ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εν τούτω (Καρα)νίκα!

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΣΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Καλώς ορίσατε στον κόσμο του Νίκου Καρανίκα.

Διαβάζω το cv του νέου, προσφάτως διορισθέντος συμβούλου του Τσίπρα στον τομέα στρατηγικού σχεδιασμού Νίκου Καρανίκα. Αρκούντως αγωνιστικό και ποστ ρεβολουσιόνο: «Η καριέρα είναι σαν την χολέρα[…]», «[…]ενάντια στην υποθαλάσσια αρτηρία», ως συνεπής αγωνιστής που μάχεται κάθε πρόοδο και vice versa με το αστικό κράτος των εργολάβων που «σκοτώνει τα όνειρά μας». 

 Όλη η κνίτικη ξύλινη γλώσσα που μεταλλάχθηκε σε «αντικαπιταλιστική εναλλακτική» δράση και όλο το θεσσαλονικιώτικο κλισέ μουά μουλά λεξιλόγιο των «χαρακωματίστα» αλλά και «χαρακομματίστα». 

Μιας και πακέτο πάνε και οι αγώνες στα χαρακώματα ενάντια στον φιλελευθερισμό, και το ημέτερο βόλεμα, που στο πρόσωπο και τον διορισμό Καρανίκα συνοψίζουν τη συριζαϊκή παθογένεια των ημερών: ανεξαρτήτως των τυπικών προσόντων (τα έχει;), τι να σχεδιάσει ένας άνθρωπος που η ασυνταξία, η ανορθογραφία και η αριστερή γραφικότητα όπως τη διακονεί μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και τους προσωπικούς λογαριασμούς του, του δίνουν με το καλημέρα Όσκαρ τραγικότητας και μορφώσεως (not). And the beat goes on…

Παραθέτω ανάρτησή του περί μίντια, επανάστασης ενάντια στο Κεφάλαιο και άλλες «στρατηγικές» αναλύσεις του κομαντάντε Καρανίκα, όπου κυριολεκτικά τούτος ο «Γκεβάρα» Σαλονικάι πετάει τα μάτια έξω και της δασκάλας που του έμαθε γράμματα, μα και του λογιστηρίου του κράτους, που τον αποζημιώνει για τις υπηρεσίες του, παρελθόντος και μέλλοντος με ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό...

«Τα προσωπικά μου εξακολουθούν να είναι προσωπικά μου και δεν τα εκθέτω». Έτσι ηρωικά και μπεσαλίδικα κλείνει το βιογραφικό του σημείωμα ο Καρανίκας, ενώ την ίδια ώρα το ελληνικό τουίτερ και οι ορκισμένοι πριντσκριναριστές δημοσιεύουν και αναπαράγουν το viral της ημέρας, που δεν είναι άλλο από το κόλλημα που τραβάει με την Ελένη Μενεγάκη αλλά και χαλαρά μεν, με την Πόπη Τσαπανίδου.  

Επαναστάτης που από τη μια παλεύει να γκρεμίσει τα τσοντοκάναλα της διαπλοκής και από την άλλη...

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γιατιρεαλέξηδες και Τσιπραγανακτισμένοι! Oι δύο νέες φυλές του ελληνόφωνου κωλοχανείου...

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΣΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Κουμουνδούρου. Ή μάλλον δύο, μιας και η απογοήτευση από την Πρώτη Φορά Αριστερά -που δεν μας έκανε ακόμα υπερήφανη Κουβανοβενεζουέλα ή που δεν κατάργησε τον ΕΝΦΙΑ, είναι νωρίς ακόμα για να αποκωδικοποιήσω- είναι κάτι παραπάνω από φανερή. Ποτάμι η λαϊκή οργή! (Πάντα είχα όνειρο να γράψω άρθρο χρησιμοποιώντας τηλεοπτικές κλισεδούρες). Απογοήτευση και πόνος για το πώς η πολιτική με «αριστερό πρόσημο» στο τσακαπίκο μπιρμπιλίκο (μετάφραση: στο φτερό, με το καλημέρα) παραλλάχτηκε σε στυγερό «αριστερό πρόστιμο».  

Γιατί, Αλέξη; Αναρωτιούνται ακόμα εκείνοι που πίστεψαν στον δίκαιο αγώνα και περίμεναν πως με τις λέξεις του Βάρναλη, τα συνθήματα υπέρ των ανθρώπων και ενάντια στους αριθμούς, τους μάρτυρες και ήρωες σκύλους Λουκάνικο και Κανέλλο, μια άλλη, λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα ήταν εφικτή.  

Γιατί, Αλέξη; Warning, θα εκτοξεύσω και δεύτερη κλισεδούρα, που υπόσχομαι πως θα είναι και η τελευταία: τρίζουν τα κόκαλα των πεσόντων στην Καισαριανή, εκεί δηλαδή που μετά την ορκωμοσία του, θυμάσαι(;) πήγε ο Τσίπρας και κατέθεσε στεφάνι κι όλοι είπαν, ναι, ο αγώνας τώρα δικαιώνεται. Μικρή, στοχαστική παύση, και πάμε πάλι από την αρχή.

Γιατί, Αλέξη;  

Το λοιπόν, δυο αγανακτισμένα φαντάσματα πλανώνται πάνω από την Κουμουνδούρου, μετά την ψυχρολουσία - απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα και τον ρεαλισμό. Τις λες και φυλές. Φυλές, το παιχνίδι που παίζαμε με τους hot και τους not, τους in και τους out, σκανάροντας ως ερασιτέχνες ανθρωπολόγοι και κοινωνιολόγοι τον περίγυρο των ημερών. Σήμερα είναι ακόμα πιο εύκολο να το κάνεις, μιας και πέρα από το οικείο περιβάλλον όπου ο καθένας μας παρατηρεί και εξάγει τα πρώτα δείγματα-συμπεράσματα, ώστε να προβεί μετέπειτα στην κατηγοριοποίηση και την ονοματολογία, υπάρχουν και τα σόσιαλ μίντια. Καθρέφτης επαρκής, για να ψυχανεμιστείς και να καταλάβεις προς τα πού φυσά σήμερα ο αλλοτινός «άνεμος αντίστασης», που σαν λίβας εβολουσιονάρης, σάρωνε τη γη την ελληνική, έτοιμος να πάρει και να σηκώσει «όλους εκείνους που σκοτώνουν τα όνειρά μας και ποδοπατούν την ελπίδα».

Και σε τι μεταλλάχθηκε ένα μεγάλο κομμάτι των κάποτε συμπαθούντων (εγώ αριστερός δεν είμαι, αλλά.) ψηφοφόρων; 

Το παίρνει το ποτάμι: 

Γιατιαλεξηστές ή και φυλή πρώτη.  

Γιατιαλεξηστές, γιατί σαν τον φίλαθλο που πάει στο ματς με προσδοκία νίκης και γλεντιού, τρώει τρία γκολ η ομαδάρα στο πρώτο δεκάλεπτο και μουδιασμένος ψυλλιάζεται πως το παιχνίδι τελείωσε και τίτλο πάλι φέτος δεν θα πάρει. Γιατιαλεξηστές, από το «γιατί, ρε Αλέξη».  

Η συνομοταξία τους διακρίνεται πανεύκολα: είτε στα μπαρ, είτε στο δίκτυο, με κόσμιο τρόπο αναρωτιούνται τι έγινε. Είναι πικραμένοι, αλλά όχι λάβροι, νιώθουν μαλάκες, αλλά δεν το διαλαλούν. Πίσω όμως απο τις αναρτήσεις τους με νεοκλασικά κτίρια ή εκλεκτά κρασιά και ποιοτική ambient ή dream indie μουσική, είναι εύκολο να νιώσεις τον καημό τους. Και παρηγορητικά να τους πεις ή να τους γράψεις «σ' τα έλεγα εγώ», ασχέτως αν δεν το κάνεις, γιατί χειρότερη βρισιά είναι να σε πουν «Σταλεγάκια» παρά ό,τι άλλο.  

Γιατιαλεξηστές, κοσμίως πενθούντες. Μουγκά. Αλλά είναι αδύνατον να κρυφτεί ο σχεδόν υπαρξιακός τους πόνος: πήγαν για Καμύ και τους βγήκε και Καμμένος και Καημένος. Είχαν στον νου τους τον Ντεμπόρ και τώρα παίρνουνε ταβόρ. Το κόβω εδώ, γιατί είναι ντροπή να χορεύεις καντρίλιες αντί να κερνάς παστίλιες για τον πόνο του άλλου.

Πάει η πρώτη φυλή, εσκαναρίσθη: Γιατιαλεξηστές χλωμοί και θρηνητικοί, σαν τη Μαρία Πολυδούρη οι γυναίκες και σαν τον Σοπέν τα αγόρια, ένεκα που διέθεταν και κουλτούρα αμφότεροι, που τώρα σιωπούν γιατί πονούν.   

Και σας παρουσιάζω αμέσως τη φυλή δύο: 

Τσιπραγανακτισμένοι: Σε αντίθεση με τους μειλίχιους Γιατιαλεξηστές, που απλά θέτουν ερωτήματα, οι Τσιπραγανακτισμένοι, επιδεικτικά πλέον, τα κάνουν λαμπόγυαλο. Σαν τους αγρότες που γκρεμίζουν τις πινακίδες των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ, διαλύουν τις συνεδρίες των κομματικών οργανώσεων ή παίρνουν στο κυνήγι τους βουλευτές, πιο μανιασμένοι και από τα βρετανικά λαγωνικά, τα εξασκημένα να βρίσκουν την αλεπού όπου και να κρυφτεί και να την κομματιάζουν.

Τσιπραγανακτισμένοι, από τα ψέματα, τα τάματα και τα ρουχουχού (σε μετάφραση θα πει πίπες, αμπαλαέο, είναι γενικώς μια λέξη που νοηματοδοτεί πολλαπλά κάθε τι που κινείται γύρω από το «τάζω λαγούς με πετραχείλια, αλλά στο τέλος έχεις να παίρνεις τα πετραχείλια μου, κι αυτά άμα»). Τσιπραγανακτισμένοι πυρ και μανία, και μη μου λέτε γι' αυτήν, πού γυρνά και πού ζει, θέλω να ξεχαστεί. Η αριστερά, η Περιστέρα, είσαι το όνειρο που έγινε κομμάτια, Καζαντζίδης και ΛεΠα σε mass up, σε νοσταλγώ, σαν μια ανάμνηση παλιά σε νοσταλγώ, ντου ρε, ντου! Τσιπραγανακτισμένοι γιατί εδώ πλέον έχουν αγριέψει τα πράγματα, τέλειωσαν τα ψέματα, η πλατεία ήταν γεμάτη, από το νόημα που είχε κάτι, από τα αυγά του φιδιού, αλλά ποιος μας πίστευε τότε. Γιατί είπαμε, δεν τους το λέμε. Δεν θέλεις να σε πουν «Σταλεγάκια», αλλά έτσι δεν ήταν; Γεμάτο δεν ήταν το Σύνταγμα εκείνων των ημερών από χρήστες της καλής βίας; 

  

Λούσου τους τώρα, Τσιπραγανακτισμένε, και καλά ξεμπερδέματα!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O Παναγής, ο απόλυτος θιασάρχης του Cirque de Salonique ήρθε σαν αστραπή, φεύγει σαν καβαλάρης;

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΣΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Mετά «το δήμαρχο που μας άξιζε», ήρθε και η ώρα του «νομάρχη της καρδιάς μας» να περάσει το κατώφλι του δικαστή. Του «παιδιού του λαού», του δερβισάκου που ξεκίνησε από τα λασποτόπια του Διοικητηρίου να κλωτσά το τόπι. Του λαϊκού τραγουδιστή που, όταν κελαηδούσε «κι αν χιονίζει, κι αν βρέχει, το αγριολούλουδο αντέχει» στο κοσμικό κέντρο «Γαρδένια» στα Λαδάδικα, δεν φτουρούσε δίπλα του ούτε και ο ορ ιτζινάλε Καζαντζίδης. Το πήγαινε το τραγούδι ο κυρ-Πανίκας από μικρός, που ήταν άσημος μεροκαματιάρης βιοπαλαιστής, το πρωί στο παντοφλάδικο και το βράδυ στις ταβέρνες.

Δεύτερη καριέρα έκανε άλλωστε ακόμα και όταν έγινε νομάρχης στα πρωινάδικα που τον καλούσαν, γιατί έφτιαχνε το κέφι, ή στους χορούς της Νέας Δημοκρατίας. Άσματα ασμάτων άκουσε η πόλη με το έτσι θέλω από αυτό το αγόρι. Που είχε καψούρα τον Καραμανλή, όπως δήλωνε δημόσια, αλλά όχι τον Ανδρουλάκη και τα βιβλία του, πρωτοστατώντας στους βανδαλισμούς τους. Στους γάμους χόρευε πιο πολύ και από το γαμπρό, στις κηδείες έκλαιγε πιο πολύ και από τη χήρα, τις Κυριακές στις εκκλησιές πρώτο στασίδι θέση, να τον πιάνουν και οι κάμερες της ΕΤ3, και της TV100, και του θρησκευτικού καναλιού 4Ε.

Μέρες που είναι, ποιος δεν τον θυμάται Ζορό ντυμένο πάνω στο μαύρο άτι; Ποιος δεν είπε «φτου, γαμώτη» όταν ο μεγαλύτερος χαρταετός των Βαλκανίων, ιδέα δικιά του, δυστυχώς δεν μπόρεσε να σαρώσει τον ουρανό και να χαρίσει στην πόλη άλλο ένα μεγάλο βραβείο; Να μην ξεχάσω τον ελέφαντα με την τεράστια προβοσκίδα, δικής του έμπνευσης επίσης, για να τιμηθεί η Ινδία, σε μια παλαιότερη Διεθνή Έκθεση.

Ήταν ένα υπερθέαμα «ο νομάρχης της καρδιάς μας», πόνταρε στην παντομίμα και το χαβαλέ, το πατριωτιλίκι, τα συλλαλητήρια, το «Μακεδονία ξακουστή», το «άδικο κράτος των Αθηνών», το «γεια σου, μάνα Σαλονίκη», τη μάτσο μπρουτάλα και το «για τη φουκαριάρα τη μάνα μου», όταν έγινε λόγος για ένα ψωμιαδικό αυθαίρετο που βγήκε στο φως. Με τούτα και με κείνα, έφτασε να πάρει έως και 10 τοις εκατό πανελλαδικά, όταν βγήκε στην κόντρα με Ντόρα και Σαμαρά για τη γαλάζια προεδρία. Ένας τύπος αστείρευτος σε γκαγκ και χάπενινγκ, ο Παναγής ήταν ο απόλυτος θιασάρχης του Cirque de Salonique. Πρόσφερε στο λαό αυτό που ήθελε: άρτους, θεάματα, χειραψίες, φιλιά, οικειότητα, προφίλ Νίκου Ξανθόπουλου, ξέρεις, ταπεινός, σεμνός παρ’ όλη την αγάπη του κόσμου, καταστασάιζερ ολκής, εξυπηρετησάκιας μέγιστος, κουμπάρος δεινός, ο άνθρωπός σας, το παιδί για όλες τις δουλειές σας.

Και στην περίπτωση του Πανίκα, όπως και στου Παπαγεωργόπουλου, και πολύ πριν αρχίσουν οι ψίθυροι στην αρχή αλλά και οι κατοπινές έρευνες για βενζινάδικα και τεμαχισμένα έργα σε 45άρια, η Θεσσαλονίκη έκανε πως δεν έβλεπε το αισθητικό και λαϊκιστικό πρόβλημα με το «νομάρχη της καρδιάς της». Εφημερίδες και περιοδικά αναζητούσαν πόζες του σε στιγμές υπέρτατης οικογενειακής ευτυχίας με τη σύζυγο Τζούλια και τη γλυκιά του κόρη.  

Όσοι τολμούσαν να κάνουν λόγο για αισθητικό πρόβλημα θεωρούνταν κουλτουριάρηδες, ελιτιστές, μικρόψυχοι και ζηλιάρηδες, που έσκαγαν από το κακό τους που το παιδί του λαού χωρίς πλάτες, χωρίς τζάκια, μόνο με την ντομπροσύνη και το αμάσητο, κατάφερε να γίνει το νούμερο ούνο της πόλης αλλά και στο τοπ της κεντρικής πολιτικής σκηνής.