"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΙΑΓΚΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΙΑΓΚΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΘΝΙΚΑ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ" ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Λιάγκας εναντίον σταυροφόρων! -- Τι έχουν να πουν οι Ενώσεις Μικρασιατών, Ποντίων και Κυπρίων για τους συμψηφισμούς των εγκλημάτων των Τούρκων με τις… Σταυροφορίες;

 

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Ο πρώην πολιτευτής του ΠΑΣΟΚ και νυν τηλεπαρουσιαστής δεν δείχνει να έχει καλές σχέσεις με την Ιστορία, αλλά αποφαίνεται περί ιστορικών θεμάτων με ρητορική η οποία καταλήγει να συμψηφίζει τα εγκλήματα των Τούρκων σε βάρος του Ελληνισμού με τις… Σταυροφορίες! Στην εκπομπή της Παρασκευής 7 Φεβρουαρίου, σχολιάζοντας άποψη του Κυριάκου Βελόπουλου ότι δεν υπάρχει μογγολικός πολιτισμός, είπεν ο Λιάγκας:

«Ενώ οι χριστιανοί, που ήταν πολιτισμένοι και κάναν σταυροφορίες και σκοτώναν τον κόσμο, ήταν πιο πολιτισμένοι και πιο μορφωμένοι. […] Και τι πάει να πει οι Μογγόλοι είναι Μογγόλοι; Οι χριστιανοί όλοι… Τίποτα; Είναι άμεμπτοι; Δεν σφάξαν κόσμο στις σταυροφορίες ή οπουδήποτε αλλού…»

Ο τάλας Λιάγκας ας προμηθευτεί οποιοδήποτε ιστορικό βιβλίο να κοιτάξει μερικές ημερομηνίες.

Η Α΄ Σταυροφορία, που έγινε για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους μουσουλμάνους κατακτητές, ξεκίνησε το 1096 μ.Χ. Από ιστορικούς μελετητές θεωρείται ότι η εναρκτήρια πράξη της τζιχαντιστικής εκστρατείας επέκτασης του ισλαμισμού ξεκίνησε το 629 μ.Χ. στο χωριό Μουτάχ ανατολικά του Ιορδάνη, όπου συγκρούστηκε ο βυζαντινός στρατός με δυνάμεις που είχε στείλει ο ίδιος ο προφήτης Μωάμεθ.

Οι Σταυροφορίες ξεκίνησαν το 1096 μ.Χ. επειδή είχαν προηγηθεί 467 χρόνια σφαγών, καταπίεσης και εξανδραποδισμού των χριστιανικών (κυρίως ελληνικών και ελληνόφωνων) πληθυσμών της νοτιοανατολικής Μεσογείου, της Βορείου Αφρικής και οπουδήποτε αλλού έφτασε το ατσάλι της ισλαμικής χαντζάρας. Ηταν μια απόπειρα των χριστιανών να αμυνθούν.

Επίσης, στην ίδια εκπομπή ο Γιώργος Λιάγκας είπε τα ακόλουθα προσβλητικά για την ιστορική μνήμη των Ελλήνων:

«Δεν μπορούν να έχουν ούτε ιστορική γνώση ούτε ιστορική συνείδηση ούτε εθνική συνείδηση εικοσάχρονα παιδιά που παρασύρονται προφανώς από τους πολιτικούς από τους στρατιωτικούς που τους φανατίζουν, τους λένε ψέματα, τους λένε βλακείες και πάνε και παίρνουν τις χαντζάρες, τα όπλα και σφάζουν. Ετσι γίνονται οι πόλεμοι. Δυστυχώς. Υπάρχουν Τουρκαλάδες από τη μία, Ελληναράδες από την άλλη. Ολοι είναι έτοιμοι να σφάξουν, να σκοτώσουν κ.λπ.».

