ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αγαπάμε Ρωσία??? (Η επικίνδυνη "κάψα" των γραφικών...)

Tης ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΟΥΛΙΔΟΥ

Πριν από λίγες μέρες, από την Ουάσιγκτον ο Π. Καμμένος προσκάλεσε την αμερικανική πλευρά σε μια συνεκμετάλλευση του φυσικού αερίου και του πετρελαίου (που κατ' υπόθεση διαθέτει η χώρα μας και είναι εξορύξιμα) σε μια σχέση 70-30.

Πριν από έναν μήνα είχε επισκεφθεί τη Μόσχα ο Ν. Κοτζιάς, προετοιμάζοντας κατά ένα τρόπο και την επίσκεψη Τσίπρα τον Μάιο στη Μόσχα. Η οποία -σημειώνεται - θα γίνει σε μια κρίσιμη συγκυρία, καθώς ένα μήνα αργότερα η κυβέρνηση θα κληθεί να καταβάλει 2,5 δισ. ευρώ στους δανειστές μας.

Στην πρώτη του παρουσία, επίσης, στο συμβούλιο υπουργών της ΕΕ, ο Ν. Κοτζιάς αντιτάχθηκε στις ευρωπαϊκές κυρώσεις στη Ρωσία ενώ τις ίδιες μέρες ο πρωθυπουργός είχε διαμαρτυρηθεί στη Φ. Μογκερίνι επειδή δεν είχε δώσει τη συναίνεσή του στο κείμενο των 28 ηγετών για τις ευρωπαϊκές κυρώσεις.

Μια βδομάδα πριν από τις εκλογές, ο Π. Καμμένος είχε επίσης ταχθεί κατά των ευρωπαϊκών κυρώσεων στη Ρωσία, ενώ μόλις ανέλαβε καθήκοντα δήλωσε, ότι η Ελλάδα «θα βελτιώσει τις σχέσεις της με τα μη-μέλη του ΝΑΤΟ» αναφερόμενος ιδιαίτερα στη Ρωσία. Σε δήλωσή του επίσης υπογράμμισε πως «η Ελλάδα δεν προτίθεται να υποκαταστήσει τη Γερμανία στις προνομιακές της σχέσεις με την Ρωσία».

Την ημέρα εξάλλου που εγκαταστάθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου ο Αλέξης Τσίπρας δέχθηκε την πρώτη επίσκεψη διπλωμάτη – ήταν ο πρέσβης της Ρωσίας.

Το σύστημα Καραμανλή, τέλος, με το οποίο η κυβέρνηση διατηρεί καλές σχέσεις (όπως φανερώνει η εκλογή Προκόπη Παυλόπουλου και τα εγκώμια Αντώναρου στον πρωθυπουργό), είχε επενδύσει στη διάρκεια της διακυβέρνησής του στη «διπλωματία των αγωγών», οραματιζόμενο την Ελλάδα ως την πύλη εισόδου στην Ευρώπη του ρωσικού φυσικού αερίου/πετρελαίου.

Αυτά είναι τα δεδομένα – που πασιφανώς καταδεικνύουν ότι η ελληνική κυβέρνηση (σε υπόγεια συνεργασία με ετερόκλητα πολιτικά ρεύματα) πειραματίζεται στη διαμόρφωση μιας εξωτερικής πολιτικής που κινείται πέραν της ευρωπαϊκής ομπρέλας.  

Θεμιτό; 

Ασφαλώς. Με έναν όρο: 
Οτι εξακολουθεί να τηρεί ταυτόχρονα τις συμβατικές της δεσμεύσεις προς την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Στο πλαίσιο της ΕΕ, όμως, οι «συμμαχίες» της Αθήνας με τους εταίρους έχουν απολύτως διαρραγεί. Στην κρίσιμη στιγμή της οικονομικής διαπραγμάτευσης, ακόμη και η Κύπρος τήρησε αποστάσεις ασφαλείας. Οι ευρωπαϊκές σχέσεις της Ελλάδας, με άλλα λόγια, σε αυτή τη συγκυρία είναι εξαιρετικά διαταραγμένες. Αντίθετα, η Αθήνα με κάθε ευκαιρία δηλώνει ότι επιθυμεί να ενισχύσει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και -κυρίως- με τη Ρωσία.

Ερμηνευτές της κυβερνητικής πολιτικής υποστηρίζουν ότι η ανάδειξη του ρωσικού παράγοντα από την Αθήνα γίνεται για την εξυπηρέτηση διαπραγματευτικών σκοπιμοτήτων στις διαβουλεύσεις με τους δανειστές της. 

Η Αθήνα εμφανίζεται δηλαδή να παίζει το χαρτί της Ευρώπης στη Ρωσία και το χαρτί της Ρωσίας στην Ευρώπη. 

Στην κατεύθυνση αυτή, ψιθυρίζεται ότι 
Υπάρχει η προοπτική δανειοδότησης της χώρας μας από τη Μόσχα. Όπως ακριβώς φιλοδοξούσε να κάνει η Κύπρος τον Μάρτιο 2013, όταν κατέρρεε η οικονομία της και αναζητούσε νέο δάνειο 5 δισ. ευρώ από τη Μόσχα.

 Ούτε το δάνειο πέτυχε τότε, ενώ οι δανειστές της την είχαν προειδοποιήσει ότι δεν θα επιτρέψουν τη σημαντική επαύξηση του ανώτατου επιτρεπτού ορίου τους χρέους της.  
Με άλλα λόγια:

ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟYΣ - ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ: «Πωλείται» πολιτικός κρατούμενος - Iστορίες από το Ανατολικογερμανικό κομμουνιστικό μπουρδέλο...

