ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΓΥΦΤΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ανθυπολοχαγός

Αν εφαρμοζόταν η πρότασή μου για στείρωση κάθε γύφτου που συλλαμβάνεται για κλοπή, το περιστατικό με τη δασκάλα δεν θα είχε συμβεί ποτέ.
Αλλά είστε δημοκράτες!

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) September 30, 2026

Αλβ@νοGυfτάκια τα κωλοπαίδια που βγάλανε την ψυχή στη Νηπιαγωγό στα Άνω Λιόσια και αντέδρασε η Κοπέλα, ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ 100%, για 800 ευρω τον μήνα της βγαινει η ψυχή με αλητόπ@ιδα που ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΝΗΠΙΑ δεν είναι (είναι ΠΟΛΥ μεγαλύτερα σε ηλικια).

ΜΕ ΤΗΝ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟ pic.twitter.com/Uu1UAq70P5

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) September 29, 2026

 Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Δώστε μου δύο επιλογές. Νηπιαγωγός ή ανθυπολοχαγός στο μέτωπο της Ουκρανίας; 

Θα πάω με τη δεύτερη χωρίς σκέψη. Για να γίνεις νηπιαγωγός, χρειάζεσαι νεύρα από ατσάλι. Ψυκτικό υγρό στο αίμα. Και ένα Xanax κάθε πρωί, πριν από το φαγητό.

Αν μάλιστα μιλάμε για περιοχή με δύσκολες κοινωνικές συνθήκες, τότε πας για κομάντο. Υποθέτω θα έπεσε στην αντίληψή σας το βίντεο με τη διευθύντρια νηπιαγωγείου στα Άνω Λιόσια που, σε κατάσταση νευρικής κρίσης, ουρλιάζει στα παιδιά. Διαπίστωσε ζημιές στις εγκαταστάσεις και έβαλε τις φωνές.  

Στη συνέχεια, όπως καταγγέλλει, δέχθηκε επίθεση από γονείς παιδιού.  

Τελικώς απομακρύνθηκε από τη θέση της. Ελπίζω την επομένη να ξύπνησε με ένα στραβό, γαλήνιο χαμόγελο, νομίζοντας, έστω για λίγο, ότι είδε ένα κακό όνειρο. 

Ας είμαστε ειλικρινείς.

Είναι από τις περιπτώσεις που λες ότι η συμπεριφορά της ήταν απαράδεκτη, αλλά ταυτόχρονα μουρμουρίζεις ότι και εσύ στη θέση της μπορεί να είχες χάσει την ψυχραιμία σου. 

Γιατί στο βίντεο βλέπουμε τη στιγμή. Δεν βλέπουμε όμως την ώρα ή τη μέρα πίσω από αυτήν. Ούτε γνωρίζουμε τι αντιμετωπίζει αυτή η γυναίκα στην καθημερινότητά της.

Στα δικά μου χρόνια οι γονείς μπορεί να παρατηρούσαν τη δασκάλα επειδή δεν τράβηξε αφτιά. Τώρα υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο γονιός στρέφεται εναντίον του εκπαιδευτικού. 

Το θέμα, λοιπόν, δεν εξαντλείται στη συγκεκριμένη εκπαιδευτικό και στο θυμικό της. Βρίσκεται και στις συνθήκες μέσα στις οποίες καλούνται να δουλέψουν εκπαιδευτικοί χωρίς την υποστήριξη που απαιτεί η περίπτωση.  

Γιατί ένα νηπιαγωγείο σε μία περιοχή με ιδιαίτερα κοινωνικά προβλήματα δεν μπορείς να το λειτουργείς σαν να βρίσκεται στο Χαλάνδρι. Χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους, περισσότερη κοινωνική υποστήριξη και μεγαλύτερη παρουσία του κράτους. 

Τώρα εσείς μπορεί να βλέπετε μία εκπαιδευτικό που δεν είναι κατάλληλη για τη δουλειά.  

Κάποιος άλλος βλέπει μία γυναίκα που καταρρέει ενώ προσπαθεί να προστατεύσει το σχολείο της. 

Μπορεί να ισχύουν και τα δύο. Η ουσία δεν βρίσκεται στην απώλεια ελέγχου από τη νηπιαγωγό, αλλά...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΓΥΦΤΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τα δίκαια των ζιζανίων

Εννοείται πως ταυτίζομαι απόλυτα #Με_τη_νηπιαγωγό.
Όχι μόνον γιατί απέναντί της έχει τον κατιμά της κοινωνίας, τους γύφτους, αλλά γιατί ανέκαθεν θεωρούσα πως "μανούλες" και σκατούλες έχουμε απουσία ορίων καταντήσει τα παιδιά μας άξιους συνεχιστές του δικού μας κωλοπαιδαρισμού.

— Thanos Dimou (@AthanDim) September 30, 2026

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Σε έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό μας, όχι απαραιτήτως χειρότερο ή καλύτερο, η δασκάλα μου στην Α΄ Δημοτικού του δημόσιου σχολείου λεγόταν κυρία Διονυσία. Μια πληθωρική κυρία που δεν σήκωνε πολλά κι όταν εμείς αποθρασυνόμασταν και μιλούσαμε όλοι μαζί επειδή δεν ξέραμε τι μας γίνεται, εκείνη χτυπούσε τον χάρακα στην έδρα και φώναζε: «Βγάλτε τον σκασμό, διαολάκια. Θα σας βγάλω τ’ αυτιά».  

Αυτό έφτανε για να μας συνετίσει, διότι ξέραμε ότι αν δεν προσγειωνόμασταν θα έπρεπε να τεντώσουμε την παλάμη μας και να φάμε δυο ή τρεις ξυλιές από τον χάρακα που είναι η αλήθεια ότι έτσουζε. 

Παρ’ όλ’ αυτά δεν θυμάμαι κανένα γονέα να διαμαρτύρεται για την κακοποίηση του τέκνου του, ούτε να έχει γίνει θέμα επειδή μας αποκαλούσε «διαολάκια» με κίνδυνο να τραυματίσει την αθώα παιδική μας ψυχούλα.  

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί από εσάς θεωρείτε ότι τα τραύματα είναι εμφανή σ’ αυτά που γράφω, όμως εγώ δεν τα νιώθω να με πονάνε κι αισθάνομαι μια χαρά. 

Την κ. Διονυσία τη θυμήθηκα από το βίντεο με τα όσα διαδραματίστηκαν σε νηπιαγωγείο στα Ανω Λιόσια όπου η νηπιαγωγός, εν εξάλλω καταστάσει, φώναζε στο κοπάδι της το οποίο προφανώς είχε κάνει κάποια σοβαρή ζημιά ότι αν το ξανακάνουν θα τους φάει τα χέρια. Δεν ξέρω τι είχαν κάνει. Πάντως η ζημιά κόστιζε 5.000 και η νηπιαγωγός αναρωτιόταν ποιος θα την πληρώσει.  

Εντέλει τη συνέτισαν μητέρα και πατέρας κάποιου μαθητή στέλνοντάς την στο νοσοκομείο.

Ρεπόρτερ, για να πείσουν για την αντικειμενικότητά τους, μας λένε ότι η νηπιαγωγός δεν έπρεπε να χάσει την ψυχραιμία της. Χωρίς να μας λένε γιατί την έχασε. Καταδικάζουν τη χειροδικία διότι η αυτοδικία δεν είναι σωστό πράγμα, αλλά δεν μας εξηγούν πώς είναι δυνατόν να βρέθηκαν τόσοι αγανακτισμένοι γονείς συγκεντρωμένοι στο νηπιαγωγείο.  

Πού είναι το υπουργείο, αναρωτιούνται, χωρίς να διευκρινίζουν ότι το ζήτημα είναι πως το υπουργείο αφήνει απροστάτευτη τη νηπιαγωγό.  

Και τέλος, μεταδίδουν ασχολίαστη τη δήλωση μπαμπάκα ο οποίος μας διαβεβαιώνει ότι αν ξαναγίνει κάτι τέτοιο θα κάψει το σχολείο. 

Υποψιάζομαι ότι οι γονείς δεν έγιναν έξαλλοι επειδή η νηπιαγωγός έβαλε τις φωνές και τρόμαξε τα μπουμπούκια τους, αλλά επειδή τους απείλησε ότι θα πληρώσουν τη ζημιά των 5.000 ευρώ.  

Οι πρωταγωνιστές του επεισοδίου είναι Ρομά. Κοινώς άνθρωποι που αντιμετωπίζουν το σχολείο ως μια ποινή που επιβάλλει το κράτος στα παιδιά τους και μάλιστα τους αποζημιώνει για τα διαφυγόντα κέρδη με κάποιο ποσό. Αρα, κατ’ αρχάς αντιμετωπίζουν με εχθρότητα το σχολείο και τους δασκάλους. 

Ομως, για να είμαστε δίκαιοι, το επεισόδιο δεν αφορά μόνον τις κοινότητες των Ρομά. 

Αφορά τους γονείς, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τα τέκνα τους ως απόλυτους άρχοντες και τους δασκάλους τους ως υποτελείς οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να ανεχθούν και να υπηρετήσουν την οποιαδήποτε ιδιοτροπία τους. 

Ο παιδαγωγός είναι ...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΓΥΦΤΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στα Λιόσια ξυλοκοπήθηκε η παιδεία

Μπράβο στη νηπιαγωγό που προστάτεψε τη δημόσια περιουσία. Θα ενδιαφερθεί κανένας αρμόδιος για το συνεχές κλίμα τρομοκρατίας και πλιάτσικου το οποίο υφίστανται καθημερινώς οι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν σε περιοχές όπου ζουν οι "κυνηγοί χαλκού"; https://t.co/gtFkUv1A4n

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) September 30, 2026

Μια νηπιαγωγός στα Λιόσια (μερος Α') pic.twitter.com/AkOGlALecH

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) October 1, 2026

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Όσες φορές κι αν δω το βίντεο δεν μπορώ να μη νιώσω συμπάθεια για τη νηπιαγωγό που, έχοντας υποστεί ένας θεός ξέρει τι, σπάει και βάζει τις φωνές στους μαθητές της.

Τη νηπιαγωγό που, όπως χιλιάδες εκπαιδευτικοί, έχει αφεθεί έρμαιο στις παρορμήσεις παιδιών στα οποία ποτέ δεν μπήκαν όρια και στην εγωπάθεια γονιών που στο παιδί τους βλέπουν μια μικρή θεότητα που κανείς δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει ή μια προέκταση του εαυτού τους στην οποία κάθε παρατήρηση ισοδυναμεί με προσβολή.

Ο ξυλοδαρμός της που ακολούθησε τις φωνές επιβεβαιώνει ότι η προβληματική συμπεριφορά των παιδιών δεν είναι παρά ο καθρέφτης προβληματικών γονιών. Παιδιά που μπορεί να φέρουν τη δασκάλα τους σε αυτή την κατάσταση δεν μπορεί παρά να έχουν γονείς που το σήκωμα του χεριού το έχουν εύκολο, όπως και τις απειλές.

Ένας από αυτούς μάλιστα απείλησε ότι αν ξανασυμβεί τέτοιο περιστατικό, θα κάψει το σχολείο και το έκανε με ύφος που έδειχνε ότι δεν το έχει σε τίποτα να πραγματοποιήσει την απειλή του.

Όμως περισσότερο από θύμα αυτών των κακών γονιών (και κακών πολιτών) η νηπιαγωγός και οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που υφίστανται τα μύρια όσα, είναι θύματα του υπουργείου της Παιδείας. Είναι θύματα της διαχρονικής και διακομματικής πολιτικής στην οποία οι εκπαιδευτικοί είναι οι δούλοι των μαθητών και των γονιών τους και ενίοτε και σάκοι του μποξ στους οποίους μπορεί να εκτονωθεί κάθε προβληματική προσωπικότητα.

Γιατί είναι το υπουργείο που έχει ευνουχίσει τους εκπαιδευτικούς.

Είναι το υπουργείο που έχει επιτρέψει στους γονείς να επεμβαίνουν στο εκπαιδευτικό έργο.

Είναι το υπουργείο που καταργεί τη μία με την άλλη τις τιμωρίες αντικαθιστώντας τις με, τάχα παιδαγωγική, ανοχή.

Είναι το υπουργείο που έχει επιτρέψει να κυριαρχήσει το (καταστροφικό πρώτα για τα ίδια τα παιδιά) «έλα μωρέ, παιδιά είναι».

Είναι το υπουργείο που όχι απλώς επιτρέπει αλλά ενθαρρύνει την απαξίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας αφαιρώντας από αυτή το βασικό της χαρακτηριστικό: την πειθαρχία.

 

 

Για όσους η αξιολόγηση της PISA δεν αρκεί, το επεισόδιο στο νηπιαγωγείο των Άνω Λιοσίων επιβεβαιώνει την ήττα της εκπαίδευσης.

Ο δάσκαλος ταπεινώνεται και ξυλοκοπείται και οι αντικοινωνικοί και βίαιοι γονείς στέφονται νικητές έχοντας καταφέρει να επιβάλουν τον νόμο του τραμπούκου σε ένα ακόμα σχολείο. Και ο επόμενος νηπιαγωγός, δάσκαλος, καθηγητής που θα θελήσει να επιβάλει κάποια πειθαρχία ή που θα σπάσει από την πίεση που ασκεί ο συνδυασμός κακών γονιών και παιδιών χωρίς όρια, θα βάλει το κεφάλι κάτω για να μην μπλέξει.

Γιατί και αυτή η κυβέρνηση, όπως και οι προκάτοχοί της, την Παιδεία την έχει γραμμένη στα παλιά της τα παπούτσια.

Πουλάει προγράμματα, καινοτομίες, ανακαινίσεις και λοιπά περιτυλίγματα που …

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΓΥΦΤΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Λογικό οι γονείς να παίζουν ξύλο με τους δασκάλους

Ένορκη διοικητική εξέταση για τη δασκάλα στα Λιόσια. Κατηγορείται οτι φωνάζε πολύ την ώρα που την έδερναν.

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) September 30, 2026

ΣΟΚ: Αλβανογυφτοι ξυλοκοπησαν ΣΕ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ, την Νηπιαγωγο που "τολμησε" χθες να φωναξει σε γυφτακια ΕΠΕΙΔΗ ΣΠΑΓΑΝΕ ΕΠΙΠΛΑ ΣΤΟ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΤΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ.
Εχουμε ξεφυγει ως κοινωνια.
Οι Εκπαιδευτικοι που ειναι σε ολο αυτο?
Γιατι δεν αντιδρουν? pic.twitter.com/JSSjDfJIsi

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) September 29, 2026

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

εκπαιδευτικός (ο) 1. Αυτός που εκπαιδεύει και φυλάει άγρια θηρία, θηριοδαμαστής «τώρα πια στο τσίρκο δεν υπάρχουν ζώα και άρα δεν υπάρχουν και θηριοδαμαστές» 2. αυτός που χρησιμοποιείται για επίδειξη δύναμης και εκτόνωση νεύρων «δεν είμαι σίγουρος ότι χρειάζονται κι άλλες προσλήψεις εκπαιδευτικών από τη στιγμή που οι γονείς των μαθητών μια χαρά βολεύονται με τους υπάρχοντες»

Νομίζω πως είναι χρέος όλων μας να καταγγείλουμε τη νηπιαγωγό που δεν άντεξε να είναι το πειραματόζωο στο διαχρονικό και διακυβερνητικό πείραμα του υπουργείου Παιδείας για την ανθρώπινη αντοχή, λύγισε και ακολούθησε το ξέσπασμα που είδαμε στο διάσημο πια βίντεο.

Είναι πραγματικά απαράδεκτο που αντί να κάτσει ήσυχα κι ωραία να δει το σχολείο να καταστρέφεται, έχασε την ψυχραιμία της, και είναι διπλά απαράδεκτο επειδή ως εκπαιδευτικός θα έπρεπε να έχει καταλάβει ότι ο σκοπός των σχολείων και των εκπαιδευτικών είναι να εκτονώνονται πάνω τους τα αφηνιασμένα παιδάκια που παρκάρουν εκεί οι γονείς τους. Οι γονείς που, όπως φαίνεται στη συνέχεια, έδειραν τη νηπιαγωγό, πράξη που είναι μάλλον αναμενόμενη.

Θέλω να πω ότι παιδιά που καταστρέφουν το σχολείο και φτάνουν τον δάσκαλό τους στο αμήν, λογικό είναι να…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ -- ΔΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Οι μεταφραστές της woke ορθοδοξίας

 

Προφανώς. Από την μια όλες οι ψυχασθένειες στο όνομα της woke μαλακιας χαρακτηρίστηκαν αυτοπροσδιορισμός, από την άλλη τα πετροδόλαρα του Κατάρ έκαναν τα αμερικάνικα πανεπιστήμια άντρα μαρξισμού και το αποτέλεσμα είναι αυτό που εξαπλώθηκε και εκτός ΗΠΑ στον υπόλοιπο κόσμο. pic.twitter.com/DYHdRAlXZJ

— Blade Runner (@fortoseis) September 26, 2026

 

Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΚΟΥΡΑ 

Η τελευταία έκθεση του FIRE για την ελευθερία του λόγου στα αμερικανικά πανεπιστήμια αξίζει να διαβαστεί και στην Ελλάδα.

Το FIRE είναι μια αμερικανική μη κερδοσκοπική οργάνωση που υπερασπίζεται την ελευθερία του λόγου και της σκέψης, με ιδιαίτερη παρουσία στην ανώτατη εκπαίδευση.

Η φετινή του έρευνα, σε συνεργασία με το College Pulse, βασίστηκε στις απαντήσεις σχεδόν 63.000 φοιτητών από 262 πανεπιστήμια.

Τα ευρήματα είναι ανησυχητικά. Από τα 261 πανεπιστήμια που τελικά κατατάχθηκαν, 121 βρέθηκαν κάτω από τη βάση και μόλις 24 πάνω από το μέτριο. Περισσότεροι από δύο στους τρεις φοιτητές θεωρούν αποδεκτό, έστω σε ορισμένες περιπτώσεις, να εμποδίζεται ένας ομιλητής με φωνές, ενώ το 30% θεωρεί αποδεκτή ακόμη και τη χρήση βίας για να σταματήσει μια ομιλία.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αυτολογοκρισία. Το 62% δηλώνει ότι αυτολογοκρίνεται στις συζητήσεις μέσα στην τάξη τουλάχιστον μία ή δύο φορές τον μήνα, ενώ το 27% το κάνει τουλάχιστον μερικές φορές την εβδομάδα. Στις συζητήσεις με καθηγητές, το 60% δηλώνει ότι αυτολογοκρίνεται τουλάχιστον μία ή δύο φορές τον μήνα. Αν ο φοιτητής μαθαίνει ότι πριν μιλήσει πρέπει να υπολογίσει το κοινωνικό ή επαγγελματικό κόστος της γνώμης του, κάτι έχει πάει στραβά στον χώρο όπου οι ιδέες οφείλουν να συγκρούονται ελεύθερα.

Αυτό είναι το πρώτο μάθημα. Η λογοκρισία δεν έχει μόνιμο ιδιοκτήτη. Μόλις δεχθούμε ότι κάποιες απόψεις είναι τόσο επιβλαβείς ώστε πρέπει να αποκλείονται, απομένει μόνο το ερώτημα ποιος θα αποφασίζει ποιες είναι αυτές. Σήμερα μπορεί να φιμώνεται ένας συντηρητικός. Αύριο ένας αριστερός καθηγητής. Το πρόβλημα δεν είναι ποιος κρατά το ψαλίδι, αλλά ότι αποδεχθήκαμε πως κάποιος πρέπει να το κρατά.

Υπάρχει σήμερα και ένας επιπλέον λόγος να μας ενδιαφέρει τι συμβαίνει στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, η επιρροή τους στον υπόλοιπο πλανήτη γίνεται ακόμη εντονότερη. Τα ιδρύματα αυτά δεν εκπαιδεύουν μόνο πολιτικούς, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες και ακαδημαϊκούς. Παράγουν μεγάλο μέρος της έρευνας, της ορολογίας και των ιδεών που διαμορφώνουν την τεχνολογική οικονομία και, άμεσα ή έμμεσα, τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που χρησιμοποιούμε όλοι. Οι πολιτισμικοί κανόνες που επικρατούν εκεί αποκτούν πλέον πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα εξαγωγής.

 

Η ελληνική διάσταση βρίσκεται ακριβώς εδώ.

Η θέση αυτής της στήλης για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών υπήρξε σταθερή: ήταν ζήτημα ισονομίας και σωστά θεσμοθετήθηκε. Άλλο όμως η ίση προστασία του νόμου και άλλο η απαίτηση ιδεολογικής συμμόρφωσης. Η αμερικανική εμπειρία δείχνει πόσο εύκολα μια δικαιωματική ατζέντα μπορεί να μετακινηθεί από το «κανείς δεν πρέπει να υφίσταται διακρίσεις» στο «κανείς δεν δικαιούται να διαφωνεί με τις κυρίαρχες αντιλήψεις περί ταυτότητας, μειονότητας, ανισότητας κλπ.». Εκεί αλλάζει το ζήτημα. Δεν μιλάμε πλέον για ισονομία, αλλά για το ποιος επιτρέπεται να μιλά, με ποιες λέξεις και με ποιο κόστος.

Το πρόβλημα με τους εγχώριους μεταφραστές της woke ορθοδοξίας δεν είναι ότι εισάγουν ιδέες από την Αμερική. Οι ιδέες πρέπει να ταξιδεύουν.

Ο πνευματικός επαρχιωτισμός αρχίζει όταν εισάγουμε μαζί με τις ιδέες και το κύρος τους, αλλά όχι την κριτική αποτίμηση των αποτελεσμάτων τους. Όταν αντιγράφουμε τη γλώσσα της «ασφάλειας», της «βλάβης», της «συμπερίληψης», της προστασίας από την προσβολή ή τη «μικρο-επιθετικότητα», ενώ βλέπουμε ήδη τις συνέπειες αυτής της λογικής, δεν εισάγουμε πρόοδο. Εισάγουμε ένα πείραμα αφού έχουν εμφανιστεί οι παρενέργειές του.

Ο κλασικός φιλελευθερισμός προτείνει κάτι δυσκολότερο: ίσους κανόνες και ελευθερία ακόμη και για εκείνον που θεωρούμε ότι κάνει λάθος. Αυτή είναι η πραγματική δοκιμασία της ανεκτικότητας. Όχι αν υπερασπίζεσαι εκείνον που συμφωνεί μαζί σου, αλλά αν υπερασπίζεσαι την ελευθερία εκείνου που θέλεις να αποστομώσεις.

Η αμερικανική εμπειρία μάς προσφέρει μια προειδοποίηση.

Θα ήταν κρίμα να χρειαστεί να…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΝΩΜΑΛΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ποιος διαφωνεί αδέρφια?

Ποιος διαφωνεί αδέρφια???? https://t.co/h2fMQ9c5CD

— Σκέτο Σπύρος🇬🇷🇬🇷 (@SPIROSTHEONE) August 4, 2026

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Νεοταξική προπαγάνδα από τα… Lidl

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Εμείς οι Ελληνες είμεθα ρατσισταί και δεν εξοικειωνόμαστε εύκολα ούτε με την αγαθήν εξέλιξη του εξισλαμισμού της πατρίδος μας, ούτε με ονόματα όπως το εύηχον Μπεσκατούλ, ούτε με γυναίκες που φορούν χιτζάμπ.

Ομως, πού και πού μας πιάνουν τύψεις συνειδήσεως και προθυμοποιούμεθα να μάθουμε πώς προφέρεται το Μπεσκατούλ και τοιουτοτρόπως να διευκολύνουμε και τον εξισλαμισμό.

Αυτό είναι το συμπέρασμα που βγάζει κάθε αμέριμνος θεατής παρακολουθώντας ένα σποτ των Lidl που τιτλοφορείται «Ισότητα στην Πράξη – Φυλετικές Διακρίσεις».*

Το σενάριο, γλυκερά μελό, θα μπορούσε να έχει βγει και από την ΚΛΑΚ Φιλμς (αν είχε περάσει στην ιδιοκτησία του Τζορτζ Σόρος).

Εκεί, προϊσταμένη ομάδας υπαλλήλων παρουσιάζει μια νέα συνεργάτιδα της επιχειρήσεως και λέγει:

«Να καλωσορίσουμε το νέο μέλος της ομάδας που ξεκίνησε σήμερα. Θέλεις να μας πεις λίγα λόγια για σένα, να σε γνωρίσουν καλύτερα οι συνάδελφοι;»

Η φέρελπις νεαρά χαιρετίζει την ομήγυρη: «Καλημέρα. Χαίρομαι πολύ που ξεκινάω σήμερα μαζί σας. Ονομάζομαι Μπεσκατούλ Μουταχαρή»

Απαντες οι… ιθαγενείς στραβώνουν βλέποντας τη νέα συνάδελφο με το νικάμπ και ακούγοντας το όνομά της

 

Τη ρωτά μία κυρία: «Συγγνώμη. Πώς είπαμε ότι σε λένε;»

«Μπεσκατούλ» απαντά η ισλαμίστρια κόρη.

Ετερη υπάλληλος, σ’ ένα όργιο δυσανεξίας στην ενσωμάτωση, αποπειράται να σβήσει τα ίχνη του πολιτισμικού πλούτου που θα εισφέρει στα Lidl και γενικότερα στην πατρίδα μας η Μπεσκατούλ. Της κάνει μια δόλια πρόταση: «Ε, δεν έχεις κάποιο υποκοριστικό; Μήπως να σε λέμε Μπέκι;»

Συνεταίρος στην εθνοκάθαρση, η προϊσταμένη: «Ναι, καλύτερα για ευκολία. Εντάξει, Μπέκι;» λέει και γελά

Η ευσεβής νεαρά προσπαθεί να αντισταθεί, αλλά όχι και πολύ σθεναρά. Ενεκα η ρημάδα η ανάγκη για το μεροκάματο: «Αν το πείτε μια δυο φορές είναι πιο εύκολο, αλλά εντάξει, άμα βολεύει καλύτερα…».

Ομως, στο τέλος νικάνε οι καλοί.

Οι τύψεις που φτερούγιζαν θορυβωδώς επί ώρες πάνω από την κεφαλή τής μέχρι πρότινος ακροδεξιάς υπαλλήλου, έκαναν τη δουλειά τους.

Η λαϊκίστρια νεοναζί συμμορφώνεται απότομα με τον καλοσυνάτο νεοταξικό σχεδιασμό. Ερχεται με χαρτί και τετράδιο και λέγει στην Μπεσκατούλ για το όνομά της: «Συγγνώμη, θα μου το γράψεις; Θα το μάθω κάποια στιγμή, πού θα πάει».

Και το πιο αστείο στους τίτλους τέλους: «Το όνομά μας δεν είναι αστείο. Είναι η ιστορία μας» μας διδάσκουν τα Lidl .

Το όνομα της Μπεσκατούλ είναι σοβαρότατο θέμα για τα Lidl.

Εμείς το όνομα της Μακεδονίας έπρεπε να το χαρίσουμε στους Σκοπιανούς. Δεν ήταν, καθώς φαίνεται, η ιστορία μας.

Και κάτι για το τέλος:

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Oταν η φάρσα περνιέται για πρωτοπορία

Αν τον ρόλο του λευκού τον παίξει μαύρος είναι τέχνη,αν τον ρόλο του μαύρου τον παίξει λευκός είναι ρατσισμός,αν η ταινία κοροϊδεύει τον Χριστό είναι ελευθερία έκφρασης,αν κοροϊδεύει τον Μωμαεθ είναι προσβολή.Δεν πάτε να γαμηθείτε να λυθεί και το δημογραφικό;

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 17, 2026

ΑΛΕΡΤ.
Δείτε πως ειναι σήμερα η Ωραία Ελένη του Νολαν. pic.twitter.com/K4zQreGiZG

— oldschoolfileles (@oldfileles) July 17, 2026

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Θεόδωρου Παντούλα

Η ζωή ανέκαθεν είχε βάσανα. Λέρωνε τα χέρια της και ίδρωνε τη φανέλα της. Δεν έρχονται όλα όπως τα θες. Πέφτεις, σηκώνεσαι και φτου κι από την αρχή για την επόμενη αναποδιά. Αλλά έχει και χαρές – μικροχαρές το περισσότερο, αλλά χαρές. Μπορεί να μην έρχεται ο κόσμος στα ίσα του, αλλά κάθε φορά που τελειούται ένα εργόχειρο, παρά τον κάματο, κάπως αλλιώτικα λαμποκοπάνε οι βιοτές κι εκείνοι που τις πήραν στα χέρια τους.

Η τέχνη πάλι, ιδίως στα τελευταία της, έχει, εκτός από μπόλικο αλισβερίσι, μπόλικη χλίδα. Ενα ποτήρι ανά χείρας και σπουδαιοφανές υφάκι, ώστε οι εμπλεκόμενοι να δείχνουν αρκούντως προβληματισμένοι, μέχρι και οριακά χολιασμένοι – δεν βλέπεις και πολλούς χαρούμενους στις εκθέσεις.

Και είναι αποδεκτό ότι, παρά τα θρυλούμενα για εκατέρωθεν αντιγραφές, οι δρόμοι της τέχνης και της ζωής είναι ασύμπτωτοι – χωρισμένα τα τσανάκια τους, χωριστά και τα σουσούμια τους.

Οι πολλοί εκδέχονται την τέχνη σαν μια (πολυτελή) ενασχόληση που δεν τους αφορά· εμπίπτει στη δικαιοδοσία αυτοαναφορικών ομάδων που, κατά κύριο λόγο, πάσχουν από υπεροψία.

Οι γκρούπες αυτές έχουν μια δυσκόλως συγκαλυμμένη περιφρόνηση για την πλέμπα, που τη θεωρούν αγεώργητη και αμέτοχη αισθητικών αξιώσεων. Η πλέμπα, λένε, δεν καταλαβαίνει από τέχνη – σε αντίθεση με τους ίδιους που εκστασιάζονται με κάθε (κακόγουστη) παραδοξότητα.

Η νεοφανής φυλή των φιλότεχνων και των μεσαζόντων της επιμένει να αγνοεί ότι ο χωρισμός της τέχνης από τη ζωή είναι πρόσφατος. Για αιώνες όμως ήσαν αχώριστες. Ο μάστορας ήταν ένας από την κοινότητα. Διατελούσε εσθίων και πίνων εντός της – η μοίρα της ήταν μοίρα του. Στην καθημερινότητα απευθυνόταν η μαστορική του και αυτή καταξίωνε ή απαξίωνε τα έργα του. Το ξεχώρισμα από την καθημερινότητα –ο «προβιβασμός» του μάστορα σε καλλιτέχνη– ξεκίνησε από την Αναγέννηση και δώθε. Και, για να μην ξεχνιόμαστε, ήταν θέλημα της εξουσίας που, κοντά στους σαλτιμπάγκους, ήθελε και καλλιτέχνες στις αυλές της.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Και, κατά την κρίση μου, και πολλά απόνερα. Οι καλλιτέχνες ξεκόρμισαν από την κοινότητα και οι κοινότητες έγιναν συνομαδώσεις εγωισμών.

Το αποτέλεσμα;

 

Αρκεί, νομίζω, ένα παράδειγμα. Τη δεκαετία του 1960 ένας ευρηματικός(;) Ιταλός συσκεύασε τα καλοδιατηρημένα απόβλητα του γαστρεντερικού του συστήματος σε δεκάδες μικρές κονσέρβες, αποτιμώντας το βάρος των περιττωμάτων του σε χρυσό! Μία εξ αυτών, μάλιστα, πριν από λίγα χρόνια δημοπρατήθηκε για 275.000 ευρά!

Στην πραγματικότητα, το ακριβές περιεχόμενο των «έργων» δεν το γνωρίζουμε, διότι ουδείς θα κατέστρεφε ένα κονσερβοκούτι – έργο τέχνης του πανακρίβου ανοίγοντάς το. Το σίγουρο πάντως είναι ότι ενέπνευσε κάποιους ομοτέχνους και εις εξ αυτών τη δεκαετία που διανύουμε κονσερβοποίησε τα ούρα του, αποτιμώντας το βάρος τους σε ασήμι!

Επικαλέστηκα δύο ευρέως γνωστές προκλήσεις που, παραδόξως, αρκετοί θαυμάζουν σαν τολμητίες αυτούς που τις διέπραξαν, αφού με την αντισυμβατική χρήση των εκκρίσεών τους και την οικολογική, οπωσδήποτε, επανάχρησή τους αμφισβήτησαν, λένε, την παραδοσιακή αντίληψη για την τέχνη και, παρά την αλμυρή κοστολόγηση, την εμπορευματοποίησή της!

Νομίζω ότι εδώ τα σοφίσματα δεν φελάνε και πολύ. Τα όρια καλλιτεχνίας και παρωδίας δεν είναι απλώς δυσδιάκριτα· είναι παντελώς ανύπαρκτα. Και δεν είμαι διόλου αντίθετος στην παραβίαση των ορίων. Μόνο που εκτιμώ πως αυτή έχει νόημα όταν τα γνωρίζεις κι όχι όταν τα αγνοείς.

Πώς αλλιώς να γίνει;

Τα καλφάδια, δίχως μαθητείες, τεχνίτες δεν γίνονται. Γίνονται και παραγίνονται όμως αυθάδεις περφόρμερ που μπερδεύουν τη ζωή με την ταρίχευση των αναπαραστάσεών της.

Οσο η τέχνη απομακρύνεται από τη ζωή, έχοντας πανωπροίκι τα εύσημα αμφισβήτησης της αστικής συνθήκης (που κατά τα λοιπά απολαμβάνει του θεωρητικού και πρακτικού σπρωξίματος ειδημόνων, γκαλερί, συλλεκτών, μουσείων, ιδρυμάτων και υπουργείων) τόσο στομώνουν τα κριτήρια εκείνων που υφίστανται τη φούσκα της.

Αντιλαμβάνομαι πολύ καλά ότι και οι φάρσες είναι μέρος της ζωής, αλλά…

Διεθνών δυτικών νεοταξικά λοβοτομημένων παρακμιακών χρησίμων ηλιθίων κωμωδία

Cannot beat Miss Helsinki 2017. pic.twitter.com/l2WKSYtfOA

— N. P. Castrén (@aa25831926) July 16, 2026

Spaghetti N bolognese. pic.twitter.com/6C80cptC40

— BartezeUSA (@BartezeUsa) July 17, 2026

Behold, Miss Nigeria! pic.twitter.com/rtPslOFEHx

— Nate The Great (@NateThomas1990) July 16, 2026

pic.twitter.com/CbgIQkTrra

— maz (@tanahauser) July 16, 2026

Cilmate Change pic.twitter.com/Wc0km1EsUg

— Juan Eduardo Ramirez 🇺🇲🇻🇪🇮🇱 (@mbravo2471) July 17, 2026

Η Ζωή του Γιωργάκη Παπανδρέου έγινε Ντοκιμαντέρ στο νετφλιξ. pic.twitter.com/Tlr8O8ZBur

— oldschoolfileles (@oldfileles) July 19, 2026

Διεθνών δυτικών ισλαμολάγνων πολιτικώς ορθά λοβοτομημένων χρησίμων ηλιθίων κωμωδία

Η Ευρώπη είναι κοινώς για το πουτσο.

Τους πείραξε το μπουτάκι από τις αθλήτριες και την ίδια στιγμή η ασχήμια της μπούρκας βασιλεύει. https://t.co/LT0FZgW5Q8

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) July 17, 2026

pic.twitter.com/UObrDlDs2z

— Baba O'Riley🇮🇲 (@hh5pkNJc2jMe3RM) July 17, 2026

γιατί μόνο για γυναίκες δηλαδή;; εμείς ως πότε θα γινόμαστε αντικείμενα σεξουαλικοποίησης;; https://t.co/XQJYGlJysV pic.twitter.com/3ItEOgCU3p

— τάσος (@kostasos) July 18, 2026

Η Ευρώπη επιβάλει μισογυνιστικές και body shaming πρακτικές. https://t.co/ws1fb9oqt6

— Ti_Di_Kei (@Ti_Di_Kei) July 17, 2026

Όταν οι μουσουλμάνοι κάνουν κουμάντο στην ΕΕ pic.twitter.com/CtrlvJkj09

— Juan (@XaLaRa_Se_Lew) July 17, 2026

ΝουΔο-γαλαζαίικου νεοταξικού Κουλο-χανείου κωμωδία

Το ότι συμπεριφορές, που κάποτε ήταν αρμοδιότητα της Παιδείας, έγιναν αρμοδιότητα της Νομοθεσίας, είναι απόδειξη της χρεοκοπίας και της Παιδείας και της Νομοθεσίας.
Υ.Γ. Σκέψου πόσες μηνύσεις θα έτρωγε σήμερα ο Χατζηχρήστος στον "Μπακαλόγατο"... pic.twitter.com/BccTgVLkET

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) July 16, 2026

ΡΕ ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ! pic.twitter.com/4wVyiw8qUI

— Φοίβος Λοξίας (@foivosloxias) July 16, 2026

Φήμες λένε ότι θα απαγορεύσουν και την παλιά κωμική σειρά "ο χοντρός και ο λιγνός" αν δεν αλλάξει ονομασία. pic.twitter.com/cyLHMwbdsv

— Alexander Papakyriakopoulos (@besmartand) July 16, 2026

ΝΟΜΟ
έφτιαξε η κυβερνησάρα και στέλνει πολίτες στην φυλακή, ως ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ, για την λέξη χοντρός!

Κράτος Δικαίου το ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ!

~ τα καλύτερα έρχονται ~ https://t.co/snQClGhOCg

— Φοίβος Λοξίας (@foivosloxias) July 17, 2026

Αυτό το σκεπτικό, οδηγεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Όσοι το επικροτείτε, είστε με τον δεσμοφύλακα που θα σας οδηγήσει σ'αυτό. pic.twitter.com/i5Fn6nl7ds

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) July 18, 2026

Γκρέμισμα από τα θεμέλια θέλει η μπουρδελο δικαιοσύνη και η βουλή που απαρτίζεται από μειοδότες https://t.co/Q2BNRePhUx

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) July 16, 2026

Έπρεπε να έχει μαζί της 2-3 λαθρομετανάστες και θα έπαιρνε επίδομα https://t.co/XGDCYpC9Ev

— Ας πρόσεχες. (@As_prosexes) July 16, 2026

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΙ ΨΩΝΙΣΜΕΝΟΙ ΕΠΙΚΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Γυρνάμε την πλάτη στην ψευτο-Οδύσσεια

Αν ήταν η ωραία Ελένη όπως η κυρία τότε θα είχε αποφευχθεό Τρωικός πόλεμος και ο Όμηρος δεν θα έγραφε ιστορία. pic.twitter.com/CPGJCfGmp9

— Alexandros Gavriilidis (@AlexGavriilidis) July 7, 2026

Who did it better?#TheOdyssey pic.twitter.com/QUHcW4EZRn

— Αναρχικλ🤡ουν 💙💛 (@bananarchyson) July 7, 2026

 

Του Παναγιώτη Λιάκου

«Λοιπόν, Όμηρε, πώς νιώθεις για τον χρόνο που αφιερώνεται σε αυτές τις γυναίκες στην ταινία, λαμβάνοντας υπόψη πόσο λίγο χρόνο αφιέρωσες εσύ σε αυτές;» Τούτη η βλακώδης απορία, πυρότουβλο κανονικό, εκτοξεύτηκε από το απύλωτο στόμα της μεσήλικης (43 χρονάκια γεμάτα), και όχι και τόσο ωραίας Κενυάτισσας Λουπίτα Νιόνγκο.

Ποιο είναι τούτο το αστροπελέκι;

Η μανδάμ που επιλέχθηκε να ενσαρκώσει την ωραία (!) Ελένη και την Κλυταιμνήστρα στη χολιγουντιανή κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας.

Η απορία της Νιόνγκο διατυπώθηκε σε διαδικτυακή εκπομπή και προκάλεσε αντιδράσεις.

Είναι δικαιολογημένο να σε τσαντίζουν κάτι τέτοια. Δεν μπορείς να μη μιλήσεις όταν κάθε μουρλοκακομοίρα και κάθε φουκαριάρης κοπρίζει στα όσια και τα ιερά της φυλής μας, νομίζοντας πως έτσι θα αποκτήσει κι αυτός λίγη από την αρχαία λάμψη. Και μαζί με την τσαντίλα σού ’ρχεται κι ένα σαρδόνιο χαμόγελο. Διαπιστώνεις τους ωκεανούς άγνοιας και ατόφιας, ανόθευτης ηλιθιότητας στους οποίους θαλασσοπνίγονται διάσημοι, σελεμπριτάδες, πλούσιοι και ισχυροί του κόσμου τούτου.

Η αδαής Κενυάτισσα μπερδεύει σώβρακα με γραβάτες. Νομίζει ότι θα… στρίμωχνε τον Όμηρο με ερώτηση άσχετη και με το έργο του και με την εποχή του. Δηλαδή, από πού κι ως πού θα τον έκοφτε τον Όμηρο πόσος χρόνος αφιερώνεται στις γυναίκες σε μια βαρβαρικότατη ταινία που κακοποιεί το έργο του;

Ακόμα ένα στοιχείο που μαρτυρά την ασχετοσύνη της κινηματογραφικής «ωραίας» Ελένης από την Κένυα είναι ο ετεροχρονισμός. Έχει την αυταπάτη ότι ο Όμηρος θα ένιωθε άβολα αν μάθαινε ότι ύστερα από περίπου τρεις χιλιετίες από τότε που έγραψε τα έπη του θα υπάρξει μια ταινία που θα αναδεικνύει τον ρόλο της γυναίκας και τοιουτοτρόπως θα τον… άδειαζε ιδεολογικά! «Βρε, τι σεξιστικό γουρούνι που είμαι που δεν σκέφτηκα να αφιερώσω τουλάχιστον τους μισούς στίχους των επών μου στις γυναίκες» θα σκεφτόταν ο Όμηρος νεοταξικής κοπής (που δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει).

 

Άλλες εποχές, άλλα ήθη, άλλες κοινωνίες και άλλα αντί άλλων σκέφτεται και λέγει η προαναφερθείσα κυριούλα.

Ωστόσο, το μέγα θέμα δεν είναι οι μπουρδίτσες που τσαμπουνάνε η μανδάμ, ο σκηνοθέτης και οποιοσδήποτε άλλος συντελεστής αυτής της αηδίας.

Το μείζον θέμα είναι άλλο: ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΨΕΤΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ. ΑΠΟΧΗ!

Το κοινό έχει τη δύναμη να μηδενίσει τα αποτελέσματα κάθε είδους προσπαθειών χλευασμού του πολιτισμού και της παράδοσής μας. Όσα σχόλια και να γράψετε στο διαδίκτυο, όσα λόγια και να πείτε σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς σας για την ταινία δεν θα «μετρήσουν» όπως η απουσία σας από την αίθουσα προβολής. Το να μη βάλετε το χέρι στην τσέπη για να πληρώσετε αντίτιμο γι’ αυτή τη νεοταξική σάχλα είναι ύψιστη μορφή αντίστασης.

Μην ασχοληθείτε, μην την παρακολουθήσετε, αφήστε την να πάει άπατη εισπρακτικά κι ας της δώσουν και 50 Όσκαρ.

Κι είναι τόσο εύκολο να μην κάνεις κάτι. Πολύ ευκολότερο από το να πράξεις.

Αποχή, λοιπόν, και…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΙ ΨΩΝΙΣΜΕΝΟΙ ΕΠΙΚΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: H Λουπίτα ανώτερη του Ομήρου!!!

η Ιλιάδα τουλάχιστον της αρέσει της Λουπίτας ή πρέπει να βάλουμε τον Όμηρο να την ξαναγράψει κι αυτήν; 🤪

— τάσος (@kostasos) July 7, 2026

Αν η Λουπίτα είχε την ευκαιρία να κάνει μια ερώτηση στον Όμηρο, θα ήταν αυτή: "γιατί οι γυναίκες στα έργα σου έχουν τόσο λίγο χρόνο επί της οθόνης".

Μαλακία ερώτηση. Έπρεπε να τον ρωτήσει γιατί δεν έγραψε την Οδύσσεια στα Αγγλικά. https://t.co/QxkUmaYtN6

— Ουίνστον Σμιθ 🇺🇦🇵🇱 (@Ouinston) July 6, 2026

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Κανονικά η έκφραση είναι «σηκώθηκαν τα πόδια να βαρέσουν το κεφάλι», αλλά επειδή μιλάμε για τη Λουπίτα Νιόνγκο και τον Όμηρο (είτε υπήρξε, είτε δεν υπήρξε) θα πρέπει να την αλλάξουμε και να πούμε «σηκώθηκε το νύχι του μικρού δαχτύλου του ποδιού να βαρέσει το κεφάλι», ή ακόμα καλύτερα «σηκώθηκε ένα μικρό μέρος μιας τόσης δα φολίδας να βαρέσει το κεφάλι».

Σε περίπτωση που δεν το ξέρετε η όχι και τόσο ωραία Ελένη της χολιγουντιανής διασκευής της Οδύσσειας εγκάλεσε τον Όμηρο επειδή δεν αφιερώνει στις ηρωίδες του τον χρόνο που τους αφιερώνει ο Νόλαν.

Πιο συγκεκριμένα, παίρνοντας αυτό το ύφος που παίρνουν οι παίχτες ριάλιτι όταν νομίζουν ότι θα πουν κάτι πολύ σημαντικό (είναι το ίδιο ύφος που παίρνει η κουτσομπόλα της γειτονιάς στο κομμωτήριο λίγο πριν θάψει τη μέχρι πρότινος κολλητή της) και απαντώντας στην ερώτηση «Τι θα έλεγες στον Όμηρο αν τον συναντούσες;» είπε: «Λοιπόν, Όμηρε, (από το ύφος η σωστή μετάφραση μπορεί να είναι «Ομηρούκο») τι θα έλεγες για τον χρόνο που έχουν στην ταινία οι ηρωίδες της Οδύσσειας σε σχέση με τον ελάχιστο χρόνο που εσύ ασχολήθηκες μαζί τους;».

Προφανώς κανείς δεν της απάντησε «Καλή μου, ο Όμηρος, και γενικώς οι πραγματικοί καλλιτέχνες δεν δημιουργούν με ποσοστώσεις και δημογραφικά», αλλά και να το έκανε δεν θα είχε νόημα. Το θράσος του αδαούς δεν θα της επέτρεπε να καταλάβει κάτι. Η έπαρση του σταρ δεν θα την άφηνε να συνειδητοποιήσει το ασήμαντο μέγεθός της.

Εδώ μιλάμε για επαγγελματία που ανέχεται τις ποσοστώσεις, δηλαδή τη συμμετοχή της στις ταινίες εξαιτίας του δέρματος και όχι του ταλέντου της, στον Όμηρο θα κολλούσε;

Και στο κάτω-κάτω η Νιόνγκο δεν είναι μια εξαίρεση. Η έπαρση των σύγχρονων καλλιτεχνών είναι πια εμφανής παντού. Αρκεί κανείς να δει τα ανεβάσματα των κλασσικών όπου το όνομα του σκηνοθέτη είναι πάνω από του συγγραφέα στου οποίου το κείμενο αλλάζουν τα φώτα. «Ο Φούφουτος αναδομεί τον Σοφοκλή» επειδή ο Φούφουτος μάλλον νιώθει ανώτερος κάποιου που, 2.500 χρόνια μετά, το έργο του θεωρείται αξεπέραστο (το σωστό θα ήταν « Φούφουτος βυσσοδομεί στον Σοφοκλή» ή «Ο Φούφουτος σοδομίζει τον Σοφοκλή»).

Υπό αυτή την έννοια η όχι και τόσο ωραία Ελένη του Νόλαν δεν είναι τίποτα περισσότερο από…

 

 ένα παράγωγο της σύγχρονης καλλιτεχνικής Δύσης.

Ένα πλάσμα του οποίου η έπαρση μπορεί να συγκριθεί μόνο με την αμάθεια και την απουσία μέτρου.

Ένας ινστρούχτορας που νομίζει ότι μπορεί να κρίνει όχι μόνο τους σύγχρονούς της αλλά και τους μεγάλους του παρελθόντος με μοναδικό κριτήριο το μόνο που μπορεί να καταλάβει: τη μόδα της εποχής.

Μια ηθοποιός που επειδή έχει μάθει να μετράει την αξία της τέχνης της σε λεπτά παρουσίας στην οθόνη προφανώς δεν είναι σε θέση να καταλάβει τίποτα από τη βαρύνουσα σημασία των πάρα πολλών γυναικών ηρωίδων της Οδύσσειας.

Μια σελέμπριτι που…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΙ ΨΩΝΙΣΜΕΝΟΙ ΕΠΙΚΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Ο Όμηρος δεν χρειαζόταν επιτροπή συμπερίληψης

"να μας πει ο κύριος Όμηρος γιατί είναι τόσο μικροί οι γυναικείοι ρόλοι και γιατί από τους χαρακτήρες λείπουν μια υπέρβαρη ινδιάνα, ένας lgbtq ζουλού, ένα non-binary εσκιμώο και μια μαορί νάνος;;" pic.twitter.com/7g9KY6qoZO

— τάσος (@kostasos) July 7, 2026

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΚΟΥΡΑ

Λίγο πριν βγει στις αίθουσες η Οδύσσεια του Christopher Nolan, η Lupita Nyong’o αποφάσισε να θέσει στον Όμηρο το ερώτημα που, προφανώς, έλειπε από τρεις χιλιάδες χρόνια δυτικού πολιτισμού: πώς αισθάνεται για το «screen time» που έδωσε στις γυναίκες.

Η ίδια παίζει την Ελένη της Τροίας και την Κλυταιμνήστρα και, στο πλαίσιο της προώθησης της ταινίας, επέλεξε να παρουσιάσει την ανάγνωση του Nolan ως μια πιο ευαίσθητη ματιά στο κόστος του πολέμου για τις γυναίκες.

Ως καλλιτεχνική επιλογή, αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Κάθε εποχή διαβάζει τα μεγάλα έργα με τα δικά της ερωτήματα. Κάθε σκηνοθέτης έχει δικαίωμα να φωτίσει χαρακτήρες, να μετατοπίσει το βλέμμα, να δώσει περισσότερο βάρος σε πρόσωπα που στο πρωτότυπο δεν βρίσκονται στο κέντρο της δράσης.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η διασκευή παύει να είναι διασκευή και παρουσιάζεται ως ηθική διόρθωση. Όταν το Hollywood δεν συνομιλεί με τον Όμηρο, αλλά τον καλεί σε απολογία.

Διότι για την πολιτισμική woke ελίτ, ο Όμηρος δεν είναι ο επικός ποιητής που βρίσκεται στα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού. Είναι ένας ακόμη ύποπτος. Ένα απομεινάρι της πατριαρχίας που πρέπει να ανακριθεί, να διορθωθεί και, αν γίνεται, να ξαναγραφτεί με καλύτερους δείκτες εκπροσώπησης.

Ο Πάτροκλος, ο Αχιλλέας και ο Οδυσσέας δεν είναι ήρωες ενός κόσμου όπου η τιμή, η μοίρα, η φιλία, η οργή, η ευφυΐα και η επιστροφή συνθέτουν το ανθρώπινο δράμα. Είναι φάκελοι. Εκπρόσωποι της τοξικής αρρενωπότητας, ένοχοι πριν καν ακουστούν.

Και οι γυναίκες;

Από τη στιγμή που δεν βρίσκονται στο κέντρο με τους όρους μιας σύγχρονης πολιτικής απαίτησης, η υπόθεση θεωρείται λυμένη. Η Πηνελόπη μπορεί να σκέφτεται, να περιμένει, να εξαπατά τους μνηστήρες, να κρατά όρθιο έναν οίκο που καταρρέει. Η Αθηνά μπορεί να κινεί την ίδια την πλοκή. Η Κίρκη, η Καλυψώ, η Ναυσικά, η Ελένη και η Κλυταιμνήστρα μπορούν να καθορίζουν αποφάσεις, πειρασμούς, καταστροφές και επιστροφές. Δεν έχει σημασία. Αν δεν υπηρετούν το σημερινό αφήγημα, τότε δεν υπάρχουν πραγματικά. Υπάρχουν μόνο ως απόδειξη ότι το παρελθόν χρειάζεται επιτήρηση.

 

Αυτό είναι το μοναδικό εργαλείο που διαθέτει αυτή η φράξια της διανόησης. Δεν διαβάζει την Ιστορία. Τη μειώνει σε πρακτικά ανάκρισης.

Δεν βλέπει τραγωδία, αρετή, πίστη, γενναιότητα, ύβρη ή νόστο.

Βλέπει μόνο θύτες και θύματα, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, κυρίαρχους και καταπιεσμένους. Έτσι, κάθε μεγάλο έργο παύει να είναι πηγή σοφίας και γίνεται τόπος εγκλήματος.

Το αστείο με το «screen time» είναι αποκαλυπτικό.

Ο Όμηρος δεν έγραψε σενάριο για πλατφόρμα streaming. Δεν είχε τμήμα ανθρώπινου δυναμικού. Δεν υπέβαλε την Οδύσσεια σε επιτροπή συμπερίληψης. Δημιούργησε έναν κόσμο που επέζησε αυτοκρατοριών, θρησκειών, ιδεολογιών και καθεστώτων ακριβώς επειδή δεν φτιάχτηκε για να επιβεβαιώσει τις ευαισθησίες μιας στιγμής.

Η αρχαιότητα δεν υπάρχει για να μας κολακεύει.

Υπάρχει για να μας ξεβολεύει.

Δεν διαβάζουμε τον Όμηρο επειδή ήταν φιλελεύθερος, φεμινιστής, δημοκράτης ή σύγχρονος. Τον διαβάζουμε επειδή δεν ήταν τίποτε από αυτά και παρ’ όλα αυτά κατάφερε να πει κάτι μόνιμο για τον άνθρωπο. Για την οργή. Για την απώλεια. Για την πατρίδα. Για την επιμονή. Για την επιστροφή. Για το κόστος της δόξας και την τραγωδία της ανθρώπινης φιλοδοξίας.

Η Nyong’o έχει κάθε δικαίωμα να διαβάζει τον Όμηρο όπως θέλει.

Ο Nolan έχει κάθε δικαίωμα να τον διασκευάσει όπως θέλει.

Και εμείς έχουμε κάθε δικαίωμα να πούμε ότι…

 

ΔΙΕΘΝΩΝ ανθελλήνων πολιτικώς ορθά λοβοτομημένων ψωνισμένων ΕΠΙΚΩΝ ΧΡΗΣΙΜΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ κωμωδία

"να μας πει ο κύριος Όμηρος γιατί είναι τόσο μικροί οι γυναικείοι ρόλοι και γιατί από τους χαρακτήρες λείπουν μια υπέρβαρη ινδιάνα, ένας lgbtq ζουλού, ένα non-binary εσκιμώο και μια μαορί νάνος;;" pic.twitter.com/7g9KY6qoZO

— τάσος (@kostasos) July 7, 2026

η Ιλιάδα τουλάχιστον της αρέσει της Λουπίτας ή πρέπει να βάλουμε τον Όμηρο να την ξαναγράψει κι αυτήν; 🤪

— τάσος (@kostasos) July 7, 2026

Αν η Λουπίτα είχε την ευκαιρία να κάνει μια ερώτηση στον Όμηρο, θα ήταν αυτή: "γιατί οι γυναίκες στα έργα σου έχουν τόσο λίγο χρόνο επί της οθόνης".

Μαλακία ερώτηση. Έπρεπε να τον ρωτήσει γιατί δεν έγραψε την Οδύσσεια στα Αγγλικά. https://t.co/QxkUmaYtN6

— Ουίνστον Σμιθ 🇺🇦🇵🇱 (@Ouinston) July 6, 2026

Αν ήταν η ωραία Ελένη όπως η κυρία τότε θα είχε αποφευχθεό Τρωικός πόλεμος και ο Όμηρος δεν θα έγραφε ιστορία. pic.twitter.com/CPGJCfGmp9

— Alexandros Gavriilidis (@AlexGavriilidis) July 7, 2026

Να βγει και ο Kanye West να μας πει για την λευκή ματιά του Beethoven και του Mozart που δεν είχαν ούτε ένα ραπ κομμάτι για να τιμήσουν την αφροαμερικανική παράδοση της Αυστροουγγαρίας.

— aNameToCome (@aNameToCome) July 7, 2026

ΔΥΤΙΚΗΣ πολιτικώς ορθά ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΑΝΩΜΑΛΟΠΛΗΚΤΗΣ κοινωνίας κωμωδία

London. https://t.co/OCLveRissI pic.twitter.com/QroSeTrKNK

— RadioGenoa (@RadioGenoa) July 4, 2026

London. pic.twitter.com/qmkdB2yxlK

— RadioGenoa (@RadioGenoa) July 4, 2026

British police. https://t.co/ah8qBk0Oyb pic.twitter.com/OkY2fWYTDh

— RadioGenoa (@RadioGenoa) July 4, 2026

British Armed Forces. pic.twitter.com/wXg6SIhXeO

— RadioGenoa (@RadioGenoa) July 4, 2026

Toronto, Canada. pic.twitter.com/bisS3nf8BB

— RadioGenoa (@RadioGenoa) July 5, 2026

These are the ones who write "racist and fascist" in comments. pic.twitter.com/0JCk9gSmyJ

— RadioGenoa (@RadioGenoa) July 3, 2026

He converts to Islam and is now looking for a Muslim boyfriend. pic.twitter.com/bXUXA9BqhU

— RadioGenoa (@RadioGenoa) July 4, 2026

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ρητορικός πληθωρισμός

Αυτή η φωτογραφία μαζί με κείνη τη χαρακτηριστική, που πανηγυρίζουν Σκέρτσοι και Καπουτζίδηδες το νόμο για την υιοθεσία, δείχνουν πολύ παραστατικά και απαντούν αποστομωτικά στο ποιος υπονομεύει την πολιτική σταθερότητα. pic.twitter.com/Hr1WhMSsxm

— Rick Blaine (@Underwood_DC) June 25, 2026

Χονδροφοβια,αδυνατοφοβια,
μαλακοφοβια🤡🤡🤡
Μη τολμήσεις να πεις κάποιον που είναι 130 κιλά χοντρό, κατευθείαν ταμπέλα!
ΑΦΟΥ ΧΟΝΤΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΗΛΙΘΙΟΙ pic.twitter.com/kGzl924EPO

— Ακροκεντρώος🇬🇷 (@akrokentrwos_2) January 20, 2025

Ελλάδα, η χώρα της συμπερίληψης, η χώρα της προόδου. Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν θα έβγαζαν καθυστερημένα μόνγκολα να παρελάσουν. Μπράβο Ελλάδα! pic.twitter.com/BT0eobY8of

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) March 24, 2026

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Αλέξανδρου Σκούρα

Ο πληθωρισμός δεν αφορά μόνο το χρήμα. Αφορά κάθε σύστημα αξίας που καταρρέει όταν κάποιοι παράγουν υπερβολικά πολλά σύμβολα χωρίς αντίκρισμα.

Όταν ένα κράτος τυπώνει χρήμα αλόγιστα, το νόμισμα χάνει την αξία του.

Όταν μια κοινωνία τυπώνει ηθικές κατηγορίες αλόγιστα, οι λέξεις χάνουν τη δύναμή τους.

Η Ελλάδα το έζησε αυτό μετά τη Μεταπολίτευση. Το τέλος της δικτατορίας δεν έφερε μόνο την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Έφερε και μια ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς που για δεκαετίες μοίραζε πιστοποιητικά δημοκρατικών φρονημάτων. Όποιος δεν ανήκε στον δικό της κόσμο μπορούσε εύκολα να βαφτιστεί φασίστας, χουντικός, ακροδεξιός, νεοφιλελεύθερος. Αργότερα προστέθηκε και ο ρατσιστής.

Δεν είχε μεγάλη σημασία τι ακριβώς έλεγες.

Αν υπερασπιζόσουν την αγορά, ήσουν κοινωνικά ανάλγητος.

Αν μιλούσες για νόμο και τάξη, μύριζες χωροφυλακή.

Αν ήσουν αντικομμουνιστής, κουβαλούσες δήθεν εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα.

Αν αγαπούσες την πατρίδα σου χωρίς να ζητάς συγγνώμη, κάτι ύποπτο έκρυβες.

Ο μη αριστερός έπρεπε διαρκώς να απολογείται για εγκλήματα που δεν είχε διαπράξει.

Έτσι σπαταλήθηκε η πιο βαριά λέξη του ελληνικού πολιτικού λεξιλογίου. Ο φασίστας έγινε τεμπέλικη βρισιά. Χρησίμευε λιγότερο για να περιγράψει πραγματικούς εχθρούς της ελευθερίας και περισσότερο για να κλείσει στόματα. Αντί για επιχείρημα, ταμπέλα. Αντί για αντιπαράθεση, ηθική εκτέλεση.

Ύστερα εμφανίστηκε η Χρυσή Αυγή. Ναζί κανονικοί, όχι ως μεταφορά, όχι ως υπερβολή, όχι ως βολική βρισιά σε τηλεοπτικό πάνελ. Αλλά με τάγματα εφόδου, ναζιστικά σύμβολα, τραμπουκισμό, οργανωμένη βία και δολοφονική δράση. Τότε φάνηκε το κόστος του ρητορικού πληθωρισμού. Είχαμε χρησιμοποιήσει τη λέξη «φασίστας» τόσο συχνά για ανθρώπους που απλώς δεν ήταν αριστεροί, ώστε όταν χρειάστηκε να περιγράψουμε τους πραγματικούς φασίστες, η κοινωνία είχε ήδη αποευαισθητοποιηθεί.

 

Αυτό δεν αδίκησε μόνο όσους συκοφαντήθηκαν. Έβλαψε τη δημοκρατία. Μια κοινωνία που χρησιμοποιεί τα ισχυρότερα ηθικά της όπλα για καθημερινές πολιτικές διαφωνίες μένει άοπλη όταν εμφανίζεται το πραγματικό τέρας. Όταν όλοι είναι φασίστες, ο φασίστας κρύβεται μέσα στον θόρυβο.

Σήμερα βλέπουμε την ίδια ασθένεια με άλλα ονόματα. Ρατσιστής. Ακροδεξιός. Ομοφοβικός. Τρανσφοβικός. Σεξιστής. Μισογύνης. Χοντροφοβικός. Οι λέξεις αυτές περιγράφουν υπαρκτά κακά ή υπαρκτές μορφές κοινωνικής περιφρόνησης. Ακριβώς γι’ αυτό δεν πρέπει να τις πετάμε σαν χαρτοπόλεμο.

Στον σημερινό δημόσιο διάλογο, όμως, αρκεί να αποκλίνεις από την προοδευτική ορθοδοξία για να βρεθείς στο εδώλιο.

Να ζητήσεις σοβαρή μεταναστευτική πολιτική.

Να μιλήσεις για εγκληματικότητα.

Να υπερασπιστείς τα σύνορα.

Να εκφράσεις επιφυλάξεις για την ιδεολογία φύλου στα σχολεία.

Να αναρωτηθείς για τη συμμετοχή διεμφυλικών ατόμων στον γυναικείο αθλητισμό.

Να πεις ότι η ελευθερία του λόγου προστατεύει και δυσάρεστες απόψεις.

Αμέσως μπαίνει η σφραγίδα.

Αυτή δεν είναι ευαισθησία. Είναι ρητορικός πληθωρισμός. Είναι η υπερπαραγωγή ηθικού χρήματος από ανθρώπους που νομίζουν ότι μπορούν να τυπώνουν κύρος χωρίς κόστος.

Όμως το κόστος πάντα έρχεται. Έρχεται όταν οι πολίτες σταματούν να ακούνε. Έρχεται όταν η κατηγορία παύει να σοκάρει και όταν η κοινωνία κουράζεται να τη μαλώνουν όσοι μπέρδεψαν την πολιτική διαφωνία με την αμαρτία και τον εξοστρακισμό.

Η φιλελεύθερη δημοκρατία δύσκολα επιβιώνει έτσι. Χρειάζεται σκληρή αντιπαράθεση, ανοχή στη διαφωνία, και όχι τελετές δημόσιας αποκήρυξης. Χρειάζεται πολίτες που μπορούν να διαφωνούν χωρίς να θεωρούν ότι επειδή διαφωνούν οι έχοντες την αντίθετη άποψη είναι εχθροί τους.

Ο δημόσιος λόγος λειτουργεί την αγορά. Το νόμισμά του είναι οι λέξεις. Όταν τις υποτιμούμε, δεν γινόμαστε πιο ενάρετοι. Γινόμαστε πιο ανίκανοι να ξεχωρίσουμε το λάθος από το κακό και το κακό από το τερατώδες.

Γι’ αυτό οι κατηγορίες σήμερα αγοράζουν όλο και λιγότερη κοινωνική κατακραυγή. Όχι επειδή οι πολίτες έγιναν πιο ρατσιστές, πιο σκληροί ή πιο αδιάφοροι. Αλλά επειδή οι εισαγγελείς της ηθικής υποτίμησαν το ίδιο τους το νόμισμα.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι…