"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΥΘΥΜΙΟΠΟΥΛΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΥΘΥΜΙΟΠΟΥΛΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Να θυμόμαστε τα χάλια μας

Tης ΒΙΒΙΑΝ ΕΥΘΥΜΙΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι αναμενόμενο η υφήλιος να έχει μείνει άναυδη με όσα συμβαίνουν στη Μεγάλη Βρετανία ή με όσα είναι βέβαιο ότι θα συμβούν στην Ιταλία μετά την εκλογική νίκη του ακροδεξιού τσίρκου υπό τη Τζόρτζια Μελόνι.

Μας κάνει όμως εντύπωση όταν βλέπουμε Έλληνες να δηλώνουν την έκπληξή τους που οι λαοί παίρνουν αυτό που ζήτησαν οι ίδιοι στην κάλπη.

Τόσο γρήγορα ξεχνάμε;

Δεν έχουν περάσει και τόσα πολλά χρόνια από το 2015 και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και ειδικά το α' της εξάμηνο όταν πολιτικοί όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η Ραχήλ Μακρή, ο Γιάννης Βαρουφάκης όριζαν τις ζωές μας.

Κανείς από αυτούς και άλλους πολλούς δεν είχαν κρύψει ποτέ ποιοι είναι. Οι πολίτες γνώριζαν ήδη ότι πρόκειται για ανθρώπους ελάχιστα σοβαρούς που δεν έχαναν καμία ευκαιρία να προκαλέσουν την κοινή γνώμη για να εξασφαλίσουν λίγη δημοσιότητα. Και όμως οι πολίτες τους ανέδειξαν πανηγυρικά στις κάλπες.

Ή πάλι όταν είδαμε  τον Μάρτιο του 2015 στις τηλεοράσεις μας την ελληνική διαπραγματευτική ομάδα υπό τον κ.Τσίπρα να έχει προσέλθει στη συναντηση με τον τότε καγκελάριο Μέρκελ χωρίς να έχει μαζί της ούτε ένα φύλλο χαρτί μόνο έψαχναν όλο αμηχανία αναμεταξύ του τον ένα φάκελο που είχαν ετοιμάσει, αισθανθήκαμε έκπληξη. Κακώς γιατί γνωρίζαμε ότι αυτοί που είχαμε εκλέξει να επαναδιαπραγματευθούν τα μνημόνια όπως είχαν υποσχεθεί δεν είχαν καμία εμπειρία διαπραγματεύσεων. 

Μόλις επτά χρόνια έχουν περάσει από τότε που διαπιστώσαμε με τον πιο οδυνηρό τρόπο ότι οι άνθρωποι που η πρώτη τους δουλειά θα ήταν στο Μέγαρο Μαξίμου ήταν δική μας επιλογή. Δεν γίνεται να μας κάνουν εντύπωση όσα συμβαίνουν στη Βρετανία και την Ιταλία όταν κι εμείς είχαμε πάρει ό,τι είχαμε ζητήσει στην κάλπη.

Θεωρούμε πολύ επικίνδυνο στην παρούσα μάλιστα συγκυρία να έχουμε ξεχάσει πως ό,τι ψηφίζεις παίρνεις.

Μέσα σε όλα στις επόμενες εκλογές θα κριθεί πόσο έχουμε τα εμπεδώσει τα μαθήματα των τελευταίων ετών. Πόσο πρόθυμοι είμαστε να ρισκάρουμε τη σταθερότητα που προσφέρει στη χώρα μια κυβέρνηση επαρκής παρά τα λάθη που έχει κάνει, τα περισσότερα από τα οποία δεν θα έκανε, αν στη χώρα υπήρχε σοβαρή αντιπολίτευση.

Ας μην γελάμε λοιπόν ούτε με τη Βρετανία ούτε με την Ιταλία. Όπου βρίσκονται εκείνοι σήμερα ήμασταν εμείς μόλις χθες.  

Να κοιτάξουμε μόνο...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Να μπούμε στη θέση τους


 Της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου


Στα σχόλια που κάνουμε για την κατάσταση στο δημόσιο χώρο, στην πραγματικότητα θέλουμε να επισημάνουμε ότι κάθε πρόβλημα του είναι πρόβλημα Δημοκρατίας
. 

Είναι πρόβλημα Δημοκρατίας όταν οι ηλικιωμένοι ή οι μητέρες με τα καρότσια δεν μπορούν να περπατήσουν στα πεζοδρόμια της πόλης εξαιτίας της κατάστασης που επικρατεί σε αυτά.

Μπορούμε να φανταστούμε λοιπόν πως είναι τα πράγματα για τους συμπολίτες μας με προβλήματα όρασης;

Πώς μπορεί να διασχίσει τον πεζόδρομο της Αιόλου ένας πεζός με οπτική αναπηρία; 

Πώς πλοηγείται ανάμεσα από τραπεζοκαθίσματα, παρκαρισμένα φορτηγά και μηχανάκια που τρέχουν λες και βρίσκονται σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας;

Είναι άραγε τυχαίο που στο Κέντρο της Αθήνας σπανίως θα δούμε ανθρώπους «με λευκό μπαστούνι»; 

Είναι που στη χώρα μας τα άτομα με οπτική αναπηρία είναι λίγα ή μήπως είναι αναγκασμένα να μένουν κλεισμένα στο σπίτι γιατί είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατον να κυκλοφορήσουν.

Σε αυτό έρχεται να απαντήσει η δράση που διοργανώνεται σήμερα Σάββατο 15 Οκτωβρίου από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων σε συνεργασία με το ΚΕΑΤ, την ΕΣΑΜΕΑ και τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών και έχει τον τίτλο ΕΛΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ.

Την 15η Οκτωβρίου που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού προκαλούνται πολίτες βλέποντες, χωρίς δηλαδή κάποιο πρόβλημα όρασης, να επιχειρήσουν να διασχίσουν μια διαδρομή με δεμένα τα μάτια τους, κρατώντας λευκό μπαστούνι και με βοήθεια συνοδού, ώστε  να βιώσουν τη διαδρομή, όπως ένα άτομο με οπτική αναπηρία.

Η διαδρομή θα ξεκινήσει στις 12 το μεσημέρι από τις εγκαταστάσεις του ΚΕΑΤ (Ελ. Βενιζέλου 210, Καλλιθέα), θα φτάσει μέχρι το τέρμα της οδού Σπάρτης (π. Τσαλδάρη), με επιστροφή πάλι πίσω στο ΚΕΑΤ.

Η πρωτοβουλία της δράσης ανήκει στην υφυπουργό Κοινωνικών Υποθέσεων Δόμνα Μιχαηλίδου και τη βρίσκουμε εξαιρετικά σημαντική.

Εξίσου σημαντική και η πρωτοβουλία του Υπουργείου, πάλι με τη συνεργασία των οργανώσεων να εκπονηθεί και να συνταχθεί πόρισμα για τη θεσμοθέτηση του επαγγέλματος του Εκπαιδευτή Κινητικότητας και Προσανατολισμού. Σήμερα στην Ελλάδα διαθέτουμε 9 μόλις επαγγελματίες εκπαιδευτές τυφλών, όταν τα άτομα με οπτική αναπηρία ξεπερνούν τις 17.000. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας με οπτική αναπηρία δεν έχουν την ευκαιρία να τύχουν εκπαίδευσης που θα στηρίξει την ανεξάρτητη διαβίωσή τους και τη συμπερίληψή τους στην κοινότητα.

Από τις αρχές του 2023, όπως ενημέρωσε η κυρία Μιχαηλίδου σε συνέντευξη Τύπου,  ξεκινούν τα προγράμματα εκπαίδευσης εκπαιδευτών και οι συμμετέχοντες θα λαμβάνουν την ειδική πιστοποίηση για την άσκηση του επαγγέλματος από τον αρμόδιο κρατικό φορέα.

Αυτές είναι οι ειδήσεις που θέλουμε να διαβάζουμε.
 

Σήμερα Σάββατο 15 Οκτωβρίου λοιπόν, Παγκόσμια Ημέρα του Λευκού Μπαστουνιού, μαζευόμαστε στην Καλλιθέα και μπαίνουμε για λίγο στη θέση των συμπολιτών μας με οπτική αναπηρία.

Καλό είναι, στην επόμενη δράση, να κληθούν και αυτοί που...

 

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Έχει καταλάβει κανείς τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ;

 

Της Bίβιαν Ευθυμιοπούλου

Εντάξει. Οι θέσεις της «ανάλγητης, παράνομης κυβέρνησης της Δεξιάς του '50» μας είναι σαφείς.
Θέλει να καταστείλει όλες τις εστίες ανομίας και ιδιαίτερα στους χώρους που είναι αδιανόητο να υπάρχουν, ώστε να εμπεδωθεί στους πολίτες το αίσθημα της ασφάλειας και της εμπιστοσύνης απέναντι σε ένα Κράτος που θα λειτουργεί σύμφωνα με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού πολιτεύματος που δεν είναι άλλη από αυτή τη φράση: στις δημοκρατίες ή πείθεις την πλειοψηφία για τις θέσεις σου ή υπακούς. Ένα κράτος που αυτό και μόνον αυτό αλλά υπό πολύ αυστηρές προϋποθέσεις διατηρεί το μονοπώλιο της βίας.

Άλλωστε το αίτημα για ασφάλεια και τάξη ήταν μία από τις τρεις κεντρικές προεκλογικές υποσχέσεις της Νέας Δημοκρατίας. Της Νέας Δημοκρατίας που θυμίζουμε ότι αναδείχθηκε από τους πολίτες ως η αυτοδύναμη κυβέρνηση της χώρας, άσχετα αν κύκλοι προσκείμενοι στην αντιπολίτευση τη χαρακτηρίζουν «χουντική».

Μας είναι σαφές λοιπόν τι θέλει η κυβέρνηση. 

Αυτό που αδυνατούμε να καταλάβουμε είναι τι ακριβώς θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ και τι ακριβώς υποστηρίζει στο θέμα που έχει ανακύψει με την υπό ανέγερση βιβλιοθήκη του ΑΠΘ. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγει να πάρει σαφή θέση στο ερώτημα αν πρέπει να γίνει εκεί η βιβλιοθήκη. Κάποια από τα θεωρούμενα και σοβαρά στελέχη του μάλιστα μας είπαν ότι οι βιβλιοθήκες είναι έργα που απαιτούν μελέτη δεκαετιών. Μήπως η υπό ανέγερση βιβλιοθήκη δεν έχει μελετηθεί αρκετά; Μήπως χτίζεται χωρίς σχεδιασμό;  

Όποιος παρακολουθεί τις δημόσιες τοποθετήσεις του προέδρου και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα στα εύλογα αυτά ερωτήματα.

Σε προηγούμενο άρθρο μας για το θέμα είχαμε υποστηρίξει την άποψη ότι είναι αδιάφορο πως θέλει να χρησιμοποιήσει η πρυτανεία του ΑΠΘ το χώρο που τελούσε υπό κατάληψη. Τα πανεπιστήμια πρέπει να εφαρμόζουν τις αποφάσεις των διοικήσεων τους κι αν η διοίκηση του ΑΠΘ έκρινε ότι το συμφέρον του ιδρύματος το υπηρετούσε καλύτερα ένα νυχτερινό κέντρο θα έπρεπε να προχωρήσει χωρίς να λογοδοτήσει στο ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ γι αυτό.

Το εντυπωσιακό βέβαια στην ιστορία αυτή παραμένει η απόσταση που διατηρούν από την πραγματικότητα. Εμείς, δεν θα σχολιάσουμε την τελευταία δημοσκόπηση που θέλει το 62,1% του δείγματος υπέρ της πανεπιστημιακής αστυνομίας γιατί βαριόμαστε να διαβάζουμε περί στημένων δημοσκοπήσεων. Θα θυμίσουμε απλώς στον κ.Τσίπρα ότι ήταν ακριβώς πριν από τρία χρόνια, στις Ευρωεκλογές του 2019, όταν του ήρθε η «κεραμίδα» του εκλογικού αποτελέσματος γιατί δεν πίστευε στις δημοσκοπήσεις και εν βρασμώ το βράδυ των εκλογών παραιτήθηκε για να το μετανιώσει στη συνέχεια.

Όλο αυτό είναι ενδιαφέρον για ένα λόγο ακόμα: μπορεί ο σκληρός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ των κ.κ. Φίλη, Τσακαλώτου, Δραγασάκη, Βρούτση να ξιφουλκεί εσωκομματικά με την ομάδα Τσίπρα-Πολάκη αλλά η πολυπληθέστερη ομάδα Τσίπρα-Πολάκη σύρεται από τους δεινόσαυρους του κόμματος, μακριά από την κοινωνία, σ' ένα θέμα που είναι απλώς αδύνατον να βρουν το δίκιο τους γιατί η στάση τους είναι παράλογη.

Περισσότερο βέβαια από την υπαινικτική και επί της ουσίας αποδοχή της πολιτικής βίας ως νόμιμου μέσου διεκδίκησης το πρόβλημα είναι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΛΗΤΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η πολιτική ως αντίδοτο της βίας

Της Bίβιαν Ευθυμιοπούλου


Ένα περιστατικό βίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και μάλιστα σε βάρος μέλους ΔΕΠ που σύμφωνα με δημοσιεύματα, μέσα σε όλα που έκανε, επαίρονταν και για τις καλές του σχέσεις με τον «αντιεξουσιαστικό χώρο» (!), αποκάλυψε γεγονότα που άφησαν άφωνους του πάντες πλην των μελών ΔΕΠ που απέφυγαν να τα σχολιάσουν, προφανώς γιατί θεωρούν ότι αν το κάνουν εκλογικεύουν το βίαιο περιστατικό.

Είναι άδικο να στοχοποιούμε τα μέλη ΔΕΠ αλλά ακόμα και στο περιβάλλον της γενικευμένης υποκρισίας που χαρακτηρίζει και την ελληνική κοινωνία, θέλουμε να πιστεύουμε πως κάποιες κατηγορίες συμπολιτών μας, αυτοί που ασκούν λειτουργήματα, εκπαιδευτικοί, γιατροί, ιερείς, στέκονται λίγο υψηλότερα από εμάς τους υπολοίπους.

Νεποτισμός, θηριώδη οικονομικά σκάνδαλα, κομματικοποίηση έχουν διαλύσει τα πανεπιστήμια και καταφέρνουν να καταπίνουν αρκετούς από τους αξιόλογους επιστήμονες.

Μέσα σ'ένα τέτοιο περιβάλλον κανείς δεν μπορεί να απαιτεί την επιβολή του νόμου και της τάξης.

Χλευάζουμε τα μέλη ΔΕΠ του Οικονομικού Πανεπιστημίου, με πρώτο τον Πρύτανη γιατί δέχονται πειθήνια τη βία. Τώρα καταλαβαίνουμε όμως γιατί. Πως μπορεί η συγκεκριμένη κοινότητα να απαιτήσει την επιβολή του νόμου και της τάξης όταν δεν μπορεί να διαχειριστεί την παραβατικότητα των μελών της.

Φυσικά, και δεν έχει καμία σημασία αν το θύμα της προχθεσινής επίθεσης αντιμετωπίζει σωρεία σοβαρών κατηγοριών. Με αυτές άλλωστε θα ασχοληθεί η Δικαιοσύνη. Παραμένει θύμα μιας παραβατικής συμπεριφοράς. Μιας παραβατικής συμπεριφοράς στο πλήθος των παραβατικών συμπεριφορών που καταγράφονται στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Εμείς μπορούμε να ουρλιάζουμε προς την κυβέρνηση ζητώντας της να εφαρμόσει το νόμο. Τα μέλη ΔΕΠ όμως τελικά δεν μπορούν κι αν η σιωπή μας έκανε εντύπωση πλέον όλοι καταλαβαίνουμε που οφείλεται.

Το πρόβλημα της βίας υπερβαίνει τα Πανεπιστήμια. Αφορά την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της που την εκλογικεύει είτε για λόγους ιδεολογικούς είτε γιατί τη βλέπει ως τρόπο απονομής της δικαιοσύνης που δεν μπορούν να αποδώσουν οι θεσμοί και τα δικαστήρια.

Αν η ουσία της πολιτικής δράσης είναι όντως η δημιουργία μιας δικαιότερης κοινωνίας τότε η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στα ΑΕΙ. Αφορά τη συνολική μας αντίληψη για την πολιτική και την εμπλοκή μας στην πολιτική διαδικασία έστω και μέσω του δημόσιου σχολιασμού.

Ακούγεται ασαφές ή ουτοπικό; 

Μπορεί. Όμως...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το πολιτικό λούμπεν και ο ΣΥΡΙΖΑ

 


Της Bίβιαν Ευθυμιοπούλου

Θα περίμενε κανείς ότι η ολοκλήρωση του κύκλου της Μεταπολίτευσης όπως τη σήμανε η τετραετής διακυβέρνηση από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα μας είχε απαλλάξει από τη λαϊκή δοξασία ότι η αριστερά είναι ο πολιτικός χώρος που χαρακτηρίζεται από κάποιο ανώτερο ηθικό κώδικα, τον οποίο οι υπόλοιποι δεν μπορούμε να διαθέτουμε μόνο και μόνο γιατί δεν είμαστε αριστεροί.

Η θεωρία του «αριστερού Ανθρώπου που στέκεται ορθός» (sic) απέναντι στους «μνημονιακούς υπανθρώπους» συνετρίβη και ούτε ο κ. Τσίπρας δεν τολμάει πλέον να αναφέρεται στο ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς.

Αναφέρθηκαν όμως σε αυτό άλλοι, στη ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ και το ευρύτερο Κέντρο προκειμένου να θεωρητικολογήσουν πάνω στο φαινόμενο της υπερχείλισης του γηπεδικού και αγοραίου λόγου από τα σόσιαλ μήντια και της διάχυσής του στην κεντρική πολιτική και τη δημόσια συζήτηση.

Κάποιοι μάλιστα άδραξαν την ευκαιρία να επιτεθούν στο τουίτερ, δηλαδή στην αδιαμεσολάβητη έκφραση λόγου με πρόσχημα τις ύβρεις, για να θρηνήσουν, στην πραγματικότητα, την απώλεια της κατ’αποκλειστικότητα παρέμβασης στο δημόσιο διάλογο από τον παραδοσιακό Τύπο. Θα το συνηθίσουν.

Υβριστικός, αγοραίος, γηπεδικός λόγος υπήρχε και θα υπάρχει πάντα στην πολιτική ζωή κάθε χώρας. Θυμόμαστε τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα της δεκαετίας του ‘90 να αντηχούν από υβριστικά συνθήματα, κοπιαρισμένα από τα γήπεδα και τις θύρες των οργανωμένων οπαδών.

Μόνο που τη γηπεδική συμπεριφορά (γιατί αυτός δεν είναι λόγος) δεν την υιοθετούσε καμία ηγεσία πολιτικής νεολαίας. Κι αν η  ΑΥΡΙΑΝΗ της δεκαετίας του ‘80 έγινε ζήτημα ήταν επειδή λειτουργούσε ως εφημερίδα παράταξης και η παράταξη, το τότε ΠΑΣΟΚ, δεν την καταδίκαζε.

Ούτε το τουίτερ είναι πρόβλημα. Αν και έχει ένα δημόσιο χαρακτήρα πρόκειται για μια ιδιωτική πλατφόρμα που λειτουργεί με συγκεκριμένους όρους, έχει τις δικές της συμβάσεις στις συμπεριφορές και έχει αποκλείσει από τη χρήση του μέχρι και εν ενεργεία πρόεδρο των ΗΠΑ.

Δεν είναι το τουίτερ το πρόβλημα της πολιτικής ζωής της χώρας.

Πρόβλημα είναι οι πολιτικές ηγεσίες, οι βουλευτές, οι πολιτευτές, οι δημοσιογράφοι, τα μέλη ΔΕΠ, οι επαγγελματικές-συνδικαλιστικές οργανώσεις που έχουν και επιστημονικό χαρακτήρα (για παράδειγμα οι ιατρικοί και δικηγορικοί σύλλογοι), οι ηγεσίες όλων των συνδικαλιστικών οργανώσεων που υιοθετούν τους κώδικες, τα συνθήματα, τις ιαχές του τουίτερ και τις αναπαράγουν στη δημόσια σφαίρα ως «φωνή λαού», με την οποία συντάσσονται και μάλιστα αναγκαστικά, όπως μας λένε.

Πρόβλημα είναι ο πολιτικός χώρος που δεν είναι άλλος από τον ΣΥΡΙΖΑ που έχει αναλάβει να δώσει υπόσταση στις περιθωριακές κοινωνικές ομάδες, όπως τους αντιεμβολιαστές ή τους συνωμοσιολόγους, επιτρέποντας σε κεντρικά του στελέχη να τους εκφράζουν.


Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε ως στρατηγική να περιβάλλει το πολιτικό λούμπεν, να το εφοδιάσει με κώδικες, λέξεις, εκφράσεις από μια ψηφιακή πλατφόρμα για να το εκφράσει στη συνέχεια επισήμως μέσω των κορυφαίων στελεχών του.

Το έχουμε ξαναγράψει: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δέσμιος του αντισυστημισμού και του πολιτικού λούμπεν του φαιοκόκκινου μετώπου γιατί συνδέει με αυτό την εκλογική του επιτυχία. Μαζί του δέσμιοι και σε κατάσταση μόνιμης αμηχανίας οι δέκα σοβαροί δημόσιοι διανοούμενοι που παραμένουν στις τάξεις του, παρατηρώντας τα καμώματα των εθνολαϊκιστών με το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα «ψηλά απ’τη γέφυρα».

Απέναντι στο πολιτικό λούμπεν και το συστημικό του φορέα, τον ΣΥΡΙΖΑ, τα κλαψουρίσματα για την πάλαι ποτέ ηθική της αριστεράς δεν μπορεί να σταθούν πειστικά. Γιατί απλώς, δεν υπήρξε ποτέ κάτι σαν αριστερό ηθικό πλεονέκτημα ή αριστερή ηθική. Ήταν μια φαντασίωση, ένα ψέμα, μια πλάνη.

Επείγει...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το «Κίνημα του Μανικιούρ»

Της Bίβιαν Ευθυμιοπούλου
 

Στον πλανήτη που κατοικεί ο Γενικός Γραμματέας Εμπορίου και Καταναλωτή Παναγιώτης Σταμπουλίδης μόνη έννοια των Ελληνίδων εν μέσω υγειονομικής και οικονομικής κρίσης είναι τα νύχια τους. Το είπε αυτολεξεί στη συνέντευξη που έδωσε στο Political απαντώντας στην ερώτηση αν ήταν μείζον να ανοίξουν τα κέντρα αισθητικής:

«Είναι συμπληρωματικό μέτρο του καλλωπισμού. Νομίζω ότι και αυτό θα συμβάλλει στην ψυχολογική ανάταση του γυναικείου πληθυσμού. Σεβαστήκαμε την επιθυμία που κόντεψε να γίνει κίνημα αυτές τις μέρες. Είναι ένας κλάδος που τον έχουμε μετρήσει. Επίσης, είχαμε πληροφορίες και στοιχεία ότι αυτό θα ενέτεινε την παραοικονομία και ενδεχομένως και τη διασπορά του ιού από την κυκλοφορία από σπίτι σε σπίτι επαγγελματιών του κλάδου. Ορθώς η κυβέρνηση παρενέβη δίνοντας λύση σε αυτό το θέμα».

Η υπογράφουσα πάλι που χάρις στη δουλειά της διαβάζει καθημερινά έρευνες κοινής γνώμης και παρακολουθεί συστηματικά τη δημόσια συζήτηση στον Τύπο και τα σόσιαλ μήντια δεν έχει δει ούτε μια Ελληνίδα να παραπονιέται γιατί τα κομμωτήρια και τα κέντρα αισθητικής είναι κλειστά. Δεν ξέρουμε ούτε μια που να δηλώνει ότι «η ψυχολογικής της ανάταση» (sic) περνάει μέσα από τα νύχια της!

Αντιθέτως, καθημερινά διαβάζουμε διάφορα σχόλια απόγνωσης μανάδων για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά του νηπιαγωγείου και του δημοτικού στην καραντίνα, για το γεγονός ότι έχουν να διαχειριστούν καθημερινά τους θρήνους των παιδιών που ζητάνε να βγουν έξω και να συναντήσουν τους φίλους τους.

Δεν ξέρουμε αν το έχει μετρήσει κι αυτό ο ΓΓ Εμπορίου αλλά οι περισσότερες οικογένειες, ειδικά αυτές που δημιουργήθηκαν μέσα στην οικονομική κρίση, έχουν μόνο ένα παιδί.

Διαβάζοντας τα σχόλια των Ελληνίδων μανάδων μάθαμε και τον όρο «βρεφική παλινδρόμηση» δηλαδή τον κίνδυνο τα παιδιά των 5 και 6 ετών να επιστρέψουν στη βρεφική ηλικία επειδή ζουν κλεισμένα στο σπίτι με τους δύο ενήλικες γονείς τους (συχνά μόνο με τη μητέρα τους), χωρίς τους συνομηλίκους τους και κυρίως έχοντας διακόψει την εκπαίδευση στο νηπιαγωγείο.

Διαβάζουμε απελπισμένα σχόλια Ελληνίδων που έχουν παρατήσει τις δικές τους δουλειές για να κρατάνε, στην κυριολεξία, το χέρι τους παιδιού τους επί ώρες, τόσες όσες διαρκεί η τηλεκπαίδευση που προσπαθούν να κάνουν αφού τα περισσότερα δεν είναι σε θέση να κάτσουν μόνα τους και ήσυχα μπροστά στην οθόνη.

Πού είδε το «κίνημα του μανικιούρ» ο Γενικός Γραμματέας Εμπορίου, λοιπόν;

Ποιες είναι οι  γυναίκες που του μετέφεραν ότι η μόνη τους έννοια είναι τα νύχια;

Μήπως οι ελάχιστες γυναίκες υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη;

Οι γυναικείες οργανώσεις;

Ποιες είναι αυτές που επικαλείται ο κ.Σταμπουλίδης;

Ποιο είναι «το κίνημα» που ανέκοψε αυτός ο τιτάνας της πολιτικής που μέχρι χθες δεν γνωρίζαμε καν την ύπαρξή του;

Ποιος είναι αυτός ο κύριος που προσβάλλει έτσι τις Ελληνίδες;


Είναι πασίγνωστο ότι (και) η μαύρη αγορά των υπηρεσιών καλλωπισμού δεν τέμνεται πουθενά με τα κέντρα αισθητικής. Δηλαδή, οι γυναίκες που επιλέγουν αυτές τις υπηρεσίες στο σπίτι είναι γιατί δεν θέλουν ή δεν έχουν το χρόνο να πηγαίνουν στα κέντρα αισθητικής. Δεν είναι ένα φαινόμενο που συνδέεται με την πανδημία. Ναι, μπορεί να εντάθηκε στο λοκντάουν από κάποιες ανεύθυνες αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει επειδή άνοιξαν τα κέντρα αισθητικής.

Κάποιοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, όπως ο Γενικός Γραμματέας Εμπορίου πιστεύουν ότι μπορούν να μας κοροϊδεύουν με ψευδο-οικονομικά επιχειρήματα. Ίσως και να τα πιστεύει και ο ίδιος όσα λέει γιατί τόσο ξέρει ή τόσο του κόβει. 

Όμως...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΝουΔοΣΟΒΙΕΤΑΡΑΔΙΚΟ: Χάθηκε η μάχη με τον κρατισμό πατριώτες...

 

Της Bίβιαν Ευθυμιοπούλου

Βία να είχαν περάσει δέκα μέρες από την επιβολή του πρώτου λοκντάουν και η διεθνής του κρατισμού άρχισε να παπαγαλίζει εν χορώ “τσιτάτα” του Κέυνς. 

Ξέρετε, του μεγάλου οικονομολόγου του 20ου που έβλεπε και ο κ.Ευκλείδης Τσακαλώτος στον ύπνο του να του υπαγορεύει επιστολές που ήθελε να φτάσουν πρώτα στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου και μετά στο Γιάννη Στουρνάρα μέσω της “Εφημερίδα των Συντακτών” στις οποίες τους κατακεραύνωνε γιατί στήριζαν πολιτικά τις πολιτικές των μνημονίων. Όταν βέβαια ο κ.Τσακαλώτος έγινε κι ο ίδιος ο ΥΠΟΙΚ ο Κέυνς φαίνεται ότι σταμάτησε να τον επισκέπτεται στον ύπνο του και τον άφησε ήσυχο να εφαρμόσει ευλαβικά τις πολιτικές λιτότητας που του υπαγόρευε η κυρία Μέρκελ στον ξύπνιο του.

Κάπως έτσι γίνεται παγκοσμίως όλη η συζήτηση περί οικονομίας την εποχή της πανδημίας. Οι κρατιστές, μασκαρεμένοι πλέον σε μεταρρυθμιστές φιλελεύθερους, μας βομβαρδίζουν με πολλή οικονομική θεωρία του 20ου αιώνα χωρίς φυσικά να συζητούν πως ο καπιταλισμός, δηλαδή το σύστημα που χτίζει δημοκρατίες και διασφαλίζει τις ατομικές ελευθερίες μπορεί να γίνει πιο δίκαιο και συμπεριληπτικό.

Ακούσαμε και ακούμε ότι πρέπει ν’ ανοίξουν τα ταμεία και να βρέξει ο ουρανός χαρτονομίσματα, να δοθούν δάνεια χωρίς όρους ακόμα και χώρες που με τα χρήματα αυτά διατηρούν τις μικρές ή τις μεγάλες δικτατορίες τους αλλά δεν ακούμε κουβέντα για τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να διορθωθούν συστημικές ασυμμετρίες που προάγουν τη φτώχεια.

Ακούσαμε ότι το κράτος πρέπει να ταΐσει τους πάντες αλλά όχι πως θα εντάξει στα συστήματα κοινωνικής πολιτικής αστέγους, παρίες, μειονότητες που αυτή τη στιγμή δεν έχουν καμία ουσιαστική οντότητα.

Έτσι είναι όταν ρητορεύεις σκορπίζοντας λεφτά των άλλων. Κανένας δεν πρόκειται να σε ρωτήσει που θα τα βρεις ή έστω τι θα κάνεις ώστε στο εξής να φτάνουν σε όσους τα δικαιούνται.

Στην Ελλάδα είδαμε και πολλούς φιλελεύθερους (με φωτεινή εξαίρεση τον κ.Στέφανο Μάνο) να υπερασπίζονται κι αυτοί τα δάνεια από την ΕΕ χωρίς κανένα όρο και αυτό σε μια χώρα που τα δέκα χρόνια της κρίσης και των τεσσάρων μνημονίων δεν κατάφερε να ξεριζώσει την ιδεολογία του μπαταχτσή. Και όπως συνήθως συμβαίνει “στη χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα” εισάγαμε στην ανθρωπότητα άλλη μια πρωτοτυπία κρατικής παρέμβασης: Το κράτος παρεμβαίνει πλέον ανοιχτά χωρίς κανένα πρόσχημα στα ιδιωτικά συμφωνητικά μεταξύ πολιτών και ασκεί κοινωνική πολιτική με τις περιουσίες τους.

Στην Ελλάδα διακρίνουμε τον κρατισμό μόνο στην οικονομία παραβλέποντας ότι αυτό καταλήγει να ρυθμίζει τις πιο ιδιωτικές πτυχές του βίου μας, ακόμα και τα κρεβάτια μας. 

Δείτε τι συμβαίνει στο λοκντάουν. Οι μόνες σχέσεις που το ελληνικό κράτος αναγνωρίζει είναι οι συζυγικές. Όσοι δεν είναι παντρεμένοι και έχουν επιλέξει να μην συγκατοικούν δεν έχουν νόμιμο τρόπο να συναντηθούν. Μάλιστα ο Γενικός Γραμματέας Εμπορίου, Παναγιώτης Σταμπουλίδης, αφού έλυσε όλα τα προβλήματα του χαρτοφυλακίου του και πριν πατάξει το “κίνημα του μανικιούρ” θέλησε να ρυθμίσει μέχρι και το πως θα κάνουν σεξ όσοι τολμούν να διατηρούν σχέσεις χωρίς την ευλογία του κράτους. Να χρησιμοποιούν το skype είχε πει.

Γιατί όχι; 

Όποιος σου δίνει δανεικά χωρίς όρους, σε μπουκώνει με επιδόματα και αναδρομικά σε βάρος της ανάπτυξης και του ελευθέρως επιχειρείν και σου παίρνει το πορτοφόλι από την τσέπη για να μοιράσει το περιεχόμενό του δεξιά-αριστερά, φυσικά και θα έχει λόγο και στο πως και εάν εσύ θα κάνεις σεξ. Έτσι λειτουργούν τα πατερναλιστικά συστήματα.

Η μάχη κατά του πατερναλιστικού κράτους που ελπίζαμε ότι θα ξεκινούσε με την κυβέρνηση Μητσοτάκη...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑTΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: O κομμουνισμός βλάπτει σοβαρά (και) τη δημόσια υγεία



Τι κι αν το πρώτο κρούσμα κορονοϊού στην επαρχία Βουχάν καταγράφηκε στις 8 Δεκεμβρίου; 


Οι αρμόδιες υγειονομικές υπηρεσίες επιβεβαίωσαν το πρόβλημα αρκετές εβδομάδες αργότερα. Για εβδομάδες αρνούνταν να παραδεχτούν ότι ο ιός μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ακόμα κι όταν είχαμε το πρώτο θύμα, στις 11 Ιανουαρίου, οι κινεζικές αρχές επέμεναν ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις για τον τρόπο μετάδοσης του ιού.

Μέχρι το τέλος Ιανουαρίου οι αρχές κι ενώ γνώριζαν ότι η έγκαιρη ενημέρωση επηρεάζει καθοριστικά την ταχύτητα εξάπλωσης κάθε ιού, εφάρμοζαν την κλασική κομμουνιστική συνταγή που είχαν ακολουθήσει και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 με τον ιό SARS: αρνούνταν το γεγονός και έπνιξαν κάθε σχετική αναφορά στο διαδίκτυο αφού η κινεζική κυβέρνηση έχει καταφέρει να έχει τον απόλυτο έλεγχο της ενημέρωσης στη χώρα.

Από τα τέλη Ιανουαρίου, όταν η επιδημία ήταν αδύνατον πλέον να κρυφτεί αλλά τα κρούσματα πολλαπλασιάζονταν καθημερινά με γεωμετρική πρόοδο το κινεζικό καθεστώς άλλαξε επικοινωνιακή στρατηγική και ΄έκτοτε επιχειρεί να εμφανιστεί ως υπεύθυνος και σοβαρός εταίρος της παγκόσμιας κοινότητας γι αυτό και συνεργάζεται με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Τα μέτρα που έλαβε έκτοτε, όπως ο αποκλεισμός ολόκληρων πόλεων, είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητας αφού γρήγορα είχαν ως αποτέλεσμα μεγάλες ελλείψεις σε ιατροφαρμακευτικό υλικό ενώ οι κάτοικοι των περιοχών που δεν είχαν καμία πρόσβαση σε επίσημη πληροφόρηση, γέμιζαν ασφυκτικά τα νοσοκομεία στα οποία κατέφυγαν τρομαγμένοι. Οπότε ο ιός «θέριζε» χωρίς να βρίσκει σοβαρή αντίσταση ακόμα και στις περιοχές που είχαν μπει σε καραντίνα.

Η κινεζική κυβέρνηση δεν παρέλειψε να παράγει και fake news με ψεύτικες φωτογραφίες νοσηλευτικών μονάδων, ενώ μπορούμε να φανταστούμε υπό ποιες συνθήκες εργάστηκαν όσοι έφτιαξαν το «πανωσήκωμα» που θα λειτουργήσει ως νοσοκομείο με 1000 κλίνες. Είναι θέμα χρόνου να αποκαλυφθούν και τα σχετικά με αυτό το περίφημο νοσοκομείο που θαύμασε το πανελλήνιο χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι είναι έργο ενός αυταρχικού καθεστώτος και οι εικόνες που βλέπουμε και θα δούμε έχουν επιλεγεί προσεκτικά από επιτροπές λογοκρισίας και δεν έχουμε καμία εικόνα της πραγματικότητας.

Ο κομμουνισμός βλάπτει σοβαρά και τη δημόσια υγεία και δυστυχώς η βλάβη που προκαλεί δεν περιορίζεται εντός των συνόρων της χώρας που είναι καταδικασμένη να ζει υπό τον ειδεχθή ζυγό του αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η διεθνής κοινότητα θα πληρώσει πολύ ακριβά το επεκτατικό αυταρχικό καθεστώς της Κίνας με το οποίο αγκαλιάστηκε άκριτα και αφελώς. 


Η επιδημία του κορονοϊού αποκαλύπτει απλώς...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Γιάλτα ως φάρσα

Της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου

Αν η εικόνα των Τσόρτσιλ, Ρούσβελτ και Στάλιν στη Γιάλτα πριν από 75 χρόνια μπορεί να γίνει κατανοητή ως απότοκο ενός «άλλου κόσμου», μιας «άλλης Ευρώπης» που δεν είχε ακόμα προλάβει να «μεταβολίσει» τα δράμα του πολέμου από τον οποίο έβγαινε, ενός πολέμου με ασύλληπτης φρίκης γεγονότα, όσα συνέβησαν στο Βερολίνο την Κυριακή 19 Ιανουαρίου με πρόσχημα αυτή τη φορά τη Λιβύη, μας αφήνουν παγωμένους.

Τι σκέφτεται ένας Ευρωπαίος στη Λειβαδιά, στη Βάρνα (Βουλγαρία), στο Μάριμπορ (Σλοβενία), στο Γκντάνσκ (Πολωνία), στη Μασσαλία (Γαλλία), στη Νάπολη (Ιταλία), στο Μάιντς (Γερμανία), όταν πληροφορείται ότι στη Διάσκεψη για τη Λιβύη δεν συμμετείχαν οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι μόνο ήταν κάπου «παρκαρισμένοι» έξω από την αίθουσα όπου γινόταν η διάσκεψη;

Ποιον έχει στο νου της η κυρία Μέρκελ όταν διοργανώνει νέες Γιάλτες; Είναι δυνατόν η ίδια - δεν αναφερόμαστε καν στους συμβούλους ιστορικούς που γνωρίζουμε ότι έχει- να μην είναι σε θέση να δει τον ειδεχθή συμβολισμό; Η ίδια δεν μεγάλωσε στο ειδεχθές κομμουνιστικό καθεστώς για να γνωρίζει από πρώτο χέρι, τι σημαίνει να αγνοείς τον λαό;

Είναι πολύ σοβαρό αυτό που συνέβη την Κυριακή στο Βερολίνο και αναφερόμαστε πάντα σε μια Διάσκεψη που έγινε χωρίς να παρίστανται αυτοί για τους οποίους γινόταν η συζήτηση. Και δεν πρόκειται για «μεμονωμένο περιστατικό». Η ίδια η σημερινή Επίτροπος Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είναι προϊόν της ίδιας αντίληψης. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες αισθάνονται πολύ άνετα να ξοδέψουν χρήματα των φορολογούμενων σε καμπάνιες για να τους φέρουν στις κάλπες των Ευρωεκλογών, να τους αραδιάσουν ένα σωρό υψιπετείς μπούρδες και ψέματα μόνο και μόνο για να αγνοήσουν προκλητικά το αποτέλεσμα της κάλπης.

Στην ανάλυσή του στην ειδική έκδοση της Καθημερινής «Η Ελλάδα και ο Κόσμος το 2020», ο καθηγητής Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο, Γεράσιμος Μοσχονάς, επισημαίνει ότι η κρίση (και) του ελληνικού κομματικού συστήματος οφείλεται στην αποκέντρωση της ισχύος των κομμάτων εξουσίας που μοιραία επέφερε η ευρωπαϊκή ενοποίηση. Όταν τον τελικό λόγο τον έχουν οι Βρυξέλλες κι αυτό το ξέρουν οι πολίτες κάθε κράτους-μέλους, ειδικά των κρατών της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα, τότε οι πολίτες που βλέπουν την ψήφο τους να χάνει σε ισχύ, σε σχέση με το παρελθόν, χάνουν την πίστη τους στο σύστημα και δεν θέλουν πλέον να είναι μέλη μιας Ένωσης που όχι μόνο το πορτοφόλι τους αλλά και η ίδια τους η ψήφος, το πολυτιμότερό τους αγαθό δεν έχει την ίδια πολιτική ισχύ με αυτή των κρατών του Διευθυντηρίου.

Για όσους σήμερα ασπάζονται τις ιδέες των ευρωσκεπτικιστών τόσο στην πτέρυγα της λαϊκιστικής δεξιάς όσο και σ’αυτή της ριζοσπαστικής αριστεράς, τα πράγματα είναι εύκολα. Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να βάλουν την κασέτα με τους αντιγερμανικούς μύδρους και τα ντεμοντέ σχετικά συνθήματα.
Το πρόβλημα το έχουμε όλοι εμείς που δεν πάσχουμε από αντιγερμανικά σύνδρομα και δημιουργήσαμε πολιτική συνείδηση σε μια εποχή που η Ευρώπη ήταν το απόλυτο, ιδανικό όραμα.

Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να υπερασπιστούμε την Ευρώπη των λαών, την Ευρώπη της Συνθηκών της Ρώμης, του Μάαστριχτ, του Άμστερνταμ, της Νίκαιας, της Λισαβόνας.

Τα οράματα αυτά δεν μπορεί κανείς να τα υπονομεύσει. Όποιος νιώθει ότι δεν είναι πλέον σε θέση να τα υπηρετεί, να πάει στο σπίτι του.  


Σε κάθε περίπτωση εμείς, περισσότερο από το κάθε αριστερούλη και δεξιούλη «επαγγελματία ευρωσκεπτικιστή», θα σταθούμε απέναντι σε όσους υπονομεύουν την μόνη «ανάσταση» που έχει καταγραφεί ως γεγονός στην ιστορία: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝουΔοΚΚΕδόπληκτος ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κουκουεδολαγνεία

Της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου

«Αν είχα καταλάβει νωρίτερα πως λειτουργούν τα πράγματα στη χώρα μας, θα είχα φροντίσει να περάσω 2-3 χρόνια από την ΚΝΕ. Η ζωή μου θα ήταν πολύ ευκολότερη σε κάθε επίπεδο». Η φράση αυτή, την οποία προσυπογράφουμε, ανήκει στον κ. Άδωνι Γεωργιάδη και την είχε πει σε μια ωραία ραδιοφωνική συνέντευξη που μας είχε δώσει πριν από δύο χρόνια. Ανήκουμε κι εμείς στους Έλληνες που ασχολούνται με την κοινά χωρίς να έχουν υπάρξει στη ζωή τους αριστεροί ούτε για ένα λεπτό κι αυτό γιατί αντιληφθήκαμε ότι ο κομμουνισμός είναι η ιδεολογία της ανελευθερίας.

Είναι απίστευτο ότι το ΚΚΕ, ένα σταλινικό κόμμα που εχθρεύεται την αστική δημοκρατία, χαίρει τόσο μεγάλου σεβασμού στην ελληνική κοινωνία. Ακόμα κι αν η ιδεολογία του δεν προκαλεί αποστροφή σε κάθε δημοκρατικό πολίτη, το γεγονός ότι  έχουμε ένα κόμμα κανονικό παράσιτο του πολιτικού συστήματος που απομυζά την αστική δημοκρατία ενώ δηλώνει ότι θέλει να την καταλύσει, θα έπρεπε να προκαλεί την απόλυτη περιφρόνηση.

Κι όμως. Πρώην στελέχη του αντί να ντρέπονται να δηλώνουν ότι υπήρξαν μέλη του, αντί να το έχουν αποκηρύξει με κατηγορηματικό τρόπο, προβάλλουν στα βιογραφικά τους το γεγονός ως τεκμήριο στρατηγικής σκέψης και δεινότητας. 

Πώς γίνεται κάποιος να θέλει να τον αντιμετωπίζουμε ως «δαιμονικό» ή έστω στοιχειωδώς έξυπνο ενώ έχει περάσει από τις τάξεις του ΚΚΕ; 

Τι δεν είχε καταλάβει δηλαδή και ήταν στο ΚΚΕ;

Κάποιοι στη Νέα Δημοκρατία και δη στη μητσοτακική της πτέρυγα δεν έχουν αξιολογήσει σωστά τη στάση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη απέναντι στο ΚΚΕ. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν συμπαθούσε το ΚΚΕ. Τους συμπολεμιστές του στην Αντίσταση κατά των Γερμανών που ανήκαν και στο ΚΚΕ είναι που εκτιμούσε. Αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Δεν είναι ποτέ δυνατόν ένα φιλελεύθερος να επιδεικνύει ανοχή απέναντι σε μια αυταρχική και ανελεύθερη ιδεολογία. Και δεν χρειάζεται να πάμε πίσω στο χρόνο για να θυμηθούμε τα αίσχη του κομμουνισμού, μπορούμε να δούμε τι συμβαίνει σήμερα στην κομμουνιστική Κίνα. Μόλις προχθές, η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, σε αποκλειστικό της ρεπορτάζ, καταγράφει καταγγελίες για την ύπαρξη ναζιστικού τύπου στρατοπέδων συγκέντρωσης όπου πάνω από 1.000.000  άνθρωποι που είναι φυλακισμένοι εκεί υφίστανται μεσαιωνικά βασανιστήρια (μέχρι που τους βγάζουν και τα νύχια) και γίνονται πειραματόζωα σε κλινικές δοκιμές. Υπαρκτός κομμουνισμός. Συνώνυμο της αποκτήνωσης του ανθρώπου. Κι αυτό στην Ελλάδα όχι μόνο δεν προκαλεί φρίκη αλλά οι εκφραστές του χαίρουν σεβασμού ως “ιδεολογικά συνεπείς” και παράγοντας σταθερότητας. Φυσικά και είναι παράγοντας σταθερότητας του πολιτικού συστήματος το ΚΚΕ. Αφού ζει παρασιτικά από αυτό είναι δυνατόν να επιζητά την ανατροπή του;

Ο Πρωθυπουργός αν και ακραιφνής φιλελεύθερος ο ίδιος δεν κρατάει από το ΚΚΕ τις αναμενόμενες αποστάσεις. Δεν πολέμησε κάποιον κατακτητή μαζί με κομμουνιστές ώστε να αισθάνεται οποιοδήποτε συναισθηματικό δέσιμο μαζί τους. Η στάση του είναι ακατανόητη.  


Το Κομμουνιστικό Κόμμα θα έπρεπε να του προκαλεί αποστροφή και αυτοί που έχουν περάσει από αυτό, χωρίς να το έχουν αποκηρύξει δημοσίως, μεγάλη καχυποψία. 


Η Νέα Δημοκρατία συνηθίζει και πολύ σωστά, να χλευάζει τον κ.Τσίπρα για το γεγονός ότι τη χρονιά που έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, εκείνος πήγε και γράφτηκε στην ΚΝΕ. Τι να πούμε δηλαδή γιαυτούς που ήταν στην ΚΝΕ το 1990-1991;

Η «κουκουεδολαγνεία και η «κομμουνιστολαγνεία» θα πρέπει...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε τις ουρές για τα φάρμακα

Της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου

Είναι πολύ διαφωτιστική και μια απλή περιήγηση ακόμα στα sites γνωστών μεγάλων οργανισμών υγείας, ειδικά των ΗΠΑ, που ειδικεύονται στην παροχή υπηρεσιών υγείας σε καρκινοπαθείς. Δεδομένου ότι πλέον όλοι μας ερχόμαστε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε επαφή με τον καρκίνο αξίζει να δούμε πως αντιμετωπίζουν το ζήτημα κατεξοχήν ειδικοί.

Εκεί λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα, διαβάζουμε και μια ιδιαίτερη σύσταση προς τους ασθενείς και τους οικείους τους που μας έχει εντυπωσιάσει και την έχουμε βρει και πολύ αποτελεσματική. Μας συμβουλεύουν, λοιπόν, οι ειδικοί να αντιμετωπίζουμε κάθε ασθένεια ως ένα πρότζεκτ που απαιτεί προετοιμασία και οργάνωση και όχι σαν μια κακοτυχία που μας αφαιρεί κάθε περιθώριο αντίδρασης.

“Όλοι οι ασθενείς και ειδικά ο καρκινοπαθής και η οικογένειά του θα νιώσουν πολύ καλύτερα, αν αντί για θύματα αισθάνονται στρατιώτες που δίνουν μια μάχη” επισημαίνει σε κάθε ευκαιρία, το Κέντρο Καρκίνου της Mayo Clinic (Mayo Clinic Cancer Center).

Αυτή η παρατήρηση-συμβουλή των ειδικών της Mayo Clinic ότι δηλαδή στις δυσκολίες πρέπει να αισθάνεσαι στρατιώτης και όχι θύμα, δίνει και την εξήγηση σε μια ερώτηση που μας βασάνιζε για καιρό.

Γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε δώσει λύση στο θέμα της προμήθειας των φαρμάκων των καρκινοπαθών και τους άφηνε να βασανίζονται, με ανατριχιαστικά σαδιστικό τρόπο, στις ουρές των φαρμακείων του ΕΟΠΥΥ; 

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έδινε λύση σε κάτι που η κυβέρνηση Μητσοτάκη χρειάστηκε λιγότερο από ένα μήνα να το κάνει;

Μα, για ιδεολογικούς λόγους.

Για την τσαβική, κομμουνιστογενή αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ η ταλαιπωρία, η ουρά, είναι αυτή που δημιουργεί στα άτομα την αίσθηση της συνθήκης “εκτάκτου ανάγκης” (με τον τρόπο που την ορίζει ο Καρλ Σμιτ). Η πολύωρη αναμονή στην ουρά πείθει τα άτομα ότι είναι ανήμπορα θύματα χωρίς να έχουν την επιλογή να χειραφετηθούν.  Η αναμονή στην ουρά είναι η κακοποιητική διαδικασία που εφαρμόζει κάθε αυταρχική κρατική εξουσία για να ταπεινώσει το άτομο. Η πολύωρη αναμονή στα γκισέ της κρατικής εξουσίας καταπονεί τον πολίτη, του “σπάει το ηθικό” και μάλιστα όταν πρόκειται για κάτι που αφορά την υγεία του, τον εξαχρειώνει.

Για να εξαχρειώσει τους Έλληνες τους έστηνε στις ουρές ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί στον κομμουνιστογενή τσαβισμό τύπου ΣΥΡΙΖΑ  η εξουδετέρωση του ατόμου είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για τη μετατροπή του σε μάζα, σε πλήθος (όπως το θέλουν οι δήθεν κομψευόμενοι μεταμοντέρνοι). Για να μπορεί μετά να τους ταΐσει ευκολότερα τις γνωστές παρλάτες μίσους κατά των δανειστών, των τραπεζιτών, των φαρμακοβιομηχάνων, όλων αυτών των “δυνάμεων του κακού” που δήθεν μαχόταν ο μεγάλος λαϊκός ηγέτης, ο Αλέξης Τσίπρας.

Και έρχεται η κυβέρνηση του φιλελεύθερου Κυριάκου Μητσοτάκη.  Και το πρώτο που κάνει είναι να αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια των ατόμων διώχνοντάς τα από τις ουρές τους αίσχους, δίνοντας ένα τέλος στην εξαχρείωσή τους από το κράτος.  

Και δεν σταματά εκεί. Με τους υπόλοιπους φιλελεύθερους υπουργούς του, σχεδιάζουν τρόπους να καταργήσουν και τις υπόλοιπες ουρές της ταπείνωσης, με το σχεδιασμό ψηφιακών εφαρμογών που θα δώσουν τη δυνατότητα στον πολίτη να κάνει τις συναλλαγές του με το κράτος από τον ιδιωτικό, ιερό και απαραβίαστο χώρο του, χωρίς να του επιβάλλει κανείς να στηθεί στην ουρά του κρατικού γκισέ σαν το πρόβατο που περιμένει υπομονετικά τη σειρά του για λίγο σανό.

Όλα αυτά τα γράψαμε για ένα μόνο λόγο: 

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Μέμνησο του Βαρουφάκη



Την ιστορία του Ηροδότου για τον υπηρέτη που είχε εξουσιοδοτήσει ο βασιλιάς Δαρείος να του θυμίζει κάθε πρωί τον ρόλο που έπαιξαν οι Αθηναίοι στην πυρπόληση των Σάρδεων, την έχουμε διδαχθεί όλοι στο σχολείο.


«Μέμνησο των Αθηναίων», ψιθύριζε ο υπηρέτης κάθε πρωί στο αυτί του Δαρείου. Κι εάν η έκβαση που είχε η εκστρατεία των Περσών προς τη Δύση κάνει ορισμένους να σκεφτούν ότι το παράδειγμα ίσως και να μην είναι τόσο πετυχημένο, θα επιμείνουμε να το κρατήσουμε. Κι αυτό γιατί στην περίπτωση της σύγχρονης Ελλάδας η καταστροφή έχει ήδη συμβεί και φέρει ως τίτλο τα ονόματα των αυτουργών της: Τσίπρας - Βαρουφάκης.


Η αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μάς φέρνει πίσω, στο καλοκαίρι του 2014. 


 Βρισκόμαστε πάλι στο επίπεδο Β3, αφού ο Γιάνης Βαρουφάκης μας είχε προσγειώσει στο επίπεδο Caa2. Κι εάν σήμερα αναβαθμιζόμαστε, αυτό δεν οφείλεται μόνο στις καλύτερες επιδόσεις της οικονομίας. Πρωτίστως οφείλεται στο κλίμα θετικών προσδοκιών που δημιουργεί η υπεύθυνη στάση της αντιπολίτευσης όταν καλεί επενδυτές να επενδύσουν στη χώρα άμεσα αντί να τους εκδιώχνει στήνοντας αντάρτικα (βλ. Σκουριές) και όταν δεσμεύεται ότι θα εφαρμόσει τα συμφωνημένα αντί να απειλεί ότι όταν έρθει στην εξουσία «θα σκίσει τα μνημόνια».




Εχει σημασία να θυμόμαστε τον Γιάνη Βαρουφάκη.  


Προσωποποιεί το ψέμα ότι υπήρχε κι άλλος δρόμος πλην των μνημονίων. 


Προσωποποιεί τον αυταρχισμό που είχαν οι πράξεις του όταν απεργαζόταν κρυφά παράλληλα νομίσματα ή όταν δήλωνε ότι ηχογραφεί, εν αγνοία τους, τις συνομιλίες που είχε με τον πρωθυπουργό αλλά και τους συναδέλφους του ΥΠΟΙΚ στα Eurogroup. 


Είναι ο άνθρωπος που έκλεισε τις τράπεζες εξανεμίζοντας την αξία τους. 


Είναι αυτός που ευτέλισε την έννοια της διαπραγμάτευσης προκαλώντας ανυπολόγιστη ζημιά στην αξιοπιστία της χώρας.
 

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, αντί να λογοδοτήσει για την καταστροφική πολιτεία του και την οδύνη που επέφερε στη χώρα με την αλαζονεία του, σήμερα γυρνάει την Ελλάδα και ανακοινώνει την ίδρυση κόμματος.


Τον Γιάνη Βαρουφάκη δεν πρέπει να τον ξεχάσουμε. Κυρίως δεν πρέπει να ξεχάσουμε...


ΤΟΥΡΚΙΑ: Είναι όντως ο Ερντογάν ένας οθωμανός Τσάβες;


Τι κι αν το αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο; Τι κι αν τελικά η εκλογή του από τον Α'γύρο ήταν οριακή και όχι με το ποσοστό που έδιναν πριν από λίγες ημέρες οι δημοσκοπήσεις; Τι κι αν η ανάλυση των αριθμών δείχνει ότι σε ψήφους το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ρετζέπ Ταγίν Ερντογάν βρέθηκε στο επίπεδο των τοπικών εκλογών του Μαρτίου;  

Η 10η Αυγούστου 2014 ήταν μια ιστορική ημέρα για την Τουρκία αφού για πρώτη φορά στην σύγχρονή της ιστορία εξέλεξε πρόεδρο απευθείας από τον λαό μετά από τη σχετική αλλαγή που έγινε στο Σύνταγμά της το 2007. 

Στις εκλογές αυτές επαληθεύθηκαν κάποιες αλήθειες αξιωματικού χαρακτήρα της πολιτικής και της πολιτικής επικοινωνίας: οι λαοί επιλέγουν τη σταθερότητα και τη διασφάλιση των οικονομικών τους συμφερόντων έναντι της δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών.  

Οι λαοί γοητεύονται από τους πολιτικούς εκείνους που αποδεικνύονται κατ' επανάληψη νικητές ( ο Ερντογάν έχει κερδίσει πλήθος αναμετρήσεων, εθνικών και τοπικών καθώς και δύο δημοψηφισμάτων που προκάλεσε το κόμμα του). 

Οι λαοί γοητεύονται από αυτούς που περιγράφουν όνειρα και οράματα και στο πρόσωπο του Ερντογάν, οι Τούρκοι βλέπουν τον ηγέτη που δεν οραματίζεται απλώς αλλά καταφέρνει να μετατρέπει τα οράματά του σε συγκεκριμένα προγράμματα και δη σε πολύ συγκεκριμένα μεγάλα έργα, ιδιαίτερα στους τομείς ενέργειας και συγκοινωνιών, χωρίς να παραβλέπουμε τα νοσοκομεία αλλά και την όπερα. 

Τι κι αν όλα αυτά επικρίνονται από τους πολιτικούς του αντιπάλους ως εξωφρενικά και επιζήμια;  

Ο Ερντογάν έπεισε του συμπατριώτες του ότι η εκλογή του εξασφαλίζει την οικοδόμηση μιας Νέας Τουρκίας. Σε κάθε περίπτωση η ικανότητα του Ερντογάν να κερδίζει εκλογές και να υπερπηδά σκοπέλους έχει δημιουργήσει στο εκλογικό σώμα την εικόνα ενός πολιτικού που αποπνέει ισχύ και μπορεί να διασφαλίσει τη σταθερότητα. Το πόση σταθερότητα μπορεί να εξασφαλίσει στη χώρα του ο Ερντογάν το επόμενο διάστημα που ορίζεται από την μέρα ανάληψης των καθηκόντων του (28 Αυγούστου) έως τις επόμενες εθνικές εκλογές (Ιούνιος 2015) είναι και το βασικό ερώτημα. Όλοι περιμένουν να δουν πώς θα κινηθεί εντός των εξουσιών που του δίνει το τουρκικό Σύνταγμα κι αν θα επιλέξει να ασκήσει εξουσίες που οι προκάτοχοί του απέφυγαν, όπως η σύγκληση του Υπουργικού Συμβουλίου, για παράδειγμα. 

Ο ίδιος ο Ερντογάν, δεν έχει κρύψει τις διαθέσεις του, όταν διακηρύσσει ότι επιθυμεί η Τουρκία να εξελιχθεί σε μια προεδρική δημοκρατία κατά τα πρότυπα των ΗΠΑ και της Γαλλίας. Οι επικριτές του στη Δύση πάντως τον συγκρίνουν με τον Τσάβες, εξαιτίας του τρόπου που διαχειρίζεται διαμαρτυρίες πολιτών (θυμίζουμε τα γεγονότα στο πάρκο Γκεζί), τους περιορισμούς που επιδιώκει να βάζει στον Τύπο με κάθε ευκαιρία και τις εκκαθαρίσεις που έχει κάνει στη Δικαιοσύνη. 

Πρόβλημα είναι και η επιλογή του μεταβατικού πρωθυπουργού αλλά και η διαχείριση του κόμματός του από το οποίο ο Ερντογάν αντλεί δύναμη. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας πάντως, όλη η καμπάνια χτίστηκε γύρω από το πρόσωπό του, στην πραγματικότητά δεν υπήρχε κόμμα αλλά μόνον ο ίδιος ο Ερντογάν που έτρεξε όλη την εκστρατεία μόνος, μιλώντας ο ίδιος σε όλες σχεδόν τις σημαντικές εκδηλώσεις του κόμματός του.  

Η περίφημη σταθερότητα στην περίπλοκη τουρκική πολιτική είναι το βασικότερο ζήτημα, λοιπόν.  

Αξιοσημείωτο στοιχείο του Ερντογάν αλλά και της τουρκικής πολιτικής, γενικότερα είναι η σχέση του με τον Ισλαμισμό. Αρκετοί συμπατριώτες του τον βλέπουν ως θεόσταλτο, γιατί μπορεί η Τουρκία να είναι κοσμικό κράτος αλλά η τουρκική πολιτική δεν διεξάγεται με όρους κοσμικού κράτους. Έπειτα, πρέπει να σημειωθεί ότι στην Τουρκία, το ισλαμικό ντισκούρ, δεν διεξάγεται με τους γνωστούς, από τα αραβικά κράτη, όρους. Ο Ερντογάν έχει "τον δικό του" Ισλαμισμό κι αυτό για τους συμπατριώτες του αποτιμάται μόνον ως θετικό, αφού δημιουργεί αρκετό χώρο -κι αυτοί με τη σειρά τους να είναι όσο και όπως Ισλαμιστές θέλουν. Μάλιστα κατά την προεκλογική περίοδο ο Ερντογάν χρησιμοποίησε τη σχέση του με τη θρησκεία με πολύ πετυχημένο, στρατηγικά, τρόπο: