"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΥΒΕΛΗΣ Φ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΥΒΕΛΗΣ Φ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Kυρ-Φώτης Κουβέλης, όπως λέμε Πολάκης και Καμμένος…



Το καλοκαίρι του 2013 ο Φώτης Κουβέλης απέσυρε το κόμμα του από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Λόγω του μαύρου στην ΕΡΤ (όπως τουλάχιστον επικράτησε ως επίσημη εκδοχή). Ηταν πολύ βαρύ και δεν το άντεχε… 


Μπορεί και να πίστεψε τις φήμες ότι υπήρξαν πεσόντες στην Αγία Παρασκευή, για τους οποίους άλλωστε στήθηκε και μνημείο μερικά χρόνια αργότερα. 


Το καλοκαίρι του 2014 ήταν ο άνθρωπος που θα γινόταν Πρόεδρος. Του είχε καλαρέσει η ιδέα και η πρόταση του Σαμαρά. Την είχε αρχικώς αποδεχθεί. Μετά μπήκαν σφήνα οι «Σειρήνες» του επελαύνοντος στην εξουσία ΣΥΡΙΖΑ, οι αριστερές τύψεις και εν πάση περιπτώσει η απουσία ευθυκρισίας και σύνεσης και ο Κουβέλης αρνήθηκε εν τέλει την πρόταση. Πίστευε από τότε πολύ τον Αλέξη –τον οποίο μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα καθύβριζε και περιφρονούσε– σε τέτοιο βαθμό που αποδέχθηκε για τον εαυτό του τον ρόλο του μοιραίου ανθρώπου. Εκείνου που δεν δίστασε να φέρει μία ώρα αρχύτερα τον Τσίπρα στην εξουσία, μέσω ενός απροκάλυπτου και επικίνδυνου παιχνιδιού με τους θεσμούς και την συνταγματική τάξη. Αποτέλεσμα, η περιπέτεια του 2015 σε όλα τα επίπεδα. 


Μετά έγινε Πρόεδρος ο Παυλόπουλος. Και ο Κουβέλης άρχισε να παρακαλά το Αλέξη. Είτε για να τον βάλει κάπου υποψήφιο, είτε για να τον κάνει υπουργό, είτε για να του ρίξει ένα βλέμμα συμπάθειας, κάτι… Θεωρούσε ότι ο Αλέξης τού χρωστούσε. 


Τελικά, με τα πολλά, ο Κουβέλης πήρε την πολυπόθητη θέση στον τελευταίο ανασχηματισμό. Και δίνει από αυτήν τον καλύτερό του εαυτό. Ο άνθρωπος που δεν άντεξε το κλείσιμο της ΕΡΤ (η οποία ξανάνοιξε έπειτα από δύο μήνες…), έρχεται σήμερα και λέει ένα από τα πιο βροντερά και ξεδιάντροπα «ναι μεν, αλλά…» που ακούστηκαν τις τελευταίες ημέρες. Κερδίζει έτσι μία θέση εκεί «ψηλά», μαζί με τον Παύλο τον Πολάκη και τον Πάνο τον Καμμένο.  


Υπερβαίνοντας τον ρόλο του απολογητή του Τσίπρα και ξεπερνώντας τον σε κυνισμό, ούτε καν συμψηφίζει, παρά δείχνει να υποβαθμίζει την συμφορά και το θανατικό της 23ης Ιουλίου. Και προτάσσει ως μείζον, την έξοδο από τα μνημόνια την 20η Αυγούστου. 


Αντιλαμβάνεται, είπε, τον ανθρώπινο πόνο, αλλά: «Εδώ έχουμε ένα τεράστιο γεγονός (sic) στις 21 Αυγούστου, η χώρα μετά από την περιπέτεια και την οδύνη -σε άλλο επίπεδο οδύνη- των οκτώ μνημονιακών ετών εξέρχεται. Προχθές αποδεσμεύτηκε η αναγκαία δόση των 15 δισ. Διαμορφώνεται το λεγόμενο μαξιλάρι για την αντοχή της ελληνικής οικονομίας για χρόνια. Ε, όλα αυτά δεν είναι δυνατόν κανείς να τα αποσιωπά, να τα βάζει στο περιθώριο». Πάλι καλά που δεν είπε ότι ...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: To τσίρκο τα έκανε θάλασσα!

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ


Ηταν μια ιδέα παλιά. Είχε συζητηθεί με το Παρίσι από τον καιρό ακόμη που η Αθήνα ήθελε γαλλική υποστήριξη στο Μακεδονικό ενόψει Βουκουρεστίου. Είχε ξανασυζητηθεί όταν η κυβέρνηση Σαμαρά είχε πάλι ανάγκη να έχει με το μέρος της τη Γαλλία στο καμίνι των μνημονιακών διαπραγματεύσεων.


Η ιδέα είχε ωριμάσει, αλλά ποτέ δεν ξεπέρασε το στάδιο της βολιδοσκόπησης για μια ανταλλαγή, χρήσιμη πολιτικά, πολύτιμη αμυντικά, αλλά μάλλον ασύμβατη με τις οικονομικές δυνατότητες της Ελλάδας. Οι προτεραιότητες ήταν άλλες.


Κάπως έτσι, σαν ξαναζέσταμα εκείνης της μισοψημένης ιδέας, υποδέχτηκαν οι γνωρίζοντες την ανακίνηση του δανεισμού των δύο γαλλικών φρεγατών. 


Στους γνωρίζοντες δεν ταξινομείται ο αναπληρωτής υπουργός Αμυνας. Τον εξαιρεί όχι μόνο η αντιπολίτευση, αλλά η ίδια η κυβέρνηση, αφού με τον πιο επίσημο τρόπο ανέτρεψε την εικόνα που εξίσου επίσημα ο Κουβέλης είχε παρουσιάσει ως προς την ωριμότητα της ελληνογαλλικής συνεργασίας.


Τα τελευταία εικοσιτετράωρα βρίσκεται σε βρασμό μια φιλολογία σχετικά με το ποιος παρανόησε –ή μάλλον ποιος παρανόησε πρώτος– τις προθέσεις της γαλλικής πλευράς. Ποιος βιάστηκε να επιβεβαιώσει τη μίσθωση και ποιος βιάστηκε περισσότερο να διαψεύσει την επιβεβαίωση.


Η πιο βολική για την κυβέρνηση εκδοχή είναι, βέβαια, να έχει καταλάβει λάθος την ενημέρωση που είχε ο αθαλάσσωτος στα αμυντικά αναπληρωτής υπουργός.  


Είναι η πιο βολική, γιατί ο Κουβέλης είναι ο πιο ανίσχυρος από τους παράγοντες που ενεπλάκησαν στην υπόθεση. Δεν βασίζεται σε εκείνον ο Τσίπρας για να κυβερνήσει. Είναι τόσο ανίσχυρος, ώστε προσφέρθηκε να τονώσει τελετουργικά με την αμίλητη παρουσία του τη συνέντευξη Τύπου που συγκλήθηκε με σκοπό να τον διασύρει.


Η υπόθεση φαίνεται έτσι σαν ενδοκυβερνητικό βραχυκύκλωμα.  


Το πρωτότυπο, όμως, είναι ότι η κυβέρνηση δεν προσπάθησε να υποβαθμίσει το βραχυκύκλωμα. Δεν κατέφυγε στη συνήθη επικοινωνιακή διαχείριση – ένα άτυπο, γενικόλογο μάζεμα που θα προκαλούσε σύγχυση μέχρι το θέμα να εξατμιστεί από την επικαιρότητα. Εκανε το αντίθετο. Διατυμπάνισε το φιάσκο. Ή μάλλον άφησε το φιάσκο να διογκωθεί από τη χθεσινή διαγγελματική σκηνοθεσία στο υπουργείο Αμυνας.


Η εικόνα αυτή δεν ήταν τεκμήριο μόνο της θέσης ενός τιτουλάριου που πίστεψε ότι όντως κρατάει χαρτοφυλάκιο στα δικά του χέρια. Είναι κυρίως...

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Δεν έφταιγεν ο ίδιος. Τόσος ήτανε». (Κορδόνια, τουλάχιστον, ξέρει άραγε να δένει?)



Είχε την ευκαιρία να διεκδικήσει το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.
 

Μπορούσε να έχει όποιο υπουργείο γούσταρε, την αντιπροεδρία της κυβερνήσεως, να τοποθετεί όποιον δικό του ήθελε όπου ήθελε.
 

Και όλα αυτά τα πέταξε, για να διασύρεται εδώ και τρία χρόνια από τον Αλέκση, ώστε να γίνει εντέλει υφυπουργός του Πανούλη, ο οποίος σήμερα το πρωί τον (απο)ξεφτίλισε. Και θα συνεχίσει να κάθεται να ξεφτιλίζεται κάθε μέρα για ένα ξεροκόμματο, για κάτι ψίχουλα που του πετάνε.
 

Και όλοι λέγαμε, "μα γιατί ο κυρ-Φώτης μειώνει έτσι μόνος του τον εαυτό του". 


Και τώρα αντιλαμβανόμαστε με βεβαιότητα ότι δεν τον μείωνε  διότι απλούστατα, πάντα ήταν "λίγος".
 

Λίγος ήσουν και είσαι κυρ-Φώτη. Για αυτό...

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Δύο φρεγάτες για τον κυρ-Φίφη



Ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας ανακοινώνει την ενοικίαση δύο φρεγατών από τη γαλλική κυβέρνηση συμπληρώνοντας ότι δεν αποκλείεται στη μίσθωση να προστεθούν αργότερα και άλλες δύο. Το σύνολο τέσσερις. 


 Δυστυχώς, έχει ξεχάσει να ενημερώσει τη γαλλική κυβέρνηση και έτσι, λίγες ώρες μετά, η ανακοινωμένη από αρμόδιο υπουργό ενοικίαση διαψεύδεται από τους ιδιοκτήτες των φρεγατών.  


Σαν να μην έφτανε αυτό, ο υπουργός ανήκει στην κυβέρνηση επικεφαλής της οποίας είναι ένας τύπος ο οποίος το 2013 κατήγγειλε την απόπειρα ανάλογης ενοικίασης από την τότε κυβέρνηση «αποκαλύπτοντας» ότι οι συγκεριμένες φρεγάτες είναι ακατάλληλες για «κλειστές» θάλασσες όπως είναι το Αιγαίο. 


Θα μπορούσε να είναι ένα κομμάτι από σενάριο του μεγάλου σατιρικού Αρμάντο Ιανούτσι. Του δημιουργού του αριστουργήματος The Thick of It, του αριστουργήματος Veep και του αριστουργήματος The Death of Stalin. Είναι όμως άλλη μια συνηθισμένη μέρα στη χώρα της οποίας πολλοί κάτοικοι είπαν να πρωτοτυπήσουν και να αναθέσουν τη διακυβέρνηση σε στελέχη της «κινηματικής αριστεράς» (είναι ο εύσχημος τρόπος να αναφερόμαστε σε εκείνη τη μερίδα των σαματατζήδων αριστερών του χαβιαριού που είναι για τα πανηγύρια) και της λαϊκιστικοεθνικιστικοκαραμανλικής δεξιάς.


Κάποιοι μπορεί να παρατηρήσετε ότι ο συγκεκριμένος αναπληρωτής υπουργός δεν ανήκει στο δυναμικό καμίας εκ των δυο συνιστωσών της κυβέρνησης του Αλέκση, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάτε πως και αυτός ήταν ηγετικό στέλεχος της «κινηματικής αριστεράς» (της αριστεράς για τα πανηγύρια δηλαδή), αποχώρησε σαν κακομαθημένο παιδάκι όταν έχασε την ηγεσία από τον Αλέκση, δημιούργησε άλλο ένα κόμμα της αριστεράς του χαβιαριού, συμμετείχε στην κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, αποχώρησε προκειμένου να υπερασπιστεί το κτηνώδες μέγεθος της Κυβερνητικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης και από τότε φιλούσε κατουρημένες συριζαϊκές ποδιές προκειμένου το γέρικο πωπουδάκι του να απολαύσει ξανά κάποια πολυθρόνα εξουσίας. 


Καταλαβαίνετε λοιπόν πως μπορεί ο κυρ-Φίφης (από το Φώτιος – Φανούριος) να μην είναι επισήμως στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ψυχικά, πνευματικά και κυρίως ηθικά, είναι όσο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι κανείς.


Καταλαβαίνω πως ο νέος κυβερνητικός εξευτελισμός (αν και ο όρος ίσως να μην πολυταιριάζει στα στελέχη της κυβέρνησης, καθώς για να εξευτελιστείς πρέπει να έχει υπάρξει διάστημα στη ζωή σου που να μην είσαι ευτελής) δεν προκαλεί καμία έκπληξη αλλά είμαι βέβαιος πως περιμένετε με ενδιαφέρον τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει η απόπειρα μπαλώματος του εξευτελισμού (μήπως το «γελοιοποίηση» είναι καλύτερο του «εξευτελισμός»;... μπα... και για να γελοιοποιηθείς πρέπει να έχει υπάρξει διάστημα που να μην είσαι γελοίος).
Το ξέρω ότι δεν μπορώ να φτάσω τον σατιρικό οίστρο της κυβέρνησης και γι’ αυτό δεν ξέρω αν πρέπει να τολμήσω να προτείνω κάποιες εξηγήσεις που σκέφτομαι ότι ταιριάζουν στο κωμικό της προφίλ. 
Είμαι, άλλωστε, βέβαιος ότι ο Δημήτρης «Δυο χρόνια στο Αιγάλεω» Τζανακόπουλος ή κάποιος άλλος παρατρεχάμενος του Αλέκση, μπορεί να σκεφτεί πολύ πιο αστεία πράγματα από μένα και κυρίως να το κάνει πιστεύοντας πως θα υπάρξουν άνθρωποι που θα τα πάρουν στα σοβαρά.  
Μπορεί να σκεφτεί να μπλέξει τη λέξη «φρεγάτα» με τη λέξη «γραβάτα» και να αποδώσει όλη την ιστορία σε πρόβλημα ακοής του κυρ-Φίφη. 
Μπορεί να ρίξει το φταίξιμο στη γαλλική κυβέρνηση. 
Μπορεί και...

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: (Αυστηρώς) Ακατάλληλοι για τη δουλειά…



Μέχρι και σήμερα το πρωί κύκλοι του Φώτη Κουβέλη επέμεναν ότι η εκμίσθωση των γαλλικών φρεγατών αποτελεί σχέδιο προς υλοποίηση.  


Λίγο αργότερα, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας ανακοίνωσε ότι δεν υπάρχει ούτε καν σχέδιο. Μόνο μία αόριστη συζήτηση για την κατασκευή φρεγατών στην Ελλάδα με επιστροφές από ελληνικά ομόλογα. 


Ο Φώτης Κουβέλης ήταν εκεί. Και το λούστηκε.


Προχθές το βράδυ, κυβερνητική πηγή που θέλει να θεωρείται και σοβαρή, έλεγε ότι υπάρχει ακόμα μία εκδοχή: να μην κατάλαβε καλά ο Μακρόν. «Ο Μακρόν είπε στον Αλέξη ότι θα μας διαθέσουν τις φρεγάτες, αλλά δεν είχε επιχειρησιακή ενημέρωση και εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζε ότι οι φρεγάτες είναι δεσμευμένες». Λες και είναι δωμάτια για τον Αύγουστο οι φρεγάτες.


Τώρα δεν αποκλείεται κάποιος «κύκλος» του Φώτη Κουβέλη να δηλώσει ότι, πράγματι, η ενοικίαση των φρεγατών δεν εντάσσεται στον άμεσο επιχειρησιακό σχεδιασμό, αλλά περιλαμβάνεται σε ένα στρατηγικό (ή ολιστικό;) σχέδιο αναθεώρησης της αμυντικής μας θωράκισης. Μετά από όσα έχει δεχθεί και υποστεί ο Κουβέλης δεν θα έχει πρόβλημα να κάνει άλλη μία κωλοτούμπα και να προσγειωθεί στην αγκαλιά του Πάνου Καμμένου.


Τι ακριβώς συνέβη; 


Το πιθανότερο είναι ότι στην αρχή το Μαξίμου και μετά ο Κουβέλης πήραν ένα διερευνητικό τηλεφώνημα ανάμεσα στον Τσίπρα και τον Μακρόν και το παρουσίασαν ως συμφωνία που ξαναστήνει τη σκακιέρα.  


Και γιατί το έκαναν αυτό;  


Το Μαξίμου από μικροπολιτική πρεμούρα, από την ανάγκη να γράψει κανένα πόντο στο ταμπλό.  


Και ο Κουβέλης επειδή δεν γίνεται να ασχολείται μόνο με τις αδελφές νοσοκόμες των στρατιωτικών νοσοκομείων.


Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, πίσω από όλα αυτά δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυθεντική βλακεία, διοικητική και επιχειρησιακή ανεπάρκεια, άγνοια κινδύνου και αδυναμία εκτίμησης της κατάστασης.  


Κάποιος μπορεί να μιλήσει για γκάφα. 


Οχι. Πρόκειται για...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πώς να μη γίνεις κυρ-Φώτης Κουβέλης

Του Μανόλη Καψή


Ένας αστικός μύθος θέλει τον Φώτη Κουβέλη, λίγο μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, να επιστρέφει από το νεκροταφείο και να ανακοινώνει περιχαρής στους συντρόφους του στην Αγίου Κωνσταντίνου: "Πήγα σήμερα στην κηδεία, και αυτήν τη φορά δεν με έβρισε κανείς"... Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, αν και το διηγούνται πολλοί... αλλά ακόμα και si non e vero, e ben trovato (δηλαδή, "αν δεν είναι αληθινό, θα άξιζε να είναι").



Ο Φώτης Κουβέλης είναι μια πολύ χαρακτηριστική περίπτωση "αριστερού πολιτικού" που "ελέω κρίσης" επιζεί ακόμα στην Ελλάδα. Ανδρώθηκε πολιτικά στα χρόνια της χούντας, με τους προπατορικούς μύθους της Αριστεράς ακόμα ζωντανούς, εν γνώσει του ότι δεν θα κληθεί ποτέ να δοκιμάσει τις παρωχημένες ιδέες του. Ο φυσικός χώρος των ιδεών του ήταν τα "ντουμανιασμένα" κομματικά γραφεία. Εκεί ανθούσαν... Έως ότου ήρθε η κρίση και τα σάρωσε όλα.



Τότε φάνηκε η αδυναμία του Φώτη Κουβέλη και των συντρόφων του να αντιμετωπίσουν full face τη σκληρή πραγματικότητα. Η αδυναμία τους να συμβιβαστούν με τις δύσκολες αποφάσεις που έπρεπε να πάρουν και να βγάλουν και τα απαραίτητα συμπεράσματα φυσικά. Δεν είχε και δεν είχαν εκπαιδευτεί γι' αυτό.



Θυμάμαι ακόμα τα σχόλια των εκπροσώπων της τρόικας μετά τις συναντήσεις τους με τον Φώτη Κουβέλη. Τον αρχηγό του ενός από τα τρία κόμματα που είχαν αναλάβει την πιο δύσκολη αποστολή, σε όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης. Να κρατήσουν τη χώρα στην ζώνη του ευρώ, ενώ πλέον το κλίμα ήταν υπέρ του Grexit.



Την έκπληξή τους, με το θέαμα ενός γηραιού πολιτικού, λιγομίλητου, χωρίς καμία γνώση έστω λίγων αγγλικών (σας θυμίζει κάτι;), που δεν έδειχνε να αντιλαμβάνεται ούτε την κρισιμότητα των στιγμών, ούτε το μέγεθος της  δύσκολης αποστολής που είχε αναλάβει.



Η περίπτωση Φώτη Κουβέλη θα μπορούσε να είναι και μια μικρογραφία της ιστορίας του ΣΥΡΙΖΑ. Η ιστορία μιας ομάδας δήθεν ριζοσπαστών αριστερών, ένα περιθωριακό κόμμα που παπαγάλιζε τους ιδρυτικούς μύθους της Αριστεράς, χωρίς να διανοείται καν ότι μπορεί ποτέ να κληθεί να δοκιμάσει τις ιδέες του στην πραγματική ζωή. Έως ότου ήρθε η κρίση.



Ήρθε η κρίση και από ένα ατύχημα της ιστορίας αυτή η παρέα κλήθηκε να κυβερνήσει. Και τότε σήκωσε τα χέρια ψηλά. Όλες οι ιδέες της, κλειδωμένες για χρόνια στα συρτάρια της ιστορίας, "αμόλυντες" από την οικονομική πραγματικότητα, με μόνη δοκιμασία τις θερμές συζητήσεις στο "Φίλιον", γκρεμίστηκαν μέσα σε λίγους μήνες... Και όπως ο Φ. Κουβέλης μπροστά στις δυσκολίες του 2013 σάλπισε υποχώρηση, έτσι και το τσούρμο της Αριστεράς παραδόθηκε μέσα σε 16 ώρες στον ταξικό εχθρό. Κάτι εχθροπραξίες του "Όχι" και κάτι χοροί στο Σύνταγμα αντιμετωπίζονται ήδη ως γραφικές λεπτομέρειες. (Γραφικές λεπτομέρειες που μας κόστισαν όμως 200 δισ. ευρώ.)



Η Αριστερά σήκωσε λευκή σημαία, αλλά φυσικά δεν παρέδωσε την εξουσία. Κι ας διαβεβαίωνε ο κ. Τσίπρας ότι, αν είναι να εφαρμόσει την ίδια πολιτική με τους προκατόχους του, καλύτερα να παραδώσει την κυβέρνηση.



Γιατί αυτή η Αριστερά διαθέτει αντιστάσεις. Η κατάρρευση των μύθων, η άτακτη υποχώρηση, η εξαφάνιση κάθε αριστερού άλλοθι στην εφαρμοζόμενη πολιτική, δεν κάμπτει το φρόνημα. Γιατί αυτή η Αριστερά λειτουργεί νοσταλγικά και ρεβανσιστικά. Τρέφεται από τις ήττες της. Κάθε ήττα αντιμετωπίζεται σαν μια πρόσκαιρη οπισθοχώρηση. Η γη δεν θα γίνει ούτως ή άλλως κόκκινη; Το λένε και οι γραφές...



Η κατάληψη της εξουσίας μπορεί να μην επέτρεψε την εφαρμογή μιας αριστερής πολιτικής, αλλά παραμένει μια δικαίωση. Μια συμβολική νίκη. 


 Η κυβέρνηση του βουνού, για να θυμηθούμε τον Θανάση Καρτερό, επιτρέπει να πιάσουν επιτέλους τόπο οι θυσίες των αγωνιστών. Να κερδίσουν τον 3ο γύρο τα θύματα του μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς. Είμαστε εξουσία, ε! Και φροντίζουμε και τους δικούς μας. Πόσο μάλλον αν έχουν βουλκανιζατέρ...



Και αυτήν τη φορά, προσοχή! Οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ενας παράπλευρος άνθρωπος



Το εμβατήριο που του 'μαθαν να λέει είναι μονότονο και ντρέπεται να κλαίει. Δεν συμφωνώ. Το κλάμα δεν είναι ντροπή, ορισμένως μάλιστα λειτουργεί και σαν φάρμακο, σαν συντηρητική ή παρηγορητική θεραπεία αλλά τι τα θες; Σάμπως κι η ζωή του καθενός μας δεν είναι ένα είδος θητείας, κάτι σαν στράτευση, σαν «παρουσιάστε» και «έσο έτοιμος» γιατί ποτέ κανείς δεν ξέρει; 
Από αυτής της απόψεως δεν με σοκάρει καθόλου η απόφαση του κυρίου Κουβέλη να πάει να ορκιστεί αλέ ρετούρ με μισθωμένο «αγοραίον», ούτως ώστε να μην εκτεθεί καθόλου στα καθιερωμένα συχαρίκια των δημοσιογράφων, του κλήρου και του λαού. 
Στη θέση του, με πρωθυπουργό τον Τσίπρα και Υπουργό τον Καμμένο, κάπως έτσι θα πήγαινα κι εγώ: σαν το σκυλί στ' αμπέλι. 
Την ξέρετε, φαντάζομαι, την έκφραση. Περιγράφει τη μοίρα των αστόχαστων, των αδικοχαμένων, των απωλειών που δεν τις καταγράφεις ως ηρωικές αλλά μάλλον ως «παράπλευρες». Τι κρίμα.
Κι όμως, ο παράπλευρος άνθρωπος, δεν είναι εντελώς για πέταμα. Εχει κι αυτός την αξία του, κι αν δεν υπήρξε ποτέ του εργαλείο «του κουτιού», τις πιο πολλές φορές αποτελεί λύση ανάγκης, μερεμέτι, μπάλωμα, πείτε το όπως θέλετε, αρκεί να θέλει κι ο ίδιος. Εγώ νομίζω ότι κατά βάθος το θέλει. Διότι έστω και εμβαλωματικός σε λύσεις αποτρόπαιες, ο παράπλευρος άνθρωπος που λέγαμε και παραπάνω, διατηρεί στο ακέραιο την ψευδαίσθηση της αποστολής και τα σημάδια από τις ράγες του τρένου στις πατούσες του. Είναι πολύ επικίνδυνο και χρήζει ειδικού να επιμένεις να κάνεις κάθε μέρα τσαφ τσουφ ενώ δεν κυκλοφορεί ούτε δείγμα από συρμό καθ' άπασα την επικράτεια.  
Ειλικρινά τώρα, δεν έχω καμία διάθεση να χασκογελάσω την ώρα που η όλη φάση είναι για κλάματα.  
Σκέφτομαι από τώρα  το επόμενο σποτάκι των ΑΝΕΛ, εκεί που ο Καμμένος...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - Μπάρμπα Φώτης: Η νέμεσις του Τσίπρα

Γράφει το ANTINEWS


Όταν ένας πρώην σύντροφος του Φώτη Κουβέλη λέει ότι η τέλεια ανυποληψία του νυν υπουργού είναι η δική του προσωπική ταπείνωση και ζητά συγγνώμη από τον ελληνικό λαό και από όσους παραπλάνησαν, τότε δεν υπάρχουν άλλες λέξεις για τον ανασχηματισμό που έκλεισε με την ορκωμοσία. Ή μάλλον όχι ορκωμοσία αλλά δήλωση αφού δεν ήταν παρουσία της Εκκλησίας.


Τα παραπάνω τα λέει ο κ. Τσούκαλης που βρέθηκε δίπλα στον Κουβέλη όλα αυτά τα χρόνια, ειδικά την περίοδο της τρικομματικής κυβέρνησης.


Και δυστυχώς η ανυποληψία του μπάρμπα Φώτη είναι ταπείνωση και για όλους εμάς. Κυρίως για όσους έδωσαν κάποτε στη ΔΗΜΑΡ ποσοστό πάνω από 6%, όσους του έδωσαν τη δύναμη να γίνει ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων.


Όμως, πρέπει να το δούμε αλλιώς.  


Δεν πρέπει να σταθούμε στην περίπτωση του γραφικού πλέον γεροντοαριστερού.  


Αλλά πρέπει να σταθούμε στην επιλογή του πρωθυπουργού. Τόσο ανόητος δεν είναι ώστε να μην ξέρει ότι θα προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων. Δεν μπορεί να μην γνωρίζει ότι όλοι θα «βουτήξουν» στο παρελθόν, θα θυμηθούν στάσεις και δηλώσεις, θα γελοιοποιήσουν τον Κουβέλη. Και δυστυχώς γελοιοποιείται ο υπουργός Άμυνας. Σκεφτείτε τους Τούρκους που θα έχουν σκάσει στα γέλια με το δίδυμο Πάνου «Ράμπο» και Φώτη «Σβαρτσενέγκερ».


Ξέρει λοιπόν ο Τσίπρας ότι είναι μια αστεία επιλογή αλλά την κάνει. Και την κάνει για τρεις λόγους:

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το είδος “Φώτης Κουβέλης”



Όλα λάθος. Εντελώς λάθος. Ένα πράγμα μας διαφεύγει. Με την περίπτωση του  Φώτη  Κουβέλη. Η  γριά κότα έχει  το  ζουμί
 

Λάθος ότι  είναι υφιστάμενος του Πάνου Καμμένου. Αντιθέτως.  Επειδή ο κυρ Φώτης είναι λάτρης  του Βυζαντίου. Των παρασκηνίων. Επειδή  είναι  εξαιρετικός των Νομικών  ελιγμών. Και επειδή είναι κάτοχος της  γλωσσοπλαστικής, Κατώτερος μεν του Ευάγγελου Βενιζέλου. Ανώτερος όμως όλων  των άλλων


Για όλους  αυτούς τους λόγους και πολλούς άλλους αυτός ο  γέρων,  αυτή η “γριά κότα”  θα  βράσει στο  ζουμί του τον Πάνο Καμμένο. Και θα συμβεί το εξής εξωφρενικό. Ο Πανούλης,  ως ντούρος και εν πολλοίς αγαθός-κάτι μεταξύ μάγκα εκ του ασφαλούς και ανήμπορου  στους  δόλιους ελιγμούς-θα παριστάνει τον καμπόσο. Ομως  παρασκηνιακώς ο  κυρ Φώτης θα αναλάβει τα  χρέη  ως αυτί και   το μάτι του Αλέξιου του  Τουρκοκτόνου

 
Λάθος επίσης ότι η επιλογή έγινε με κριτήρια πολιτικά. Πλάνη  απροσμέτρητη που έχει προκληθεί από πρόχειρη,  επιπόλαιη και  βιαστική  ερμηνεία. Η επιλογή του κυρ Φώτη έγινε  προκειμένου να καμφθεί η αντίσταση κάποιων  ημιπρόθυμων  της κεντροαριστεράς (βαστάτε με κι ας κλαίω)

 
Ομως από την άλλη θεωρήθηκε κατάλληλος  ως  πρωταγωνιστής μιας προσεκτικής και  γοητευτικής  ρητορικής κοινοβουλετικής ασπίδας  του Αλέξιου του βασιλιά

 
Με απλά λόγια ο  κυρ Φώτης, άνθρωπος   για όλες τις εποχές,  θα  προτιμηθεί ως  ηγέτης της κοινοβουλευτικής και τηλεοπτικής εκστρατείας εναντίον   διαφθοράς. Ιδιατέρως  για τις  περιπτώσεις τόσο των φαρμάκων όσο και  των λοιπών φακέλων που  αφορούν  στα   δάνεια (δανεικά και αγύριστα) της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ  καθώς και των τραπεζικών θαλασσοδανείων

 
Θυμηθείτε με και μετα τα λέμε.  Ο κυρ Φώτης,  από  τον άμβωνα του καθαρού, του αμόλυντου, του ασυμβίβαστου και του ειδήμονα σε υποθέσεις   δικαστηρίων, κακουργημάτων και άλλων  νομικών διαδικασιών, θα είναι εκείνος που θα σηκώσει  την  ρομφαία και  θα αντιπαραταθεί  απέναντι στον Ευάγγελο Βενιζέλο
 
Λάθος επίσης  ότι ο  ρόλος  του θα  είναι περιορισμένος και συγκρατημένος. Οχι μόνο επειδή  θα  ξεσκονίζει κάθε ίχνος παρεκκλίσεων  στις αγορές  αμυντικών, εξοπλιστικών  προγραμμάτων. Αλλά και επειδή με  σκαλοπάτι,  τώρα, το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας και με την προυπόθεση πως  θα διεκπεραιώσει  άρτια  τον  ρόλο του, στο μέλλον, τον προεκλογικό,  θα αναβαθμιστεί ως  διεμβολιστής των  κεντροαριστερών και   των κεντρώων, νοικοκυραίων  μαζών

 
Και κάτι  ακόμα. Σχετικά με τον  θόρυβο που έχει  ξεσπάσει και με τα σχόλια που εκτοξεύονται από παντού χλευάζοντας  την ηλικία  του και τα  διάφορα   πολιτικά σούρτα  φέρτα του
 

Οταν ο κυρ Φώτης  είχε υπάρξει μέρος της  τριάδας   της κυβερνήσεως Σαμαρά-Βενιζέλου, τότε ήταν άξιος, σώφρων και εξαιρετικός

 
Τώρα που κατέπλευσε  και προσάραξε στο λιμάνι του Αλέξιου της πέτσινης  Αριστεράς είναι κακός!

 
Ολα και όλους λοιπόν  τους αξιολογούμε  α λα κάρτ. Πορευόμαστε με τον οπορτουνισμό  μας, την  βολή μας,  τις παρωπίδες μας και  την όποια   ιδεολογική τύφλα μας

 
Πάντα  εγώ κουμπωμένος απέναντι στις ευέλικτες πιρουέτες του κυρ Φώτη. Πάντα επιφυλακτικός για την  ευκολία που άλλαζε   τα ¨ρούχα”  του. Ομως όσο εκείνος είναι   αίλουρος, ευκίνητος και  ευλίγιστος, άλλο τόσο είναι και παραείναι  δεκάδες, να μην πω εκατοντάδες, πολιτικοί ενοικιαστές  της πολυκατοικίας με την ονομασία Hellas. Που εμείς οι  αφελείς εξακολουθούμε να πληρώνουμε όλα τα έξοδά τους, ακόμα και το ενοίκιο,  το ρεύμα, το νερό,  την σίτιση,  τα κοστούμια, τις τουαλέτες, ακόμα και το  χαρτί    τουαλέτας τους

 
Να είστε σίγουροι. Ο κυρ Φώτης δεν αισθάνεται ίχνος μοναξιάς. 


Το είδος “Φώτης Κουβέλης”...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Κουβέλης, η εξουσία και ο εφαψίας



Ο ανασχηματισμός του Τσίπρα και η είσοδος του Κουβέλη στην κυβέρνηση έδειξε δύο πολύ βασικά πράγματα για τον πρωθυπουργό, τον ΣΥΡΙΖΑ και την επαφή τους με την κοινωνία.


Βλέποντας τις αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα είναι ξεκάθαρο πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί πλέον να ανακατέψει την τράπουλα γιατί πολύ απλά δεν έχει άλλα φύλλα.

 
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, μάλιστα, υπάρχει δυσαρέσκεια στον ΣΥΡΙΖΑ για τις αποφάσεις του Αλέξη Τσίπρα, αφού ορισμένοι δεν ήθελαν να αναλάβουν συγκεκριμένα χαρτιφυλάκια, ενώ άλλοι έγιναν έξω φρενών που δεν κατάφεραν να αξιοποιηθούν!
 
Ο πρωθυπουργός δεν κατάφερε να δώσει αέρα ανανέωσης στην κυβέρνησή του, μεταθέτοντας τυχόν σοβαρές αλλαγές για το μέλλον όταν και πολλά από τα ζητήματα που αντιμετωπίζει τώρα, είτε θα έχουν λυθεί, ή κατά την πάγια πολιτική τακτική, θα έχουν ξεχαστεί. Κάλυψε τα κενά και βρήκε… χρήσιμους για τα απαραίτητα μπαλώματα.

 
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Φώτης Κουβέλης, ο οποίος είδε, μετά από χρόνια προσκολλήσεως στην πλάτη του ΣΥΡΙΖΑ, να ρευστοποιείται η όποια προσπάθεια επαφής.
 
Κι όμως στην Ελλάδα των Μνημονίων, ο Φώτης Κουβέλης έκανε τον «γάμο» με τον ΣΥΡΙΖΑ για να τοποθετηθεί κάτω από τον Πάνο Καμμένο, στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Έναν Πάνο Καμμένο που τον χαρακτήριζε «πατερίτσα» και «άρχοντα των μαξιλαριών».
 

Η παράλογη πορεία του Φώτη Κουβέλη

 
Αρνήθηκε να κάνει κυβέρνηση με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τον Μάιο του 2012 όταν η κυβερνητική πλειοψηφία δεν έβγαινε παρά μόνο με την συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ, για να δεχθεί τον Ιούνιο όταν και δεν τον είχαν ανάγκη.

 
Ψήφιζε «παρών» σε νομοσχέδια που διαφωνούσε και αποχώρησε από την συγκυβέρνηση όταν κανείς δεν του έδινε σημασία. 


Αρνήθηκε να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας και έριξε την κυβέρνηση Σαμαρά για να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ και, στις εκλογές του 2015 ο ίδιος να λάβει με την ΔΗΜΑΡ 0,49%, λιγότερο δηλαδή και από την Τελεία του Απόστολου Γκλέτσου.
 
Εξαφανίστηκε από προσώπου γης με την μόνη του παρέμβαση να είναι αυτή κατά την οποία παραδέχθηκε πως ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ όταν ο ίδιος ήταν πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, δεν ψήφισε δηλαδή ούτε τον ίδιο του τον εαυτό.

 
Όλα αυτά για μπει στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και να καταλήξει να δίνει στα 70 του πρωινή αναφορά στον Πάνο Καμμένο.

 
Είναι από τα σενάρια που δεν συμβαίνουν:  

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ανασχηματισμός της λεωφορειακής συνώθησης: «Προχωρήστε λίγο πιο μπροστά, έχει χώρο. Μπάτε, να μπούμε κι εμείς».

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ


Ούτε τον ήθελε ούτε τον μπορούσε. Ο Τσίπρας δεν ήθελε τον ανασχηματισμό. Του προέκυψε ως πολιτικό ατύχημα μόλις αποκαλύφθηκε το μισθωτικό πλεονέκτημα του ζεύγους Παπαδημητρίου.  


Ακόμη όμως κι αν τον ήθελε, δεν θα μπορούσε να του δώσει πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο.


Το σχήμα ήταν πολύ ανελαστικό για να μπορεί ουσιωδώς να ανασχηματιστεί. Αμετακίνητος ο Καμμένος, αμετακίνητος ο Κοτζιάς, υπεραμετακίνητος ο Τσακαλώτος. Γι’ αυτό και προέκυψε αυτό το αποτέλεσμα αμελητέων μετακινήσεων – ο ανασχηματισμός της λεωφορειακής συνώθησης: «Προχωρήστε λίγο πιο μπροστά, έχει χώρο. Μπάτε, να μπούμε κι εμείς».


Ο λίγος χώρος που άδειασε δεν στάθηκε δυνατό να γεμίσει με νέους επιβάτες. Ο ΣΥΡΙΖΑ  επιβεβαίωσε ότι δεν έχει πάγκο. Επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται, πλέον, σε τέτοια τροχιά που δεν μπορεί παρά να ανακυκλώνει πρόσωπα από τις ρηχές του εφεδρείες – όπως ο Βίτσας ή ο Δραγασάκης.


Κανείς δεν επιβιβάζεται σε λεωφορείο που πάει στην κατηφόρα χωρίς φρένα.

Κανείς, εκτός αν λέγεται Φώτης Κουβέλης.


Ο διορισμός του αλησμόνητου πρώην προέδρου της ΔΗΜΑΡ σε θέση αναπληρωτή του Πάνου Καμμένου ακούστηκε στην αρχή σαν κατόρθωμα σαδιστικού χιούμορ. Αισθητικά, η σύμμειξη αριστερίζουσας ναρκοληψίας και μιλιταριστικής επιληψίας έμοιαζε έμπνευση διεστραμμένης ιδιοφυΐας.  


Πολιτικά, όμως, η ανάσυρση του Κουβέλη από την Ψυττάλεια της πολιτικής δεν έχει τίποτε χαριτωμένο. Αντιθέτως.


Για τον Τσίπρα, η επιλογή του Κουβέλη σηματοδοτεί την αδυναμία του να βρει νέες πηγές πολιτικού κεφαλαίου. Το γεγονός ότι η πιο ηχηρή είσοδος στη νέα του κυβέρνηση είναι ένας πρώην πολιτικός δείχνει ότι ο επικοινωνιακά επιδέξιος πρωθυπουργός δεν μπορεί πια να εκμεταλλευτεί ούτε καν τις λίγες αφορμές για να πάρει μια επικοινωνιακή ανάσα.


Ο μόνος λόγος που μπορεί να είχε ο Τσίπρας για να στρατολογήσει τώρα τον πρώην πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ είναι η ανταπόδοση: Να ξεπληρώσει την απαράμιλλη κουβελική συμβολή στο συριζαϊκό εγχείρημα.  


Ομως, αν η πρωθυπουργική ψυχή μπορούσε όντως να είναι έδρα τέτοιων ελατηρίων, θα είχε αφήσει τον ευεργέτη του να διασύρεται τρία χρόνια τώρα; 


 Δεν θα είχε φροντίσει να τον ανταμείψει όσο εκείνος ήταν ακόμη κάπως χρήσιμος – προτού δηλαδή κάψει και τα τελευταία λάδια της πολιτικής του υπόστασης;


Το ότι η τσιπρική ευγνωμοσύνη καθυστέρησε τόσο ώστε να αποβεί άστοργη, δεν σημαίνει ότι είναι και άμοιρη συμβολισμών. Με την υποκαμμενοποίηση του Κουβέλη, κλείνει ένας ιστορικός κύκλος:

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - Φώτης Κουβέλης: Το αστείο που έγινε πραγματικότητα

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ


Υπάρχουν άνθρωποι που ανθίζουν γραμμικά, άλλοι που με ένα κρεσέντο της τελευταίας στιγμής απελευθερώνουν τη συμπυκνωμένη σοφία μίας ολόκληρης ζωής, τον καλύτερο εαυτό τους, και μερικοί που μετατρέπουν το τελευταίο κεφάλαιό τους σε κατακόμβη της υστεροφημίας τους.


Ο Φώτης Κουβέλης ήταν πολιτικό ταλέντο της ανανεωτικής αριστεράς. Με ένα μείγμα γλυκομίλητης λυρικότητας αλλά και νομικής τεχνοκρατοσύνης, δεν διακρίθηκε τυχαία τότε τα χρόνια του '90. Ενσάρκωνε για πολλούς έναν δυνητικό διάδοχο του Λεωνίδα Κύρκου. Του έμοιαζε στη μειλίχια έκφραση, τη σοβαρότητα που έτεινε μερικές φορές βέβαια σε σοβαροφάνεια και στην αδιαμφισβήτητη αξιοπρέπεια. Δεν διέθετε το χιούμορ του Κύρκου και η γλώσσα του περισσότερο στρογγύλευε βερμαπλιστικά, παρά καρφωνόταν σαν πρόκα όπως του Λεωνίδα.


Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει εύκολα −και παρά την παρθενική ενοχικότητα που διήγαγε ως εταίρος της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου− ότι θα τζουβάλιαζε τη ψήφο του με ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και Χρυσή Αυγή καταψηφίζοντας για Πρόεδρο της Δημοκρατίας την τότε πρόταση της κυβέρνησης.


Ακόμη λιγότεροι μπορούσαν να διανοηθούν την αψυχολόγητη παρακλητικότητα του Φώτη Κουβέλη για μία ελάχιστη συμμετοχή στην κυβέρνηση Τσίπρα.  


Η μετατροπή της στάσης αυτής, εξάλλου, σε λαϊκό τρολ του διαδικτύου επιβεβαίωνε πως η κοινή γνώμη θυμοσοφεί ενίοτε με περισσή σαρκαστικότητα και ευαισθησία όταν διαισθάνεται τον αυτοεξευτελιστικό διασυρμό.


Για τον Τσίπρα, ο Φώτης Κουβέλης δεν σηματοδότησε ποτέ ούτε κάποιο υποτιθέμενο άνοιγμα στην Κεντροαριστερά, ούτε μία διάθεση συμβολικής υποταγής του πάλαι ποτέ ανταγωνιστή του. Θα γινόταν νωρίτερα σε κάθε περίπτωση, αν ήταν έτσι. Μία λύση αδιάφορης και χαμηλής προσδοκίας συνέχιζε να είναι μέχρι προχθές, κλείνοντας εν τέλει απρόθυμα τις αναγκαστικές τρύπες μίας κυβέρνησης σε ελεύθερη πτώση. Μία αδιαφορία πάντως, που με την ευκαιρία μοιάζει και λίγο σαν διαστροφική εκδίκηση εκ των υστέρων.


Η αποδοχή της θέσης αναπληρωτή του Πάνου Καμένου από τον πρώην πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ μετατρέπει σε μία μάλλον σουρεαλιστική, λογοτεχνική σφαίρα το αστείο σε πραγματικότητα, το μοιραίο σε συνεχιζόμενη πλάκα. 


Όποιος δεν αντιλαμβάνεται την έννοια του πολιτικού ξεπεσμού, δεν ξέρω αν...


ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ετεκε Κουβέλην

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


Αν δεν νιώθετε πώς σπαρταρά η λαχτάρα του λαού μας με τη μεγάλη είδηση, είναι επειδή μένετε μάλλον στο Κολωνάκι (με επιδοτούμενο ενοίκιο) και όχι σε ντουλάπα (δίφυλλη, ασφαλώς) στο Αιγάλεω, προς 50 ευρώ τον μήνα, όπως ο Π. Σγουρίδης. Τη μεγάλη είδηση της επιστροφής του μπαρμπα-Φώτη Κουβέλη: η ελπίδα επιστρέφει από τη Ρούμελη! Οι δύσπιστοι βάλτε το αυτί στο έδαφος· η βουή που ακούτε δεν είναι το μετρό, είναι η ελπίδα που έρχεται καλπάζοντας.


Πώς είναι σε στιγμές ανέλπιστης χαράς, που χίλια πράγματα όλα μαζί σού έρχονται στη σκέψη και στα χείλη; 


 Ετσι ακριβώς νιώθω με την επιστροφή Κουβέλη σε θέση αναπληρωτή υπουργού και μάλιστα του Καμμένου.  


Τι θεία έμπνευση ήταν αυτή! Τι διεστραμμένος συνδυασμός! 


 Καμμένος με Κουβέλη· θα ζήσουμε αξέχαστες στιγμές. Το ξέρω, το νιώθω μέσα στο μεδούλι των οστών μου. Επομένως, ας μου επιτραπεί, από τη θέση του επαγγελματία, να ευχαριστήσω τον πρωθυπουργό για την εξαίρετη εκλογή του.


Αφού άφησα τον ενθουσιασμό μου να ξεθυμάνει, επιστρέφω στην ψυχρή θέαση των πραγμάτων, για να παρατηρήσω το εξής: μένω άναυδος με τη σκληρότητα που μπορεί να δείξει ο Τσίπρας εις βάρος του Κουβέλη. 


Εδώ βλέπουμε ένα συνδυασμό σκληρότητας και σαρδόνιου χιούμορ, που θυμίζει μία από τις πιο χαριτωμένες στιγμές του Στάλιν. Το 1937, όταν διάβαζε την υπαγορευμένη ομολογία του στρατάρχη Τουχατσέφσκι (την πιτσιλισμένη με αίμα, όπως αποκαλύφθηκε όταν άνοιξαν τα αρχεία...) είπε δυνατά για να ακούσουν οι γύρω του: «Πω πω! Ωστε είναι αλήθεια...».


Κατάλαβα όμως και κάτι για τον μπαρμπα-Φώτη:  

Ο άνθρωπος είναι μαζοχιστής. Οχι στο σεξ, μαζοχιστής στην πολιτική. Τραβάει ο οργανισμός του τον εξευτελισμό και την ταπείνωση. Από τα σχετικά σχόλια, το γελοιωδέστερο προερχόταν φυσικά από δημοσιογράφο, που ήθελε την επιλογή Κουβέλη να συνιστά «άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ».  


Σε ποιον, αλήθεια;  
Πέραν του ιδίου του Κουβέλη, ασφαλώς.
 
 
Κατά τα λοιπά, μόνον ο διορισμός του Βίτσα στη θέση του Μουζάλα έχει κάποιο ενδιαφέρον. Ειδάλλως, σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι ο πρωθυπουργός...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα "ανασχηματισμένου" σουργελαράδικου κωμωδία




ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα σουργελαρόπληκτου Υπαρκτού Ελληνισμού κωμωδία


ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Φούντα, χούντα και Κουβέλης



Μιλάμε για υψηλή μαεστρία. Την ίδια μέρα που πέρασαν το νομοσχέδιο για τη μαριχουάνα υπουργοποιήθηκε ο Φώτιος Φανούριος Κουβέλης. Δεν είναι μόνο ότι κατάλαβαν πως η τοποθέτηση του κυρ Φώτη ειδικά στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας σηκώνει έναν καλό μπάφο, αλλά βάζοντας και τα δύο γεγονότα την ίδια μέρα μας δημιούργησαν τέτοια σύγχυση που δεν καταφέραμε πραγματικά να συγκεντρωθούμε σε κανένα.  


Ο φανούρια καρέκλα δεν είναι μόνο επιβράβευση σε μια αψυχολόγητη νυφίτσα που πόνταρε ένας Θεός ξέρει σε τι και κατέστρεψε μια χώρα για ένα γινάτι, είναι και κάρφος στον οφθαλμό του Πάνου, που εκεί που χώνευε μισή οκά φελάφελ ήρθε κι έγινε κόκκινος σαν το παντζάρι και παρ’ολίγο να πρωταγωνιστήσει στο έργο «Εγκεφαλικό στο Τελ Αβίβ» - πληροφορούμενος κι από πάνω ότι η Μανταλένα δεν θα φάει περγαμόντο στο γραφείο του Ζουράρι. Το αστείο είναι ότι νωρίτερα οι περήφανοι ΑΝΕΛ είχαν ψηφίσει το νομοσχέδιο που λέει ότι αφορά την φαρμακευτική κάνναβη αλλά στην πραγματικότητα ανοίγει τις πόρτες για μια εθνική μπαφοποίηση με πρόσχημα τα οικονομικά οφέλη – που θα αποτελέσουν και δέλεαρ σε επιχειρηματίες καθ'όδόν προς τις εκλογές. 


Τον κράζουμε τον Καρανίκα, αλλά την ατζέντα του μια χαρά την τρέχει.  


Ποιος θα κυνηγήσει πια το προϊόν από το οποίο ο κόσμος (θα) βγάζει το ψωμάκι του; 


Δεν είναι ασυνήθιστο καθεστώτα και κινήματα να χρηματοδοτούνται από το εμπόριο ναρκωτικών. Από τους πολέμαρχους στο Αφγανιστάν και μέχρι τους κομμουνιστές αντάρτες FARC στην Κολομβία, μάτσο τα παραδείγματα. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και η Αριστερά της Οικολογίας και των Κινημάτων, επαναστατημένο παιδί του συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, τώρα με τα ευρώ τα πράσινα δεν ξεχνά τον μπάρμπα-Φώτη και του πήρε καινούρια πολυθρόνα.


 Τους δικούς τους θα κοιτάξουν από δω και πέρα. Το έχει πάρει απόφαση ο Αλέξης, ότι η συνέργεια με τη δεξιά τελειώνει. Γάτα με πέταλα, οσμίζεται το κλίμα κι ετοιμάζεται να βγει απέναντι - όμως δεν θα το κάνει από τώρα Κούγκι.  


Ακόμα κι αν τελικά διαφωνήσουν με τον Καμμένο στο μακεδονικό, έχουν ακόμα να πάνε μαζί μέχρι τις επόμενες κάλπες.  


Από την άλλη, να που το μπαφονομοσχέδιο βγάζει πιο δυνατό και με κεντροαριστερή ορμή το ποτάμι της στήριξης στο έργο ΣΥΡΙΖΑ… Για την ώρα, στο ραφάκι του Πενταγώνου ο Αλέξης έχει βάλει τα δύο κουκλάκια που...