"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΝΕΡΓΕΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΝΕΡΓΕΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίκο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Από το ημερολόγιο του κυρίου Τσάφου λείπουν διακόσιες σαράντα πέντε (245) μέρες

 

Toυ ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ 

Σε λίγο καιρό δεν θα λέμε για «μισθούς Βουλγαρίας», αλλά οι Βούλγαροι θα σκέφτονται με τρόμο τους «μισθούς Ελλάδας»!

Τι είναι αυτό που σπρώχνει την Βουλγαρία προς τα πάνω και εμάς προς τα κάτω;

Το ελληνικό υπουργείο Ενέργειας χρειάστηκε  378 ημέρες για να συγκροτήσει μία τριμελή Επιτροπή και να βγάλει μια λίστα αξιολόγησης των επενδύσεων για τις μπαταρίες.

Στην Βουλγαρία χρειάστηκαν 133 ημέρες.

Άρα μας χωρίζουν 245 ημέρες! Μια απλή πράξη αφαίρεσης. Και γνωρίζουν αφαίρεση. Αφαίρεσαν από την δική μας τσέπη περισσότερα από 180 εκατομμύρια ευρώ.

Ξέρουν αφαίρεση, ξέρουν και την τέχνη της Σοφιστείας.

Πώς να έχει, υπουργέ μου, φθηνότερο ρεύμα από εμάς η Βουλγαρία, όταν δεν έχει φωτοβολταϊκά και αιολικά όσα η Ελλάδα;

Διότι το βασικό επιχείρημα του υπουργείου Ενέργειας για να αντικρούσει την κριτική για την ολέθρια πολιτική του στο θέμα των μπαταριών είναι αυτή: Πώς γίνεται, λένε στο ελληνικό υπουργείο Ενέργειας, οι Βούλγαροι με μπαταρίες να έχουν ακριβότερο ρεύμα από την Ελλάδα που δεν έχει μπαταρίες; Άρα, μας λένε, η τιμή του ρεύματος δεν εξαρτάται από τις μπαταρίες.

Να μας συγχωρούν. Αλλά επειδή πρόκειται για επιστήμονες ανθρώπους, δεν μπορεί να καταφεύγουν σε επιχειρήματα που θυμίζουν την μαμά μας την μαμή! Καλοί μου άνθρωποι, η Βουλγαρία έχει υψηλότερη τιμή χονδρικής επειδή δεν διαθέτει φωτοβολταϊκά και αιολικά όσα η Ελλάδα. Το ερώτημα στο οποίο δεν απαντούν είναι γιατί η Ελλάδα δεν έχει φθηνότερο ρεύμα, από τη στιγμή που έχει περισσότερες ΑΠΕ.

Στην Ελλάδα στις 13 Νοεμβρίου δημοσιεύθηκαν σε ΦΕΚ οι πίνακες κατάταξης για τις μπαταρίες χωρίς επιδότηση, ισχύος έως 4,7 GW. Η αρχική πρόσκληση ήταν για τον Ιούνιο του 2025, με διαδοχικές παρατάσεις (που το υπουργείο ποτέ δεν εξήγησε ποιος τις ζήτησε και ποιος επωφελήθηκε), πήγαμε στις 31 Οκτωβρίου 2025. Στη συνέχεια χρειάστηκαν 378 ημέρες για να βγει ή λίστα κατάταξης, εκ των οποίων 138 για να , συγκροτηθεί απλώς και μόνο η σχετική τριμελής Επιτροπή… και μέχρι σήμερα κανένα έργο δεν έχει πάρει Οριστική Προσφορά Σύνδεσης.

Πάμε τώρα στη Βουλγαρία. Εκεί οι αιτήσεις στο πρόγραμμα RESTORE έκλεισαν στις 5 Δεκεμβρίου 2024 και τα 82 εγκεκριμένα έργα ανακοινώθηκαν στις 17 Απριλίου 2025, 133 ημέρες αργότερα. Στον χρόνο που χρειάστηκε η Ελλάδα για να συγκροτήσει την επιτροπή αξιολόγησης η Βουλγαρία είχε τελειώσει την αξιολόγηση.

Η καθυστέρηση έχει κόστος. Με τον χαμηλότερο συντελεστή της σχετικής μελέτης του ΕΜΠ για τα οφέλη και μόνο για την πρώτη ομάδα έργων, περίπου 1,7 GW, το χαμένο όφελος για τους Έλληνες καταναλωτές ηλεκτρισμού εκτιμάται, με συντηρητικές παραδοχές, γύρω στα 180 εκατ. ευρώ.

Ο αρμόδιος υφυπουργός κ. Τσάφος, μας λέει ότι έτσι αποφύγαμε να τις πληρώσουμε λέει ακριβά… Μόνο που τις μπαταρίες αυτές τις πληρώνουν οι επενδυτές που παρακαλούν να τις πληρώσουν και να τις εγκαταστήσουν. Αυτό που δεν κανείς δεν λέει είναι ποιοι επωφελούνται από το γεγονός ότι εμείς δεν έχουμε μπαταρίες.

Ο κ. Τσάφος με την ειδίκευση που είχε στην αγορά του αερίου ίσως θα μπορούσε να μας ενημερώσει σχετικά. Αλλά γι αυτό. Όχι πώς γίνεται η Βουλγαρία να έχει ακριβότερη χονδρική από την Ελλάδα. Είπαμε! Δεν έχει φωτοβολταϊκά και αιολικά όσα η Ελλάδα. Ας απαντήσει ποιοι επωφελήθηκαν από αυτές τις 245 μέρες που μας χωρίζουν από την Βουλγαρία.

Ότι πουλούσαμε φθηνά, σχεδόν τζάμπα, το πρωί και αγοράζαμε πανάκριβα το βράδυ είναι το αποτέλεσμα.

Δεν είναι η αιτία.

Η αιτία είναι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πρόοδος, Αριστερά, λιγνίτης και Μαρξ

https://lifestalin.com/wp-content/uploads/2022/03/lifestalin-FB-163.jpg 

Toυ ΣΤΑΜΑΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥ

Ήταν πρωί της 18ης Ιανουαρίου του 2011, όταν ακτιβιστές της Greenpeace συγκεντρώθηκαν έξω από τα Γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα.
Μαζί τους κουβάλησαν έναν ολόκληρο τόνο λιγνίτη τον οποίο πέταξαν επί τόπου, προκαλώντας αδιανόητο κυκλοφοριακό έμφραγμα σε ολόκληρο το κέντρο. Αυτή ήταν η απαρχή της σύγχρονης εμβληματικής «αντιλιγνιτικής» δράσης στην Ελλάδα, η οποία οδήγησε σύσσωμο τον «προοδευτικό» κόσμο σε απόλυτες οικολογικές θέσεις.  

Μέχρι που εξελέγη ο Μητσοτάκης. Υλοποίησε τάχιστα το παλαιότερο αίτημα των «προοδευτικών» και αίφνης οι «προοδευτικοί» ένιωσαν μια νοσταλγία για τον λιγνίτη. Κάπως έτσι φθάσαμε από την οικολογική ρητορική στη ρητορική περί βίαιης απολιγνιτοποίησης και «εθνικού καυσίμου».

Το κεντρικό σύνθημα της «δράσης» έξω από τα Γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα ήταν «Ο λιγνίτης σκοτώνει» και το «παρασύνθημα» ήταν «liberate Greece from lignite». Το μήνυμα ήταν σαφές, η εικόνα πολύ δυνατή και για όσους θυμούνται το πολιτικό περιβάλλον της εποχής ο επελάυνων τότε ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε παρά να την αγκαλιάσει. Άλλωστε οι οικολόγοι «οικοσοσιαλιστές Ελλάδας» είχαν ήδη ενταχθεί από νωρίς στο κόμμα, το 2008.

Στις αρχές του 2015 και ενώ όλοι έβλεπαν ότι η πολιτική αλλαγή ήταν προ των πυλών, οι Οικολόγοι Πράσινοι αποφάσισαν εκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και στελέχη τους μπήκαν στα ψηφοδέλτιά του. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας μιλούσε τότε για κοινή πορεία των δύο χώρων στα περιβαλλοντικά ζητήματα.

Λίγες εβδομάδες μετά τον σχηματισμό Κυβέρνησης σε συνεργασία με τους λιγότερο οικολόγους του Πάνου Καμμένου, στις 16 και 27 Μαρτίου 2015, οι Οικολόγοι Πράσινοι ξεκίνησαν δημόσια παρέμβαση κατά της νέας λιγνιτικής μονάδας Πτολεμαΐδα V. Στις 31 Μαρτίου μοίρασαν επιστολή στους βουλευτές ζητώντας να επανεξεταστεί η κατασκευή της. Η διατύπωση ήταν χαρακτηριστική:
«Οι νέες πολιτικές πρακτικές για το θέμα του λιγνίτη πρέπει να διαφέρουν ουσιαστικά και έμπρακτα από αυτές των προηγούμενων κυβερνήσεων».

Η παρέμβαση αναρτήθηκε και από τον Γιώργο Δημαρά, ο οποίος είχε εκλεγεί βουλευτής με το ψηφοδέλτιο ΣΥΡΙΖΑ–Οικολόγοι Πράσινοι.

Δεν επρόκειτο για μια τυχαία ή σποραδική δράση. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και ενώ η χώρα συνέχιζε να υποφέρει από τις συνέπειες των πράξεων Τσίπρα-Βαρουφάκη στο τραπεζικό πεδίο, ακτιβιστές της Greenpeace ανέβηκαν στον πύργο ψύξης του μεγαλύτερου τότε λιγνιτικού σταθμού της χώρας (ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου) και σήκωσαν τεράστιο πανό που έγραφε «LET'S SOLARIZE GREECE». Η ίδια η οργάνωση αναφέρει ότι η ενέργεια απευθυνόταν στην κυβέρνηση, ζητώντας στροφή της ΔΕΗ στις ανανεώσιμες πηγές. Ακόμα και σήμερα, το σύνθημα «Go Solar» φαίνεται από την Εγνατία στον πύργο ψύξης της μονάδας 5 του Αγίου Δημητρίου.

Την ίδια χρονιά, υπήρχε επίσης οργανωμένη καμπάνια κατά της νέας λιγνιτικής μονάδας της Πτολεμαΐδας, με περίπου 48.000 υπογραφές που παραδόθηκαν στον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας ζητώντας να σταματήσει η κατασκευή νέας λιγνιτικής μονάδας. Αυτό ήταν περισσότερο περιβαλλοντικό/κοινωνικό κίνημα παρά καθαρά κομματική δράση, αλλά κινείτο στον ευρύτερο χώρο που τότε πίεζε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από τα αριστερά και βεβαίως οικολογικά.

Η οικολογική ρητορική ήταν αναμφισβήτητα αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ και έτσι παρέμεινε για πολύ μεγάλο διάστημα. 

Στις 3 Ιουνίου 2021 στο επίσημο πρόγραμμα του κόμματος αναφέρονταν επί λέξη: «Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ τάσσεται υπέρ της τάχιστης απολιγνιτοποίησης της χώρας, ως τμήμα ενός ευρύτερου σχεδίου απανθρακοποίησης του ενεργειακού μίγματος. Ο λιγνίτης, οφείλει να αντικατασταθεί με ΑΠΕ, και όχι με τις νέες ιδιωτικές μονάδες φυσικού αερίου, που επιδιώκει η κυβέρνηση ΝΔ, δεσμεύοντας τη χώρα σε ηλεκτροπαραγωγή από ορυκτά καύσιμα».

Μάλιστα στο ίδιο κείμενο περιέγραφε και το όραμα της ριζοσπαστικής αριστεράς για τις ταλαιπωρημένες περιοχές:
«Οι λιγνιτικές περιοχές μπορούν να αποτελέσουν πρότυπα πράσινης και δίκαιης ανάπτυξης για όλους, εφόσον η ανάπτυξη αυτή σχεδιαστεί με ισχυρό ρόλο της Πολιτείας και δεν αφεθεί στην πρόχειρη λογική “όσοι θέλετε προσέλθετε, θα δώσουμε επιδοτήσεις” και του πρόχειρου σχεδιασμού που ακολουθείται μέχρι σήμερα, δύο χρόνια μετά την εξαγγελία της απολιγνιτοποίησης χωρίς σχέδιο από τον κ. Μητσοτάκη. Η πολιτεία οφείλει να αποδώσει στις λιγνιτικές περιοχές το ΑΕΠ και τις θέσεις εργασίας που τους στερεί η απολιγνιτοποίηση».

Ό,τι ακριβώς συμβαίνει δηλαδή σήμερα με τη μεγαλύτερη συμφωνία που έχει επιτευχθεί ποτέ επί ελληνικού εδάφους, αυτή της ΔΕΗ με την Amazon Web Services για την κατασκευή και λειτουργία Data Center. To Bloomberg αναφέρει ότι θα απασχοληθούν 7.500 εργαζόμενοι στην κορύφωση της κατασκευής και έως 2.200 θα απασχολούνται μόνιμα ως προσωπικό του Data Center. Επιπλέον, μεγάλα τμήματα των πρώην λιγνιτικών πεδίων έχουν ήδη αποδοθεί στις τοπικές κοινωνίες.

«Πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις», έναν χρόνο αργότερα, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας αντιλήφθηκε ότι η δογματική θέση κατά του λιγνίτη δεν βοηθάει και έτσι πρόθυμα άλλαξε τη ρητορική του:
«Θα πρέπει τα κοιτάσματα του λιγνίτη να επανενεργοποιηθούν» επεσήμανε σε συνέντευξή του στο Κρήτη TV, αφήνοντας παραθυράκι για να μπορεί να υποστηρίζει ταυτόχρονα και την απολιγνιτοποίηση αλλά και το «εθνικό καύσιμο». Ανάλογα με το ακροατήριο και την περίσταση.

Χρειάστηκαν 4 ακόμη χρόνια στην αντιπολίτευση για να αντιληφθεί η σύγχρονη ριζοσπαστική αριστερά ότι με τις οικολογικές φαντασιώσεις δεν γίνεται δουλειά. Έτσι, στα πλαίσια του ανένδοτου κατά του Μητσοτάκη, όλος ο πρώην ΣΥΡΙΖΑ και οι παραφυάδες του ξέχασαν τις κινηματικές δράσεις με τα κάρβουνα και τις ευχές για ηλιακή ενέργεια. Είναι ενδεικτική η αλλαγή αφηγήματος από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ:
«Γιατί κυβέρνηση και ΔΕΗ οδηγούν σε βίαιο κλείσιμο την πιο αποδοτική θερμοηλεκτρική μονάδα της χώρας, την Πτολεμαΐδα 5;» αναριωτιέται πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει: «Εν μέσω ενεργειακής αβεβαιότητας και εκτίναξης των τιμών, η ΔΕΗ, με συνευθύνη της κυβέρνησης, προχωρά στο οριστικό κλείσιμο της πιο σύγχρονης και αποδοτικής θερμοηλεκτρικής μονάδας της χώρας και της ευρύτερης περιοχής, της Πτολεμαΐδα 5».

Οι συνθήκες βεβαίως έχουν αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια και κάποιος θα μπορούσε να προσαρμόσει τις απόψεις του παρακολουθώντας τις εξελίξεις στην αγορά. 

Υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα που έμειναν σταθερά.

Ο ελληνικός λιγνίτης, για παράδειγμα, ήταν ήδη πολύ χαμηλής ενεργειακής αξίας. Κατά 35% χαμηλότερη αξία από τον γερμανικό λιγνίτη σύμφωνα με μελέτη της Booz & Company το του 2012. Η μέση θερμογόνος δύναμη του ελληνικού λιγνίτη ήταν 1.200 kcal/kg, ενώ της Τουρκίας φθάνει μέχρι και τις 3.000 kcal/kg και στην Τσεχία φθάνει και τις 4.911 kcal/kg. Δεν είναι, επομένως, κάθε λιγνίτης ίδιος.

Το κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη έχει εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια λόγω του «προστίμου» που καλείται να πληρώσει ο παραγωγός για να καίει ορυκτά καύσιμα. Το 2005 η μέση τιμή των δικαιωμάτων ρύπων ανά τόνο ήταν μόλις 19 ευρώ, ενώ το 2015 (τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να «απολιγνιτοποιήσει») ήταν 7-8 ευρώ ανά τόνο. Σήμερα, που ο «προοδευτικός κόσμος» θέλει τον αγαπημένο λιγνίτη, η τιμή των δικαιωμάτων έχει ανέβει στα 74 ευρώ (τιμές 2025). Το κόστος αυτό το πληρώνει ο καταναλωτής. Σκεφθείτε λοιπόν πόσο ακριβότερο θα ήταν το ρεύμα αν επιμέναμε στον λιγνίτη. Τότε όμως έπρεπε να απολιγνιτοποιηθούμε, ενώ τώρα όχι.

Η σπουδαιότερη όμως αλλαγή έγινε στα ανταγωνιστικά καύσιμα. 

Μέχρι τον πόλεμο της Ουκρανίας, η Ελλάδα (αλλά και η Ε.Ε.) έπαιρνε φυσικό αέριο από τον σύντροφο Πούτιν. Καλό αέριο. Ρώσικο. Ορθόδοξο.  

Πλέον η εναλλακτική του λιγνίτη είναι το καπιταλιστικό LNG του Τραμπ. Αυτό είναι αρκετό όχι μόνο για να αλλάξει την άποψη των συντρόφων για το ενεργειακό μίγμα αλλά και να μην τους αφορούν γελοία επιχειρήματα όπως ότι η Ελλάδα είναι πλέον η πύλη εισόδου αερίου στη μισή Ευρώπη. Γεγονός που προσφέρει γεωπολιτικά.

Υπάρχει και μια σταθερά. Η προσήλωση της «προοδευτικής» αριστεράς στην...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΝΕΡΓΕΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Χίλιες λεύγες κάτω από τη θάλασσα

Η ηλεκτρική διασύνδεση μεταξύ Κρήτης-Κύπρου- Ισραήλ και τα οφέλη για τη  Κρήτη και τη Κύπρο

 

Μια ΑΙΡΕΤΙΚΗ άποψη για την ηλεκτρική διασύνδεση Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας που ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ

Γράφει ο Ραφαήλ Μωυσής

(Διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου Εθνικής Ενεργειακής Στρατηγικής.)

 

Στις 18 Αυγούστου 2019, η κυριακάτικη «Κ» δημοσίευσε άρθρο μου με τίτλο «Υδρογονάνθρακες και θησαυροί» στο οποίο αμφισβητούσα τη σκοπιμότητα του πολυσυζητούμενου τότε αγωγού Eastmed, που θα μετέφερε φυσικό αέριο από την Ανατολική Μεσόγειο στη Δυτική Ευρώπη μέσω Ελλάδας.

Σήμερα, επτά χρόνια αργότερα και ενώ ο αγωγός αερίου έχει σχεδόν ξεχαστεί, θα επιχειρήσω να αμφισβητήσω έναν ακόμη Eastmed που βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας, το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας.

Θεωρώ αναφαίρετο δικαίωμα της χώρας μας να συνεργαστεί με την Κύπρο και το Ισραήλ για την κατασκευή αυτού του έργου. Θεωρώ επίσης χρήσιμη την ολοκλήρωση των σχετικών υποθαλάσσιων ερευνών στις οποίες μόλις πρόσφατα αναφέρθηκαν ο πρόεδρος της Γαλλίας και ο πρωθυπουργός μας. Οι έρευνες αυτές θα κατοχυρώσουν το σχετικό γεωπολιτικό μας δικαίωμα, αλλά και θα διαπιστώσουν ποιες ακριβώς γεωφυσικές συνθήκες επικρατούν στον υποθαλάσσιο χώρο όπου θα τοποθετηθεί το καλώδιο.

Σύμφωνα με παλαιότερες πληροφορίες, η εγκατάσταση του καλωδίου θα δημιουργήσει διάφορα παγκόσμια τεχνολογικά ρεκόρ: Θα είναι στο μεγαλύτερο υποθαλάσσιο βάθος στον κόσμο (γύρω στα 3.000 μέτρα, με προηγούμενο τη διασύνδεση Σικελίας – Σαρδηνίας με μέγιστο 2.150). Ενώ τα καλώδια συνήθως τοποθετούνται σε υποθαλάσσιες πεδιάδες, αυτό θα διασχίζει τον πιο ανώμαλο βυθό, με πανύψηλες υποθαλάσσιες κορυφογραμμές, κοιλάδες και απότομες πλαγιές, έναν υποβρύχιο Ολυμπο και μια υποθαλάσσια Πίνδο! Για τη γαλλική εταιρεία Nexans, η τοποθέτηση του καλωδίου αποτελεί μεγάλη τεχνολογική πρόκληση, αφού μόλις πρόσφατα, ύστερα από πειραματική πόντιση, πήρε έγκριση για καλώδιο κατάλληλο για βάθη 3.000 μέτρων.

Αν τα παραπάνω επιβεβαιωθούν, πρόκειται για ένα πολύ δύσκολο έργο, με κινδύνους για καθυστερήσεις και υπερβάσεις κόστους να επαπειλούνται.

Οφείλουμε, λοιπόν, υποστηρίζω, πριν προχωρήσουμε στην οριστική απόφαση κατασκευής του καλωδίου, να επιβεβαιώσουμε:

1) ότι η επιλογή αυτή είναι η βέλτιστη συμβατή με την ενεργειακή μας πολιτική,

2) ότι αποτελεί ασφαλή έξοδο της Κύπρου από την ηλεκτρική απομόνωσή της και

3) ότι η ηλεκτρική διασύνδεση της Ευρώπης με το Ισραήλ συνάδει με το προβλεπόμενο παγκόσμιο ενεργειακό τοπίο.

Το καλώδιο εντάσσεται στην ενεργειακή στρατηγική της χώρας μας, στην οποία η κυριαρχία των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ), στον τομέα του ηλεκτρισμού, είναι στόχος αδιαπραγμάτευτος. Η διασύνδεση αποτελεί λύση για την τοπική διάσταση της στοχαστικότητας (μη συνεχούς διαθεσιμότητας) των ΑΠΕ, φέρνοντας ηλεκτρισμό εδώ από την Ανατολή όταν δεν επαρκεί η τοπική παραγωγή και αντιστρόφως. Ομως, η λύση αυτή δεν είναι μοναδική. Υπάρχει λύση στη χρονική διάσταση της στοχαστικότητας, να αποθηκεύουμε τη δική μας παραγωγή όταν υπάρχει και να τη χρησιμοποιούμε όταν η παραγωγή διακόπτεται.

Ποια λύση είναι η καλύτερη;

Με την ανάπτυξη των ΑΠΕ, τα περισσότερα συστήματα ηλεκτροπαραγωγής θα είναι στο μέλλον διάσπαρτα κοντά στην κατανάλωση. Το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας θα είναι εκτός τόπου και χρόνου.

Η λύση της διασύνδεσης έχει τις τεχνικές δυσκολίες που αναφέρθηκαν, η αποθήκευση είναι σαφώς ευκολότερη.

Από πλευράς συγκριτικού κόστους, από τα υπάρχοντα στοιχεία προκύπτει ότι το κόστος εγκατάστασης ενός συστήματος αποθήκευσης με ισχύ ίση με του καλωδίου και για ορισμένες ώρες διάρκειας είναι σημαντικά μικρότερο από την αναφερόμενη για το καλώδιο επένδυση.

Πρέπει να συντρέξουν παρατεταμένες και πολύ δυσμενείς μετεωρολογικές συνθήκες ή να είναι μεγάλο το όφελος από την εξαγωγή πλεονασμάτων, για να γίνει οριακά οικονομικά συμφέρον το καλώδιο. Η προοπτική, μάλιστα, είναι ότι το κόστος συστημάτων αποθήκευσης θα συνεχίσει να μειώνεται, ενώ το αντίθετο μάλλον ισχύει για τα υλικά των διασυνδέσεων.

Ακόμη, όμως, και αν οικονομικά προτιμότερο είναι το καλώδιο –λόγω π.χ. των προσφερόμενων επιδοτήσεων– βέβαιο είναι ότι η αποθήκευση υπερτερεί καθαρά από τη σκοπιά της ενεργειακής ανεξαρτησίας.

Το ίδιο, και σε μεγαλύτερο, μάλιστα, βαθμό, ισχύει για την Κύπρο, για την οποία τα 1.000 MW του καλωδίου θα αντιπροσωπεύουν σημαντικό ποσοστό της συνολικής εγκατεστημένης ισχύος. Η Κύπρος, με την άφθονη δική της ηλιοφάνεια και τα διάφορα «οικόπεδα» με φυσικό αέριο, θα έπρεπε να επιδιώκει την απαλλαγή από την «ηλεκτρική απομόνωση» με άλλους τρόπους και όχι με ένα καλώδιο που θα είναι πάντοτε εκτεθειμένο σε φυσικούς κινδύνους ή σε κακόβουλες παρεμβάσεις.

Απομένει ο ρόλος του καλωδίου για τη διασύνδεση της Ευρώπης με το Ισραήλ. Δεν γνωρίζω αρκετά την ενεργειακή κατάσταση στο Ισραήλ, ώστε να έχω γνώμη για τη χρησιμότητα αυτής της διασύνδεσης στο άμεσο ή στο μεσοπρόθεσμο μέλλον, έχω όμως άποψη για το μακροχρόνιο. Θυμίζω ότι υπήρξε το πάλαι ποτέ εποχή που το σύνολο των ενεργειακών αναγκών του ανθρώπου καλυπτόταν από ΑΠΕ και ότι για την εποχή εκείνη έχουμε όλοι διαβάσει ιστορίες και μυθιστορήματα για τους μεγάλους δρόμους του μεταξιού και τους μεγάλους δρόμους των μπαχαρικών, αλλά μεγάλοι δρόμοι της ενέργειας δεν υπήρχαν! Με εξαίρεση μικρές μεταφορές στα καυσόξυλα, οι τόποι παραγωγής και κατανάλωσης ενέργειας συνέπιπταν.

Οι μεγάλοι δρόμοι μεταφοράς ενέργειας είναι γέννημα θρέμμα της εποχής των υδρογονανθράκων, για να μεταφέρουν από τους τόπους των κοιτασμάτων ή τους μεγάλους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής στους τόπους της αστικής ή βιομηχανικής κατανάλωσης πετρέλαιο ή αέριο με μεγάλους αγωγούς και ηλεκτρισμό με εκτεταμένα καλώδια.

Με την ανάπτυξη των ΑΠΕ, τα περισσότερα συστήματα ηλεκτροπαραγωγής θα είναι στο μέλλον διάσπαρτα κοντά στην κατανάλωση, με πολύ συνηθισμένη την ιδιοκατανάλωση και με τα τοπικά δίκτυα και την αποθήκευση να αποτελούν τη σύγχρονη προσαρμογή στον κόσμο του ηλεκτρισμού.

Στον επερχόμενο αυτόν κόσμο της κυριαρχίας των ΑΠΕ, ένα εκτεταμένο υποθαλάσσιο καλώδιο …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-"ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ" ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Γιατί δεν έχουμε τόσες μπαταρίες όσο η Βουλγαρία;

Image

 

Γράφει ο Πέτρος Τσικούρας

Oικονομολόγος, οργανωτικός γραμματέας της ΠΟΣΠΗΕΦ

 

Η σωστή απάντηση στην παραπάνω ερώτηση δεν είναι ότι έχουμε πιο ισορροπημένο μείγμα, αλλά ότι έχουμε μία Κυβέρνηση  που έκανε κολοσσιαίο λάθος σε βάρος του Ελληνικού Λαού  ο οποίος  επιβαρύνεται  με  δισεκατομμύρια ευρώ.  Είναι  εντελώς  τυχαίο  ότι συγκεκριμένα συμφέροντα μετρούμενα στα δάκτυλα του ενός χεριού απολαμβάνουν τεράστια  οφέλη από την  κατάσταση  αυτή.

Δεν συζητάμε να έχει η Βουλγαρία 10% ή 20% ή 30% περισσότερες μπαταρίες από την Ελλάδα. Συζητάμε να  έχει η Βουλγαρία  1.200%  περισσότερες  μπαταρίες από τη Χώρα μας  την Ελλάδα.   Η Βουλγαρία στο τέλος  του έτους  υπολογίζει  να έχει εγκατεστημένες 18.000 MWh και η Ελλάδα  1500 MWh.

Δε συζητάμε να έχει προηγηθεί η Βουλγαρία για μερικούς μήνες. Συζητάμε ότι, σε μερικούς μήνες, η Βουλγαρία έχει εγκαταστήσει τόσες μπαταρίες όσες δεν εγκατέστησε η Ελλάδα τα τελευταία 10 χρόνια!

Το ερώτημα που θέτει η Κυβέρνηση, για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, είναι γιατί η τιμή της κιλοβατώρας στη Βουλγαρία είναι υψηλότερη, ενώ έχει περισσότερες μπαταρίες από την Ελλάδα.  Δεν  πρόλαβα  να  ελέγξω  τις  τιμές της  Βουλγαρίας  να  επιβεβαιώσω  αν  όντως  αυτό συμβαίνει, αλλά  δεν έχει  καμμία  σημασία.

Η ουσιαστική απάντηση στην παραπλανητική ερώτηση των σημερινών κυβερνώντων της Ελλάδας είναι ότι η τιμή της κιλοβατώρας σε μία χώρα εξαρτάται από πάρα πολλούς παράγοντες και όχι μόνο από έναν. Η τιμή της κιλοβατώρας εξαρτάται από το μείγμα της ενέργειας σε μια χώρα, από το μέγεθος της αγοράς της, από το μέγεθος και την ποιότητα των δικτύων, από το μέγεθος και την ποιότητα των ηλεκτροπαραγωγικών της εγκαταστάσεων, από τις διασυνδέσεις της χώρας και, φυσικά, από την αποθήκευση.

Η αποθήκευση, ως γνωστόν, δεν παράγει ενέργεια. Μεταθέτει την κατανάλωση της ενέργειας σε άλλη χρονική περίοδο.

Το σωστό ερώτημα, λοιπόν, είναι αν η Ελλάδα σήμερα είχε περισσότερη αποθήκευση, αν  θα είχε χαμηλότερες τιμές κιλοβατώρας.

Η απάντηση είναι λυτρωτική.

Αν η Ελλάδα είχε τις μπαταρίες της Βουλγαρίας σήμερα, θα μπορούσε  να έχει απίστευτα   χαμηλότερη τιμή της κιλοβατώρας από αυτήν που έχει σήμερα. Και αν η Κυβέρνηση δεν εμπόδιζε την αποθήκευση που θα μπορούσε να εγκατασταθεί στην Ελλάδα σήμερα, τότε η τιμή της κιλοβατώρας θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο  χαμηλά.

Το πιο σημαντικό θα ήταν ότι η Ελλάδα θα εξαρτιόταν πολύ λιγότερο από εξωγενείς παράγοντες, όπως από το γεγονός ότι τα Στενά του Ορμούζ είναι πολύ στενά ή από τις επιθέσεις των Χούθι στον αγωγό της Σαουδικής Αραβίας. Οι τιμές του TTF έχουν εκτοξευτεί από την έναρξη των εχθροπραξιών, ενώ η τιμή της πράσινης κιλοβατώρας στη χώρα μας παραμένει παρα πολύ χαμηλή 

Μπορείτε να δείτε την επισυναπτόμενη εικόνα του Χρηματιστηρίου Ενέργειας στις 27-9-2026. Τις  ώρες που τα φωτοβολταικά  παράγουν, από τις  08.00 μέχρι τις 16.30  η  τιμή είναι  στο  μηδέν  Αυτή  ήταν η εικόνα  και  πρίν  από τον πόλεμο  αυτή είναι και σήμερα  με  τον Πόλεμο .

Το επιχείρημα ότι δεν επενδύσαμε ως χώρα στην αποθήκευση γιατί οι μπαταρίες ήταν ακριβές και τώρα που φτήνυναν θα επενδύσουμε είναι πολύ «φτηνό» και δεν θα ήθελα καν να το σχολιάσω, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ.

Μία πρώτη απάντηση θα ήταν: γιατί κάποιος Υφυπουργός δεν έπαιρνε ένα ταξί να μεταβεί μέχρι τη Βουλγαρία (μία ώρα από τη Θεσσαλονίκη), να ρωτήσει τους Βουλγάρους πού βρήκαν φτηνές μπαταρίες, να προμηθευτούμε και εμείς;

Είναι αλήθεια ότι οι μπαταρίες ήταν ακριβές κάποτε. Αλλά, πρώτον, αυτό δεν αφορά την Κυβέρνηση ούτε τον καταναλωτή, γιατί απλώς οι μπαταρίες είναι ιδιωτικές επενδύσεις που, προφανώς, δεν πληρώνει ούτε η Κυβέρνηση ούτε οι καταναλωτές. Και η σύγκριση με τα φωτοβολταϊκά του προγράμματος (Feed-in Tariffs) είναι εντελώς άστοχη, γιατί εκείνα ήταν πλαίσιο στήριξης, ενώ οι μπαταρίες είναι χρηματιστήριο. Αν, δηλαδή, δεν πάνε καλά, η ζημιά είναι αποκλειστικά στον ιδιώτη επενδυτή.

Είναι αλήθεια ότι οι μπαταρίες ήταν κάποτε ακριβές ή ότι πέρσι ήταν πιο ακριβές από φέτος. Αυτός, όμως, δεν είναι λόγος να μη γίνουν επενδύσεις, γιατί η αξιολόγηση μίας επένδυσης δεν γίνεται με βάση το αν τα επόμενα χρόνια η αρχική επένδυση θα είναι φτηνότερη, αλλά με βάση το αν η επένδυση θα έχει θετική απόδοση τη χρονιά που γίνεται. Αν ήταν έτσι, δεν θα αγοράζαμε ποτέ ηλεκτρονικούς υπολογιστές, γιατί του χρόνου θα ήταν φτηνότεροι.

Απόδειξη  των λεγομένων  μου είναι ότι οι μπαταρίες που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα το 2026 έχουν εξαιρετικές αποδόσεις και αναμένεται να έχουν πολύ υψηλότερες από τις μπαταρίες που θα εγκατασταθούν το 2027 και το 2028, ακόμη και αν αυτές (του 2027 και του 2028) είναι και 20% φτηνότερες!

Είναι αλήθεια ότι οι μπαταρίες κάποτε ήταν ακριβές, αλλά εδώ και πέντε χρόνια τουλάχιστον γνωρίζουμε ότι οι τιμές των μπαταριών πέφτουν και γνωρίζουμε, μάλιστα, και πόσο. Και αυτό δημοσιεύεται σε χιλιάδες άρθρα, σε άπειρους ιστοτόπους, και το γνωρίζουν όλοι οι επενδυτές. Πώς δεν το έμαθαν στο Ελληνικό Υπουργείο Ενέργειας;

Θα έπρεπε, λοιπόν, όπως έκαναν η Βουλγαρία, αλλά και η Ιταλία και η Ρουμανία, να προετοιμάσουν το νομοθετικό πλαίσιο, τις αδειοδοτήσεις και τη χορήγηση όρων σύνδεσης σε μπαταρίες, έτσι ώστε, όταν θα ήταν φτηνές, να μπορούν να εγκατασταθούν άμεσα Και όχι, όταν ήταν ήδη φτηνές, να αρχίσουν να συζητούν πώς θα το κάνουν. Γιατί, αν ξεκινήσουν όταν ήδη είναι φτηνές, θα καθυστερήσουν 2-3 χρόνια μέχρι να εγκατασταθούν. Όπως θα γίνει, δηλαδή, στην Ελλάδα εξαιτίας της ολιγωρίας της Κυβέρνησης.

Παρεμπιπτόντως, οι τιμές στις 31-12-2026 εκτιμάται ότι θα ακριβύνουν κατά 10%, γιατί η Κίνα καταργεί κάποιες επιδοτήσεις στους Κινέζους κατασκευαστές. Ανησυχώ μήπως το μάθει το Υπουργείο και σταματήσει πάλι τις μπαταρίες.

Οι Έλληνες καταναλωτές ήδη σήμερα πληρώνουν το ρεύμα μέχρι και 100% παραπάνω από ό,τι πριν από μερικούς μήνες. Επειδή παρακολουθώ τις τιμές του αερίου (δείκτης TTF), που σήμερα είναι 180% αυξημένες σε σχέση με πέρσι, πολύ φοβάμαι ότι φέτος τον χειμώνα θα κλάψουμε πιο πολύ από ό,τι κλαίμε σήμερα.

Κυβερνητικό στέλεχος τολμά και λέει:

«Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο άλλο αγαθό που να έχει συμβεί κάτι τέτοιο – όπου η σχετική τιμή στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες χώρες να έχει αλλάξει τόσο πολύ σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Έχει συμβεί στο ρεύμα. Και αυτό λόγω του συνολικού σχεδιασμού που έχουμε κάνει. Στο τέλος, άλλωστε, αυτό μετράει».

Όταν, λοιπόν, ο Έλληνας καταναλωτής και η ελληνική βιομηχανία, που καταστρέφεται, θα πληρώνουν…

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ και ΚΥΠΡΙΑΚΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ποιος δουλεύει ποιον

Image

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η πρόεδρος της Βουλής της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αννίτα Δημητρίου, σε συνέντευξη που έδωσε σε τηλεοπτικό σταθμό της Κύπρου κάλεσε την κυβέρνηση της χώρας της να αποφασίσει αν θέλει ή όχι την κατασκευή του υποβρύχιου καλωδίου GSI (εξίσου θρυλικό με το γεφύρι της Αρτας), με το οποίο η Κύπρος θα συνδέεται με το ευρωπαϊκό ηλεκτρικό δίκτυο.

Το διαβάζεις και μένεις κατάπληκτος. Τόσο καιρό, δηλαδή, που Ελλάδα και Τουρκία κοντεύουν να αρπαχτούν για το θέμα, που ο έλληνας Πρωθυπουργός πηγαινοέρχεται στο Παρίσι και καλλιεργεί συμμαχίες, ώστε στη βιτρίνα του έργου να είναι οι Γάλλοι, οι Κύπριοι δεν έχουν αποφασίσει;

Δεν ξέρουν τι θέλουν;

Τότε εμείς γιατί έχουμε πάρει το θέμα επ’ ώμου και τρέχουμε, αν οι ίδιοι δεν ξέρουν τι θέλουν;

Και φτάσαμε στο σημείο ώστε η κυβέρνηση της Κύπρου να πιέζεται δημοσίως από πολιτειακούς παράγοντες της Κυπριακής Δημοκρατίας για να αποφασίσει επιτέλους;

Αναρωτιέμαι ποιος κοροϊδεύει ποιον σε αυτή την υπόθεση: εμείς τους Κύπριους ή οι Κύπριοι εμάς;

Οσον αφορά εμάς, να το καταλάβω. Εναντι της Κύπρου, πάσχουμε από το γνωστό σύμπλεγμα του 1974. Οι Κύπριοι το ξέρουν και το εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Ολο αυτό, δε, συμβαίνει επειδή εμείς έχουμε παγιδευτεί στην ψευδαίσθηση ότι το Κυπριακό παραμένει ως διεθνές πρόβλημα, ενώ στην πραγματικότητα ούτε οι ίδιοι οι Κύπριοι θέλουν την επανένωση της νήσου σε ενιαίο κράτος. Το Κυπριακό, ναι, είναι πρόβλημα, σε αυτό να συμφωνήσω. Είναι όμως δικό μας, ψυχολογικό πρόβλημα. Δεν είναι πολιτικό.

Την ελληνική πλευρά του ζητήματος, ελλαδική και κυπριακή, την κατανοώ.

Το μοναδικό με το οποίο ειλικρινά απορώ είναι η στάση των Γάλλων. Για ποιον λόγο εκτίθενται, αναρωτιέμαι, είτε πολιτικά είτε επιχειρηματικά, από την ώρα που η συμμετοχή της Κύπρου είναι αμφίβολη.

Αυτοί όμως έχουν τα δικά τους θεματάκια, όπως το όνειρο της ναπολεόντειας «gloire». Οταν αυτό, λοιπόν, συναντά την προσωπικότητα του Μακρόν, από τη σύγκρουση παράγεται η Γαλλία των ημερών μας, που συγχέει τις δημόσιες σχέσεις με τις διεθνείς σχέσεις.

 

Ας μη μας διαφεύγει, τέλος, και η διάσταση των εσωτερικών πολιτικών ανταγωνισμών στο ζήτημα που έθεσε η κ. Δημητρίου. Η πρόεδρος της Βουλής ευχαρίστως θα έβλεπε τον εαυτό της ως την υποψήφια της Κεντροδεξιάς στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές της Κύπρου και προετοιμάζει το έδαφος από καιρό. Επομένως…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Φορομπήχτες του Μα(ρ)ξίμου κατά σανοφάγων...

Image 

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

"Δεν μπορούμε να μειώσουμε τον φόρο στα καύσιμα γιατί δεν μας αφήνει η Ε.Ε." λένε οι φορομπήχτες του Μα(ρ)ξίμου στους σανοφάγους. 

Ποια είναι η αλήθεια; 

Ότι η Ε.Ε. έχει θέσει ως κατώτατο όριο φόρου τα 35 λεπτά ανά λίτρο.  

Ποιος είναι ο φόρος στην Ελλάδα; 

70 λεπτά ανά λίτρο. Κι επειδή φορομπήχτες είναι κι άλλοι στην Ε.Ε. (όχι όσο εμείς, εκτός τη Φινλανδία), 8 χώρες μειώνουν τον φόρο ανά λίτρο κοντά στην περιοχή των 35 λεπτών για να ανακουφίσουν τον πολίτη. 

«Η Ελλάδα, επιμένοντας σε υψηλή φορολογία στα €0,70/λίτρο, διακινδυνεύει την ήδη χαμηλή ευημερία των πολιτών και τη βιωσιμότητα της αγοράς», δήλωσε στην «Political» ο αντιπρόεδρος του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Περικλής Γκόγκας και σημείωσε ότι «μια μείωση φόρων στα καύσιμα θα λειτουργούσε ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, μια ανάσα για την οικονομία, χωρίς να υπονομεύσει την πολυδιαφημιζόμενη δημοσιονομική ισορροπία. Σε περιόδους κρίσης η ευελιξία δεν είναι αδυναμία· είναι προϋπόθεση ανάπτυξης». 

Το άρθρο είναι..

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Πάνε οι μπαταρίες, πάνε και τα λεφτά !

Νίκος Τσάφος: Ο άνθρωπος που έλεγε ότι ο λιγνίτης είναι… ακριβός - Documento

https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t39.99422-6/758765322_1378604740873087_6098280997917792479_n.png?stp=dst-jpg_tt6&cstp=mx266x364&ctp=s266x364&_nc_cat=107&_nc_map=urlgen_bucketless&ccb=1-7&_nc_sid=833d8c&_nc_ohc=6FT4Wei1fFoQ7kNvwFG2WOx&_nc_oc=Adq9RGmzJ3jEKok1eM7hSajI1nfLy36J5zXjV8QyxsZQ7kvYId4IXyD24ZiSZZEEjRzCZI7VDmSzgHG6PWNogK1F&_nc_zt=14&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&_nc_gid=aWC-jSdRLn6q0D_EyeM1HQ&_nc_ss=7b289&oh=00_AQI5FrggnqyBr5OLdq14ywCA5LOXOKCJRRUAmRIn_WTofQ&oe=6ABAB482


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΝΑ ΦΡΙΞΕΤΕ... 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Η εταιρεία (ελληνική 100% αλλά όχι απ’ τις μεγάλες που κάνουν χοντρό παιχνίδι, καλά να πάθει…) δεν ζήτησε λεφτά από το ελληνικό κράτος. 

Πήγε μόνη της στην Ευρώπη, κατέθεσε σχέδιο και δικαιολογητικά για την επένδυση που ήθελε να κάνει. 

Οι Βρυξέλλες (CEF όσους γνωρίζουν) ξεσκόνισαν τα στοιχεία, έκαναν ελέγχους σκοπιμότητας και βιωσιμότητας, ενέκριναν ενθουσιωδώς. 

Ενέταξαν την πρόταση στα έργα άμεσης ευρωπαϊκής προτεραιότητας για την ενέργεια και έβγαλαν απόφαση. «Βάζουμε εμείς απ’ ευθείας 117 εκατομμύρια, βάζεις κι εσύ κύριε Έλληνα επενδυτή άλλα 125 από την τσέπη σου. Προχώρα άμεσα, καιγόμαστε.»

Τι επένδυση είναι αυτή; 

Μπαταρίες αποθήκευσης ενέργειας. Το μεγαλύτερο έργο αποθήκευσης μακράς διάρκειας στην Μακεδονία.  

Ναι, αυτές οι μπαταρίες που δίνουν ευστάθεια στο σύστημα και δεν φοβάται μην πάθει κανένα black out το καλοκαίρι, όπως έπαθε η Ισπανία. 

Ναι, αυτές οι περίφημες μπαταρίες, που εμείς δεν έχουμε αλλά έχουν οι Βούλγαροι, με αποτέλεσμα να τους δίνουμε κάθε μεσημέρι τσάμπα το ρεύμα που μας περισσεύει από τις ΑΠΕ και να μας το ξαναπουλάνε εκείνοι το βράδυ σε πενταπλάσια τιμή.

Ναι, αυτές οι μπαταρίες που όταν δουλέψουν θα ρίξουν την τιμή της κιλοβατώρας, θα ανακουφίσουν το ελληνικό νοικοκυριό που βλέπει τον φάκελο λογαριασμού ρεύματος σαν βόμβα έτοιμη να σκάσει στα μούτρα του, θα βοηθήσει τις ελληνικές επιχειρήσεις να μην χάσουν την ανταγωνιστικότητα τους, -είδατε την προχθεσινή τους αγωνιώδη έκκληση για βοήθεια.

Και σε ποια περιοχή παρακαλώ είχε προγραμματιστεί να στηθεί η συστοιχία των μπαταριών;  

Στην Πτολεμαΐδα, όπου κάνουν κρα για επένδυση και θέσεις εργασίας. Ναι, εκεί που σαρώνουν οι λιγνιτιστές και οι Σαμαρο-Βελοπουλαίοι.

Όλα καλά θα πείτε. 

Αμ δε. Διότι το έργο είναι μεν ευρωπαϊκό δίχως διόλου οικονομική συμμετοχή του ελληνικού κράτους, όμως χρειάζεται μια τυπική υπογραφή έγκρισης από την κυβέρνηση. Κι όταν το τελικό χαρτί έφτασε στα χέρια του κυρίου Νίκου Τσάφου, αξιότιμου υφυπουργού περιβάλλοντος και ενέργειας, εκείνος είπε «όχι, δεν υπογράφω».  

Γιατί; 

Διότι έτσι, λογαριασμό θα δώσω τώρα; Δική μου είναι η υπογραφή, ό,τι θέλω την κάνω.

Έβαλαν οι άνθρωποι λυτούς και δεμένους να καταλάβουν γιατί δεν παίρνουν μια τυπική υπογραφή, για ένα έργο που η χώρα το χρειάζεται όπως ο αφυδατωμένος το νερό. Είχαν ξοδέψει πολύ χρήμα για τις μελέτες, είχαν δεσμεύσει περιοχές την Πτολεμαΐδα, είχαν έρθει σε συνεννόηση με δήμους και φορείς εκεί πάνω, είχαν υπογράψει αρχικές συμβάσεις με εταιρείες εξοπλισμού. Αλλά το κυριότερο, είχαν προθεσμία από την Ευρώπη.

Ο υφυπουργός, στις οχλήσεις, στις συσκέψεις και σ’ όσους κατάφερναν να τον προσεγγίσουν (είναι και δυσεύρετος), απαντούσε άλλα πράγματα, κατά περίπτωση. 

Σ’ άλλους έλεγε «δεν ήρθαν σε μένα για την επένδυση, πήγαν στο υπουργείο οικονομικών, τώρα με θυμήθηκαν;». 

Σ’ άλλους είπε «αν δώσω σ’ αυτούς, θα πλακώσουν και θα μου ζητούν όλοι».  

Και σ’ άλλους «έχω την πλήρη στήριξη του πρωθυπουργού, μη με ενοχλείτε». 

Ανένδοτος, ακούνητος, ανεπηρέαστος. Μήτε τον προϊστάμενο υπουργό του δεν λογάριασε, μήτε με τις υπηρεσίες του υπουργείου του που του ‘λεγαν να υπογράψει δεν ασχολήθηκε, μήτε την αξιολόγηση της επένδυσης από το υπουργείο οικονομικών που ήταν 15 στα 15 υπολόγισε. Αρνήθηκε.

Οπότε, μία πρωία τούτης της βδομάδας που διανύουμε, πέρασε η προθεσμία. Βζνννν, έφυγαν τα 117 εκατομμύρια και πέταξαν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα να χρηματοδοτήσουν άλλη ενεργειακή επένδυση. Πάνε και τα 125 που θα ‘βαζε ο Έλληνας επενδυτής. 

Άντε βρε, και σε άλλα με υγεία. Κιμπάρηδες είμαστε, επιστρέφουμε λεφτά στους χαζοευρωπαίους και πληρώνουμε τριπλάσιο το ρεύμα που καίμε. Έτσι είναι οι μάγκες.

Δεν ξέρω αν οι Βούλγαροι του ‘στειλαν λουλούδια του Τσάφου, αν δεν το ‘καναν είναι ντιπ αχάριστοι. 

Δεν ξέρω επίσης αν ο Μητσοτάκης...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Αν υποψιαστώ ότι θα αγοράσουμε από τους Αλβανούς το αέριο που τους πουλήσαμε… Θα πεθάνω!!!

 

Γράφει ο Ανάλγητος

Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της ΔΕΠΑ και του Άκτωρα στον Κάθετο Διάδρομο δεν συγκίνησε την ελληνική κυβέρνηση, να πάει, βρε παιδί μου να κάνει σεφτέ στο μαγαζί. Κι έτσι η κοινή εταιρεία της κρατικής ΔΕΠΑ και του ιδιώτη Άκτωρα πούλησε τις διαθέσιμες ποσότητες στην Αλβανία.

Οι δικοί μας έβγαλαν ένα αξιοσημείωτο κέρδος και μπράβο τους. Ο μεγάλος κερδισμένος, όμως, από αυτή την υπόθεση θα είναι οι Αλβανοί, οι οποίοι θα πουλήσουν με κέρδος μεγαλύτερο του 100% έχοντας αγοράσει το δικό μας LNG σε χαμηλές τιμές.

Αν υποψιαστώ ότι θα αγοράσουμε εμείς από τους Αλβανούς το αέριο που τους πουλήσαμε, θα πεθααάνω. Εντάξει! Αυτό δεν θα συμβεί αυτόν το χειμώνα. Δεν μπορούν και να το ήθελαν. Από τον επόμενο, όμως, όπως σας βλέπω και με βλέπετε!

Πιστεύω ότι τελικά εμείς θα το βρούμε το αέριο από τους Καταριανούς, οι οποίοι, αν και οι μεγαλύτεροι παραγωγοί στον κόσμο, αγόρασαν μακροχρόνια συμβόλαια αμερικανικού LNG! Σαν να είσαι στην Λαπωνία και να αγοράζεις παγάκια ένα πράγμα! Γιατί άραγε;

Μήπως σκέφτονται να το πουλήσουν στους Ευρωπαίους τώρα που θα πιάσουν τα κρύα; Σαν να διαβάζετε ανοικτό βιβλίο…

Οι Ευρωπαίοι τηρούν μια περίεργη στάση. Σε μια δύσκολη συγκυρία δεν επεδίωξαν να αυξήσουν τα αποθέματα και να κλείσουν μακροπρόθεσμα συμβόλαια, όπως για παράδειγμα έκαναν οι Καταριανοί και οι Κινέζοι. Ακολουθούν μία στάση «αναμονής» η οποία τους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αυλή του Πούτιν. Τους βλέπω να παρακαλούν τον Βλαδίμηρο να ανοίξει τις κάνουλες, όταν ο Πούτιν, όμως, χτίζει ήδη τον αγωγό με τον οποίον θα τροφοδοτεί την Κίνα!

Αν δεν πρόκειται για προμελετημένο σχέδιο για να την κάνουν οι Ευρωπαίοι με ελαφριά πηδηματάκια από την Ουκρανία, είναι σίγουρα αποτέλεσμα καθαρής βλακείας.

Ο Πρόεδρος Κυριάκος μάλλον αιφνιδιάστηκε από τις εξελίξεις και τώρα τρέχει να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Όπως συμβαίνει συνήθως, οι άλλοι τα κάνουν μαντάρα και ο ίδιος αναλαμβάνει να βρει την λύση. Η απόφαση για το πετρέλαιο θέρμανσης, για παράδειγμα, είναι σωστή. Αλλά πρέπει να ζητήσει εξηγήσεις από τους φωστήρες που τον … διαβεβαίωσαν ότι οι τιμές της ενέργειας θα υποχωρήσουν.

Αυτοί που τα έλεγαν αυτά θα πρέπει να έχουν μαντικές ικανότητες. Ή να συνομιλούν με τον Θεό.

Ένας τρόπος για να τους «κόβει τον βήχα» ο πρόεδρος Κυριάκος είναι να τους ζητά να ποντάρουν την περιουσία τους στην πρόβλεψή τους. «Τι λες παιδί μου; Θα πέσει η τιμή του αερίου; Πούλα τώρα το σπίτι σου και αγόρασε πουτάκια».

Όχι πουτινάκια, πουτάκια. Oι αμύητοι παρακαλώ να ζητήσουν την βοήθεια του Google. Και όλοι μαζί να ζητήσουμε την βοήθεια του Θεού. Θα μας χρειαστεί.

Η λύση που προτείνεται, πάντως, είναι εξίσου καταστροφική. Λένε στην Ευρώπη να ξοδέψουν τώρα τα αποθέματα για να … πέσει η τιμή! Να μείνει δηλαδή η Ευρώπη με μηδέν αποθέματα για να την «βγάλουμε» δύο τρεις μήνες. Λες και όταν επιχειρήσουν να ξαναγεμίσουν τις δεξαμενές, οι αγορές θα τους κάνουν το χατίρι να τους πουλήσουν φθηνά.

Από την άλλη οφείλω να ομολογήσω ότι ο Πρόεδρος Κυριάκος είναι ένας τυχερός άνθρωπος. Την κρίσιμη ώρα κάτι συμβαίνει και όλα λειτουργούν υπέρ του.

Πρώτον, βάζω στοίχημα ότι …

 

ΔΙΕΘΝΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ: Το νησί Kharg είναι ένας ελκυστικός στόχος για τον Trump, με υψηλούς κινδύνους

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...
 
By Anton Troianovski, Rebecca F. Elliott and Peter Eavis / The New York Times


O Donald Trump δήλωσε σε έναν συνεντευξιαστή το 1988 ότι
αν το Ιράν επιτίθετο στις αμερικανικές δυνάμεις, «θα έκανα μια σειρά από ενέργειες στο νησί Kharg. Θα πήγαινα και θα το καταλάμβανα».

Σχεδόν 40 χρόνια αργότερα, η μοίρα του κύριου κόμβου εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν, ενός νησιού που ο Trump αποκαλεί τώρα το «στολίδι του στέμματος» της χώρας, αναδεικνύεται ως σημείο καμπής στον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν.

«Μόνο μια απλή λέξη και οι αγωγοί θα εξαφανιστούν», δήλωσε ο Trump στον Λευκό Οίκο τη Δευτέρα, ανανεώνοντας την απειλή του να επιτεθεί σε πετρελαϊκές υποδομές στο νησί Kharg μετά τον βομβαρδισμό στρατιωτικών εγκαταστάσεων εκεί από τις ΗΠΑ την περασμένη εβδομάδα. «Θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να ανοικοδομηθεί αυτό».

Το μικροσκοπικό νησί, στο βόρειο άκρο του Περσικού Κόλπου, αποτελεί έναν ελκυστικό στόχο για έναν πρόεδρο που συχνά ισχυρίζεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να επιδιώκουν την απόκτηση πετρελαϊκών περιουσιακών στοιχείων όταν πάνε σε πόλεμο.

Μια επίθεση ή μια κίνηση για την κατάληψη του ελέγχου του νησιού θα μπορούσε να παραλύσει την ικανότητα του Ιράν να επωφελείται από τους φυσικούς του πόρους. Αλλά αφαιρώντας το ιρανικό πετρέλαιο από την παγκόσμια αγορά — ή προκαλώντας πιο καταστροφικές ιρανικές επιθέσεις εναντίον υποδομών αλλού στην περιοχή — ο Trump θα διακινδύνευε να αυξήσει ακόμη περισσότερο τις τιμές της ενέργειας, με όλα τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που θα συνόδευαν μια τέτοια αύξηση.

Ο Clayton Seigle, ειδικός ενέργειας στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών, ένα think tank της Ουάσινγκτον, δήλωσε ότι το Ιράν φαίνεται να έχει αποφύγει να επιτεθεί «στους μεγαλύτερους στόχους πετρελαίου και φυσικού αερίου που θα ήταν οι πιο καταστροφικοί για την παγκόσμια οικονομία», δίνοντας στη χώρα επιλογές να κλιμακώσει την κατάσταση σε απάντηση σε επιθέσεις στις δικές της πετρελαϊκές υποδομές.

Και επειδή το νησί Kharg απέχει περίπου 400 μίλια από το Στενό του Hormuz, ακόμη και ο πλήρης έλεγχος του νησιού από τις ΗΠΑ δεν θα έκανε πολλά για να αφαιρέσει το κύριο μέσο μόχλευσης του Ιράν έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών: την ικανότητά του να πνίγει την ενεργειακή αποστολή από τον Περσικό Κόλπο.

Το Ιράν
«έχει ήδη προκαλέσει ασφυξία σε όλη την ενέργεια του κόσμου», δήλωσε ο Seigle. «Αν καταλάβουμε το νησί Kharg σήμερα, πώς αυτό θα εμποδίσει τους Ιρανούς να εκτοξεύουν πυραύλους και drone κατά πλοίων, να στοχεύουν κρίσιμες υποδομές και έτσι να διατηρούν τον έλεγχο των εξαγωγών ενέργειας στην περιοχή;»

Ο Donald Trump δήλωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την προηγούμενη Παρασκευή ότι οι αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ είχαν «εξαλείψει εντελώς» στρατιωτικούς στόχους στο νησί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να επιτεθούν στις πετρελαϊκές υποδομές του νησιού, είπε, αν το Ιράν έκανε «οτιδήποτε για να παρέμβει στην ελεύθερη και ασφαλή διέλευση των πλοίων μέσω του Στενού του Hormuz».  
 
Τη Δευτέρα, ανανέωσε την προειδοποίηση, υποστηρίζοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να καταστρέψουν τις ενεργειακές εγκαταστάσεις εκεί «με προειδοποίηση πέντε λεπτών».

Ταυτόχρονα, η ανάπτυξη μιας μονάδας περίπου 2.500 πεζοναυτών με έδρα την Ιαπωνία στη Μέση Ανατολή έχει προσθέσει στις εικασίες ότι ο Trump μπορεί να μπει στον πειρασμό να προσπαθήσει να καταλάβει το νησί εντελώς. Η γραμματέας Τύπου του, Karoline Leavitt, δήλωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι ο Trump «υπήρξε αξιοσημείωτα συνεπής σε όλη του τη ζωή στο θέμα του Ιράν» και δημοσίευσε την παλιά φράση ότι θα «έπαιρνε» το νησί Kharg εάν οι αμερικανικές δυνάμεις δεχόντουσαν επίθεση.

Ωστόσο, θα υπήρχαν σοβαροί κίνδυνοι από την κατάληψη του νησιού, δήλωσε ο Richard Goldberg, ανώτερος σύμβουλος στο Ίδρυμα για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών, ένα think tank της Ουάσινγκτον με σκληρή στάση απέναντι στο Ιράν.

Μια τέτοια επιχείρηση θα είχε νόημα, είπε ο Goldberg, μόνο εάν οι απειλές προς τις αμερικανικές δυνάμεις στο νησί από μη επανδρωμένα αεροσκάφη ή πυραύλους ήταν σε αποδεκτό επίπεδο και εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν κάποιο έλεγχο στο πετρέλαιο που διοχετεύεται στο νησί Kharg.

Διαφορετικά, είπε ο ίδιος, οι επιθέσεις στην πετρελαϊκή υποδομή του νησιού Kharg – ή, για παράδειγμα, στον σταθμό παραγωγής ενέργειας που την επιτρέπει – θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέσο για την περαιτέρω αποδυνάμωση όσων έχουν απομείνει από το ιρανικό καθεστώς και την αύξηση των πιθανοτήτων μια λαϊκή εξέγερση να το ανατρέψει. Υποστήριξε επίσης ότι το Ιράν μπορεί να μην έχει πλέον τα μέσα για να αντιδράσει πιο έντονα στα πετρελαϊκά περιουσιακά στοιχεία φιλικών προς τις ΗΠΑ χωρών στον Κόλπο.

«Εάν η τελική κατάσταση του Epic Fury είναι ότι το καθεστώς εξακολουθεί να υπάρχει», είπε ο Richard Goldberg, χρησιμοποιώντας το όνομα της αμερικανικής εκστρατείας, «τότε θα μπορούσατε να εξετάσετε κάποιο είδος πράξης κλεισίματος που θα διαταράξει την ικανότητά τους να έχουν πρόσβαση σε αυτά τα έσοδα από το πετρέλαιο».

Στρατιωτικοί αξιωματούχοι αρνήθηκαν να πουν ποιες αποστολές θα ανατεθούν στους πεζοναύτες που αποστέλλονται στη Μέση Ανατολή. Αντί να καταλάβουν το νησί Kharg, θα μπορούσαν να διαταχθούν σε μια διαφορετική, όχι λιγότερο επικίνδυνη αποστολή – να βοηθήσουν στην ασφάλεια του Στενού του Hormuz, από το οποίο τα πλοία τους θα έπρεπε να περάσουν πριν φτάσουν στο νησί.

Ο Francis Galgano, ειδικός στη στρατιωτική γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο Villanova, δήλωσε ότι θεωρεί μια επιχείρηση για το νησί Kharg «ίσως πιο πιθανή» από μια επιχείρηση κατά της ακτογραμμής του στενού. Η κατάληψη του νησιού Kharg θα έδινε στις Ηνωμένες Πολιτείες «ένα σημείο ακραίας πίεσης στους Ιρανούς», είπε.

«Οποιαδήποτε δέσμευση χερσαίων στρατευμάτων αλλάζει τους υπολογισμούς στο εσωτερικό και στο εξωτερικό», είπε ο Galgano. «Θα ήταν ένα τεράστιο βήμα».

Η χρήση αμερικανικών στρατευμάτων για την κατάληψη ιρανικού εδάφους για την προστασία της ναυτιλίας δεν είναι μια νέα ιδέα. Ο Francis Galgano ήταν ένας 26χρονος λοχαγός αρμάτων μάχης του Στρατού που υπηρετούσε στη Μέση Ανατολή το 1986, όταν το Ιράν επιτίθετο σε δεξαμενόπλοια στον Περσικό Κόλπο. Είπε ότι συμμετείχε σε «πολεμικά παιχνίδια» ενός σχεδίου για απόβαση στο Bandar Abbas, μια ιρανική πόλη, για την κατάληψη του Στενού του Hormuz, μία από τις πολλές πιθανές ενέργειες.

Φυσικά, η αφαίρεση της δυνατότητας του Ιράν να εξάγει πετρέλαιο από το νησί Kharg θα σήμαινε την αποκοπή σημαντικών ποσοτήτων πετρελαίου από την παγκόσμια αγορά, πιθανώς για μεγάλο χρονικό διάστημα – μια κίνηση που θα μπορούσε να αυξήσει τις τιμές. Το πετρέλαιο κυμαίνεται πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, από λιγότερο από 73 δολάρια το βαρέλι πριν από την έναρξη του πολέμου. Σε εκείνο το σημείο, περίπου το 90% των εξαγωγών αργού πετρελαίου του Ιράν διέρχονταν από το νησί.

Το Ιράν είναι μεταξύ των λίγων χωρών που στέλνουν δεξαμενόπλοια μέσω του Στενού του Hormuz από την έναρξη του πολέμου, πράγμα που σημαίνει ότι τουλάχιστον ένα μέρος του πετρελαίου του φτάνει στην παγκόσμια αγορά. Από την 1η Μαρτίου, τουλάχιστον 14 πλοία φορτωμένα με πετρέλαιο ή άλλα ενεργειακά προϊόντα έχουν εγκαταλείψει το Ιράν και έχουν περάσει από τη στενή πλωτή οδό που συνδέει τον Περσικό Κόλπο με τον Κόλπο του Ομάν, σύμφωνα με την Lloyd’s List Intelligence, μια εταιρεία ανάλυσης ναυτιλίας.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι το νησί Kharg συνέχισε να λειτουργεί ως κόμβος εξαγωγών ακόμη και μετά τις αεροπορικές επιδρομές της περασμένης εβδομάδας. Μια δορυφορική εικόνα έδειξε τρία δεξαμενόπλοια στις θέσεις φόρτωσης πετρελαίου του νησιού την Τρίτη. Οι αναλυτές λένε ότι το κλείσιμο του στενού από το Ιράν, και όχι ο έλεγχος του νησιού Kharg, αποτελεί τη ρίζα της ικανότητας της χώρας να επιβαρύνει τις παγκόσμιες αγορές ενέργειας.

Μέσω του στενού μεταφέρεται κανονικά περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου και σημαντικές ποσότητες φυσικού αερίου. Είναι τόσο στενό που το Ιράν μπορεί να παρενοχλεί πλοία εκεί καθελκύοντας μικρές βάρκες και στοχεύοντας με όπλα από τις ακτές του.

Ο James M. Acton, συν-διευθυντής του προγράμματος πυρηνικής πολιτικής στο Carnegie Endowment for International Peace στην Ουάσινγκτον, δήλωσε ότι ο έλεγχος του στενού έχει αναδειχθεί σε τόσο ισχυρό σημείο μόχλευσης που το καθεστώς είναι απίθανο να υποχωρήσει ακόμη και μπροστά στην απειλή του Trump να βομβαρδίσει τον τερματικό σταθμό πετρελαίου του νησιού Kharg.

«Το να κρατήσουν το στενό κλειστό έχει μεγαλύτερη αξία για αυτούς από τις εγκαταστάσεις πετρελαίου στο νησί Kharg», δήλωσε ο Acton.

Ο Trump δήλωσε τη Δευτέρα ότι δεν είναι σαφές εάν το Ιράν είχε προχωρήσει πέρα ​​από το να στοχεύει με όπλα πλοία στο στενό και είχε ναρκοθετήσει τα νερά του. Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν την περασμένη εβδομάδα ότι το Ιράν είχε αρχίσει να ναρκοθετεί το στενό, ανέφεραν οι New York Times.

«Δεν γνωρίζουμε αν έχουν καν πέσει μέσα», είπε ο Trump. «Αν το κάνουν, είναι μια μορφή αυτοκτονίας».

Ο Trump φάνηκε να υπονοεί ότι ...
 
 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αυτό δεν είναι κράτος, κάτι άλλο είναι

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Τώρα που τα στενά του Ορμούζ έκλεισαν, οπότε η τιμή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου πήγαν στον ουρανό, το γεγονός ότι η Ελλάδα παράγει το 50% του ρεύματος της από τον ήλιο και τον αέρα σώζει τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Κρατά την τιμή του ρεύματος κατά το δυνατόν χαμηλά.

Το φθηνό ρεύμα το θέλουμε, αλλά τα μηχανήματα που το παράγουν δεν τα θέλουμε.

Ούτε να το αποθηκεύουμε θέλουμε. Χθες έγραψα για το μπλόκο που έκαναν κάποιοι στην εγκατάσταση συστήματος μπαταριών σε ένα κορφοβούνι της Αρκαδίας, πλην δεν είναι το μοναδικό συμβάν.

Πριν λίγες μέρες, επισκέφθηκε το Αμύνταιο Φλώρινας «αντιπροσωπεία αγωνιστών» από τις Σκουριές Χαλκιδικής (!!!) και απαίτησε από τις δημοτικές αρχές να σταματήσουν την ανέγερση ενός data center που έχει αδειοδοτηθεί, για λόγους -είπαν- προστασίας του περιβάλλοντος. Είναι τα παρακλάδια του ίδιου μπλοκ, που αντιτίθεται «δυναμικά και αγωνιστικά» στις μπαταρίες στην Αρκαδία, στα data centers στην Φλώρινα ή στα καλώδια υψηλής τάσης στην Κρήτη. Βεβαίως, και τα κινητά τους (με τις μπαταρίες λιθίου) χρησιμοποιούν, και την Τεχνητή Νοημοσύνη (από τα data centers) επιστρατεύουν, και φθηνό ρεύμα για τα ξενοδοχεία και τις βίλες τους στις παραλίες της Μεγαλονήσου απαιτούν.

Ο Μητσοτάκης, ο Παπασταύρου, ο Πιερακάκης, ο Θεοδωρικάκος, ξέρουν ότι αν θέλουμε οικονομική ανάπτυξη της χώρας, αν ψάχνουμε για φθηνό ρεύμα στα νοικοκυριά και για ευστάθεια στο σύστημα ηλεκτροδότησης, είναι απολύτως απαραίτητες οι ΑΠΕ και η αποθήκευση ενέργειας. Ξέρουν επίσης, πως ότι αν η Ελλάδα θέλει να είναι παρούσα στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, δεν μπορεί να μείνει έξω από τον ευρωπαϊκό χάρτη των data centers.

Ναι, αλλά υπάρχουν δυο-τρεις χιλιάδες νοματαίοι ανά την χώρα, από αντιεξουσιαστές μέχρι ψεκασμένοι και Συριζο-ΚΚΕδες, που μπλοκάρουν δυναμικά κάθε σχέδιο τέτοιου είδους. Το κάνουν έχοντας την πολιτική κάλυψη μιας αριστεράς που θέλει τον λιγνίτη (ωραίοι οικολόγοι) κι μιας ακροδεξιάς που υπηρετεί ευθέως την ενεργειακή στρατηγική του Πούτιν.

Και εν πολλοίς τα καταφέρνουν, διότι εμείς δεν έχουμε κράτος, κωλ@χανείο έχουμε.

Ο Παπασταύρου δίνει άδειες, αλλά η αρχαιολογία έχει τους δικούς της νόμους.

Ο Παπαθανάσης δίνει τα λεφτά απ’ το Ταμείο Ανάκαμψης, αλλά το δασαρχείο δε ασχολείται με οικονομικές αναπτύξεις και τα τοιαύτα. Εξάλλου, ακόμα κι αν ο δασάρχης δίνει έγκριση ακολουθώντας τον νόμο, πάντα θα βρεθεί κάποιος υφιστάμενος που ερμηνεύει τον νόμο κατά την δική του κρίση.

Ο φάκελος της επένδυσης είναι πληρέστατος, αλλά η (τοπική) αστυνομία δεν θέλει να τα βάλει με τους (τοπικούς) αγωνιστές που παρανομούν, κι ας πάνε οι φάκελοι να κουρεύονται. Τι μας νοιάζει εμάς…

Κι έτσι, οι αυτόκλητοι υπερασπιστές των 86 μόνιμων κατοίκων (τόσοι είναι) της ορεινής Δόριζας Αρκαδίας μπλοκάρουν επ’ αόριστον μια στρατηγική επένδυση, διότι δεν ανέχονται να βλέπουν στην απέναντι πλαγιά μια συστοιχία μπαταριών ίση με έξι μεσαίου μεγέθους κοντέινερ, διότι τόσος είναι ο όγκος τους. Αν όμως είχαν έρθει τίποτα θηριώδεις μπουλντόζες της ΔΕΗ σαν πολυκατοικίες και ξεκοίλιαζαν το βουνό για να βγάζουν κάρβουνο, δεν θα είχαν πρόβλημα. Ο λιγνίτης είναι καλό πράγμα, αυτά τα καινούρια με τις μπαταρίες είναι του (καπιταλιστικού) διαβόλου.

Και οι Σκουριές που είχαν μείνε άπραγες για μια δεκαετία, κάνουν τώρα εξαγωγή εξέγερσης στο Αμύνταιο, όπου η οικονομική ερημοποίηση αφήνει πίσω της άδεια σπίτια και χωριά-φαντάσματα. Να λείπουν τα data centers και οι καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας τους. Αλλά έτσι είναι. Όπως ο πρίγκιπας Πιοτρ Κροπότκιν καθοδηγούσε κάποτε τους αναρχικούς της Ευρώπης να πετάνε βόμβες, έτσι σήμερα η χλιδάτη Χαλκιδική θα διδάξει αντίσταση στην ερημοποιημένη Φλώρινα.

Στην δε ηρωική Κρήτη, θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι το πανάκριβο ρεύμα τους, διότι ούρλιαζαν μέχρι τώρα να γίνει η ηλεκτρική διασύνδεση με την ηπειρωτική Ελλάδα, πλην τώρα που έγινε δεν θέλουν τα καλώδια που θα διανείμουν αυτό το ρεύμα στο νησί. Καθότι οι στύλοι «βρωμίζουν τα περήφανα βουνά» της.

Άριστα πάμε, μπράβο. Στο μεταξύ…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΣ ΙΔΕΑΣΜΟΣ: Η ευθανασία του έργου ηλεκτρικής καλωδιακής διασύνδεσης Κύπρου – Ελλάδος

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ 

Μετά την τελευταία συνάντηση του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας με τον Πρωθυπουργό, στο Μαξίμου, γράφτηκε ο επίλογος (προσωρινός, ίσως και παντοτινός όμως) στην υπόθεση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου – Ελλάδος.  

Απλώς, το φινάλε ήταν διπλωματικά άψογο, για να σβήσει τις εντυπώσεις από τη δημόσια διαφωνία. 

Ωστόσο, η διαφωνία παραμένει, δεν ξεπεράστηκε. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν στους καλούς σκοπούς και τις ευγενείς προθέσεις, εξακολουθούν όμως να διαφωνούν στον επιμερισμό του κόστους. 

Η Κύπρος θέλει συμβολική συμμετοχή, η Ελλάδα δεν προτίθεται να αναλάβει το κόστος της Κύπρου, παρότι η «Εστία» την προτρέπει να το κάνει. 

 Ετσι, το τέλος έρχεται γλυκά, με ευθανασία, που διατυπώνεται περιφραστικά στις επίσημες ανακοινώσεις ως εξής: «Αμεση επικαιροποίηση των οικονομοτεχνικών παραμέτρων του έργου, ώστε δυνητικά να ενισχυθεί από την είσοδο νέων ισχυρών επενδυτών». Αφού δηλαδή οι δυο μας δεν μπορούμε να τα βρούμε στη μοιρασιά του κόστους, ας βάλουμε και έναν τρίτο.

Θα βρεθεί τρίτος επενδυτής;  

Ορισμένοι ελπίζουν στους Αμερικανούς γενικώς και αορίστως, ενθαρρυμένοι μάλλον από την υπόθεση του άξονα Βορρά – Νότου για τη μεταφορά αμερικανικού LNG, στην οποία οι Αμερικανοί τοποθετούν την Ελλάδα σε θέση-κλειδί στον σχεδιασμό τους. 

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά, όμως. 

Το συγκεκριμένο σχέδιο μας το έφεραν έτοιμο και επεξεργασμένο, με τη μορφή της «προσφοράς που δεν μπορείς να αρνηθείς» – και δεν το λέω καθόλου ειρωνικά, γιατί είναι πράγματι προς το συμφέρον της χώρας μας. 

Στην περίπτωση του καλωδίου όμως...