Δηλαδή, αυτοί που πετάλωναν τους Ελληνες στη Σμύρνη, βίαζαν γυναίκες και μικρά κορίτσια στην Κύπρο, σκότωναν ανάπηρους γέροντες στα κρεβάτια τους ήταν απλώς φανατισμένοι από τους πολιτικούς τους;

Εχουν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ"-ΣΚΟΥΠΙΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Νέε μου, μη γίνεις Λιάγκας

 

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

«Νομίζω είστε δημοσιογράφος» είπε διστακτικά, νύχτα, σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Ηπείρου.

«Χρονογράφος» έσπευσα να διευκρινίσω υπερτονίζοντας με αγωνία.

«Ξέρετε, κι εγώ σπουδάζω δημοσιογραφία» συμπλήρωσε με λάμψη στα μάτια του.

Ωχ! Λες και μου έριξε μπουνιά στο στομάχι, μουγκάθηκα. Μα γρήγορα αναδομήθηκα συνειδητοποιώντας την αψυχολόγητη αντίδρασή μου, δηλαδή ότι δεν έδειξα τον ενθουσιασμό που όφειλα, οπότε, διορθώνοντας όσο το κατά δύναμη, άπλωσα ένα βεβιασμένο χαμόγελο και ψέλισα κάτι σαν «Τι ωραία!». Εμοιαζα σαν χαζή.

«Ποιους διαβάζεις;» τον ρώτησα, κάτι να πω.

Αμηχανία απλώθηκε. Τηλεοπτικοί έσκαγαν στον αέρα. Δεν έχει νόημα να συνεχίσω τον διάλογο. Μέρες και μέρες γύριζε στο μυαλό μου η αντίδρασή μου. Ηρθε τρέξιμο καθημερινότητας, τα άφησα σε μια τσέπη του μυαλού. Μέχρι που ήρθε μια φράση του Γιώργου Λιάγκα ανάμεσα στη αργοπορημένη συγγνώμη του να τα λύσει όλα. «Μια απόλυτα λανθασμένη δημοσιογραφική επιλογή» είπε.

«Δημοσιογραφική επιλογή»;

Δηλαδή λογαριάζεται για δημοσιογράφος

Αγνωστε νέε μου. Μιας νύχτας σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Ηπείρου. Αυτό είναι το θέμα. Υπάρχουν εξαιρετικοί, σε διαβεβαιώ υπάρχουν. Ο καθένας μας κάνει την επιλογή του. Δεν είναι εύκολο να καταθέτεις δημοσίως τον σχολιασμό σου, τις σκέψεις σου, την έρευνά σου, πολύ δε περισσότερο όταν, αρκετές φορές, έρχεσαι σε αντίθεση με διαφωνούντες χαχόλους, τρολάκια της δεκάρας.

Είναι ζόρικα τα χρόνια μας. Με ενδιαφέρει η άποψη αρκετών, μελετάω αρκετούς. Για παράδειγμα, ας πω μερικούς σύγχρονους (μην και σε μπερδέψω με Μαρία Ρεζάν και Φρέντυ Γερμανό και Μαλβίνα και Καβαθά κ.λπ.). Τη Σώτη Τριανταφύλλου, τον Αρη Δημοκίδη, τον Φώτη Γεωργελέ, τη Ρούλα Γεωργακοπούλου με το υποδόριο χιούμορ, τον Μιχάλη Τσιντσίνη, την έρευνα του Παπαχελά, τον Γιαννακίδη και άλλους, και άλλους… Εχει νόημα να συνεχίσω;

Λογαριάζει ο Λιάγκας τη δουλειά του δημοσιογραφία;

Θα με ρωτήσεις, και τι είναι;

Κάτι απροσδιόριστο. Μίμος. Ατεχνος μίμος. Μιμείται, πότε τον θυμωμένο, πότε τον εξαγριωμένο, πότε τον καλοσυνάτο, μέχρι να ρίξει τον άλλον για να μιλήσει… Τόσες εναλλαγές… Χάθηκε. Χτύπησε το απόλυτο limit down.

Ενας νέος άνθρωπος νεκρός, μόνος σε μια πισίνα μέσα, κάπου μια γυναίκα, ένα παιδί, το παιδί του… Κι αυτός;

Σνιφάρει ευκαιρία, άσε τον νεκρό, μωρέ! Δείξε το σπίτι του, μέτρα τετραγωνικά, βρες τι ενοίκιο πληρώνει, βρες στοιχεία από μεσίτη, δείξε, δείξε, δείξε…

«Ηταν μια απόλυτα λανθασμένη δημοσιογραφική εκτίμηση».

Οχι! Ήταν μια πράξη άρρωστου ανθρώπου. Αρρωστου βαριά.

Χρίζει θεραπείας. Ας τα βρει ή όχι μόνος του.

Μα αν γράφω σήμερα δεν είναι για τον Γιώργο Λιάγκα. Είναι για…

ΕΘΝΙΚΑ ΕΜΕΤΙΚΑ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ" ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ: Ενας θάνατος, μια έπαυλη και η κλειδαρότρυπα

 

Tης ΛΙΛΑΣ ΣΤΑΜΠΟΥΛΟΓΛΟΥ

O ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού Τζορτζ Μπάλντοκ βρέθηκε νεκρός στην πισίνα του σπιτιού του.

«Πνιγμός εντός ύδατος» το πόρισμα του ιατροδικαστή που εξέτασε τη σωρό του. Ηταν μόλις 31 χρόνων. Ενα θλιβερό νέο για το οποίο δεν έχεις να πεις πολλά, πέρα από το ότι ένας άνθρωπος έφυγε από τη ζωή τόσο νέος. Διάσημος ή όχι δεν έχει σημασία. Εφυγε. Οι τοξικολογικές εξετάσεις που θα βγούν αργότερα ίσως ρίξουν περισσότερο φως και στο πώς κατέληξε να πνιγεί. Τι άλλο να πεις γι’ αυτή την ιστορία, αλήθεια;

Βέβαια, στον θαυμαστό κόσμο της τηλεόρασης πολλά μπορείς να πεις.

Δεν θα μεταφέρουν απλώς την είδηση, κάνοντας ίσως και ένα αφιέρωμα στον ποδοσφαιριστή και στην πορεία του στον αθλητισμό. Το νέο ενός θανάτου θα το διανθίσουν με περιττές πληροφορίες. Σάλτσες που θα μετατρέψουν την είδηση σε ταμπλόιντ, ρίχνοντας πάνω της λίγο γκλάμουρ, λίγο γκλίτερ, λίγη σαπουνόπερα. Αποκρουστικό, τουλάχιστον.

«Μέσα στο σπίτι που πνίγηκε ο Μπάλντοκ». Ο τίτλος είναι ενδεικτικός και δεν είναι ο μόνος που κυκλοφορεί εκεί έξω. Ενας σωρός ακόμα τίτλοι, μαζί και τηλεοπτικά ρεπορτάζ, αλλά και βίντεο που προσπαθούν να δείξουν εικονικά το ακίνητο, έρχονται για να παρουσιάσουν την έπαυλη όπου το τραγικό συμβάν έλαβε χώρα. Για να μας πούνε πώς είναι μέσα, πότε κατασκευάστηκε, πόσα τα τετραγωνικά της, τα μπάνια, οι όροφοι, και πόσο το ενοίκιο. Αν έχει θέα στη θάλασσα, πόρτες ασφαλείας και κουφώματα αλουμινίου. Και δεν κάνω καθόλου πλάκα, τα είπαν όλα αυτά και πολλά ακόμα. Μέχρι και ο μεσίτης του συγκροτήματος στο οποίο ανήκει το σπίτι βγήκε στα κανάλια για να μιλήσει, και κάπως έτσι το ακίνητο ξαφνικά έγινε πρωταγωνιστής της ιστορίας.

Γιατί;

Μα γιατί είναι μια βίλα, φυσικά.

Αν ο ποδοσφαιριστής είχε πεθάνει σε ένα δυαράκι, σε ένα σπίτι χωρίς πολυτέλεια, θα ήθελε να μπει η κάμερα μέσα;

Αμφιβάλλω. Εκεί θα έψαχνε άλλα πράγματα, όχι απαραιτήτως ουσιαστικά βεβαίως. Είναι σουρεαλιστικό το πώς ο πλούτος εδώ έγινε θέαμα με φόντο τη σορό ενός διάσημου προσώπου. Ή το αντίθετο, το ίδιο είναι. Εγινε θέαμα η σορός με φόντο της τον πλούτο.

Εφτασαν στο σημείο να παρουσιάζουν το σκηνικό του θανάτου περισσότερο και από τον ίδιο τον θάνατο, επειδή είναι ένα σκηνικό χλιδής και πουλάει. Και να φτιάχνονται κάρτες επί της οθόνης για να δει ο τηλεθεατής το εμβαδόν και το εσωτερικό ενός σπιτιού, σαν να πρόκειται για ρεπορτάζ ενοικίασής του. Η κλειδαρότρυπα στην πιο τερατώδη εκδοχή της, στην πιο κίτρινη απόχρωση, να ρίχνει τον προβολέα σε εντελώς λάθος σημεία, εκεί όπου η ανθρώπινη αξία χάνεται, καταπλακώνεται κάτω από μπετά πολυτέλειας.

Επαναλαμβάνω, αν δεν ήταν έπαυλη το σπίτι, πάλι κάτι θα έβρισκαν για να ανοίξουν την κλειδαρότρυπα. Γιατί χωρίς αυτήν δεν μπορούν, όπως φαίνεται. Είναι το απαραίτητο στοιχείο της συνταγής τους, η οποία διαμορφώνει μια «δημοσιογραφία» που μόνο σε εισαγωγικά μπορεί να μπει, γιατί προσβάλλει τον όρο.

Δεν έχει ούτε μέτρο ούτε αισθητική και ενίοτε ούτε ηθική.

Κι όμως, αυτή η «δημοσιογραφία»…

ΕΘΝΙΚΑ ΕΜΕΤΙΚΑ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ" ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ: Τα όρνια έκαναν «ρεπορτάζ» για τον θάνατο του Μπάλντοκ

 

Toυ Μάνου Βουλαρίνου

όρνιο (το) 1. ημερόβιο πτωματοφάγο πτηνό του γένους των γυπών που ζει στον ελλαδικό χώρο «άνοιξα να δω την εκπομπή του Λιάγκα και νόμιζα ότι έβλεπα ντοκιμαντέρ για όρνια» 2. δημοσιογράφος που κάνει ρεπορτάζ για έναν θάνατο χρησιμοποιώντας άσχετες λεπτομέρειες της ιδιωτικής ζωής του νεκρού «τα όρνια έκαναν ρεπορτάζ για τον θάνατο του Μπάλντοκ και μιλούσαν για το πόσο ακριβό είναι το σπίτι που έμενε» 3. αυτός που εκμεταλλεύεται έναν θάνατο προκειμένου να εξυπηρετήσει την ατζέντα του «τα ψεκασμένα όρνια άρχισαν πάλι να κατηγορούν τα εμβόλια επιβεβαιώνοντας το απέραντο της ανθρώπινης ανοησίας»

Η ντροπή ντροπή δεν έχει

Δεν έχω σε καμία εκτίμηση τους συντελεστές των κουτσομπολίστικων εκπομπών, αλλά ο πάτος στον οποίο έφτασε χτες η εκπομπή του Γιώργου του Λιάγκα είναι νομίζω κάτι το πρωτοφανές: το πρώτο πράγμα που απασχόλησε τον παρουσιαστή στο θέμα του θανάτου του Τζορτζ Μπάλντοκ ήταν το πόσο ακριβό ήταν το σπίτι στο οποίο έμενε ο ποδοσφαιριστής και λίγο μετά τα καθιερωμένα ρεπορτάζ στα οποία, ως συνήθως, αραδιάστηκαν διάφορες ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, υπήρξε ειδικό ρεπορτάζ για την αξία και τη διαρρύθμιση του σπιτιού του νεκρού.

Με δεδομένο ότι το σπίτι δεν έπαιξε κανέναν ρόλο στην τραγωδία (εκτός αν είναι στοιχειωμένο, οπότε πάω πάσο) όλες αυτές οι λεπτομέρειες το μόνο για το οποίο πραγματικά ενημέρωσαν το κοινό είναι το ότι μερικοί συμπολίτες δεν μπορούν να σεβαστούν ούτε τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου. Κι αυτοί οι συμπολίτες δεν είναι μόνο οι συντελεστές της εκπομπής αλλά και οι τηλεθεατές τους.

Τον θάνατο του Μπάλντοκ εκμεταλλεύτηκαν και τα όρνια του ψεκασμού. Eτσι, τα μέσα κοινωνικής εκτόνωσης γέμισαν με ποστ που συνδέουν τον θάνατο με τον εμβολιασμό. Δεν ξέρω αν…

Ελληνικής σκουπιδο-ξεφτιλαρόπληκτης εμετικής "δημοσιογραφίας" κωμωδία (Μιλάμε για το απόλυτο "δημοσιογραφικό" ναυάγιο...)

ΕΘΝΙΚΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εχει αστεία πλευρά η σεξουαλική παρενόχληση?


ΕΘΝΙΚΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Έχουν «πεθάνει» μα δεν το ξέρουν…

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ποτέ δεν κατάλαβα την επιμονή κάποιων διευθυντάδων προγραμμάτων και καναλαρχών σε πρόσωπα παρηκμασμένα, ξεπερασμένα κι εν πολλοίς «πεθαμένα».
 
Ποτέ δεν κατάλαβα τι διάβολο χρειαζόταν ο πρώτος ειδησεογραφικός σταθμός της χώρας, ο Skai, πρόσωπα που έλκουν την καταγωγή τους από μια τηλεόραση που λίγο απείχε από το trash… Πρόσωπα όπως η Στεφανίδου, ο Λιάγκας, ο Παπανώτας και τα πέριξ αυτών  χαζοχαρούμενα πάνελ.  


Ούτε αποδέχομαι ότι τέτοια θέλει ο κόσμος, αφού έχει αποδειχθεί ότι οι καλές εκπομπές με άξιους κι επαρκείς συντελεστές πάντα βγαίνουν στον αφρό και προκαλούν το ενδιαφέρον του κόσμου.
 
Αφορμή αυτών των σκέψεων είναι όσα συνέβησαν στην εκπομπή του αξιολύπητου Λιάγκα και τα σχόλια που ακούστηκαν για το συμβάν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Όπου ένας περίεργος τύπος, αυνανίστηκε και εκτόξευσε το γενετικό του υλικό στην πλάτη μιας φοιτήτριας που διάβαζε μπροστά του! Μάλιστα, στην εκπομπή αυτή έγινε … αναπαράσταση της πράξης, παρουσία της υπεύθυνης Πολιτισμικών θεμάτων του Δήμου Αθηναίων, Κατερίνας Γκαγκάκη!!! Με χάχανα!
 
Όπως ήταν φυσικό, επακολούθησε χαμός.
 
Όμως, όχι!  Ούτε ο Skai έδιωξε τον Λιάγκα, ούτε ο Μπακογιάννης τη Γκαγκάκη.
 
Η Γκαγκάκη ζήτησε συγγνώμη με μια ανάρτησή της, ο δε Λιάγκας (τον οποίο κατά τα άλλα ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε να κάνει βουλευτή!!!) απλά ανέφερε ότι «κάναμε ένα λάθος, αντιμετωπίσαμε το θέμα όπως θα το αντιμετωπίζαμε σ' ένα καφενείο, σε μια παρέα, γιατί έχει και μία αστεία διάσταση».
 
Τι λες ρε τύπε; Αστεία διάσταση μια σεξουαλική επίθεση; Πολύ περισσότερο  μέσα στο Πανεπιστήμιο; Αστεία υπόθεση μια βίαιη πράξη, ένας βιασμός;   


Αν στη θέση της φοιτήτριας ήταν η κόρη του (αν έχει) θα μιλούσε περί αστείου και θα χαχάνιζε; Θα έκανε πλακίτσα αν η φοιτήτρια ήταν αδελφή, φίλη, σύντροφός του;  Μπορεί να μιλήσει ποτέ αξίες και αξιοπρέπεια; Για σεβασμό στον άνθρωπο και στη γυναίκα;

 
Ξαναλέω, αυτός ο τύπος είναι αξιολύπητος.
 
Τραγικά ανεπαρκής κι επιδερμικός με ότι καταπιάνεται. Όπως όλοι πέριξ του κι όλοι όσοι ασχολούνται με αυτή τη μορφή τηλεόρασης. Όπου ασχολούνται με το ποιος ή ποια συνευρίσκεται με ποιον, τι φοράει ο τάδε ή η δείνα, τι μακιγιάζ έκανε η κυρία του κυρίου κι άλλα τέτοια περισπούδαστα...
 
Δεν γνωρίζω τι προσφέρει στον Skai  ένα τηλεοπτικό προϊόν βόθροαισθητικής και iq σκνίπας.
 
Δεν γνωρίζω πόσο το θλιβερό και παρωχημένο τηλεοπτικό παρελθόν θα μπαίνει ακόμη στα σπίτια μας.
 
Δεν γνωρίζω πόσο η σαχλαμάρα, η ελαφρότητα και η ανοησία του κλεμμένου υλικού από  το ίντερνετ, θα συνεχίζουν να υπάρχουν και κάποιοι να πληρώνονται για αυτό!
 
Δεν γνωρίζω μέχρι πότε ο κάθε Λιάγκας κι οι αντίστοιχοι Λιάγκες σε άλλα κανάλια, θα μπορούν να φλυαρούν και να λένε ότι τους κατεβαίνει!  Επειδή, προφανώς, δεν έχουν τη δυνατότητα να σκέφτονται και να συναισθάνονται τι λένε.
 
Δεν ξέρω πόσο ακόμη αυτές οι εκπομπές θα παράγουν ιδρυματοποιημένο λόγο μέσα από την αλαζονική ασυδοσία τους. Ούτε πόσο θα απασχολούν την κοινωνία με τον παρακμιακό κόσμο της λουσάτης ελαφρότητας.
 
Δεν ξέρω πόσο ακόμη θα μας απασχολεί το λούμπεν.
 
Όμως...

ΕΘΝΙΚΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Θα γέλαγες αν το είχε πάθει η κόρη σου;

 «Οποιαδήποτε πράξη σε βάρος αλλού ανθρώπου που γίνεται χωρίς τη συναίνεσή του είναι καταδικαστέα». «Μιλάμε για μια βίαιη πράξη, για έναν βιασμό». «Και κάναμε ένα λάθος, αντιμετωπίσαμε το θέμα όπως θα το αντιμετωπίζαμε σ’ ένα καφενείο, σε μια παρέα, γιατί έχει και μία αστεία διάσταση». «Ο σχολιασμός του θέματος ήταν υπερβολικός».

Ετσι δικαιολόγησε ο Γιώργος Λιάγκας τον σχολιασμό συνοδεία αναπαράστασης, που έγινε στο πλατό της εκπομπής «Μεσημέρι με τον Γιώργο Λιάγκα», υπό τους ήχους χάχανων, και αφορούσε το περιστατικό με τη φοιτήτρια του ΑΠΘ, που κάποιος αυνανίστηκε και εκσπερμάτισε εν αγνοία της, στην πλάτη της. 


 «Υπερβολικός». Μάλιστα. Πρέπει να είσαι πολύ επιεικής με τον εαυτό σου για να χαρακτηρίσεις απλά υπερβολικό έναν τέτοιο σχολιασμό, που έκανες. Που ενορχήστρωσες καλύτερα, μιας και μιλάμε για ολόκληρη αναπαράσταση. Το «υπερβολικός» είναι ποσοτικός προσδιορισμός.

Δεν είναι ποσοτικό όμως το θέμα του εν λόγω σχολιασμού, αλλά ποιοτικό. Θα μπορούσες να πεις ότι ο σχολιασμός ήταν απαράδεκτος, ήταν αχαρακτήριστος, έως και χυδαίος.  


Θα μπορούσες να γράψεις μια ειλικρινή συγνώμη στο προφίλ σου, όπως έκανε η Κατερίνα Γκαγκάκη, η οποία αποτελεί μέρος του πάνελ της συγκεκριμένης εκπομπής. Πόσταρε αυτό:
 

Η λέξη «υπερβολικός» πάντως, δεν ανταποκρίνεται στην πλάκα που έγινε στον αέρα της εκπομπής. Εκτός αν ζούσες σ’ έναν κόσμο, όπως εκείνος που σκιαγραφούν ταινίες που αφορούν σ’ ένα δυστοπικό μέλλον, όπου οι αξίες και η αξιοπρέπεια των ανθρώπων έχουν χαθεί. Εκεί, ναι, ίσως να ήταν απλά υπερβολικό να αναπαριστάς σ’ ένα πάνελ, μέρα μεσημέρι, τη σεξουαλική παρενόχληση που υπέστη ένας άνθρωπος από κάποιον άλλο, και να γελάς κι από πάνω.
 

Αν η έμφυλη βία περνάει μέσα από τον σχολιασμό της τηλεόρασης μέσω του χαβαλέ, οι πιθανότητες να θεωρηθεί κάτι φυσιολογικό αυξάνονται. Όταν δε, μετά τον ντόρο που προκαλείται, ο παρουσιαστής απολογείται λέγοντας ότι απλώς έκανε κάτι υπερβολικό, κάτι που θα έκανε στην παρέα επειδή έχει μια αστεία διάσταση, δίνει στην έμφυλη βία άλλοθι. Πόσο κρίμα. Γιατί η έμφυλη βία έχει ήδη αρκετά άλλοθι που την απενοχοποιούν.

Δεν είναι μόνο η πλακίτσα που έγινε σε μια μεσημεριανή εκπομπή, από τους συντελεστές της, είναι και ο τρόπος που πέρασε στο κοινό. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που βλέποντας τη σκηνή, και μαθαίνοντας την είδηση δια μέσου της εκπομπής, συνέχισαν με παρόμοια χαβαλεδιάρικη διάθεση να σχολιάζουν το περιστατικό στα σόσιαλ μίντια. Εν ολίγοις, δημιουργήθηκε ένα κοινό που μιμήθηκε τον Γιώργο Λιάγκα και συνέχισε στο ίδιο μοτίβο, αυτόματα, χαλαρά και χωρίς ενοχές. Κι αυτό τελικά είναι το πρόβλημα. Το ότι ένα καταδικαστέο συμβάν μπορεί να περνάει σαν κανονικό και να βρίσκει πρόθυμους να χαβαλεδιάσουν μαζί του. Να κάνουν λογοπαίγνια, να γράψουν εξυπνακίστικα ποστ και να σκαρώσουν χιουμοριστικές αναπαραστάσεις, χωρίς να νιώθουν ότι κάνουν κάτι λάθος.

 
Δεν έχει σημασία αν το διακωμωδείς σε παρέα, καφενείο ή πάνελ. Το πρόβλημα είναι ότι...