Tης ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΟΥΛΙΔΟΥ

Ο Καρ Χάιντς Πριτς ήταν Ανατολικογερμανός και δημοσιογράφος. Στις 11 Αυγούστου 1961 πήγε σπίτι του και είπε στη γυναίκα του ότι πρέπει να πάρουν την κόρη τους και να φύγουν αμέσως στο Δυτικό Βερολίνο, γιατί η κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας θα έκτιζε ένα τείχος, χωρίζοντας την πόλη. Η γυναίκα του ήταν μια αφοσιωμένη δασκάλα και δεν ήθελε να αφήσει τη δουλειά της, πείσθηκε ωστόσο. Το ίδιο βράδυ κοιμήθηκαν σ' ένα υπόστεγο κοντά στο σημείο της διαφυγής τους. Την επομένη τον ακολούθησαν εκεί που νόμιζε πως είχε βρεί μια αφύλακτη περιοχή – ο άντρας προπορεύτηκε, αλλά η γυναίκα του δίστασε. Κοκκάλωσε κάποια στιγμή και στις φωνές του άντρα της να προχωρήσει, «φρουροί βγήκαν απ' το σκοτάδι» και τους συνέλαβαν. 

Ο πατέρας της 5χρονης Βάλτερ καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση, η μάνα της σε φυλάκιση εννιά μηνών και τη Βάλτερ την έστειλαν να ζήσει στους παππούδες. 

Η ίδια, σε εκπομπή του ΒΒC, είπε πως θυμάται ότι εκείνο το βράδυ ήταν τόσο μικρή που δεν έφτανε στον πάγκο του αξιωματικού υπηρεσίας και ήταν τόσο φοβισμένη που είχε καταπιεί τη γλώσσα της – «κοριτσάκι γιατί δεν κλαις;» τη ρώτησε έκπληκτος ο αστυνομικός.

Με τους παππούδες έζησε καλά η Βάλτερ, αλλά επειδή είχε το οικογενειακό στίγμα, η γιαγιά την είχε συμβουλεύσει όταν τη ρωτούν ποιανού παιδί είναι να λέει «της Λίλο», που ήταν η δυτικο-γερμανίδα θεία της.  

Στο μεταξύ τα οικονομικά της χώρας δεν πήγαιναν καλά, και οι αρχές αποφάσισαν να «πουλήσουν» πολιτικούς κρατούμενους στη Δυτική Γερμανία. «Στο διάστημα 1964-1989» λέει ο ιστορικός Αντρέας Απέλτ, «33.755 ανατολικογερμανοί πολιτικοί κρατούμενοι και 250.000 μέλη των οικογενειών τους πουλήθηκαν στη Δυτική Γερμανία».

Φυσικά η επιχείρηση ήταν αμοιβαία επωφελής – η Ανατολική Γερμανία γέμιζε τα ταμεία της και ξεφορτωνόταν ανεπιθύμητους, ενώ η Δυτική Γερμανία ανταποκρινόταν στα ανθρωπιστικά αιτήματα των πολιτών της και φυσικά η επιχείρηση έμεινε μυστική, διότι εκατέρωθεν έπρεπε να διασωθούν τα προσχήματα. «Οι ανταλλαγές γίνονταν σε σκοτεινούς διαδρόμους του υπόγειου μετρό, ή σε λεωφορεία που άλλαζαν πινακίδες» λέει ο ιστορικός, ενώ η Βάλτερ συμπληρώνει ότι «εμείς, νομίζω πως πουληθήκαμε για 100.000 μάρκα. Το 1969, ήμουν 13 χρονών και ο πατέρας μου είχε μείνει 8 χρόνια στη φυλακή, είχε βασανιστεί και είχε ζήσει στην απομόνωση. Πρώτα έδιωξαν αυτόν στη Δυτική Γερμανία, δεν του επέτρεψαν όμως να πάρει μαζί του απολύτως τίποτα. Στη φυλακή έγραφε παραμύθια για δύο αρκούδες – τη Μπούμσυ και την Πλούμσυ. Έστειλε τα τετράδια με τα παραμύθια στη μάνα μου και της ζήτησε να τα πάρει μαζί της όταν ανταμωθούν. Η μάνα μου κι εγώ φύγαμε λίγες μέρες μετά – θυμάμαι το κλάμα μου όταν αποχαιρετούσα τη φίλη μου Γκούντρουν. Για να με παρηγορήσει, μου είχε πει ότι θα μας επισκεφθεί στα 60 της χρόνια - γιατί στους 60ρηδες επέτρεπαν τότε να πάνε στη Δυτική Γερμανία… 

Η μάνα μου δεν πήρε τα τετράδια του πατέρα μου, «δεν χωράν στη βαλίτσα» μου είπε. Δεν τη συγχώρησα ποτέ».

Οι γονείς της Βάλτερ χώρισαν, αυτή πήγε στο Λονδίνο για σπουδές, όπου παντρεύτηκε κι εργάζεται ως τώρα, ο πατέρας της πέθανε νωρίς καθώς η υγεία του είχε κλονιστεί στη φυλακή και μετά από πολλά χρόνια η μάνα της. 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ήταν καλύτερα με τον Σαντάμ;

Tης ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΟΥΛΙΔΟΥ

Τελευταία ακούω όλο και πιο συχνά γύρω μου τη φράση «τελικά ο Σαντάμ κρατούσε καλύτερα τη σταθερότητα στη χώρα του».  


Στην ίδια φράση μπορείτε να βάλετε άλλο όνομα (του Καντάφι π.χ. ή του Μουμπάρακ) δεδομένης αυτής της παράφρονος αναρχίας ή της ανανεούμενης δικτατορίας που υπάρχει σήμερα στις περισσότερες χώρες όπου προηγήθηκαν εξεγέρσεις.  


Είναι έτσι;  


Ένας δικτάτορας μπορεί να θεωρηθεί «καλύτερος» ηγέτης για τα συμφέροντα της χώρας του από έναν «μετεπαναστατικό» ηγέτη;


Πριν απ΄ όλα υπάρχει μια κρίσιμη διαφοροποίηση – ο Σαντάμ Χουσείν έπεσε στη συνέχεια ενός πολέμου, όπου πρωταγωνίστησαν εξωτερικές δυνάμεις. Ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Βρετανία (η συμμαχία των Αζορών) που αμπαλάρισε τον πόλεμο στο όνομα της δημοκρατίας - όπως απεδείχθη όμως, η δημοκρατία δεν «επιβάλλεται» από δυνάμεις που βρίσκονται έξω απ΄ τη χώρα.


Δεν ήταν ίδια η περίπτωση της Αιγύπτου, της Λιβύης, της Τυνησίας – εκεί, η κατάρρευση των αυταρχικών καθεστώτων (όπως σημειώνεται σε σχετική αρθρογραφία του «Spiegel») ήταν ταχεία, επειδή ακριβώς η λαϊκή αντίδραση κρυφόβραζε επί χρόνια εξαιτίας των «εσωτερικών αντινομιών και της ανικανότητας των κυβερνώντων στη διαχείριση των βασικών αναγκών των πολιτών». (Και όταν μιλούμε για «βασικές ανάγκες» εννοούμε το «ψωμί» ή την «παιδεία», σίγουρα την «εργασία» - η «ελευθερία» ήταν παρεπόμενη ανάγκη).


Οι συγκεκριμένες δικτατορίες εξάλλου, επιβίωσαν χάρη στη συμβολή δύο παραγόντων:  


1) της δυτικής υποστήριξης που απολάμβαναν (έναντι ισχυρών συμφερόντων που είχαν λάβει ως αντιστάθμισμα οι δυτικές χώρες) και 


2) των καταπιεστικών πολιτικών που εφάρμοζαν τα ντόπια καθεστώτα. 


Όταν χαλάρωσε η συμβολή του ενός ή του άλλου παράγοντα, το καθεστώς είδαμε να καταρρέει με τρομερή ταχύτητα.


Κατά τον αρθρογράφο του «Spiegel» επίσης, οι δικτατορίες είναι «εξ ορισμού επισφαλείς, γι΄ αυτό κρατούνται στην εξουσία με βία. Η μόνη απάντηση εξάλλου που επιστρατεύουν για να αντιμετωπίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, τις κοινωνικές εντάσεις ή τις εθνοτικές διενέξεις, είναι η καταπίεση». Ταυτόχρονα, σημειώνει, το καθεστώς συνήθως διαμορφώνει μιαν ηγετική κλίκα «που προωθεί την ευνοιοκρατία και τη διαφθορά» και αυτές οι συνέπειες οδηγούν τελικά τους πολίτες στην εξέγερση – όπως συνέβη ακόμη και στην Κίνα, όπου παρά τη διάσημη αυτο-πειθαρχία της δεν ξέφυγε από τις αρνητικές επιπτώσεις του συστήματος.


Ωστόσο, υποστηρίζεται, πως αν η Δύση «έμαθε το μάθημά της στον πόλεμο του Ιράκ και του Αφγανιστάν και τώρα ο Πρόεδρος Ομπάμα αντιμετωπίζει πολύ επιφυλακτικά το ενδεχόμενο μιας αμερικανικής στρατιωτικής εμπλοκής», δεν ισχύει το ίδιο για την Ανατολή. Ισχυροί οικονομικοί κύκλοι της Σαουδαραβικής κοινότητας και του Κατάρ, είναι κοινό μυστικό πως χρηματοδότησαν ομάδες τζιχαντιστών της Συρίας κόντρα στο καθεστώς του Άσαντ που υποστηριζόταν από τη Δύση και που εφάρμοζε ένα σκληρό καταπιεστικό σύστημα.

KYΠΡΙΑΚΟ: Το αυτογκόλ (?) της Λευκωσίας

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΟΥΛΙΔΟΥ

(«Ζεστάθηκαν» ξαφνικά τα νερά γύρω απ΄την Κύπρο, όπως φαίνεται από τις τελευταίες εξελίξεις; Και πού οφείλεται αυτό το «θερμό» αγέρι που φύσηξε στις νότιες θάλασσες της Κύπρου; Κι αν ως σήμερα η θερμοκρασία είναι ελεγχόμενη, υπάρχει ανησυχία για μια ενδεχόμενη «υπερθέρμανση»; Αυτά τα ερωτήματα προκύπτουν νομίζω από την πρόσφατη ειδησεογραφία, που «έτρεξε» σαν πυροτέχνημα – ας τη βάλουμε λοιπόν στη μουβιόλα, να δούμε τα πλάνα ένα-ένα).

Πλάνο ένα: αίφνης κι ενώ η γύρω-γύρω περιοχή βράζει, στον θαλάσσιο χώρο της Κύπρου έξω από τη Λεμεσσό και τη Λάρνακα, την ώρα που η (ιταλο-κορεατική) κοινοπραξία ΕΝΙ-KOGAS ετοιμαζόταν να κάνει την πρώτη της γεώτρηση στο οικόπεδο 9, κατέπλευσε επί τόπου τουρκική φρεγάτα, η οποία παρακολούθησε από απόσταση τις εργασίες του γεωτρύπανου.

Πλάνο δύο: σχεδόν ταυτόχρονα, η Άγκυρα γνωστοποίησε την πρόθεσή της να διεξάγει σεισμογραφικές έρευνες και ανακοίνωσε ότι δεσμεύει τη συγκεκριμένη μεγάλη θαλάσσια περιοχή (που βρίσκεται εντός της κυπριακής ΑΟΖ) για το διάστημα 20/10-30/12.

Πλάνο τρία: η Λευκωσία επικοινωνεί με την Αθήνα και σε ανακοίνωσή της παρουσιάζει τα νομικά δεδομένα που οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι ο συγκεκριμένος τουρκικός σχεδιασμός δεν παράγει έννομα αποτελέσματα.

Πλάνο τέσσερα: η Λευκωσία ενημερώνει τα Ηνωμένα Έθνη, ενώ στην Αθήνα καλείται ο Τούρκος πρέσβης για να του επιδοθεί διάβημα διαμαρτυρίας.

Και πλάνο πέντε: σε σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών στο Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας αποφασίζεται ομόφωνα η αναστολή των διαπραγματεύσεων για λύση του Κυπριακού, για την ακρίβεια η αποχή από τη διαδικασία τόσο του Προέδρου Αναστασιάδη όσο και του διαπραγματευτή της ελληνοκυπριακής πλευράς.

Η αξιολόγηση τούτων των δεδομένων μας λέει πως η Τουρκία αναμφίβολα θέλησε να ανεβάσει το θερμόμετρο, καθώς για πρώτη φορά δέσμευσε περιοχή που υπάγεται στην κυπριακή ΑΟΖ! Την ώρα δηλαδή που η Άγκυρα αποφυλάκιζε 180 τζιχαντιστές (ως αντάλλαγμα για την απελευθέρωση 49 δικών της ομήρων που κρατούνταν απ' τον ΙSIS), και την επομένη της μέρας που ο αμερικανός αντιπρόεδρος αναγκάστηκε να καταπιεί τη δήλωσή του (πως η Τουρκία στηρίζει εμμέσως τους τζιχαντιστές) και να προβεί σε δημόσια κωλοτούμπα, η επίδειξη ισχύος στην Κύπρο  -σε περιοχή μάλιστα που εφάπτεται η ΑΟΖ της Κύπρου με τις ΑΟΖ του Ισραήλ και του Λιβάνου- έγινε για να γίνει.  

Για να κεφαλαιοποιήσει δηλαδή η Τουρκία άμεσα τα διεθνή ερείσματα που αποκτά (ως σύμμαχος στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους), στην προοπτική να «παγώσει» την περαιτέρω συνεργασία της Κύπρου με την Αίγυπτο και το Ισραήλ.

Οι πληροφορίες αναφέρουν εξάλλου, ότι αν και εφόσον η Τουρκία προχωρήσει το σχέδιό της όπως το εξήγγειλε, η ΕΝΙ-Kogas δεν παρενοχλείται στη δουλειά της και ήδη δήλωσε ότι (εκτός απροόπτου) θα παραμείνει εντός του χρονοδιαγράμματος των 80 ημερών. Οι εικασίες είναι, επομένως, ότι σε μια εύφλεκτη ηρεμία οι δύο πλευρές θα συνυπάρξουν στην ίδια θαλάσσια περιοχή, τραμπαλίζοντας σε μιαν ισορροπία τρόμου. Και οι εικασίες είναι επίσης, ότι με την απόφαση Αναστασιάδη (να αποχωρήσει η ελληνοκυπριακή πλευρά απ΄τις συνομιλίες) μεταφέρθηκε το πεδίο των διεθνών πιέσεων από την Άγκυρα στη Λευκωσία: 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Θάβεται μια βόμβα;

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΟΥΛΙΔΟΥ

Η είδηση που είδε το φως της δημοσιότητας στην εφημερίδα "Die Welt", πριν από μερικές μέρες, προφανώς βασίζεται σε πληροφορίες από τις γερμανικές Μυστικές Υπηρεσίες. Κατά την είδηση, στην Τουρκία βρίσκεται σε εξέλιξη μυστικό πρόγραμμα παραγωγής πυρηνικών όπλων και η εύλογη προέλευση της είδησης εντοπίζεται στο «βαθύ κράτος» της Γερμανίας.

(Στη δημοσιογραφική μου διαδρομή έμαθα να δυσπιστώ σε πληροφορίες που προέρχονται από Μυστικές Υπηρεσίες, καθώς αρκετές φορές δημιουργήθηκαν ισχυρές υποψίες ότι οι πληροφορίες τους ήταν κατ΄ εντολή κατασκευασμένες για να εξυπηρετήσουν κάποια πολιτική σκοπιμότητα του εντολέα τους – σας θυμίζω τον πόλεμο στο Ιράκ και τη βρετανική εμπλοκή. Η συγκεκριμένη, όμως, μου παρακίνησε το ενδιαφέρον, γιατί στην εξέλιξη του σεναρίου της βρήκα απαντήσεις σε θέματα που είχαν μείνει μέσα μου σε εκκρεμότητα.)

Κατά το δημοσίευμα, η Άγκυρα σχεδιάζει να κατασκευάσει βόμβα πλουτωνίου και αυτό τεκμαίρεται από το γεγονός ότι το 2011 (όταν ανέθεσε σε ρωσική εταιρεία την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στα 300 χλμ. απ΄ την Αττάλεια) αξίωσε να κρατήσει η Τουρκία τη διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων. Τον Μάιο 2013 επίσης, η Άγκυρα ανέθεσε σε ιαπωνικό όμιλο την κατασκευή δεύτερου πυρηνικού εργοστασίου στη Σινώπη και στη συμφωνία αφαίρεσε (για δεύτερη φορά!) από τους ιάπωνες τη διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων.

Η κρίσιμη αυτή λεπτομέρεια, κατά τον γερμανό αρθρογράφο (ο οποίος φέρει τα διαπιστευτήρια της σχετικότητας με το θέμα) σημαίνει ότι η Τουρκία θέλει να έχει το κατάλληλο υλικό, ώστε μέσω του εμπλουτισμού του ουρανίου να κατασκευάσει τη βόμβα πλουτωνίου. O αρθρογράφος σημειώνει επίσης, ότι τον απαραίτητο εξοπλισμό (τις μηχανές φυγοκέντρισης) ο Ερντογάν τις προμηθεύτηκε απ΄ το Πακιστάν - όπου πέρσι τον υποδέχτηκαν με ροδοπέταλα, την ώρα που στην Τουρκία η οικογένειά του και ο στενός του περίγυρος καταγγέλλονταν για διαφθορά…

Στο δημοσίευμα τέλος υποστηρίζεται, ότι στην Τουρκία κατασκευάζονται βλήματα μεσαίου βεληνεκούς (που μπορούν να πλήξουν στόχους απόστασης 2.500 χλμ.) αλλά και πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς, που ξεπερνούν την απόσταση των 3.000 χλμ. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε την είδηση (Μάιος 2014) πως η Τουρκία παρήγγειλε στην αμερικανική αεροπορική βιομηχανία δύο F-35 - η τεχνολογία των οποίων τα καθιστά μη εντοπίσιμα από τα ραντάρ (εξού και αποκαλούνται «τα αόρατα μαχητικά») – σε ένα σχέδιο προμήθειας 100 τέτοιων μαχητικών, η εικόνα γίνεται εξαιρετικά ανησυχητική.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Τι τρέχει στη θεοκρατική μπανανία του Ερντογάν?

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΟΥΛΙΔΟΥ

(Στη διάρκεια της χούντας, θυμάμαι πολύ καλά τον εκφωνητή των κινηματογραφικών «επικαίρων» -που παίζονταν πριν από την ταινία- να λέει με καμαρωτή φωνή πως «αι μαθήτριαι υπεδέχθησαν με έκδηλον χαρά την είδησιν της υποχρεωτικής αμφιέσεώς των με σχολικάς ποδιάς». Στη γειτονική μας Τουρκία πάλι, «αι μαθήτριαι υπεδέχθησαν με έκδηλον χαρά την είδησιν» της ελεύθερης «αμφιέσεώς των» με μαντΊλα…)

Οι μαθήτριες άνω των 10 ετών μπορούν να φοράν στο σχολείο μαντήλα, σύμφωνα με την εφαρμογή μιας διάταξης που προβλέπει ότι οι μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (άνω των 10 ετών δηλαδή) δεν είναι υποχρεωμένοι στο μάθημα να έχουν «ακάλυπτη την κεφαλή». Και τούτη ήταν η πρόσφατη «μεταρρύθμιση» που ανακοίνωσε ο υπουργός Παιδείας της Τουρκίας Ν. Αβτσί, επεκτείνοντας ένα μέτρο που είχε ήδη ληφθεί για τα λύκεια και ολοκληρώνοντας τη «μεταρρύθμιση» που είχε ξεκινήσει, επιτρέποντας τη χρήση της μαντήλας στα Πανεπιστήμια και στους χώρους του δημόσιου τομέα… Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπ. Αρίντς, εξάλλου, ανακοινώνοντας το μέτρο ανέφερε υπερήφανα, ότι όταν είχε συναντηθεί στην Προύσα με σχολιαρόπαιδα στην αρχή της χρονιάς, «όλοι περίμεναν ανυπόμονα αυτά τα καλά νέα»…

Φυσικά, υπήρξαν ένθεν κακείθεν αντιδράσεις. Οι μεν, που υποστήριξαν την κυβερνητική «μεταρρύθμιση» -όπως ο πρόεδρος της αντίστοιχης ΑΔΕΔΥ- ισχυρίσθηκαν ότι πλέον «η δευτεροβάθμια εκπαίδευση παύει να είναι χώρος θρησκευτικής εκμετάλλευσης», αφού έτσι αποφεύγεται η αναγόρευση της μαντίλας σε «πολιτικό εργαλείο»... Οι δε, μίλησαν για μεσαιωνικές αντιλήψεις και προέβλεψαν ότι «ακολουθούν οι παιδικοί σταθμοί» στην εκμετάλλευση της θρησκείας για πολιτικές σκοπιμότητες. 

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης υπογράμμισαν ακόμη, ότι κάθε φορά που η κυβέρνηση έχει προβλήματα (στα σύνορά της με τη Συρία λ.χ.) καταφεύγει πάντα «σε μια μεταρρύθμιση γύρω απ' τη μαντίλα. Η μαντίλα δεν είναι ασπιρίνη», τόνισαν οι Ρεπουμπλικάνοι-σοσιαλιστές, ενώ οι εθνικιστές (ΜΗΡ) επίσης κατήγγειλαν πως «η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τη μαντίλα ως καύσιμο στην προσέλκυση ψήφων». Η ένωση των δασκάλων, τέλος. μίλησε για «τραύμα στην κοσμική παιδεία», ανήγγειλε ότι θα υπερασπιστεί νομικά τις θέσεις της και κατήγγειλε ότι η κυβέρνηση «σκόπευε να εισάγει θρησκευτικά σύμβολα και στους παιδικούς σταθμούς».

Για την ολοκλήρωση της κρατικής προπαγάνδας, ρεπορτάζ στα ΜΜΕ καταγράφουν τις μαρτυρίες μαθητριών που δηλώνουν την «ευτυχία» τους για το γεγονός ότι δεν θα πρέπει να βγάζουν τη μαντίλα τους στο μάθημα, αλλά και αγοριών που επίσης δηλώνουν τη χαρά τους ότι θα μπορούν να φορούν στο μάθημα τους σκούφους της προσευχής.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι 4 στο Μάαστριχτ, ένας «σε δουλειές»

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΟΥΛΙΔΟΥ

Με σφιγμένο το στομάχι παρακολούθησα την τηλεοπτική αναμέτρηση των τεσσάρων υποψηφίων Προέδρων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο Μάαστριχτ. Ήταν 90 πυκνά λεπτά, ενός τετραπλού πινκγ-πόνγκ. Τέσσερις άνθρωποι απαντούσαν σε έναν καταιγισμό ερωτήσεων μιας ευρύτατης θεματολογίας με γρήγορο,σύντομο, αιχμηρό και περιεκτικό λόγο.  

Όποιος είδε τη συζήτηση χτες, κέρδισε -στις γνώσεις του, στην κρίση του, στην αντίληψή του για τον τρόπο που αναπτύσσεται μια συζήτηση.

Θέματα που στα καθ' ημάς αποτελούν ταμπού και πέριξ των οποίων διαμορφώνεται μια συζήτηση «θεολογικού» ύφους, απαντήθηκαν κοφτά και αυστηρά. «Δεν θα έχω διάλογο με τους ακροδεξιούς» είπαν χτες όλοι -ο Μάρτιν Σουλτς, η Σκα Κέλλερ, ο Γκυ Φέρχοφσταντ και ο Ζ.Κ.Γιούνκερ. «Μια είναι η διάκριση» σημείωσαν, «διαλεγόμαστε και συνεργαζόμαστε με αυτούς που σέβονται και ακολουθούν τις ευρωπαϊκές αρχές -για τις γυναίκες, τους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους». Και ο Γιούνκερ, που δέχθηκε επίθεση για την παρουσία του Μπερλουσκόνι στους κόλπους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, δεν δίστασε να δηλώσει πως αισθάνεται «αηδία» από τις δηλώσεις του πρώην Καβαλιέρε για το Ολοκαύτωμα.

Ανάπτυξη, απασχόληση, μετανάστευση, ακροδεξιά, ευρωσκεπτικιστές, Ουκρανία, όλα τέθηκαν στη συζήτηση και όλα απαντήθηκαν συγκεκριμένα -όχι με υπεκφυγές, με θολούρες, με μετακίνηση της συζήτησης σε άλλα πεδία, με καυγάδες. 

Φαντασθείτε μια συζήτηση πολιτικών σε ελληνική τηλεοπτική εκπομπή -ακριβώς το αντίθετο είδαμε στο Μάαστριχτ. Εκεί ήταν τέσσερις πολιτικοί, που ήταν συγκεντρωμένοι σε αυτό που ήθελαν να πούν -στην επίδοση των διαπιστευτηρίων τους, κατά ένα θετικό τρόπο και όχι με τον αρνητικό τρόπο αποδόμησης του αντιπάλου. Ποιος κέρδισε; 

Θα πώ ένα κλισέ: η Ευρώπη. Γιατί όλοι, μπήκαμε γρήγορα στο νόημα μιας κοινής αγωνίας, μιας κοινής αναζήτησης, μιας κοινής οπτικής, που στο επίκεντρό της έχει το «ευρωπαϊκό συμφέρον». 

Σε επίπεδο εντυπώσεων, ήταν κοινή παραδοχή πως ο Σούλτς εξέπεμπε το προφίλ της «ήρεμης δύναμης», η Κέλλερ επεδίωξε με επιτυχία να είναι η διαφορετική «πινελιά», ο Φέρχοφσταντ ήταν ένας χείμαρρος ενθουσιασμού αλλά και ελαφρού άγχους, ο Γιούνκερ ήταν ένας κουρασμένος αλλά πεπειραμένος πολιτικός.

Όχι, δεν ήταν χτες ο πέμπτος της «παρέας» -ο κ.Αλέξης Τσίπρας. Είχε ανειλημμένες υποχρεώσεις στην ευρωπαϊκή περιοδεία του, ήταν η εξήγηση. Ανεπαρκής.

 Εκεί που οι 4 βρήκαν χρόνο να συμμετέχουν, δεν στέκει το επιχείρημα του πέμπτου πως «είχα άλλη δουλειά».  

Όλοι την ίδια «δουλειά» έχουν, είναι θέμα προτεραιοτήτων και πολύ εύσχημα οι συντονιστές της συζήτησης ανέφεραν την απουσία του κ.Τσίπρα (και την εξήγηση που έδωσε), κάλεσαν δε στη συνέχεια το ακροατήριο να χειροκροτήσει αυτούς που επέλεξαν την παρουσία… 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Από την μια παρακαλάει να μπει στην Ε.Ε. και απο την άλλη προσχώρησε στους Ευρωσκεπτικιστές που εκφράζουν εχθρότητά προς την ΕΕ!

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΟΥΛΙΔΟΥ

Μια επιπόλαιη απόφαση, που δείχνει το βάθος της άγνοιας του ευρωπαϊκού τρόπου σκέψης, έλαβε τις προάλλες η ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ της Τουρκίας. Όπως ανακοινώθηκε σχετικά, το ΑΚΡ αποφάσισε να εγκαταλείψει το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και να προσχωρήσει στη Συμμαχία Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (ΑΕCR) προκαλώντας απορία και θυμηδία στην ευρωπαϊκή ηγεσία. Αν δεν καταλάβατε, να σας εξηγήσω:

Το κυβερνών κόμμα της Τουρκίας ανήκει στη δεξιά Ομάδα του Ε.Λ.Κ. από το 2004, με το καθεστώς - όμως! - του παρατηρητή. Σήμερα, οι Τούρκοι καταγγέλλουν τους πρώην εταίρους τους, ότι όταν τους προσκάλεσαν (τότε) να ενταχθούν στην Ομάδα, τους είχαν διαβεβαιώσει ότι το καθεστώς του «παρατηρητή» είναι πρόσκαιρο. Στο πέρασμα των χρόνων όμως, είτε οι Γερμανοί χριστιανοδημοκράτες, είτε οι Γάλλοι του UMP αντιδρούσαν εναλλάξ στην αναβάθμιση της τουρκικής συμμετοχής και το ΑΚΡ παρέμεινε με αυτή την ιδιότητα 9 χρόνια.

Ανακοινώνοντας την απόφαση μεταπήδησης, ο Μ. Τζαβούσογλου, αντιπρόεδρος του ΑΚΡ, τόνισε πως αυτή υπαγορεύθηκε από την «κρίση εμπιστοσύνης» που σοβούσε με την ηγεσία του Ε.Λ.Κ. Προσέθεσε δε, πως η Ομάδα ΑΕCR στην οποία προσχώρησαν, τους «σέβεται»- εξού και τους προσέφερε 4 αντιπροεδρίες, όπως λένε οι πληροφορίες (Χουριέτ)…

Πλην όμως, η Συμμαχία των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (AECR) είναι η Ομάδα των Ευρωσκεπτικιστών, που ιδρύθηκε πριν από τρία χρόνια με πρωτοβουλία των βρετανών συντηρητικών και είναι η πέμπτη σε μέγεθος Ομάδα της Ευρωβουλής. Ο σάλος και η θυμηδία που προκλήθηκαν επομένως, έχουν να κάνουν καταρχάς με το πολιτικό μήνυμα που θέλησε η Άγκυρα να εκπέμψει.

«Πώς εντάσσονται σε μια ευρωσκεπτικιστική Ομάδα που εκφράζει την εχθρότητά της στην ΕΕ, όταν ζητούν να ενταχθούν στην ΕΕ;» είναι το πρώτο εύλογο ερώτημα, που συνοδεύεται κι από άλλα. 

«Ή μήπως, θέλουν να ενταχθούν σε μιαν «άλλη» ΕΕ, σαν αυτήν που επιθυμεί ο Ντ. Κάμερον;» είναι το επόμενο ερώτημα. 

«Και μήπως τελικά, η προσφορά της Βρετανίας ήταν τόσο γενναιόδωρη προς την Τουρκία, ακριβώς διότι εντάσσεται στο σχέδιο της πολιτικής αποδυνάμωσης της ΕΕ και αποδόμησής της στο επίπεδο μιας μεγάλης αγοράς;» είναι το τρίτο. 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ποια εκδοχή της μας «συμφέρει»;

Tης ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΟΥΛΙΔΟΥ

Οι εβραίοι της Αμερικής συνήθιζαν να αξιολογούν τις παγκόσμιες εξελίξεις υπό το πρίσμα των δικών τους μικρο-συμφερόντων. Το ιστορικό ανέκδοτο αναφέρει χαρακτηριστικά ότι όταν η Μόσχα έφτασε στα πρόθυρα σύγκρουσης με την Ουάσιγκτον στην υπόθεση της Κούβας, το ερώτημα «τι συμφέρει τους εβραίους;» κυριαρχούσε στη σχετική αξιολόγηση…
Την εβραϊκή αυτή «παράδοση» θυμήθηκα χτες, όταν προσπάθησα να συνοψίσω τις εντυπώσεις μου, από τις πολλές δεκάδες ανταποκρίσεις για τις εξελίξεις στην Τουρκία που διάβασα στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ. Για την ακρίβεια, αυτό που με προβλημάτισε είναι η αποτίμηση των συνεπειών αυτών των εξελίξεων και ειδικότερα η αποτίμηση των εκτιμήσεών μας για την Τουρκία - αν όσα λέγαμε δηλαδή (στην Ευρώπη και την Ελλάδα) για την τουρκική κυβέρνηση, στέκουν και σήμερα, ή αποδεικνύονται εσφαλμένα.
Η κατάσταση στην Τουρκία εξακολουθεί να είναι πολύ ρευστή και άρα τα συμπεράσματα είναι πρόωρα. Όμως, μετά βεβαιότητας μπορεί κάποιος να παρατηρήσει ότι όταν ο Ερντογάν καλούσε την κυβέρνηση Μουμπάρακ να παραιτηθεί στην Αίγυπτο, όταν επίσης αξίωνε από τον Ασάντ να φύγει από τη Συρία, ή όταν κατήγγειλε την κυβέρνηση Νετανιάχου για την άσκηση βίας του Ισραήλ στους Παλαιστίνιους, δεν θα φανταζόταν ότι τα λόγια του θα επέστρεφαν σαν μπούμερανγκ. Ασφαλώς (κι εδώ είναι η διαφορά της Τουρκίας με την Αραβική Άνοιξη) ο Ερντογάν μιλούσε από τη θέση ενός εκλεγμένου (σε τρίτη θητεία) πρωθυπουργού. Όμως, όπως ορθά και δηκτικά παρατήρησε ο Αμπντουλάχ Γκιουλ «η δημοκρατία δεν εξαντλείται στις εκλογές» και «όλοι οι τρόποι ζωής πρέπει να συνυπάρχουν»... 

Μετά βεβαιότητας μπορεί κάποιος να επισημάνει ακόμη, ότι στην κεντρική πολιτική σκηνή της Άγκυρας παρατηρούνται μετατοπίσεις. Ενώ ο Τ. Ερντογάν ξεκίνησε τη Δευτέρα την αφρικανική περιοδεία του σαν-να-μη-συμβαίνει-κάτι, ο Πρόεδρος της χώρας και ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης σε σύσκεψη προσπάθησαν να καταλαγιάσουν την κρίση. Εξέφρασαν τη «λύπη» τους για την κατάχρηση των δακρυγόνων, τόνισαν πως «το μήνυμα παρελήφθη» και υπέδειξαν την ανάγκη της «μετριοπάθειας», ενώ ο Τ. Ερντογάν είχε προηγουμένως καταγγείλει τους «εξτρεμιστές και τους δεσμούς τους με το εξωτερικό»…
Σήμερα δεν γνωρίζουμε αν οι εξελίξεις θα οδηγήσουν την Τουρκία σε εμφύλιο πόλεμο, αν θα τερματιστούν με περαιτέρω σκλήρυνση του καθεστώτος ή αν θα ακολουθήσει ο Ερντογάν την πορεία του Ντε Γκωλ τον Μάη του ΄68. Και τότε, ο λαϊκός ξεσηκωμός είχε προκαλέσει ανησυχία στη γαλλική κυβέρνηση, που δεν ήξερε αν πρόκειται για την απαρχή ενός εμφυλίου πολέμου. Οι πληροφορίες της εποχής λένε ότι ο Γάλλος Πρόεδρος είχε εξετάσει την πιθανότητα στρατιωτικής επέμβασης, μεταπείσθηκε όμως από τον πρωθυπουργό του, Ζ. .Πομπιντού, και προκήρυξε πρόωρες εκλογές, αφού προηγουμένως δέχθηκε κάποια ελάχιστα και ήσσονος σημασίας αιτήματα των διαδηλωτών. Στις εκλογές κέρδισε θριαμβευτικά ο Ντε Γκωλ, πλην όμως ο ίδιος είχε χάσει πια τη δημοτικότητά του: η κοινωνία τον θεωρούσε πολύ συγκεντρωτικό, αυταρχικό και συντηρητικό. Όταν σε δημοψήφισμα απορρίφθηκε η πρότασή του για αναμόρφωση της Γερουσίας, ο Ντε Γκωλ παραιτήθηκε.
Για να επανέλθουμε στην Τουρκία, σήμερα Τετάρτη, γνωρίζουμε ότι η κατάρρευση του χρηματιστηρίου της Κων/πολης και η νευρικότητα στην τουρκική αγορά καθιστούν ευάλωτη την τουρκική οικονομία. Η αλαζονεία με την οποία σχολίασε η τουρκική ηγεσία την ελληνική κρίση, σήμερα στραπατσαρίστηκε - όμως αναμφίβολα, αν η τουρκική οικονομία δοκιμαστεί, οι συνέπειες για τη χώρα μας θα είναι αρνητικές. Αναλογιστείτε τις ελληνικές επενδύσεις (π.χ. Finance Bank της Εθνικής) που ξεπερνούν τα 6,5 δισ. δολάρια και σκεφτείτε ότι μόνο στο α΄ τρίμηνο του ΄13 είχε σημειωθεί αύξηση 100% των Τούρκων επισκεπτών στην Ελλάδα. Ναι, ο ελληνικός τουρισμός μπορεί άμεσα να δεχθεί ευεργετικές συνέπειες, όμως οι παράκτιες περιοχές μπορεί να γνωρίσουν επίσης αύξηση της μεταναστευτικής πίεσης.

ΚΥΠΡΟΣ: «Έρχονται» οι Τουρκοκύπριοι

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΟΥΛΙΔΟΥ

«Βόρεια Κύπρος: μια χώρα χωρίς τα προβλήματα του ευρώ» - νάτο το σύνθημα του ανταγωνισμού που επιχειρεί να αξιοποιήσει τη συγκυρία προς όφελος των κατεχομένων...  

Σαράντα-παρά-κάτι χρόνια οι ελληνοκύπριοι στήνουν εμπάργκο στην ανάπτυξη του απευθείας εμπορίου των τουρκοκυπρίων με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σήμερα, που οι ελληνοκύπριοι βιώνουν μια δύσκολη κατάσταση, οι τουρκοκύπριοι περνούν στην αντεπίθεση. «Εγκαταλείψτε το ευρώ κι ελάτε στην τουρκική λίρα», είπε χαιρέκακα ο «υπουργός» ευρωπαϊκών υποθέσεων.

  Μείον 8.7% θα είναι η ανάπτυξη στην Κυπριακή Δημοκρατία το 2013; Συν 4% θα είναι στα κατεχόμενα… Άλλα μεγέθη, θα μου πείτε. Σύμφωνοι, αλλά επειδή πρόκειται για μικρές οικονομίες, η ψαλίδα ανάμεσά τους μπορεί να κλείσει πολύ σύντομα.

Μια ανταπόκριση στη «Monde» αναφέρει ότι η απόκλιση των δύο κοινοτήτων βρισκόταν στο επίπεδο του 40%. Όταν -σχεδόν μια δεκαετία πίσω- άνοιξε με ελεγχόμενο τρόπο η «Πράσινη Γραμμή», κάπου 7.000 τουρκοκύπριοι μπαινόβγαιναν καθημερινά από την κατεχόμενη Λευκωσία στα ελεύθερα εδάφη για λόγους εργασίας. Σήμερα ίσως να φτάνουν το τριψήφιο νούμερο. «Η αλήθεια είναι», σημειώνεται στη «Monde», «ότι είχαν εκτοπιστεί από τους ανατολικο-ευρωπαίους που εισέρευσαν μαζικά στο νησί, πριν από την κρίση». Το αποτέλεσμα ωστόσο δεν αλλάζει, η ψαλίδα κλείνει. 

Το 1.26 δισ. ευρώ που συμφωνήθηκε να δοθεί από την κυβέρνηση Ερντογάν τμηματικά σε μια τριετία, σε συνδυασμό με τη διαδικασία εξυγίανσης των δημοσιονομικών, τις διαρθρωτικές αλλαγές (μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, ιδιωτικοποιήσεις, αύξηση της φορολογίας) και την υλοποίηση υποδομών (μια μεγάλη παραλιακή οδική αρτηρία βρίσκεται υπό κατασκευή, ενώ το 2014 σχεδιάζεται να είναι έτοιμος ο υποθαλάσσιος αγωγός υδροδότησης που θα λύσει το πρόβλημα νερού στα άνυδρα κατεχόμενα) δημιουργούν συνθήκες ανάπτυξης.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι πυλώνες της τουρκοκυπριακής ανάπτυξης είναι τρεις: