός μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων του.

 

Το μνημονιακό επίχρισμα ήταν ο απαραίτητος καταναγκασμός για χάρη της εξουσίας. Η νομή και η διαχείρισή της είναι ο συνεκτικός ιστός και όχι η επιθυμία για προσαρμογή στις ανάγκες της χώρας και της κοινωνίας. Ας μην ξεχνάμε ότι επέλεξαν ως στρατηγικό εταίρο τον κ. Καμμένο και όχι άλλες δυνάμεις που προσφέρονταν εκείνη την εποχή. Η πόλωση και ο διχασμός δεν είναι μια προσωρινή επιλογή για συγκυριακούς λόγους κομματικής επιβίωσης.

 

Τις πιο ακραίες πρακτικές που ακολουθούσαν την πρώτη μνημονιακή περίοδο τις συνεχίζουν και σήμερα, γιατί αυτή είναι η βαθύτερη πολιτική τους «κουλτούρα».  

Ετσι κατέκτησαν την εξουσία, έτσι πιστεύουν ότι μπορούν να παραμείνουν κεντρικοί παίκτες του πολιτικού παιχνιδιού.  

Δεν έχουν, οι περισσότεροι εξ αυτών, κανέναν δισταγμό, κανένα ηθικό όριο τη μια μέρα να συναγελάζονται με αυτούς που θεωρούν ολιγάρχες και την επόμενη να τους κατακεραυνώνουν, αν δεν υποκύψουν στις απαιτήσεις τους.

 

Ας μη γελιόμαστε. Η Αριστερά στην Ελλάδα, ιδιαίτερα η κομμουνιστική, είχε πάντα...

INTERNET και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η ολιγαρχία των κοινωνικών δικτύων

Του ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

Η ιστορία με την «υποκλοπή» και την εκμετάλλευση προσωπικών δεδομένων δεκάδων εκατομμυρίων χρηστών του Facebook για απόκτηση πολιτικής επιρροής φέρνει στο προσκήνιο αφενός την κυριαρχία μερικών τεχνολογικών κολοσσών και αφετέρου τον καταλυτικό ρόλο που παίζουν στην ενημέρωση, άρα και στη διαμόρφωση της πολιτικής και κοινωνικής κουλτούρας σε πλανητικό επίπεδο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τεχνολογική εξέλιξη έπαιζε πάντα κυρίαρχο ρόλο στη διαμόρφωση των κοινωνιών. Η ανακάλυψη της τυπογραφίας ήταν το πρώτο καθοριστικό βήμα, για να ακολουθήσει αρκετούς αιώνες μετά το ραδιόφωνο, μέχρι να πάρει τα ηνία η τηλεόραση, που άλλαξε την αντίληψή μας για τον κόσμο και έπαιξε τον ρόλο ενός εθνικού συγκολλητικού ιστού. Για να βρεθούμε σήμερα στην εποχή της κυριαρχίας των κοινωνικών δικτύων, που τείνουν να υποκαταστήσουν ακόμα και τον ρόλο των παραδοσιακών Μέσων στην ενημέρωση.

Ενας τεράστιος όγκος πληροφοριών αλλά και συναισθημάτων, προσωπικών παθών, θεωριών συνωμοσίας μάς κατακλύζει καθημερινά και έχει αλλάξει τους κώδικες επικοινωνίας, επηρεάζοντας καθοριστικά την πολιτική και κοινωνική μας συμπεριφορά. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του βομβαρδισμού που δεχόμαστε, κάθε δύο χρόνια παράγεται πλέον το σύνολο της πληροφορίας που δημιουργήθηκε στον πλανήτη από την εποχή των σπηλαίων έως το 2013!

Ακόμα και στην Ελλάδα, όπου πολλοί θεωρούν την αξιοποίηση της τεχνολογίας ως τεχνοφασισμό, τα κοινωνικά δίκτυα διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο πληροφορώντας ή παραπληροφορώντας. Προφανώς ούτε η δαιμονοποίηση ούτε η εξιδανίκευσή τους αποτελεί λύση. Ούτε στην εποχή των Λουδιτών θα ξαναγυρίσουμε, ούτε στην τυφλή αποδοχή της τεχνολογικής αθωότητας.

Είναι θέμα δημοκρατίας η εξάρτηση της ενημέρωσης από τους αλγορίθμους του Facebok ή των άλλων κοινωνικών δικτύων ή, ακόμα χειρότερα, η χρησιμοποίηση προσωπικών δεδομένων για να ελεγχθεί η βούληση των πολιτών. 


Μπορεί κάποιοι να βαυκαλίζονται για την απεριόριστη ελευθερία έκφρασης που έφερε το Internet, δίνοντας πεδίο έκφρασης στους πάντες, αλλά...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πότε θα πιάσουμε πάτο;

Του ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

Ενα δυο, εν δυο, κάτω,
έχουμ' αρχηγό βαρβάτο

Σπρώξε μας και παρακάτω 

μέχρι που να βρούμε πάτο

Είσαι η φροντίδα μας,
κοφτερή λεπίδα μας

Είσαι η ελπίδα μας,
πήδα, πήδα, πήδα μας

Ο άρχων των υπογείων του Μαξίμου κ. Καρτερός, διαχρονικός υπηρέτης ολοκληρωτικών ιδεών και καθεστώτων, εζήλωσε τη δόξα του έτερου συγκατοίκου του κ. Καρανίκα και του γνωστού και μη εξαιρετέου εξπέρ του πολιτικού τραμπουκισμού κ. Πολάκη και εξαπέλυσε το δικό του κήρυγμα μίσους υπό τον ποιητικό - και χριστιανικό, τρομάρα μας - τίτλο «άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι πηδούσι...».

 

«Είσαι η ελπίδα μας, πήδα μας» τραγουδούσε ο Β. Παπακωνσταντίνου έχοντας ως στόχο κατά βάση τους κάφρους των γηπέδων. Ο θεματοφύλακας του αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος, όμως, θέλησε με τη βαρυσήμαντη παρέμβασή του να μας θυμίσει πόσο χαμηλά έχουν πέσει οι αξίες της πάλαι ποτέ Αριστεράς. Δυστυχώς για τους ενοίκους του Μαξίμου, οι εμφυλιοπολεμικές κραυγές τους δεν πείθουν πια ούτε καν τα στελέχη, ακόμα και τους υπουργούς τους.

Τέσσερις και πλέον δεκαετίες μετά τη Μεταπολίτευση είναι λίγο αργά να επικαλούνται διώξεις και τραυματικές εμπειρίες από μια πραγματικά εμφυλιοπολεμική εποχή. Αφήστε που οι τραυματικές εμπειρίες δεν προέρχονταν μόνο από τη Δεξιά, αλλά ενδημούσαν για δεκαετίες και στο εσωτερικό της Αριστεράς με αλλεπάλληλα συντροφικά μαχαιρώματα και όχι μόνο από την ΟΠΛΑ. Η θυματοποίηση μπορεί να απέφερε αρκετά για πολλά χρόνια μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, αλλά σήμερα δεν προσφέρεται πια ούτε για άλλοθι ούτε για εκμετάλλευση.

 

Οι ηρωικές μνήμες ακόμα και σε όσους επιβιώνουν, πέρα από το ότι δεν αφορούν παρά ελάχιστους από τους σημερινούς επίδοξους διεκδικητές, έχουν ξεθωριάσει τόσο πολύ, που δεν μπορούν με τίποτε να συγκαλύψουν τα κατορθώματα των σύγχρονων εξουσιαστών.  

Η δημαγωγία, ο λαϊκίστικος αμοραλισμός, τα κατά συρροήν ψεύδη και κυρίως η διαρκής υπονόμευση του κράτους δικαίου και των θεσμών, που κυριαρχούν στο κυβερνητικό στρατόπεδο, αποτελούν...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η νοσταλγία του ηγεμόνα

Του ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

«Δεν μισώ το ΠαΣοΚ, ίσα-ίσα το νοσταλγώ», έλεγε σε ανύποπτη στιγμή ο κ. Τσίπρας, το 2011, στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ.  Ηταν η εποχή που το ΠαΣοΚ, κατά τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ - αλλά και την πλειονότητα των Ελλήνων, όπως αποδείχθηκε αργότερα -, συγκέντρωνε την οργή και την απαξία, γιατί έσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία υιοθετώντας τα περιβόητα μνημόνια.

Εκτοτε βέβαια τα μνημόνια έγιναν καθεστώς και ο κ. Τσίπρας πρωτοπόρος στην εφαρμογή τους διά της γνωστής μεθόδου της κυβίστησης. Η νοσταλγία όμως φαίνεται ότι παρέμεινε, διάφοροι (και διάφορες) γνωστοί και μη εξαιρετέοι παλαιοπασόκοι ενσωματώθηκαν στο άρμα της εξουσίας, ψηφίζοντας και εφαρμόζοντας όσα πριν είχαν καταγγείλει ως εθνική προδοσία.

Γιατί βέβαια το ΠαΣοΚ που νοσταλγούσε ο κ. Τσίπρας ήταν η χειρότερη εκδοχή του. Των παροχών με δανεικά, των πελατειακών σχέσεων, του βολέματος των κολλητών, της πολωτικής σύγκρουσης και των λαϊκίστικων υποσχέσεων και μεθοδεύσεων.  

Αυτό το ΠαΣοΚ ονειρεύεται να υποκαταστήσει, βρίσκοντας πρόθυμη στήριξη και από ορισμένους πάλαι ποτέ κήνσορες του εκσυγχρονισμού, που σήμερα θεωρούν ότι Κεντροαριστερά χωρίς ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπάρξει.

Προφανώς, για τους υποστηρικτές αυτής της λογικής μικρή σημασία έχουν τα όσα ζήσαμε τα τρία αυτά χρόνια και τα όσα συνεχίζουμε να βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Ακολουθούν, φαίνεται, τη μακιαβελική λογική, με βάση την οποία πετυχημένοι ηγεμόνες είναι αυτοί που «έδιναν μικρή σημασία στον λόγο τους και ήξεραν να εξαπατούν με δόλο τα μυαλά των ανθρώπων».

Αμφιβάλλω αν ο κ. Τσίπρας έχει διαβάσει ποτέ τον «Ηγεμόνα», αλλά τη συνταγή του την ακολουθεί πιστά. Δεν είχε - και δεν έχει - κανέναν ηθικό ενδοιασμό να κάνει το άσπρο μαύρο, να δημαγωγεί και να λαϊκίζει ασύστολα, να συνεργάζεται με τους Καμμένους και να στοχοποιεί τους αντιπάλους του ως... ακροδεξιούς. Να σηκώνει κουρνιαχτό κατά της διαπλοκής των ΜΜΕ και την ίδια ώρα να προωθεί με όλα τα μέσα ένα ελεγχόμενο σύστημα ενημέρωσης στα πρότυπα των τσαβίστας.

Το μόνο που ενδιαφέρει τον κ. Τσίπρα είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ - ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Το κόστος της τηλεοπτικής διπλωματίας

Του ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

 

 

Οταν καλείς ύστερα από 65 χρόνια τον τούρκο πρόεδρο για επίσημη επίσκεψη, σε μια κανονική χώρα θα περίμενε κανείς ότι αυτό που θα κυριαρχούσε στις συναντήσεις δεν θα ήταν η ένταση και η δημόσια αντιπαράθεση, αλλά τουλάχιστον μια αλλαγή κλίματος και σε προσωπικό και σε διακρατικό επίπεδο. Αυτό σίγουρα δεν συνέβη και η ευθύνη σίγουρα δεν μπορεί να αποδοθεί σε μεγάλο βαθμό στον γνωστό για τον εκρηκτικό και αυταρχικό χαρακτήρα του κ. Ερντογάν.

 

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει συνηθίσει να είναι λαλίστατος σε όλες τις δημόσιες παρεμβάσεις του. Μόνο που αυτή τη φορά δεν μιλούσε σε τοπική εκδήλωση ή σε μια θρησκευτική γιορτή. Επέλεξε να απαντήσει σε μια επίσημη συνάντηση, σημείο προς σημείο, σε μια τηλεοπτική συνέντευξη του τούρκου προέδρου. Αποτέλεσμα, να παρακολουθήσουμε σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση μια διπλωματική διαπραγμάτευση επί θεμάτων ζωτικής σημασίας για τη χώρα.

 

Είτε μας αρέσει είτε όχι, η διεθνής πολιτική επιβάλλει ότι μια διακρατική διαπραγμάτευση διεξάγεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας για να διασφαλίζεται η εμπιστευτικότητα και οι όποιες ανακοινώσεις γίνονται εκ των υστέρων, απηχώντας προφανώς και τις ισορροπίες που έχουν διαμορφωθεί.

 

Εθισμένη η ελληνική πλευρά, όμως, στην επικοινωνιακή διαχείριση όλων των θεμάτων, κατάφερε να μετατρέψει μια επίσκεψη, που είχε χαρακτηριστεί ως ιστορική, σε...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μια χώρα σκέτη τραγωδία... - Μπορεί να μην κάνουμε δημόσια έργα, αλλά κάνουμε κηδείες δημοσία δαπάνη...

Του ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

Η εθνική συγκίνηση, το εθνικό πένθος είναι το εύκολο καταφύγιο για όσους θέλουν να κρύψουν την ανικανότητά τους και να αποσείσουν τις ευθύνες τους. Δεν κοστίζει τίποτε και επιπλέον δίνει την αίσθηση ότι είμαστε όλοι συμμέτοχοι για μια τραγωδία, όπως αυτή της Μάνδρας. 

Κανένα εθνικό πένθος, όμως, δεν πρόκειται να φέρει πίσω τις ζωές που χάθηκαν, να απαλύνει τον πόνο των συγγενών τους ή να δώσει κουράγιο σε όσους είδαν τους κόπους μιας ζωής να καταστρέφονται.

Είμαστε μια χώρα που ζει επαναλαμβανόμενες τραγωδίες, που ύστερα από λίγο ξεχνιούνται από τους περισσότερους - και, το κυριότερο, τίποτα δεν αλλάζει. Πνιγόμαστε στα ψέματα, την αδιαφορία, τη μετάθεση ευθυνών, βολεμένοι, αμήχανοι ή βουβοί θεατές ενός δράματος που μας ξεπερνά, ανήμποροι να το μετατρέψουμε σε συλλογική οργή για αυτούς, παλιούς και νεότερους, που διαχειρίζονται τη μιζέρια μας.

Ο χείμαρρος που έπνιξε μια ολόκληρη πόλη κρύβει έναν άλλο χείμαρρο προσωπικών, συλλογικών και πολιτικών ευθυνών. Που καμιά συγκίνηση, κανένα εθνικό πένθος δεν μπορεί να κρύψει, αν θέλουμε βέβαια να γίνουμε κάποτε μια ευνομούμενη και πολιτισμένη χώρα. 

Μνήμη χωρίς ανάληψη ευθυνών δεν υπάρχει. Το πλήρωσαν οι 43 νεκροί του 1961, οι 37 του 1977, οι 17 του 1994, οι 16 τουλάχιστον του 2017 και ποιος ξέρει πόσοι αύριο.

Αναμφισβήτητα το πρόβλημα της πολιτικής ανεπάρκειας είναι διαχρονικό. Αλλά δεν παύει κάθε φορά να προσωποποιείται και να εξατομικεύεται. Γιατί και η σημερινή κυβέρνηση γνώριζε και κώφευε. Η επιλογή της ήταν να βάζει φόρους για να μπορεί να μοιράζει μερικά γλίσχρα επιδόματα ως αντίδοτο. Και επειδή οι φόροι έχουν και ένα όριο, η λύση ήταν περικοπή δημόσιων δαπανών...

Για να δημιουργήσουν το υπερπλεόνασμα πετσόκοψαν τους ήδη δραματικά μειωμένους πόρους για δημόσια έργα.  

Πάνω από 2 δισ. περικοπές από τις δημόσιες επενδύσεις και τα συγχρηματοδοτούμενα από την Κοινότητα έργα, για να μπορεί να παριστάνει ο γαλαντόμος κ. Τσίπρας τον Ρομπέν των φτωχών.

Μόνο που ήταν αρκετή μια μέρα «ακραίων καιρικών φαινομένων» για να αποδειχθεί ότι...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Στο DNA Τσίπρα το «εμείς ή αυτοί»

Του ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

Οσες μεταλλάξεις κι αν έχουν υποστεί, όσες κυβιστήσεις κι αν έχουν κάνει, παραμένει βαθιά ριζωμένη στο DNA του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα η λογική της σύγκρουσης. 

Το «εμείς ή αυτοί» δεν ήταν κάποια συγκυριακή ρητορική κορόνα αλλά μόνιμο συστατικό της ιδεολογικής και πολιτικής συγκρότησής τους. Η άρνηση πολιτικής συνεννόησης, για την ακρίβεια η αντιπάθεια σε κάθε είδους συμβιβασμούς, είναι μόνιμο στοιχείο στην ατζέντα τους.

 

Η στρατηγική της σύγκρουσης με την αξιοποίηση κάθε είδους παραμηχανισμών που παρακολουθούμε τις τελευταίες εβδομάδες δεν είναι μια συγκυριακή τακτική αλλά κυρίαρχο δόγμα που θα το δούμε να εξελίσσεται όλο και πιο έντονα το επόμενο διάστημα.  

Δεν αποσκοπεί μόνο στη συσπείρωση ενός χειμαζόμενου κομματικού ακροατηρίου, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη διχαστική τακτική, προκειμένου να διαμορφωθούν οι διαχωριστικές γραμμές της επόμενης μέρας.

Ο κ. Τσίπρας και η παρέα του Μαξίμου θέλουν, επιδιώκουν να διαμορφώσουν τους όρους που θα τους επιτρέψουν να παραμείνουν πρωταγωνιστές, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών.

 Αφού δεν θα μπορούν να επικαλούνται το δίλημμα μνημόνιο - αντιμνημόνιο που τους έφερε στην εξουσία, μετά τα όσα έχουν αποδεχθεί και υπογράψει, επανέρχονται για να καλλιεργήσουν τη νέα εκδοχή του περιβόητου ηθικού πλεονεκτήματος.

Μέχρις αποδείξεως του εναντίου λοιπόν θα επικαλούνται υπαρκτά ή κατασκευασμένα σκάνδαλα, για να αφοπλίσουν τους αντιπάλους τους και να μπορούν να διεκδικούν τον ρόλο του αποκαθαρτή της δημόσιας ζωής. Την ώρα που υπογείως ή και φανερά - όπως, π.χ., με τον τζόγο - βολεύουν επιχειρηματικά και άλλα συμφέροντα, επιδοκιμάζουν ή ανέχονται αδιαφανείς ή αμφιλεγόμενες συμφωνίες για εκποίηση δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, παριστάνουν τους τιμητές και κήνσορες πάντων και πασών.

 

Σε μια περίοδο που λογικά θα έπρεπε να στοχεύουν στην πολιτική ομαλότητα, αφού επιδιώκουν να κλείσουν με κάθε τρόπο την αξιολόγηση, έχοντας και την αποδοχή Ευρωπαίων και Αμερικανών, συνωμοσιολογούν, καλλιεργούν την πόλωση και την ανελέητη σύγκρουση με κάθε είδους, θεμιτά ή αθέμιτα, μέσα. Γιατί...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γράφουμε Ιστορία χωρίς να μαθαίνουμε

Του ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

Από μια σύμπτωση της Ιστορίας, όπως επισημαίνουν γνωστοί έλληνες ιστορικοί, η Ελλάδα βρέθηκε να είναι το εργαστήρι αλλαγών που στη συνέχεια διαχύθηκαν σε όλον τον κόσμο. Να θυμίσουμε απλώς ότι η γέννηση του ελληνικού κράτους οφείλεται και στην πρώτη συντονισμένη διεθνή επέμβαση με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου. Η πρώτη επίσης μαζική ανταλλαγή πληθυσμών, ένα είδος εθνοκάθαρσης, έγινε μετά την τραγωδία του 1922. Ο Ψυχρός Πόλεμος έκανε επίσης τα πρώτα βήματά του στη χώρα μας, στη διάρκεια του Εμφυλίου. Ακόμα, η Ελλάδα αποτέλεσε το '74 το πρώτο παράδειγμα εκδημοκρατισμού, ιδιαίτερα στη Νότια Ευρώπη, με την κατάρρευση των δικτατοριών.

Για να φτάσουμε στο σήμερα, όπου και πάλι βρεθήκαμε στην πρωτοπορία του λαϊκίστικου ρεύματος που διαπερνά μεγάλο μέρος της Ευρώπης και του πλανήτη. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι σύμμαχοί του αποτέλεσαν το πρώτο ακραιφνώς λαϊκίστικο μόρφωμα που ανήλθε στην εξουσία, για να αποτελέσει στη συνέχεια και το πρώτο παράδειγμα «κωλοτούμπας», όπως επισήμανε και η «El Pais» με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα της Καταλωνίας.

Βέβαια οι παρενέργειες των εργαστηριακών «εξετάσεων» συνοδεύονταν συνήθως από επώδυνες θεραπείες, πολωτικές συγκρούσεις και διχαστικές πρακτικές. Δεν χρειάζεται να ανατρέξει κανείς στην παλιότερη ή και στην πιο πρόσφατη Ιστορία για να διαπιστώσει τις συνέπειες των πολιτικών παθών. Το ζήσαμε και το ζούμε ακόμα με τις παλινωδίες και τις λαϊκίστικες εξάρσεις των τελευταίων χρόνων, από τις οποίες δυστυχώς δεν έχουμε καταφέρει να απαλλαγούμε.

Οι μεγαλύτερες αυταπάτες, οι μεγαλύτερες καταστροφές έγιναν - και γίνονται - εν ονόματι του λαού. Ενας λιγότερο ή περισσότερο δημαγωγός ηγέτης αναγορεύει τον εαυτό του ως τον αυθεντικό εκφραστή της λαϊκής οργής και δυσαρέσκειας, υποσχόμενος τον σωτήρα και τον λυτρωτή από το επάρατο πολιτικό κατεστημένο. Παρουσιάζεται ως θαυματοποιός που έχει τις μαγικές λύσεις για όλα τα προβλήματα, ως ο ηγέτης που δεν θα διστάσει να βάλει τους ισχυρούς της Ευρώπης να χορεύουν μέχρι να αντιληφθούν τα προαιώνια δίκαια του λαού.

Μόνο που η Ιστορία και η πραγματικότητα για όσους θέλουν να τις αγνοούν...

ΔΙΕΘΝΗ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η επαναλαμβανόμενη τραγωδία

Toυ ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

Χρειάστηκαν 100 χρόνια για να αποπληρώσει η Ελλάδα την τελευταία δόση του δανείου μετά τη χρεοκοπία του 1898. 

Η εποπτεία της επιτροπής του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου δεν έφθασε βέβαια μέχρι το 1999 οπότε σταματήσαμε να πληρώνουμε τα λάθη και τις αμαρτίες των παππούδων ή προπαππούδων μας. Οπως αποδεικνύει όμως η αέναη διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ, από αυτή την οδυνηρή εμπειρία αλλά και άλλες που ακολούθησαν μυαλό δεν βάλαμε...

Οι τυχοδιωκτισμοί, οι τζάμπα μαγκιές για εσωτερική κατανάλωση, οι επαναλαμβανόμενες διαψεύσεις, ακόμα και οι μηδέποτε εκπληρωθέντες ευσεβείς πόθοι για αλλαγή συσχετισμών στην Ευρώπη, ουδέποτε πτόησαν τον κ. Τσίπρα και τους υπουργούς του.  

Αφηναν να χάνεται η μια ευκαιρία μετά την άλλη, το ένα ορόσημο - που οι ίδιοι έθεταν - μετά το άλλο, για να φθάσουν στο τέλος να αποδεχθούν πλήρως αυτά για τα οποία υποτίθεται έδιναν αδιαπραγμάτευτες μάχες.

Η οικονομία βούλιαξε πάλι στην αβεβαιότητα, ο λογαριασμός διογκώθηκε και φυσικά τα επώδυνα μέτρα δεν τα γλιτώσαμε. Κερδίσαμε όμως την... επιστροφή των συλλογικών συμβάσεων μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος. Λες και το μείζον θέμα για μια καθημαγμένη οικονομία και για μια κοινωνία που την πνίγει η ανεργία είναι αν θα διαπραγματευθούν οι συνδικαλιστές μια αύξηση του 1%.

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η Αριστερά στις ποικίλες εκδοχές της δεν είχε ποτέ επαφή με τα πραγματικά δεδομένα της οικονομίας. Πέρα από τις ιδεολογικές αγκυλώσεις και την αποστροφή σε κάθε είδους επιχειρηματική δραστηριότητα, υπήρχαν κυρίως διάφοροι αιθεροβατούντες που ανέπτυσσαν θεωρίες εκ του ασφαλούς μέσα από τον περίκλειστο κόσμο των πανεπιστημιακών αμφιθεάτρων. Καταδίκαζαν τον επάρατο νεοφιλελευθερισμό, αντάλλασσαν φιλοφρονήσεις για την αριστεροσύνη τους μέχρι που κάποιοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα.

ΟΙ θεωρίες τους βέβαια κατέρρευσαν αλλά...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η αποκαθήλωση των Μεγαλέξανδρων και της αριστερής ουτοπίας

Του ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

Πέρασαν δύο χρόνια εξουσίας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ψάχνεις ματαίως να βρεις ένα θετικό αποτύπωμα που άφησαν στη χώρα. 


Αντί για την ελπίδα που υποσχέθηκαν, μια γκρίζα σκιά, ένα γενικό αίσθημα απογοήτευσης πλανιέται πάνω από μια καθημαγμένη, διχασμένη και αποπροσανατολισμένη κοινωνία.  


Το μόνο που απέμεινε από τον πάλαι ποτέ διακηρυκτικό ριζοσπαστισμό του κ. Τσίπρα είναι η εμμονή στον απορριπτικό επαρχιωτισμό της γραβάτας.  


Το περιβόητο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς αποδείχθηκε και αυτό μια φενάκη που δεν πείθει πια ούτε αυτούς που το επικαλούνταν.

Μαζί με τις αυταπάτες που διαψεύστηκαν οικτρά - καθ' ομολογίαν του ίδιου του Πρωθυπουργού - απομυθοποιήθηκε πλήρως κάθε έννοια αριστερής πολιτικής.  


Ομως η αποκαθήλωση της αριστερής ουτοπίας έφερε στο προσκήνιο κάθε είδους αντιπολιτικές στάσεις και συμπεριφορές. Μπορεί οι μορφές αγανάκτησης που τροφοδότησε το αμάλγαμα του αριστερο-εθνικολαϊκού μπλοκ την πρώτη περίοδο των μνημονίων να μην εκδηλώνονται με τον ίδιο τρόπο σήμερα, αλλά είναι φανερό ότι ο θυμός, η οργή, η απέχθεια στην πολιτική ενδημεί και μπορεί να κυοφορήσει πάλι τερατογενέσεις.

Ισως το μόνο θετικό σημάδι μέσα στη μιζέρια αυτών των δύο χρόνων είναι ότι αποκαθηλώθηκαν και οι θαυματοποιοί, οι Μεγαλέξανδροι που με έναν νόμο, ένα άρθρο θα έσκιζαν τα μνημόνια και θα επανέφεραν τους Ελληνες στον κόσμο που ζούσαν πριν. 


Ομως μαζί τους απαξιώθηκαν και αποκαθηλώθηκαν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Προπαγάνδα, μισαλλοδοξία ή ενημέρωση;

Toυ ΣΗΦΗ ΠΟΛΥΜΙΛΗ

Ο Πρωθυπουργός συνιστά να µη διαβάζουν εφηµερίδες οι πολίτες για να διατηρήσουν την ψυχική τους υγεία! 

Ο εκλεκτός συνεταίρος του... ψεκάζει µε µηνύσεις όποιον διανοηθεί να σχολιάσει τις κραυγές και τις κυβιστήσεις του. Δηµοσιογράφοι και µέσα ενηµέρωσης στοχοποιούνται για ό,τι συµβαίνει σε αυτή την ταλαίπωρη χώρα.  

Πρόθυµοι υποτακτικοί της εκάστοτε εξουσίας αναλαµβάνουν εργολαβίες, µε το αζηµίωτο, για να διαποµπεύσουν, µε κάθε τρόπο, όποιον θεωρεί η εξουσία ότι δεν υπακούει στα κελεύσµατά της.

 

Δεν είναι πρωτόγνωρα τα φαινόμενα αυτά, αλλά στην εποχή της αριστερής μας διακυβέρνησης έχουν γίνει σημαία της. Η δημοσιογραφία στην εποχή μας έχει γίνει πια ένα ιδιαίτερα ανθυγιεινό επάγγελμα. Δεν είμαστε προφανώς και οι δημοσιογράφοι αμέτοχοι για αυτή την κατάντια. Εχουμε βάλει και εμείς το χεράκι μας για να δημιουργήσουμε σε μια κοινωνία, με ευήκοα ώτα σε κάθε λογής συνωμοσιολογίες, μια εικόνα απέχθειας και συναλλαγής. Δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου, δεν διεκδικούμε καμιά αθωότητα, έχουμε τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες παθογένειες με την υπόλοιπη κοινωνία.

 

Ολοι αυτοί που απαξιώνουν σήμερα τον Τύπο, που τον κατατάσσουν συλλήβδην στους υπαίτιους της κρίσης που βιώνουμε, θα αντιληφθούν, ελπίζουμε πριν είναι αργά, ότι χωρίς ελεύθερη και πλουραλιστική ενημέρωση η δημοκρατία είναι ανάπηρη. Πολύ περισσότερο σε μια χώρα που ποτέ δεν διακρίθηκε για τις επιδόσεις της στην αναγνωσιμότητα.

 

Ο κόσμος αλλάζει και μαζί οι συνήθειες των πολιτών. Στην εποχή των υπερδυνάμεων του Διαδικτύου - Google, Facebook, Twitter -, των χιλιάδων sites και των άπειρων blogs, μπορεί η ενημέρωση να παρέχεται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Συνοδεύεται όμως συνήθως από παράλληλα κύματα μισαλλοδοξίας, άγνοιας, ψευδολογίας, ανορθολογισμού και εύπεπτου αντισυστημισμού. Η ευτέλεια, η μονομέρεια, η αναίσχυντη προπαγάνδα έχουν αντικαταστήσει την υπεύθυνη, ψύχραιμη ενημέρωση.

 

Οσοι αφελείς και ιδεοληπτικοί πανηγυρίζουν σήμερα που εφημερίδες απειλούνται με κλείσιμο, ας σκεφτούν, αν μπορούν...