ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα κεκτημένα των ημιπιτσιρικάδων

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Τα τελευταία χρόνια έγινε πολύς λόγος στην Ελλάδα για τα κεκτημένα κάποιων επαγγελματικών ομάδων. Ήταν αυτά που ισχυρές συντεχνίες κατοχύρωσαν σε προηγούμενες δεκαετίεςεξασφαλίζοντας σημαντικά προνόμια στα μέλη τους και τα οποία στη συνέχεια αποτέλεσαν τροχοπέδη για την ανάπτυξη ολόκληρων κλάδων.  

Πρόσφατα συνειδητοποιήσαμε, ότι δεν χρειάζεται μια ομάδα να είναι επαγγελματική για να κατέχει προνόμια, τα οποία θεωρούνται επίσης κεκτημένα.

Υπάρχει και η ομάδα, στην οποία συμμετέχουν οι καταληψίες των Πανεπιστημίων και οι συμμετέχοντες σε διάφορες δυναμικές δράσεις διαμαρτυρίας, κυρίως στην Αθήνα και τα άλλα αστικά κέντρα. Οι ηλικίες των συμμετεχόντων, που έρχονται στο φως της δημοσιότητας αποδεικνύουν ότι έχουν περάσει προ πολλού αυτές των φοιτητικών χρόνων και πλησιάζουν αυτές των ημιπιτσιρικάδων, σύμφωνα με την ηλικιακή μονάδα μέτρησης του Νίκου Βούτση.

Οι ημιπιτσιρικάδες έχουν και αυτοί επί χρόνια τα δικά τους κεκτημένα: να καταλαμβάνουν ανά πάσα στιγμή άδεια κτίρια και αίθουσες πανεπιστημιακών κτιρίων και να παραμείνουν σε αυτά επί χρόνια, χωρίς να τους ενοχλεί κανείς ή να παραλύουν την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας διαδηλώνοντας σε πορείες ακόμη και μερικών δεκάδων ατόμων. Με τέτοιες δράσεις αυτοπαρουσιάζονται ως συνεχιστές μια ηρωικής παράδοσης που κρατά κατά άλλους από τον καιρό της αντίστασης στον Γερμανό κατακτητή, κατά άλλους από τους κλέφτες και τους αρματολούς. Μία παράδοση, που συνεχίστηκε από τη γενιά του Ένα Ένα Τέσσερα, τη Γενιά του Πολυτεχνείου και μετέπειτα από τους «εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία», όπως αναφέρει το γνωστό σύνθημα.Και φυσικά αφού οι ημιπιτσιρικάδες είναι συνεχιστές ηρώων, οι κυβερνώντεςτους οποίους αντιμάχονται δεν μπορεί παρά να είναι συνεχιστές γερμανοτσολιάδων χουντικών και υπηρέτες ξένων συμφερόντων.

Οι καταλήψεις και οι πορείες αποτελούν άλλωστε ένα τελετουργικό,που παραπέμπει στις ηρωικές πράξεις του παρελθόντος, τελετουργικό που συμπεριλαμβάνει αγωνιστικές μουσικές άλλων δεκαετιών,εμφυλιοπολεμικά συνθήματα από ντουντούκες, καδρόνια και κράνη αντί για στρατιωτικό εξοπλισμό, πορείες σαν εκστρατείες, καταλήψεις σαν στρατιωτικές κατακτήσεις. Όλα αυτά επαναλαμβάνονται, υπό την ανοχή της πολιτείας,σε ένα ετήσιοκαλεντάρι επαναστατικής γυμναστικής.

Σε σχέση με τους εκπροσώπους των συνδικάτων που αναγκάστηκαν να χάσουν κάποια από τα προνόμιά τους την περασμένη δεκαετία, οι σημερινοί τριανταπεντάρηδες εκπρόσωποι του αγωνιστικού lifestyleαισθάνονται πολύ πιο μπαρουτοκαπνισμένοι. Άλλωστε έχουν καταλάβει στην καριέρα τους Γυμνάσια, Λύκεια, Πρυτανείες, Σχολές και οδοστρώματα.Σύμφωνα με την οπτική τους οφείλουν να αγωνιστούν, ώστε τακεκτημένα  τους να μην χαθούν στη δική τους  βάρδια και να βρουν συνεχιστές. Ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Κυρίτσης ήταν απολύτως ειλικρινής όταν έγραφε στο twitter: «Αν δεν θέλετε τέτοιες εικόνες πάρτε πίσω τον Νόμο Κεραμέως. Όταν θα βάλετε αστυνομία στα Πανεπιστήμια, κάθε εβδομάδα θα έχουμε σκηνικά Νέας Σμύρνης».

Ο νόμος για την πανεπιστημιακή αστυνομία πλήττει την κυριαρχία στους χώρους των Πανεπιστημίων και ο νόμος για τις συγκεντρώσεις το κεκτημένο του ελέγχου της κυκλοφορίας στο Κέντρο της Αθήνας. Αποδεικνύεται ότι η απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα ήταν μόνο η αφορμή, η πραγματική ανησυχία της γενιάς των ημιπιτσιρικάδων και της γενιάς του Κυρίτση είναιότι με την εφαρμογή αυτών των νόμων θα χαθούν τα κεκτημένα τους και ολόγος ύπαρξης τους στην πολιτική.

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που η Βουλή των Ελλήνων συμπεριφέρθηκε σε μέλη συλλογικότητας σαν να ήταν επίσημοι προσκεκλημένοι, πληρώνοντας το ταξί της αποχώρησής τους, πλέον ψηφίζει την αποστέρηση των προνομίων και των κεκτημένων των ημιπιτσιρικάδων.  

Είτε είναι φυσικοί ή πολιτικοί απόγονοι αγωνιστών...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: PasokΟstalgie

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ostalgie λένε στα γερμανικά τη νοσταλγία για την Ανατολή (Ost) δηλαδή για τη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία. Οι άνθρωποι που πριν από την πτώση του Τείχους έζησαν σε αυτό το καθεστώς δείχνουν να νοσταλγούν εκείνα τα χρόνια. Ακόμη και η Καγκελάριος Μέρκελ, που μεγάλωσε εκεί και ήταν 25 ετών όταν έπεσε το Τείχος τον Νοέμβριο του 1989, παραδέχεται -μεταξύ σοβαρού και αστείου- ότι κάποια πράγματα ήταν καλύτερα τότε.  

Στην Ελλάδα υπήρχαν και πιθανώς υπάρχουν ακόμη κάποιοι νοσταλγοί της χούντας. Αυτοί που υποστηρίζουν ότι κοιμόντουσαν με ανοιχτά παράθυρα σε μια χώρα που δήθεν δεν υπήρχε εγκληματικότητα και διαφθορά. Η μεγάλη νοσταλγία, όμως, που εκφράζεται εσχάτως κυρίως μέσω facebook είναι για τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και ιδίως για την πρώτη οκταετία. 

Άλλωστε και αυτό που νοσταλγούσε η γερμανίδα Καγκελάριος από τη Λαϊκή Δημοκρατία ακούγεται κάπως ΠΑΣΟΚ στα δικά μας αυτιά, δηλαδή το να παίρνουν οι γυναίκες σύνταξη στα 60. Με το ΠΑΣΟΚ το Ορθόδοξο βέβαια η σύνταξη ερχόταν και σε πολύ μικρότερες ηλικίες.

Η νοσταλγία εκδηλώνεται με κάθε ευκαιρία. Την 3η Σεπτεμβρίου, την επέτειο των εκλογών του '81, την επέτειο της γέννησης ή του θανάτου του Ανδρέα Παπανδρέου, της Μελίνας Μερκούρη ή του Γιώργου Γεννηματά. Ακόμη και όταν δεν υπάρχει επέτειος, η επικαιρότητα δίνει αφορμές και οι οθόνες γεμίζουν φωτογραφίες που αντιπαραβάλλουν το τότε με το τώρα, «Διακοπές με ΠΑΣΟΚ» έναντι «Διακοπών με ΣΥΡΙΖΑ» μέχρι πρόσφατα, και «Διακοπές με ΝΔ» εσχάτως. Και κυρίως η φωτογραφία ενός χαμογελαστού Ανδρέα με το τσιγάρο στο χέρι να δηλώνει: «Με ΠΑΣΟΚ, η Λιβύη ήταν νομός της Κρήτης, η Τσικνοπέμπτη ήταν τετραήμερο, τα μπουζούκια πάντα γεμάτα».  

Πρόσφατα, η νοσταλγία πέρασε από τα social media και στα παλιά media και στο νέο σίριαλ της ΕΡΤ «Η τούρτα της μαμάς», με τους χαρακτήρες που υποδύονται η  Λυδία Φωτοπούλου και η Χρύσα Ρώππα να αναπολούν τα ωραία χρόνια του ΠΑΣΟΚ.

Υπάρχει αντικείμενο πολιτικής ανάλυσης σε αυτή την τάση; 

Ή μήπως απλά έγιναν μόδα τα 80s και μάθαμε να κάνουμε χιούμορ εξιδανικεύοντας τα χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου;

Το 2009 δεν ήταν έτσι. Τότε ο γιος του ιδρυτή του Κινήματος εξελέγη θριαμβευτικά δηλώνοντας «λεφτά υπάρχουν» με τη γνωστή συνέχεια, ενώ κατά τα πρώτα μνημονιακά χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδίκησε για δικό του λογαριασμό την κληρονομιά του παλαιού ΠΑΣΟΚ που «νοιαζόταν για τους ανθρώπους» και που «ταρακουνούσε» την Ευρώπη.

Κατά την περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, αυτοί που είχαν μείνει πιστοί στο Κίνημα ήταν κυρίως αυτοί που υποστήριζαν ότι το «με ΠΑΣΟΚ» ήταν κάτι διαφορετικό και πολύ ανώτερο του «με ΣΥΡΙΖΑ». Ήταν αυτοί που έβλεπαν ως κακέκτυπο τον Αλέξη Τσίπρα και ανέμεναν να ξεφουσκώσει, ώστε το ΠΑΣΟΚ ή το Κίνημα Αλλαγής (στη συνέχεια) να ξαναπάρει τη θέση του στον δικομματισμό.

Από την άλλη πλευρά, οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσαν να πείσουν ότι αυτοί είναι οι γνήσιοι εκφραστές της κληρονομιάς του Ανδρέα, σε αντίθεση με τον Βενιζέλο και τη Γεννηματά που συμμετείχαν σε μνημονιακές κυβερνήσεις με την «επάρατη» Δεξιά. Ενώ και η Φώφη Γεννηματά βρέθηκε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αξιοποιώντας τη βιολογική της σχέση με τον εμβληματικό υπουργό των 80s Γιώργο Γεννηματά.

Την καλύτερη ΠΑΣΟΚ ιστορία την είχε ο Γιάνης Βαρουφάκης, που έχει πάντα τις καλύτερες ιστορίες να πει. Ο Πρόεδρος του Μέρα 25 διηγήθηκε κάποια στιγμή ότι η μητέρα του ήταν μέλος μιας ακροδεξιάς τρομοκρατικής οργάνωσης και γνωρίστηκε με τον αριστερό πατέρα όταν τον κατασκόπευε. Αφού παντρεύτηκαν, βέβαια, εντάχθηκαν και οι δύο στο ΠΑΣΟΚ, με την υποστήριξη του οποίου η μητέρα του Γιάνη Βαρουφάκη εκλεγόταν δημοτική σύμβουλος στο Παλαιό Φάληρο.  

Αλλά και ο Σταύρος Θεοδωράκης δήλωνε χαμογελώντας σε debate του Κινήματος Αλλαγής: «Όλοι ΠΑΣΟΚ είμαστε».  

Αν νομίζετε ότι οι ΑΝΕΛ απείχαν της νοσταλγίας, να σας υπενθυμίσω ότι ο Αντιπρόεδρός τους ήταν ο επί χρόνια βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτης Σγουρίδης, ενώ ιδρυτικό μέλος του Κινήματος ήταν κατά δήλωσή του και ο Βασίλης Λεβέντης.

Από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές και μετά η διεκδίκηση της κληρονομιάς του ΠΑΣΟΚ αποδυναμώθηκε και βγήκε από τον κομματικό ανταγωνισμό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Τέτοιες νοσταλγικές αναρτήσεις πλέον κάνουν όλοι. Αντιπολιτευόμενοι και συμπολιτευόμενοι, κάποιοι από τους δεύτερους συμπληρώνοντας ότι μετά ήρθε ο λογαριασμός, που ήταν τα μνημόνια.

Η νοσταλγία για εκείνη την εποχή είναι πλέον πιο εύκολη γιατί έχει γίνει κατανοητό, ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε σε αυτή την εποχή ή ακόμη καλύτερα δεν θέλουμε, γιατί η επιστροφή μπορεί να έχει κάποια θετικά, αλλά πολύ περισσότερα αρνητικά. 

Σε αυτό, η PasokΟstalgie της Ελλάδας ταυτίζεται με την Ostalgie της Γερμανίας.

Στη δική μας εκδοχή οι αρχές των 80s ήταν μια εποχή γενικής ευφορίας. Το ΠΑΣΟΚ έφερε στο προσκήνιο -μεταξύ άλλων – εκείνους που παρέμεναν επί δεκαετίες στο περιθώριο και τα παιδιά τους. Ο Ανδρέας απέκτησε μυθικά χαρακτηριστικά λόγω του εκπληκτικού επικοινωνιακού του χαρίσματος, αλλά και επειδή ήταν ο πρώτος που διαχειρίστηκε ευρωπαϊκό χρήμα. Οι τελευταίοι που εξελέγησαν επαγγελλόμενοι πολιτικές τύπου «Τσοβόλα, δώσ' τα όλα» ήταν ο γιος του, Γιώργος Παπανδρέου, και ο Αλέξης Τσίπρας.

Το 2019 είχαμε αλλαγή εποχής. Οι εκλογές του Ιουλίου έδωσαν τέλος στην προηγούμενη, που είχε ξεκινήσει θριαμβευτικά με την εκλογική νίκη του Ανδρέα Παπανδρέου και κατέληξε στη χρεοκοπία της χώρας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίασε ένα πρόγραμμα που περιλάμβανε όλα όσα συνέθεταν την ανατροπή της προηγούμενης περιόδου και κέρδισε θριαμβευτικά. Για αυτό, κανείς δεν φαίνεται να διεκδικεί πλέον την κληρονομιά του ΠΑΣΟΚ και το βλέμμα μετακινείται προς το μέλλον. Οι παλιοί μπορούν να νοσταλγούν τα καλύτερά τους χρόνια στα 70s ή στα 80s, με την ασφάλεια πως δεν θα γυρίσουμε στη χούντα ή στον λαϊκισμό, όπως οι συνομήλικοί τους στη Γερμανία. Οι υπόλοιποι οφείλουμε να προετοιμάσουμε τα επόμενα.

Αντίθετα, όσοι κάθονται στη Χαριλάου Τρικούπη και την Κουμουνδούρου, νοσταλγώντας και περιμένοντας ένα Ντεσεβό να περάσει και να τους μεταφέρει στην Αθήνα ή στο Βερολίνο των 80s, είναι πολύ πιθανό να δουν...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Σύντροφε Νικολάς

Του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου


Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τη στιγμή που η ελληνική κοινή γνώμη πληροφορήθηκε για το περιεχόμενο της επιστολής που απέστειλε ο Αλέξης Τσίπρας, το Μάρτιο του 2013 προς τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας. 


Η επιστολή που ξεκινούσε με τη φράση "σύντροφε Νικολάς" και αναφερόταν στον τότε Πρέσβη της Λατινοαμερικάνικης χώρας στην Αθήνα ο οποίος, σύμφωνα με την επιστολή, φέρεται να παρενοχλούσε σεξουαλικά εργαζόμενες στην Πρεσβεία.

Η ελληνική κοινή γνώμη έμεινε άναυδη από τον κυνισμό, με τον οποίον αντιμετωπιζόταν το ζήτημα της παρενόχλησης. Ελάχιστοι στάθηκαν στον τρόπο με τον οποίον ο σημερινός Πρωθυπουργός αντιμετωπίζει τα ΜΜΕ.  O Πρόεδρος Τσίπρας έγραφε στον Πρόεδρο Μαδούρο ότι το θέμα πρέπει να λυθεί διότι επί λέξει "θα το εκμεταλλεύονταν στο έπακρο τα "συστημικά μέσα ενημέρωσης" για να βλάψουν την Αριστερά τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στην Ελλάδα".

Εμείς θα εστιαστούμε σε αυτήν ακριβώς τη φράση, η οποία είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική.


 Προφανώς ο παραλήπτης της επιστολής σύντροφος Νικολάς γνώριζε πολύ καλά τι εννοούσε ο σύντροφος Αλέξης, εμείς στην Ελλάδα δεν γνωρίζαμε ακόμη.  


Μάλλον μόλις έχουμε αρχίσει να μαθαίνουμε.

Η Αριστερά στη Βενεζουέλα είχε αντιμετωπίσει το πρόβλημα της κριτικής από τα ΜΜΕ και το είχε "επιλύσει”. Το κόμμα του Μαδούρο, από το 2002 που βρέθηκε στην Προεδρία της χώρας ο Ούγκο Τσάβες προετοίμασε το έδαφος, κατηγορώντας τους "καναλάρχες" ότι χειραγωγούν την κοινή γνώμη, ότι δεν πληρώνουν φόρους, και ότι "συνωμοτούν εναντίον της κυβέρνησης του". Προφανώς η Αριστερά στην Ελλάδα διάβασε καλά το μάθημά της, γιατί και εδώ τα ίδια είδαμε όταν βρέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Κυβέρνηση.

Τα κανάλια πάντως συνέχισαν να ασκούν κριτική, μέχρι που το 2007 ο Τσάβες έκλεισε το μεγαλύτερο εξ αυτών καθώς και 16 ραδιοφωνικούς σταθμούς. Κατηγόρησε μάλιστα, τους ιδιοκτήτες του καναλιού ότι είχαν συνεργαστεί με τους πραξικοπηματίες στο αποτυχημένο πραξικόπημα που είχε γίνει εναντίον του. Από αυτό καταλαβαίνουμε ότι είναι πιθανό αυτές οι καλές πρακτικές να διδάσκονται και στην Τουρκία.

Δύο χρόνια μετά την επιστολή στο σύντροφο Νικολάς, ο σύντροφος Αλέξης δέχεται ένα τηλεφώνημά του. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός έχει μόλις κερδίσει το δημοψήφισμα τον Ιούλιο του 2015 και ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας ο Νικολάς Μαδούρο ήταν ένας από τους πρώτους που τον συνεχάρησαν. Όπως αποκαλύπτει το ρεπορτάζ του Ιάσωνα Πιπίνη, ο Μαδούρο ενημέρωσε την Εθνοσυνέλευση του για αυτό το τηλεφώνημα: "Είχαμε μια μακρά συζήτηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Όπως είπαμε με τον Αλέξη Τσίπρα, ο ελληνικός λαός υπέστη έναν πόλεμο που μόνο εμείς γνωρίζουμε. Σκληρός, συνεχής και βάρβαρος πόλεμος. Δέχθηκε πόλεμο από 9 τηλεοπτικά κανάλια!". 

Ο Μαδούρο δεν αποκάλυψε τι συμβουλή έδωσε στον Αλέξη Τσίπρα σε εκείνη τη συνομιλία, ώστε να μην αντιμετωπίσει ξανά τέτοια προβλήματα. Η συνέχεια της ιστορίας αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα το "μοντέλο αντιμετώπισης των ΜΜΕ" εξελίχθηκε περισσότερο:  


Δεν έκλεισαν μόνο τα μισά κανάλια, αλλά δημιουργούνται και νέα.  


Η στάση των σταθμών που δεν έλαβαν άδεια αποδεικνύει ότι όλον αυτόν τον καιρό αυτολογοκρίνονταν και πλέον απελευθερώθηκαν. Αποκαλυπτικά για αυτό και όσα φέρεται να είπε ο Κοντομηνάς σε στελέχη του Alpha, ενώ μένει να δούμε και ποια θα είναι η τοποθέτηση των νέων σταθμών.

Αν η αντίδραση του Αλέξη Τσίπρα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης απέναντι στη ρεπόρτερ του Alpha αποκαλύπτει τη στάση του απέναντι σε όποιον θεωρεί εχθρό, η επιστολή προς τον Μαδούρο αποκαλύπτει και τη στάση του, όχι μόνο απέναντι στα ΜΜΕ, όπως περιγράψαμε παραπάνω, αλλά και σε όποιον θεωρεί ημέτερο.

Ζητά από τον ημέτερο να λύσουν το ζήτημα, χωρίς να επέμβει η Δικαιοσύνη ή τα ΜΜΕ, το ίδιο προφανώς ζήτησε και από τις εργαζόμενες που επέδειξαν "πολιτική ωριμότητα", όπως αναφέρει. Τότε, ημέτερος ήταν ο Μαδούρο, σήμερα μπορεί να είναι κάποιος άλλος, ο οποίος σε μια νέα επιστολή του Πρωθυπουργού να διαβάζει τις παρακάτω γραμμές: