"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΙΣΤΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΙΣΤΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

15ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ : Φίλες, Φίλοι Αναγνώστες, Καλό 15Αύγουστο!..

Image 


Εύχεται ο Γιώργος Πιπερόπουλος 

 

     Ο Αύγουστος ξεκίνησε με την αιφνίδια έξαρση Τουρκικών προκλήσεων παραβίασης του εναέριου χώρου του Αιγαίου και του FIR Αθηνών με drones και με πολεμικά αεροσκάφη τύπου F-16…

     Άδειασαν τα μεγάλα αστικά κέντρα καθώς οι μισοί από τους Έλληνες βρήκαν λίγα χρήματα για ολιγοήμερες διακοπές και κάνει ολιγοήμερες διακοπές η ανεπίσημη αλλά εμφανώς έντονη προεκλογική περίοδος καθώς οδεύουμε προς την καθιερωμένη εβδομάδα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης…

     Το σημερινό μου πιπεράτο βασίζεται σε κείμενο την πατρότητα του οποίου δεν γνωρίζω, και συνεπώς δεν μπορώ να την παραθέσω, αλλά όταν το βρήκα στο διαδίκτυο πριν 15 περίπου χρόνια με συγκίνησε το δραματικό μήνυμα που με περισσή γλαφυρότητα μεταφέρει.

     Και καθώς σήμερα Σάββατο γιορτάζουμε την Μεγάλη Ημέρα της Παναγιάς μας, τον 15Αυγουστο, σας καλώ να θυμηθούμε και να εκφράσουμε μεγαλόφωνα, χωρίς βέβαια να γίνουμε μοιρολατρικά θρησκόληπτοι ην κλασική παράκληση του «βόηθα Παναγιά» και το θεραπευτικά αισιόδοξο «έχει  ο  Θεός», των γονιών μας…

     Ως θρησκευτικό αφιέρωμα στη Μεγάλη γιορτή του ελληνικού 15Αύγουστου σκέφτηκα να αναρτήσω την ιστορία του ορειβάτη που έχασε τη ζωή του καθώς αποδείχτηκε ότι στη δύσκολη στιγμή επικαλέστηκε μεν τη βοήθειά Του Θεού αλλά, του έλειπε η Πίστη!....

                                           ********************************

     Η ιστορία μιλάει για έναν ορειβάτη, που θέλησε να σκαρφαλώσει στο ψηλότερο βουνό. Ξεκίνησε την περιπέτεια του μετά από πολλά χρόνια προετοιμασίας. Όμως, επειδή ήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνό μόνος.

     Η νύχτα έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα, όλα ήταν μαύρα, μηδενική ορατότητα. Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από σύννεφα. Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχε λίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού, γλίστρησε και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα.

     Ο ορειβάτης πού το μόνο πού έβλεπε καθώς έπεφτε ήταν μαύρες κουκίδες, είχε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά. Συνέχισε να πέφτει και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του.

     Σκεφτόταν, τώρα, το πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί πού ήταν δεμένο στη μέση του να τον τραβά δυνατά καθώς είχε φτάσει στο τέλος του. Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα. Μόνο το σχοινί τον κρατούσε ζωντανό. Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και καμιάς άλλης επιλογής, φώναξε ατενίζοντας τον ουρανό :

     

     Θεέ μου, βοήθησε με!   

     Μια βαθιά φωνή από τον ουρανό απάντησε:

     Τί θέλεις να κάνω;

     Σώσε με, Θεέ μου!

     Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω, είπε η φωνή από ψηλά

     ΝΑΙ, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!

     Η φωνή βροντοφώναξε:

     «Εάν έχεις πίστη Κόψε Τώρα το Σχοινί που είναι δεμένο στη μέση σου».
     

***************************************************************************

     Στο σημείο αυτό σταμάτησα να διαβάζω και ξαφνιασμένος σκέφτηκα:

 

     «Θεέ μου, τι ζητάς από αυτόν τον άνθρωπο; Είναι δυνατόν να του ζητάς να κόψει το σκοινί, το μόνο πράγμα πού τον κρατάει δεμένο με τη ζωή;»

 

     Εγκατέλειψα γρήγορα αυτές τις σκέψεις και έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του ορειβάτη.

 

     Αλήθεια, ΕΓΩ τί θα έκανα; Με ανάμεικτα συναισθήματα και σχεδόν με βεβαιότητα για την απάντηση μου, ολοκλήρωσα το κείμενο:

   «Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, ανακοίνωσε ότι  ένας ορειβάτης βρέθηκε πεθαμένος, παγωμένος με το σώμα του δεμένο σε ένα σχοινί. Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το τελικό κόμπο του σχοινιού ΜΟΝΟ 3 μέτρα πάνω από το έδαφος....».

    Εσύ και εγώ, πόσο κολλημένοι είμαστε στο σχοινί μας;

    Ποτέ μην αμφισβητούμε όσα είναι από το Θεό.

    Ποτέ δεν πρέπει να λέμε ότι μας  έχει ξεχάσει η μας έχει εγκαταλείψει.

    Ποτέ μη σκεφθούμε ότι δεν μας φροντίζει.

    Μας κρατάει πάντα με το δεξί Του χέρι...

    Η επιλογή ...

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" και η ανθρώπινη ελευθερία


Uploaded Image 

 

Του Γεωργίου Ι. Μάτσου

Η αδυναμία αυτοκατανόησης του νέου Ελληνισμού ευρίσκεται στη βάση πολύ περισσότερων προβλημάτων από όσο νομίζουμε.

Όχι τυχαία, ο διαχρονικός θαυμασμός για την αρχαία Ελλάδα δεν οφείλεται στα (αδιαμφισβήτητα) επιστημονικά επιτεύγματα των αρχαίων, αλλά στη φιλοσοφία που αυτοί ανέπτυξαν.

Ακόμη και τα ‘παραμυθάκια’ της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, με τα οποία μεγάλωναν τα Ελληνόπουλα τόσο στην αρχαιότητα, όσο και στη ‘βυζαντινή’ περίοδο, περιέχουν εκπληκτικής σε έκταση και βάθος ατομική και συλλογική ανθρωπογνωσία, που ο νέος Ελληνισμός αδυνατεί αυξανόμενα να παρακολουθήσει.

Αγνοούμε σήμερα τα συλλογικά μας ελαττώματα, ώστε να τα διορθώσουμε.

Αγνοούμε τις συλλογικές μας αρετές, ώστε να τις αξιοποιήσουμε.

Τούτο δε κυρίως, διότι ο σημερινός δημόσιος λόγος περιφρονεί υπέρμετρα την επικρατούσα θρησκεία και τις κοινωνιολογικές και φιλοσοφικές διαστάσεις της.

Αντιθέτως, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, παρά την κυριαρχία (αλλά ίσως ορθότερα: εξαιτίας αυτής) των φαινομενικά απλοϊκών θρησκευτικού χαρακτήρα διηγήσεων, αντανακλούν με ακρίβεια την κοινωνιολογική και ανθρωπολογική εικόνα του τότε Ελληνισμού και, σε μεγάλο βαθμό, ακόμη και του σημερινού.

Η ολοκληρωμένη μελέτη του σημερινού συλλογικού εαυτού μας προϋποθέτει συνεπώς ολοκληρωμένη γνώση του τι πραγματικά πιστεύει η επικρατούσα θρησκεία. Και, συνακόλουθα, πώς αυτή επιδρά φιλοσοφικά και κοινωνιολογικά στην ελληνικότητα.

Στο εορταζόμενο λοιπόν Πάσχα βλέπουμε μια περίσταση υπερβολικά "νεοελληνική":

Σταυρώνεται ο Χριστός, που ισχυρίζεται ότι είναι Υιός του Θεού και Θεός.

Γιατί λοιπόν δεν κατεβαίνει από τον Σταυρό να σωθεί, αν πράγματι είναι έτσι;

Την απορία εξέφραζαν ανοικτά όλοι οι παριστάμενοι στη Σταύρωση: "Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι· εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν ἐπ᾿ αὐτῷ" ("Άλλους έσωσε, αλλά δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του. Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, να κατεβεί τώρα από τον σταυρό να τον πιστέψουμε", Ματθ. κζ΄, 41-42).

Όμοια ακριβώς και στο κατά Μάρκον (ιε΄ 32) και παρόμοια στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (κγ΄, 39).

Στη συνέχεια βέβαια της ευαγγελικής διήγησης, ο Χριστός παραμένει στον Σταυρό. Και τελικά ανασταίνεται την τρίτη ημέρα.

Γιατί ο Χριστός δεν κατέβηκε από το Σταυρό ενώπιον όλων, να δείξει τη δύναμή Του, να εντυπωσιάσει και να γίνουν αμέσως όλοι πιστοί της νέας θρησκείας;

Και καταρχάς γιατί να σταυρωθεί και να υποφέρει;

Και τελικά, γιατί να πιστέψει κανείς σε μια Ανάσταση που γίνεται έτσι στα κρυφά;

Πόσο εύκολο είναι το περίφημο "ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;". Πόσοι και πόσοι δεν το έχουμε πει. Ιδίως όταν μας πλήττει κάποιος που θεωρούμε κατώτερό μας. Ένας π.χ. νεαρός αστυφύλακας κόβει κλήση για παράνομο παρκάρισμα σε εμάς, τους τόσο ‘σημαντικούς’. Δεν λέει να καταλάβει, ο τάχα ‘ασήμαντος’, ότι ‘δεν έχει τέτοιο δικαίωμα’ απέναντί μας.

Αυτή η νοοτροπία βρίσκεται στη βάση πλήθους νεοελληνικών προσωπικών, κοινωνικών και εν γένει συλλογικών συγκρούσεων.

Ανόθευτη έκφανση αυτής της νοοτροπίας βλέπουμε στην υποστήριξη των ποδοσφαιρικών ομάδων. Περισσότερο από την υποστήριξη της ομάδας μας, ικανοποιούμαστε ψυχικά καταφρονώντας τους αντιπάλους.

Η συμπεριφορά του Χριστού επί του Σταυρού ευρίσκεται στο ακριβώς αντίθετο άκρο: Αν και παντοδύναμος Υιός του Θεού και Θεός, αποδέχεται την υπέρτατη καταφρόνηση από τους εντελώς κατώτερούς Του. Δεν κάνει καμία κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση. Έστω στο τέλος, να έλεγε "σας δοκίμασα, σας ήλεγξα, είδα τώρα πώς φέρεστε, αλλά τώρα θα δείτε σε ποιον τα κάνατε αυτά".

Τίποτε. Η φιλοσοφία που διέπει τις επιλογές του Χριστού (ακόμη κι αν τις θεωρήσει κανείς "παραμυθάκι" τύπου Ιλιάδας και Οδύσσειας) ευρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση του "ξέρεις ποιος είμαι εγώ".

Εντέλει όμως μια τέτοια φιλοσοφική στάση επιλύει στη ρίζα της κάθε ψυχική αιτία διαμάχης, προσωπικής και συλλογικής. Φαινομενικά εις βάρος του φορέα της, αλλά πάντως τις επιλύει.

Όχι τυχαία το "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" κυριαρχεί στην ατομιστική Ελλάδα.

Η κοινωνική ηθικολογία και η πατερναλιστική εξουσία της προτεσταντικής και καθολικής, αντίστοιχα, Δύσης δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να αισθανθεί υπέρμετρα σημαντικός. Το ίδιο συμβαίνει στη σλαβική Ορθόδοξη Ανατολή, κοινωνίες στις οποίες στοιχεία βαρβαρικού δεσποτισμού ενυπάρχουν ακόμη.

Η Ελλάδα όμως της αρχαίας αντίληψης ελευθερίας και ατομισμού κυριαρχείται από το "ξέρεις ποιος είμαι εγώ".

Να πώς βοηθά την κοινωνία μας, την αυτοκατανόησή της και τη βελτίωσή της το φιλοσοφικό και αξιακό παράδειγμα του Εσταυρωμένου.

Και στο οικονομικό ακόμη επίπεδο, η ταπείνωση είναι αρετή αναγκαία για γνήσια και διαρκή πρόοδο.

"Μήπως όμως αρθρογράφε", θα αναρωτηθεί ο δύσπιστος αναγνώστης, "προσπαθείς έτσι απλώς να μας πλασάρεις μια ‘απάτη’;".

Ακριβώς όμως η ευχέρεια αντίκρουσης της Ανάστασης ως πραγματικού γεγονότος (και η ευχερής, συνακόλουθα, θεώρησή της ως "απάτης") αναδεικνύει άλλο τεράστιο φιλοσοφικό μήνυμα:

Την απόλυτη, βαθιά και γνήσια ελευθερία του ανθρώπου να απορρίψει το γεγονός στο οποίο βασίζεται ολόκληρη η Ορθόδοξη Χριστιανική θρησκεία.

Καμία άλλη θρησκεία δεν βασίζεται πάνω σε ένα γεγονός. Όλες οι άλλες βασίζονται σε διδασκαλίες. Ακόμη και ο καθολικισμός και ο προτεσταντισμός βασίζονται πάνω στην Αγία Γραφή – όχι στο γεγονός της Αναστάσεως καθαυτό.

Το γεγονός είναι επαληθεύσιμο. Είναι σωστό ή λάθος. Υπάρχει ή δεν υπάρχει. Διαψεύδεται, αν δεν συνέβη.

Και αυτό αποτελεί τη μέγιστη ελευθερία του ανθρώπου: Να αποδεχθεί ή να μην αποδεχθεί κάτι που καθόλου δεν πιέζει την ανθρώπινη λογική:

Ένα εντυπωσιακό θαύμα όπως η κάθοδος του Χριστού από τον Σταυρό, θα εκβίαζε τη βούληση των παρισταμένων να πιστέψουν "με το ζόρι". Κανένας δεν θα μπορούσε να αρνηθεί τη θεότητα Κάποιου που, ενώ Τον έχουν σταυρώσει, βγάζει τα καρφιά μόνος Του και κατεβαίνει από τον Σταυρό.

Μια τέτοια πίστη δεν θα ήταν καρπός ελεύθερης βούλησης.

Θα ήταν αποτέλεσμα του λογικού καταναγκασμού, που ένα τέτοιο εντυπωσιακό θαύμα θα ασκούσε στο νου των ανθρώπων.

Με την ‘κρυφή’ αντιθέτως Ανάσταση που είδαν μόνον οι Ρωμαίοι στρατιώτες που φύλαγαν τον Τάφο, όποιος θέλει πιστεύει, όποιος δεν θέλει δεν πιστεύει.

Στην Ορθοδοξία γίνεται λοιπόν απόλυτα σεβαστή ακόμη και η λογική τού ανθρώπου. Ο Θεός θέλει να κερδίσει τη λογική του ανθρώπου. Δεν την πιέζει, δεν την εκβιάζει, δεν την δεσμεύει.

Μπορεί καθένας να έχει οποιαδήποτε άποψη για την Ορθοδοξία ως θρησκεία.

Όμως …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ και ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Το θαύμα ενός συγχρόνου Αγίου! Αφύπνιση των Ελλήνων μέσω μίας τηλεοπτικής σειράς

 Γράφει η Μαρία Γιαλαμά

Η Κυριακή των Βαϊων του 2025, σηματοδότησε την εκκίνηση μίας νέας Άνοιξης στις ψυχές των Νεοελλήνων, μίας Άνοιξης φωτός.
 

Μία ολοζώντανη μεταστροφή των βυθισμένων στον ύπνο της θλίψεως Ελλήνων που στα πολυπληθή Μέσα Κοινωνικής Δικτυώσεως, εκδηλώνουν την ευγνωμοσύνη τους και τον θαυμασμό τους για την εξαιρετικού περιεχομένου τηλεοπτική σειρά με τίτλο, «Άγιος Παϊσιος, από τα Φάρασα στον ουρανό».  

Μία τηλεοπτική παραγωγή, που ξεκίνησε με περιορισμένες προσδοκίες και ολοκληρώθηκε με ύμνους και διθυράμβους από τους τηλεθεατές, που σε κάθε επεισόδιό της ανεγνώριζαν εικόνες από τις οικογενειακές και πνευματικές τους μνήμες.  

Μία αναδρομή, σ’ έναν ακόμη ξεριζωμό των Ελλήνων από την πατρώα γή της Καππαδοκίας με καταγραφή των μεγάλων ταλαιπωριών που υπέστησαν, μέχρι να βρεθεί τόπος φιλόξενος γι αυτούς στην ελεύθερη πατρίδα, για να εγκατασταθούν. Μία σειρά εικόνων πόνου, θλίψεως του αποχωρισμού της πατρώας γής και καταγραφή της μεγάλης, δύσβατης πορείας και διαδοχικής εγκαταστάσεως σε μέρη αφιλόξενα, όλων των Ελλήνων προσφύγων των αδούλωτων Πατρίδων. Μέχρι τον τελικό προορισμό, στα φιλόξενα βουνά της Ηπείρου και δή στην περιοχή της πολύπαθης Κόνιτσας. Σ’όλη αυτή την διαδρομή, πολύτιμα κειμήλια είχαν λίγα ρούχα, πολλή πίστη στους αγίους τις εικόνες των οποίων πήραν μαζί τους και εμπιστοσύνη στη βοήθεια της μάνας Παναγιάς και στις ικανότητές τους. Τα ελάχιστα φερόμενα αγαθά, ήταν αυτά που ένωσαν πνευματικά τον τόπο γεννήτορα με την νέα πατρίδα.
 

Εικοσιτέσσερα επεισόδια μίας σειράς, που απεικόνισαν την πορεία του διωχθέντος Ελληνισμού στον εικοστό αιώνα

Τον διαρκή του Γολγοθά και την αναμενόμενη Ανάσταση. Τον δρόμο της τελειώσεως που οφείλει να ακολουθεί ο κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός, μέσα από δύσβατες πνευματικές διαδρομές .Το αίσιο κι ευλογημένο τέλος ,μετά από τις τεράστιες δυσκολίες. Την αγιότητα, που αναδύθηκε μέσα από την απεριόριστη αγάπη για τον άνθρωπο, τον πλησίον, τον άγνωστο και γνωστό, την ταπεινότητα μπροστά στο Θείο των δωρεών του Υψίστου και το φιλότιμο. Αυτό το τόσο Ελληνικό σύνθετο χαρακτηριστικό, ταυτόσημο με την Ελληνικότητά μας, που στην πορεία του Έθνους, πολλοί το εγκατέλειψαν, το απαρνήθηκαν, ακολουθώντας τον ατομισμό. 

Ήταν η εποχή της «πτώσεως». Έφθασε αυτή η σύντομη σειρά ολιγόωρων επεισοδίων, να θέσει για εκατομμύρια τηλεθεατές τον δάκτυλον επί των τύπων των ήλων και να αφυπνίσει συνειδήσεις, κοιμισμένες ευαισθησίες, ψήγματα πίστεως στον τριαδικό θεό και το φιλότιμο, αυτό το ξεχασμένο Ελληνικό χαρακτηριστικό, που δεν μεταφράζεται σε άλλη γλώσσα και που περικλείει, όλη την αγάπη, την ανθρωπιά, την ψυχική δύναμη και την διάθεση αλληλεγγύης στον συνάνθρωπο και όχι μόνον.  

Το φιλότιμο που ανεβάζει την δημιουργική διάθεση και αποτελεσματικότητα κάθε ομάδος μέσω της προσφοράς ενός εκάστου και δείχνει τον δρόμο πνευματικής ενηλικιώσεως. Τί άλλο θα μπορούσε να είναι αυτή η πολύτιμη λέξη με τις σπουδαίες έννοιες που κουβαλά στην σύνθεσή της; Διαρκής εκδήλωση αγάπης από τον φέροντα αυτήν ως χαρακτηριστικό, στον άνθρωπο, στο γένος. Αγάπης άδολης, πηγαίας, που αναβλύζει από την ψυχή και δίδεται απλόχερα σ’ όποιον έχει ανάγκη να δροσισθεί απ’αυτήν, με την ταπεινότητα δίπλα της, να φωτίζει το ιερό της καθαρότητος της σκέψης και της καρδιάς.

Η απλότητα των λόγων του γέροντος και η διαρκής προσευχή, τροφός πνευματικότητος

Τόσο το κείμενο των διαλόγων, όσο και η σκηνοθεσία, στηρίχθηκαν σε μαρτυρίες, ανθρώπων που είχαν την ευλογία να γνωρίσουν τον Άγιο Παϊσιο
, να συμπορευθούν για κάποιο χρονικό διάστημα μαζί του και να έχουν καταγεγραμμένες στη μνήμη τους, σπουδαίες στην απλότητά τους στιγμές της αγιότητός του. Είναι αυτές οι στιγμές, που άγγιξαν τις ψυχές των τηλεθεατών και μέσω της απλότητός τους έδωσαν πολύτιμα για την ζωή τους διδάγματα.  

Είναι όμως και η εξαιρετική ερμηνεία των ρόλων και δή αυτή του προσώπου του Αγίου Παϊσίου που αβίαστα οδήγησαν στην πληρότητα της σκέψεως από την αγιότητά του.

Αλήθεια, αγάπη ανεξάντλητη και πηγαία, μαζί με την ταπείνωση της άδολης προσφοράς, υπήρξαν τα πνευματικά εισητήρια για τους ορθοδόξους που ετοιμάζονταν να ακολουθήσουν την διαδρομή του Κυρίου μας την Μεγάλη Εβδομάδα. Ανάσες πνευματικότητος για τους έχοντες αμφιβολίες, τους είρωνες αθέους αλλά και τους πτωχούς τω πνεύματι, προκειμένου να ταξειδέψουν στα ιερά μονοπάτια της Χριστιανοσύνης. Η κορύφωση του Θείου δράματος, προσεγγίζεται μόνον με βαθειά πίστη και προσευχή, μόνον με ανοιχτές τις καρδιές αφού έχουν δωρίσει την άφθορη συγχώρεση, με αμόλυντες σκέψεις

Ή σύντομη βιογραφία ενός μοναχού ,συγχρόνου ,που εκοιμήθη μόλις πριν τριάντα χρόνια ,έχοντας διανύσει μία ενδιαφέρουσα, δύσκολη πορεία ζωής ως βρέφος από τα Φάρασα της Καππαδοκίας και ως ενήλικας και δή μοναχός από την Κόνιτσα και την Ι.Μ.Στομίου, κέντρισε το ενδιαφέρον όλων, προσφέροντάς τους τροφή για σκέψη. Μία σκέψη που...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ και ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Η τηλεοπτική σειρά που κανένα κανάλι δεν ήθελε να προβάλει έδωσε ένα ηχηρό χαστούκι σε όλο το ανθελληνικό-αντίχριστο πολιτικο-οικονομικό-κοινωνικό σύστημα που λυμαίνεται την χώρα επί δεκαετίες

Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης.

Κανένα τηλεοπτικό κανάλι δεν ήθελε να προβάλει την σειρά «Άγιος Παΐσιος».  Ούτε και το MEGA. 

Χρειάστηκε η προσωπική παρέμβαση του κ. Μαρινάκη για να δεχτεί το κανάλι του (!) να παίξει την σειρά.

Τι σόι άνθρωποι διοικούν αυτά τα κανάλια;

Η επιτυχία της σειράς υπήρξε ηχηρό χαστούκι σε όλο το ανθελληνικό-αντίχριστο πολιτικο-οικονομικό-κοινωνικό σύστημα που λυμαίνεται την χώρα επί δεκαετίες.

Η σειρά πέτυχε ρεκόρ θεαματικότητας.  Τόσο, που ο ΑΝΤΕΝΝΑ το βράδυ που παιζόταν το τελευταίο επεισόδιο έβαλε την ίδια ώρα την ταινία «Ο Άνθρωπος του Θεού» για να σπάσει τα νούμερα της «αντίπαλης» σειράς;
Να κερδίσει και αυτός κάτι από ακροαματικότητα; 

Τις επόμενες ημέρες, το STAR έπαιξε και αυτό τον «Άνθρωπο του Θεού»… Μάλλον έκριναν ότι και αυτοί πρέπει να γλείψουν από το κόκκαλο της θεαματικότητας.

Η θεαματικότητα, ωστόσο, ήταν το λιγότερο χαστούκι – και το πλέον αδιάφορο θα έλεγα.   

Δυστυχώς, για το ανθελληνικό-αντίχριστο σύστημα, εκατοντάδες νέοι και νέες συρρέουν τώρα στις εκκλησίες για να εξομολογηθούν και να προφανώς να αρχίσουν μία νέα ζωή σύμφωνα με τον Χριστό.

Η λύσσα του συστήματος είναι κατανοητή.  Τόσες δεκαετίες προσπαθούν – κράτος, ΜΜΕ, ξένα κράτη, ξένοι νόμοι, ΜΚΟ κ.λπ. – να αφελληνίσουν και να αποχριστιανίσουν τους Έλληνες, και τώρα μία απλή σειρά αρκεί για να καταρρεύσει το οικοδόμημά τους σαν χάρτινος πύργος.

Η ηλιθιότητα του εξαποδώ και των οπαδών του δεν είναι πρόσφατη. Από αρχής ύπαρξης της ανθρωπότητας όλα τα σχέδια των αντίχριστων έχουν κλονίσει τον κόσμο και προκαλέσει καταστροφές, για να αποτύχουν στο τέλος.  Τώρα για μία ακόμα φορά αποδεικνύεται αυτό. Τι εκπομπές, τηλεοπτικές σειρές, εκπαιδευτικά συστήματα, οικονομικοί εκβιασμοί, κρατικοί καταπιεστικοί νόμοι, πλύση εγκεφάλου από ΜΜΕ και από κομματικές ιδεολογίες για να επηρεάσουν, να εξαπατήσουν και να εκβιάσουν τους Έλληνες να γίνουν εχθροί της πατρίδας και του Θεού.  Και έρχεται μία τηλεοπτική σειρά να αποκαλύψει πόσο σαθρά είναι τα οικοδομήματα των πανίσχυρων αντίχριστων απέναντι σε έναν και μόνον φτωχό και αδύναμο Άγιο.

Ο κύριος στόχος των αντίχριστων είναι η νεολαία. Και όμως αυτή φαίνεται να ανταποκρίθηκε πρώτη και καλύτερη στο κάλεσμα του Χριστού μέσω του Αγίου Του από ένα σύγχρονο μέσο επικοινωνίας.

Καταφεύγουν στην ψυχιατρική για να εξηγήσουν το φαινόμενο της πίστης των Ελλήνων, άτομα τα οποία είναι το αποκορύφωμα της ψυχασθένειας και της μισανθρωπίας.

Όσο και να τους έχουν σκοτίσει και αποπροσανατολίσει, οι νέοι έχουν καθαρότερο και αγνότερο κριτήριο από τους μεγαλύτερους, που ακόμα και την πίστη στον Θεό διαστρεβλώνουν, φτιάχνοντας δικές τους «εκδόσεις» του Χριστιανισμού.

Όλοι «πιστεύουν», διαλαλούν, αλλά όταν τους λες για Θεοτόκο γελάνε, όταν τους λες για παράδεισο κοροϊδεύουν ή απαντούν με φιλοσοφικές αρλούμπες, την αγνότητα την θεωρούν ψυχασθένεια, την ταπείνωση βλακεία

Τα κανάλια κάθε μέρα κάνουν σώου με τα θύματά τους. Και βγάζουν λεφτά.

Τα παιδιά που αποχριστιάνισαν και τα έκαναν άγριους είναι οι πρωταγωνιστές των θρίλερ-ρεπορτάζ τους και των τηλεδικαστικών/ εκτελεστικών εκπομπών – πάντα πονόψυχες…, με καρδούλες…

Τα αντίδοτα της κυβέρνησης– και των υπόλοιπων πολιτικών κομμάτων – σε αυτά τα προβλήματα είναι το χρήμα και οι ποινές.

Προσπαθούν να βρουν Λεωνίδες και Κολοκοτρώνηδες με μεγαλύτερους μισθούς…
Δεν πρόκειται να βρουν
. Απελπισμένους άνεργους και δημοσιουπαλληλίσκους θα βρουν. Ίσως τελικά και αυτό θέλουν… για να τους κατευθύνουν απόλυτα.

Προσπαθούν να ηρεμήσουν τα αγρίμια και να διασώσουν τα θύματά τους με «εφαρμογές» στα κινητά, με διαφημισούλες στα ΜΜΕ, με ΜΚΟ που εμπορεύονται τον πόνο, και με ποινές… που συνεχώς αυστηροποιούνται, αλλά δεν πετυχαίνουν απολύτως τίποτα.
 

Αναρωτιέται κανείς...

 

ΠΑΣΧΑ: Ηρθα να σε βρω στην εκκλησία σου ...και δεν με πέταξες έξω με τις κλωτσιές


 
Της ΓΛΥΚΕΡΙΑΣ ΜΠΑΣΔΕΚΗ
 
Ντρεπόμουνα στην αρχή να ζητήσω. 
 
Λέω οι άλλοι καλεσμένοι θα 'χουνε τα σοβαρά τους - δεν παρακαλάνε να τους αγαπήσει αυτός που δεν τους αγαπάει και να καταλάβει (αυτός ο ίδιος ο σκληρόκαρδος πρίγκηψ) ότι είστε -περίπου- πλασμένοι ο ένας για τον άλλο.  
 
Οι άλλοι καλεσμένοι όμως μου φάνηκαν γνωστοί κι ένα ωραίο κορίτσι διάβαζε σαν να έψαλλε κι έξω είχε πολύ άνοιξη. 
 
Λίγο ήθελα να πάρω θάρρος και να στρογγυλοκαθήσω και να βγάλω τη λίστα με τα αιτήματα-πάντα με ευγένεια, αλλά τέρας επιμονής, από παιδί το είχα το κουσούρι. Είχαν περάσει και οι πέντε οι φρόνιμες και οι πέντε που μου έμοιαζαν, κι είχε βγει η Κασσιανή από τη ντουλάπα γιατί είχε φύγει ο αυτοκράτορας. Κι εγώ ζητούσα και ζητούσα και ζητούσα.  
 
Κι ό,τι ζητούσα ήταν να μ' αγαπήσεις κι ούτε κουβέντα για τον υπόλοιπο κόσμο που θα' χε σοβαρότερα αιτήματα να αιτηθεί, φουλ του εγώ μεγάλη εβδομάδα κέντρο πρωτευούσης. 
 
Κι εκεί που κανονικά έπρεπε να σηκωθείς και να με πετάξεις έξω με τις κλωτσιές (γιατί γρι δεν κατάλαβα από τάλαντα και παραβολές και έπιανα και στασίδι μπροστά μπροστά), ξαναείδα...
 

ΠΑΣΧΑ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: O συγχωρεμένος Χ. Γιανναράς μιλά για το Πάσχα και την ορθόδοξη πίστη

 

ΠΑΣΧΑ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Ἀνέστη Χριστός, Ἡ δοκιμασία τοῦ λογικοῦ

Φώτης Κόντογλου (1895-1965)

Ἡ πίστη τοῦ χριστιανοῦ δοκιμάζεται μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σὰν τὸ χρυσάφι στὸ χωνευτήρι. 

 Ἀπ᾿ ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ πλέον ἀπίστευτο πράγμα, ὁλότελα ἀπαράδεκτο ἀπὸ τὸ λογικό μας, ἀληθινὸ μαρτύριο γιὰ δαῦτο. Μὰ ἴσια-ἴσια, ἐπειδὴ εἶναι ἕνα πράγμα ὁλότελα ἀπίστευτο, γιὰ τοῦτο χρειάζεται ὁλόκληρη ἡ πίστη μας γιὰ νὰ τὸ πιστέψουμε. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι λέμε συχνὰ πὼς ἔχουμε πίστη, ἀλλὰ τὴν ἔχουμε μονάχα γιὰ ὅσα εἶναι πιστευτὰ ἀπ᾿ τὸ μυαλό μας. Ἀλλὰ τότε, δὲν χρειάζεται ἡ πίστη, ἀφοῦ φτάνει ἡ λογική. Ἡ πίστη χρειάζεται γιὰ τὰ ἀπίστευτα.

Οἱ πολλοὶ ἄνθρωποι εἶναι ἄπιστοι. Οἱ ἴδιοι οἱ μαθητάδες τοῦ Χριστοῦ δὲν δίνανε πίστη στὰ λόγια τοῦ δασκάλου τους ὅποτε τοὺς ἔλεγε πὼς θ᾿ ἀναστηθῆ, μ᾿ ὅλο τὸ σεβασμὸ καὶ τὴν ἀφοσίωση ποὺ εἶχαν σ᾿ Αὐτὸν καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη στὰ λόγια του. Καὶ σὰν πήγανε οἱ Μυροφόρες τὴν αὐγὴ στὸ μνῆμα τοῦ Χριστοῦ, κ᾿ εἴδανε τοὺς δυὸ ἀγγέλους ποὺ τὶς μιλήσανε, λέγοντας σ᾿ αὐτὲς πὼς ἀναστήθηκε, τρέξανε νὰ ποῦμε τὴ χαροποιὰ τὴν εἴδηση στοὺς μαθητές, ἐκεῖνοι δὲν πιστέψανε τὰ λόγια τους, ἔχοντας τὴν ἰδέα πὼς ἤτανε φαντασίες:
«Καὶ ἐφάνησαν ἐνώπιον αὐτῶν ὡσεὶ λῆρος (τρέλα) τὰ ῥήματα αὐτῶν, καὶ ἠπίστουν αὐταῖς»...
 

Βλέπεις καταπάνω σὲ πόση ἀπιστία ἀγωνίσθηκε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός; Καὶ στοὺς ἴδιους τοὺς μαθητάδες του.  

Εἶδες μὲ πόση μακροθυμία τὰ ὑπόμεινε ὅλα; ...

 Καὶ μ᾿ ὅλα αὐτὰ, ἴσαμε σήμερα οἱ περισσότεροι ἀπὸ μᾶς εἴμαστε χωρισμένοι ἀπὸ τὸν Χριστὸ μ᾿ ἕνα τοῖχο παγωμένον, τὸν τοῖχο τῆς ἀπιστίας. Ἐκεῖνος ἀνοίγει τὴν ἀγκάλη του καὶ μᾶς καλεῖ κ᾿ ἐμεῖς τὸν ἀρνιόμαστε. Μᾶς δείχνει τὰ τρυπημένα χέρια του καὶ τὰ πόδια του, κ᾿ ἐμεῖς λέμε πὼς δὲν τὰ βλέπουμε. Ἐμεῖς ψάχνουμε νὰ βροῦμε στηρίγματα στὴν ἀπιστία μας γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουμε τὸν ἐγωϊσμό μας, ποὺ τὸν λέμε Φιλοσοφία καὶ Ἐπιστήμη. Ἡ λέξη Ἀνάσταση δὲν χωρᾶ μέσα στὰ βιβλία τῆς γνώσης μας... Γιατὶ «ἡ γνώση τούτου τοῦ κόσμου, δὲ μπορεῖ νὰ γνωρίσει ἄλλο τίποτα, παρεκτὸς ἀπὸ ἕνα πλῆθος λογισμούς, ὄχι ὅμως ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζεται μὲ τὴν ἁπλότητα τῆς διάνοιας».

Ναί, ἐκείνους ποὺ ἔχουνε αὐτὴ τὴν εὐλογημένη ἁπλότητα τῆς διάνοιας, τοὺς μακάρισε ὁ Κύριος, λέγοντας:
«Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται».  

Καὶ στὸν Θωμᾶ, ποὺ γύρευε νὰ τὸν ψηλαφήσῃ γιὰ νὰ πιστέψῃ, εἶπε: «Γιατὶ μὲ εἶδες Θωμᾶ, γιὰ τοῦτο πίστεψες; Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἴδανε καὶ πιστέψανε».

Ἂς παρακαλέσουμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς δώσει αὐτὴ τὴν πλούσια φτώχεια, καὶ τὴν καθαρὴ καρδιά, ὥστε νὰ τὸν δοῦμε ν᾿ ἀναστήνεται γιὰ νὰ ἀναστηθοῦμε κ᾿ ἐμεῖς μαζί του.

Αὐτὴ ἡ ἀνηξεριὰ (ἡ ἄγνοια) εἶναι...

 

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πίσω από τον Επιτάφιο

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Στο προηγούμενο επεισόδιο, δηλαδή το περασμένο Σάββατο, πετύχαμε τον άνθρωπό μας στο μετρό, να κατεβαίνει για αρνί στη Βαρβάκειο. Και έτσι όπως τον βρήκαμε χαλαρό, τρυπώσαμε στο μυαλό του και καταλάβαμε ότι βλέπει το Πάσχα ως θέαμα, ως μία τεράστια παράσταση με πρωταγωνιστή τον Ιησού, Ρωμαίους, ήρωες της Βίβλου και όλους εμάς ως κομπάρσους. Μάθαμε επίσης ότι δεν του αρέσει το Πάσχα στο χωριό.

Ωστόσο, μην έχοντας άλλη επιλογή, θα φόρτωνε σύζυγο, δύο παιδιά και ένα αρνί στο αυτοκίνητο με προορισμό την ετήσια καταναγκαστική οικογενειακή συγκέντρωση. Βέβαια ενίοτε παρεμβάλλεται και καμιά κηδεία, αλλά τότε τα πράγματα είναι εύκολα, χωρίς ασπασμούς, χωρατά και πολιτικές κουβέντες. Βρισκόμαστε, λοιπόν, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, έξω από την εκκλησία του χωριού, λίγο πριν ξεκινήσει η περιφορά του Επιταφίου. Και είναι όλοι εκεί, όπως το θυμάται από παιδί. Oι ίδιοι άνθρωποι με διαφορετικά πρόσωπα. Ασφαλώς έχουν αλλάξει πολλά.

Χμ, μπορεί και όχι. Ισως να παίρνουν άλλο σχήμα. Στα δικά του χρόνια η εκκλησία ήταν η πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης της εποχής. Το Facebook των ’70ς και των ’80ς.  

Ηθελες να δουν εσένα ή τα καινούργια σου ρούχα; Πήγαινες στην εκκλησία. 

Ηθελες να φλερτάρεις ή να κάνεις ένα απλό friend request; Από νωρίς στην εκκλησία.  

Τότε για να πάρεις ένα like ή μια καρδούλα έπρεπε να γίνεις παπαδάκι ή μυροφόρα.  

Τώρα βλέπει τα παιδιά να βγάζουν selfie μπροστά στον Επιτάφιο. Ζηλεύει την ελευθερία τους.

Ο ίδιος δεν προσκύνησε τον Επιτάφιο. Δεν το κάνει ποτέ. Επικαλείται την προσωπική σχέση που ο καθένας διατηρεί με το Θείο. Η πίστη και η υπαρξιακή σου τοποθέτηση βρίσκονται στα απόκρυφα της σκέψης, πώς γίνεται να εκτίθενται ενώπιον όλων; Κρατάμε κρυφό το κόμμα που ψηφίζουμε, αλλά αποκαλύπτουμε τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις. Θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Στέκεται κρατώντας ένα λευκό παχύ κερί που δεν το λες λαμπάδα, αλλά δεν είναι και τόσο ταπεινό για να σταθεί δίπλα στα άλλα στο μανουάλι. Και προστατεύει τη φλόγα με το χέρι, τη βλέπει που τρεμοπαίζει, είναι μία παραβολή για την ίδια τη ζωή. Ο άνθρωπός μας σκέφτεται ότι ενώ δίνουμε πρόσωπο στον θάνατο, δεν κάνουμε το ίδιο για τη ζωή.

Ο θάνατος απεικονίζεται με διάφορους τρόπους, συνήθως ως ο θεριστής με το δρεπάνι. Ομως η ζωή δεν έχει πρόσωπο. Ισως επειδή παίρνει πολλές μορφές η ίδια. Ενώ ο θάνατος είναι ένας. Απόλυτος. Ξεκάθαρος, έντιμος
. Η ζωή ελέγχεται ως προς την ευθύτητά της. Μπορεί να γεννηθείς άνθρωπος, αλλά δεν αποκλείεται, η πονηρή, να σε κάνει πολική αρκούδα, μικρόβιο, αρνί στη σούβλα. Ο θάνατος έχει την ίδια μεταχείριση σε όλους. Και δεν αμφισβητείται. Να, μέρες που είναι, υπάρχουν πολλοί που αμφισβητούν την Ανάσταση. Κανένας δεν αμφιβάλλει για τον Επιτάφιο. Η μόνη σίγουρη αλήθεια. Κάθε Μεγάλη Παρασκευή πηγαίνει νωρίς το απόγευμα στην εκκλησία και ανάβει ένα κερί για τους νεκρούς του. Κάποτε άναβε ένα για τον καθένα, όμως πλέον μαζεύτηκαν πολλοί. Το κερί του θυμίζει τη ζωή. Παίρνει φλόγα από κάπου αλλού και λιώνει βυθισμένο στο χώρα. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια μουρμούριζε δυο λόγια για αγαπημένους νεκρούς. Το παράτησε και αυτό, φοβούμενος μην ξεχάσει κανέναν.

Ακολουθεί αμίλητος την περιφορά. Από το μυαλό του περνάει βιαστικά κανένας πεθαμένος φίλος, σκηνές από κηδείες, φέρετρα με ανοιχτό το καπάκι. Φοβάται τον θάνατο, ίσως περισσότερο από όσο πρέπει. Για αυτό και τον φέρνει στη σκέψη του, τον κάνει εικόνα. Προσπαθεί να τον ξορκίσει. Χρόνια παλεύει, αλλά δεν μπορεί. Θυμάται πώς πέθαναν κάποιοι δικοί του και φτιάνει το καλούπι του δικού του θανάτου. Λένε ότι η καρδιά (και καλύτερα στον ύπνο σου) σε παίρνει γρήγορα και ανώδυνα, ο θάνατος σου χαϊδεύει  απαλά το κεφάλι.

Ομως ο καρκίνος, όσο σκληρός δείχνει, σου επιτρέπει να πάρεις τον χρόνο σου, να το διαπραγματευτείς με τον εαυτό σου, να κλείσεις εκκρεμότητες, να αποχαιρετήσεις αγαπημένους, να πάρεις και να δώσεις συγχώρεση. Ξέρει πώς θέλει να πεθάνει, αλλά δεν το αποκαλύπτει στον εαυτό του.

 Κάθε Πάσχα ο άνθρωπός μας σκέφτεται αν θα υπάρξει επόμενο. Φοβάται μην είναι το τελευταίο του. Και μετά φτάνει το επόμενο Πάσχα και εκείνος είναι ακόμα εδώ. Υστερα βάζει το ίδιο ερώτημα στο καλοκαίρι, στα Χριστούγεννα, στην Πρωτοχρονιά. Και χρόνο με τον χρόνο...

 

ΠΑΣΧΑ: Η υπέρβαση του θανάτου



Σε γοητευτικό αίνιγμα και μύθο είχαν μετατρέψει οι Ελληνες τους στοχασμούς για τη μετά τον θάνατο ζωή προκειμένου να λειάνουν την αγωνία και τους φόβους. Αρχέγονοι πολιτισμοί και θρησκείες αποτυπώνουν τη βαθύτατη επιθυμία της συμμετοχής στην αιωνιότητα μέσα από τα αισθητά όρια της θνητότητας: «Αν δεν μας παίδευαν οι ανησυχίες για τα ουράνια φαινόμενα και για τον θάνατο, μήπως έχουν κάποια σχέση με εμάς, αλλά και η αδυναμία να κατανοήσουμε τα όρια των επιθυμιών και του πόνου, τότε δεν θα μας ενδιέφερε η μελέτη της φύσης» έλεγε ο Επίκουρος.

Μεταξύ επιθυμιών και πόνου, σε έννοιες χώρου και χρόνου καθόλου απόλυτες και σταθερές, ο μύθος της θνητής ύπαρξης διαρκεί τόσο μόνον όσο μια φευγαλέα εντύπωση ενός έργου τέχνης, που ατελώς μιμείται τη φύση. «Του ανθρωπίνου βίου ο μεν χρόνος στιγμή, η δε ουσία ρέουσα η δε αίσθησις αμυδρά», σύμφωνα με τον Μάρκο Αυρήλιο. Ο ίδιος, εξάλλου, είχε υποστηρίξει πως όλα όσα συμβαίνουν, η γέννηση, ακόμα και ο θάνατος, προέρχονται από την ίδια νοερή πηγή, τη φύση, τον Θεό Λόγο.

Στον Θεό, μόνον, το τέλειο και αιώνιο ον, ανήκει η αιώνια ζωή, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη. Η επιμήκυνση των ορίων του θνητού βίου, ακόμη και η ανακάλυψη του ελιξίριου της αιώνιας ζωής, της αθανασίας, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή μέσα στα όρια της τραγικότητας, αποτέλεσε διαχρονικά, με εμπειρική προσέγγιση, το σημείο διαπραγμάτευσης της ελπίδας και της πίστης.

Υπόσχεση ζωής αιώνιας, όμοια με εκείνην που είχε προτείνει η Καλυψώ στον Οδυσσέα, όταν του πρόσφερε τη θεϊκή τροφή. Ο Οδυσσεύς αρνήθηκε να δοκιμάσει και προτίμησε να φτάσει στα όρια των κοινών αντοχών, να αποδεχθεί τη θνητότητά του, να ενσωματωθεί με αυτήν και να παραδεχθεί την ισχύ του φυσικού νόμου: για να αποκτήσει την αθανασία έπρεπε πρώτα να αντιμετωπίσει τον θάνατο και να τον υπερβεί.

Ο «θεϊκός» Αχιλλεύς, με διαβεβαιώσεις μεγαλύτερης διάρκειας βίου από τους υπολοίπους, υποκύπτει στη θνητή φύση, ενώ μοίρα τραγική τον υποχρεώνει να φτάσει στις πύλες του Αδη πολύ πιο σύντομα από άλλους θνητούς.  

Ο Διόνυσος από άνθρωπο ζητεί να του δείξει τον δρόμο για το βασίλειο του Κάτω Κόσμου και κατευθύνεται προς τον τάφο του γεμάτος ερωτική επιθυμία. 

Η Δήμητρα, θεά και αυτή, με μάτια απλής θνητής, θέλει να συναντήσει ξανά την κόρη της Περσεφόνη στο κτιστό φως, σε γνώριμες διαστάσεις, που ερμηνεύουν τις αποφάσεις της μοίρας, αφού για τη λογική παραμένει ασαφής η έννοια της αιωνιότητας.

«Αιωνιότητα και χρόνος είναι δύο διαφορετικές έννοιες» αναφέρει ο Πλωτίνος: η αιωνιότητα βρίσκεται ήδη σε πληρότητα ύπαρξης κάθε στιγμή, χωρίς καμία ανάγκη επιβεβαίωσης, ενώ ο χρόνος βρίσκει τη σύνθεση της πληρότητάς του στη βεβαιότητα του μέλλοντος. 

Ο Οδυσσεύς γνωρίζει τη σκληρότητα του θανάτου, ενώ ο Ηρακλής προκειμένου να αποθεωθεί σε έτερο παρόν του Ολύμπου κατέρχεται στον κόσμο των νεκρών, ώστε με τον θάνατό του να καταλύσει το κράτος του Αδη και να κατανικήσει τον θάνατο.

Στη θυσιαστική πορεία του θεού του, εναποθέτει το γένος των θνητών την ελπίδα της εξαγοράς του από την κατάρα του φυσικού νόμου και από την ακατάληπτη θεϊκή διαδρομή, αναμένει την υπέρβαση και τη λύτρωση από τον «φοβερώτατον ζόφον του θανάτου». Με αυτήν την προσδοκία κατά τη διάρκεια της ετήσιας εορτής σε ανάμνηση του θανάτου και της ανάστασης του Αδώνιδος, «έστρωναν αργυρή κλίνη για το ξύλινο ομοίωμα του πολυέραστου θεού, και την κάλυπταν με σπόρους από φυτά που αναβλασταίνουν σύντομα μα και που σύντομα μαραίνονται, με κλαδιά δένδρων ιερών από τους κήπους του και με άνθη που διατηρούσαν σε πήλινα δοχεία», σύμφωνα με τον ποιητή Θεόκριτο.

Η θριαμβευτική διάβαση στην απέναντι όχθη, στην άλλη διάσταση, την ορθολογιστικά αναπάντητη, βρίσκεται εκτός πραγματικότητας, στα σύνορα του μύθου και της φαντασίας, στα όρια υπερφυσικών κατορθωμάτων γένους ηρώων, που χωρίς συναινέσεις και συμβιβασμούς υποτέλειας υπερέβη με θάρρος και πίστη όρια θνητού κι εφήμερου χώρου και χρόνου. Εκείνοι που διήλθαν «διά πυρός και ύδατος» τα όρια της σύμβασης παρέκαμψαν τα στεγανά του χρόνου και συνέτριψαν τις πύλες του Αδη, νίκησαν τον θάνατο, έγιναν σύμβολα, κατέκτησαν την αθανασία μέσα από μια θριαμβική ανάληψη και έμειναν ζωντανοί «εν ετέρα μορφή» στη μνήμη και την ποίηση.

Η θεϊκή φύση του Λόγου που υπερβαίνει τα όρια της θνητότητας αποτελεί...

ΠΑΣΧΑ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Υπέρβαση πόνου - Πασχαλινή χαρά (Μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου)


Του (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΙΕΡΑΡΧΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)  Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου

 

"Χαίρετε!" (Ματθ. 28:9)

"Πάσχα, εν χαρά αλλήλους περιπτυξώμεθα,
Ω Πάσχα λύτρον λύπης" (Στιχηρά του Πάσχα).


Το Πάσχα εφέτος μας καλεί σε ένα δύσκολο άθλημα. 

Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα οι πρόσφατοι μήνες έχουν συσσωρεύσει ολόγυρά μας, αλλά και στην καρδιά μας, πολύμορφη θλίψη: Ανείπωτο πόνο από τη σιδηροδρομική συμφορά και το πλήθος των σεισμοπαθών στη γειτονιά μας, οδύνη απερίγραπτη από τον αμείλικτο πόλεμο στην Ουκρανία. Συγχρόνως, ποικίλες προσωπικές και κοινωνικές δοκιμασίες συμπληρώνουν τη δέσμη των θλίψεων. Παρά ταύτα, η Εκκλησία, με την υπέροχη υμνολογία του Πάσχα, μας καλεί σε μία αποφασιστική υπέρβαση: "Πάσχα, εν χαρά αλλήλους περιπτυξώμεθα, ω Πάσχα λύτρον λύπης".

Η θλίψη και η χαρά συνυπάρχουν στην ανθρώπινη ζωή. Η αλήθεια αυτή τονίζεται έντονα στα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδος. 

Προ του Πάθους ο Χριστός κατά τον Μυστικό Δείπνο διευκρίνισε στους μαθητές του: "Και εσείς, λοιπόν, τώρα έχετε λύπη. Αλλά πάλιν θα σας δω και θα χαρεί η καρδιά σας και τη χαρά σας κανείς δεν θα σας την αφαιρέσει" (Και υμείς ουν λύπην μεν νυν έχετε πάλιν δε όψομαι υμάς και χαρήσεται υμών η καρδία, και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ' υμών). (Ιω. 16:22).

Ο πόνος συγκλονίζει τις ημέρες των Παθών, αλλά τελικά υπερνικάται μέσα στο φως του θριάμβου της Αναστάσεως. Η πρώτη καθοριστικήλέξη και προτροπή του Αναστάντος στις αφοσιωμένες Μυροφόρες, που έσπευσαν στο μνήμα του, ήταν "χαίρετε!" (Ματθ. 28:9). Όταν ο Αναστάς Χριστός πρωτοεμφανίστηκε στους μαθητές, ο ευαγγελιστής Ιωάννης σημειώνει ότι "εχάρησαν ιδόντες τον Κύριον" (Ιω. 20:21). Η χαρά του Πάσχα αναβλύζει μέσα από πολύμορφο πόνο που προηγήθηκε: προδοσία, αποδοκιμασία, περιφρόνηση, θάνατο σταυρικό. Το σταυροαναστάσιμο Πάσχα λυτρώνει από κάθε είδους λύπη. Η ανάσταση του Χριστού βεβαιώνει τη νίκη της αλήθειας κατά του ψεύδους, της αγάπης κατά του μίσους, τον θρίαμβο της ζωής πάνω στον θάνατο. Ο Αναστάς Χριστός διαλύει κάθε σκιά του 'Αδη. Συντρίβει την κυριαρχία του θανάτου, που φέρνουν η βία, η αλαζονεία, η αδικία.

Η σύζευξη πόνου και αγαλλιάσεως μας αιφνιδιάζει. Εντούτοις, η εναρμόνιση των αντιθέσεων παραμένει χαρακτηριστικό της εν Χριστώ ζωής. Ο Απόστολος Παύλος τονίζει την εξαιρετική αυτή εμπειρία: "εν θλίψει πολλή μετά χαράς Πνεύματος Αγίου" (Α' Θεσ. 1:6). Πρόκειται για μία εκπληκτική εναρμόνιση, μία παράδοξη αντίστιξη. Εκφραστικά την περιγράφει σε άλλη επιστολή του: "Πιεζόμεθα με κάθε τρόπο, αλλά δεν φτάνουμε σε αδιέξοδο, ευρισκόμεθα σε αμηχανία αλλά όχι σε απελπισία, διωκόμεθα αλλά δεν εγκαταλειπόμεθα, καταβαλλόμεθα αλλά δεν χανόμεθα". ("Εν παντί θλιβόμενοι αλλ' ου στενοχωρούμενοι, απορούμενοι αλλ' ουκ εξαπορούμενοι, διωκόμενοι αλλ' ουκ εγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι αλλ' ουκ απολλύμενοι"). (Β' Κορ. 4:8-10). Και αλλού: "ως λυπούμενοι αεί δε χαίροντες, ως πτωχοί πολλούς δε πλουτίζοντες, ως μηδέν έχοντες και πάντα κατέχοντες"(Β΄ Κορ. 6:6-11). Στο τελευταίο βιβλίο της Αγίας Γραφής, την Αποκάλυψη του Ιωάννου, με συμβολικές συγκλονιστικές παραστάσεις συνοψίζεται η αλληλουχία αντιθέτων, η σύγκραση οδύνης και τελικής νίκης του σταυρωθέντος και αναστάντος Χριστού.


Η εναρμόνιση της θλίψεως με χαρά Πνεύματος Αγίου, για την οποία γίνεται λόγος, εκ πρώτης όψεως είναι ανέφικτη. Αλλά, όπως ο Απόστολος των εθνών μας βεβαιώνει, "πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ" (Φιλιπ. 4:13). Η σύνθεση αυτή μοιάζει αδύνατη, όμως η στενή σχέση με τον παθόντα και αναστάντα Χριστό την καθιστά δυνατή. Αυτήν την κοινωνία με τον σαρκωθέντα Λόγο του Θεού βιώνουμε ενσωματωμένοι στην Εκκλησία, που είναι το μυστικό Του Σώμα. Το 'Αγιο Πνεύμα, με την κοινωνία αυτή, ενεργεί στην ύπαρξή μας, δυναμώνει και χαροποιεί όλο μας το είναι. Η Ανάσταση αποτελεί πρόγευση της τελικής νίκης του Θεού, της αγάπης στα έσχατα.

Η αναστάσιμη χαρά στηρίζεται σε αρραγή θεμέλια. 

Πρώτον στη διαβεβαίωση του Χριστού ότι "Εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης" (Ματθ.28:18). Στη διάρκεια των αιώνων πολλοί παρουσιάστηκαν ως εξουσιαστές της οικουμένης. Εκείνος, όμως, ο οποίος έχει την τελική εξουσία σε όσα συμβαίνουν στον ουρανό και στη γη είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. 

 Το δεύτερο ακλόνητο θεμέλιο αποτελεί η διαβεβαίωση του Αναστάντος ότι: "και ιδού εγώ μεθ' υμών ειμι πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος" (Ματθ. 28:20). Ο δικός μας Κύριος δεν είναι μακρινός, αδιάφορος θεατής στα όσα συμβαίνουν. Εξακολουθεί να είναι "μεθ' ημών" σε όλες τις φάσεις και τις δύσκολες στιγμές της ζωής μας. 

Και ένα τρίτο: η πασχαλινή χαρά πολλαπλασιάζεται, όταν προσφέρει αγάπη εκεί όπου περισσεύει το μίσος, εκεί όπου συνθλίβει η απόγνωση.

"Πάσχα, εν χαρά αλλήλους περιπτυξώμεθα,

ω Πάσχα λύτρον λύπης".


Η θλίψη και η χαρά εναλλάσσονται στη ζωή μας. Οδυνηρά απρόοπτα δεν λείπουν από την πορεία μας, συμφορές που υπερβαίνουν τις δυνάμεις μας και μας καταβάλλουν. Νιώθουμε αμήχανοι να τα αντιμετωπίσουμε και συχνά κυριευόμαστε από τον φόβο. Παρά ταύτα, η βούλησή μας ας μην αδρανήσει. Όσο εξαρτάται από εμάς, ας αφήνουμε το φως της Αναστάσεως να καταυγάζει τη ζωή μας και το 'Αγιο Πνεύμα να μας χαρίζει αντοχή, υπομονή, ελπίδα. Η σταυροαναστάσιμη χαρά αποτελεί...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κοιλιοδουλείας το ανάγνωσμα

 


Πολλή συζήτηση με τι θα γεμίσουν οι κοιλιές την ημέρα της Λαμπρής. Τσιμουδιά με τι γεμίζουν τα κεφάλια

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Η προδοσία του Κυρίου άρχισε από τον Ιούδα Ισκαριώτη και συνεχίζεται έως τις ημέρες μας από εμάς τους ίδιους. Στην αναστάσιμη ακολουθία ο υμνογράφος ξέρει τι κουμάσια είμαστε όλοι και γράφει: «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν». Με λίγα λόγια, μόλις αναστήθηκε ο Χριστός, σκόρπισαν οι εχθροί του και έφυγαν μακριά για να μην τον βλέπουν όσοι τον μισούν.  

Κι εμείς τι κάνουμε μόλις ακούγεται το «Χριστός Ανέστη»;

Σκορπίζουμε από τον ιερό ναό και φεύγουμε μακριά για να πάμε να καταπιούμε μερικές χιλιάδες θερμίδες. Εκπληρώνουμε, δηλαδή, όσα προβλέπουν τα ιερά κείμενα, υποκρινόμενοι τους πιστούς και τους ευσεβείς. Τα λόγια αυτά καθώς και όλη την έξοχη αναστάσιμη ακολουθία δεν τα ακούμε, διότι την κοπανάμε για να προλάβουμε ζεστό το φαγητό. Αυτό ήταν το νόημα, άλλωστε, ολόκληρης της περιόδου: Το μπακάνιασμα.

Ολόκληρη η Σαρακοστή προσανατολίζεται ειδησεογραφικά στα εξής: Πού θα «τσουγκρίσουν» (οι κατά κανόνα, άθεοι) πολιτικοί τα κόκκινα αβγά τους και πόσο θα πάει το αρνί και το κατσίκι στα κρεοπωλεία και στις κεντρικές αγορές. «Πάσχα, Ελλήνων Πάσχα» λένε ξελιγωμένοι στα μαρκούτσια τους οι αγγαρειομάχοι ρεπόρτερ, την ίδια στιγμή που η κάμερα ταξιδεύει πάνω σε ημιμεθυσμένες φάτσες, που κρεπαλιάζουν από το πρωί για να… τιμήσουν το έθιμο.

Στην τήρηση του εθίμου περιλαμβάνεται και το αχρειότατο μακελειό με τις εκρήξεις στους ιερούς ναούς τη στιγμή της αναγγελίας της Αναστάσεως, τα γελοία μηνύματα των κουκουέδων, που δεν θέλουν να μιλήσουν για την Ανάσταση του Χριστού και λένε για την Ανάσταση του λαού (άραγε, το ΚΚΕ στέλνει κάνα κόκκινο αβγό στους απολυμένους του 902 και της Τυποεκδοτικής;) και οι αρχι-υποκριτές του φιλελεδισμού και της λουκουμοδεξιάς, που σταυροκοπιούνται μπροστά στις κάμερες κάνοντας τους θεοσεβείς και έπειτα από λίγες εβδομάδες θα κάνουν δηλώσεις για τα γκέι πράιντ και τις αρετές του τρανσβεστισμού.

Ήρεμες και καλές μπορεί να είναι αυτές οι ημέρες μόνο...

 

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ - Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: Το πένθος και η λύτρωση

 

Οι ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας είναι φορτισμένες, βαριές, φαίνεται να περνούν αργά, αφήνουν έντονο το αποτύπωμά τους στις ψυχές και τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Τα Πάθη του Χριστού, η Σταύρωση και ο θάνατός Του συγκινούν τη χριστιανοσύνη – και ειδικά οι Ελληνες έχουμε συνδέσει οριστικά και αμετάκλητα τον συλλογικό βίο μας με την πίστη σε Εκείνον. Ας μη λησμονούμε ότι η ελευθερία μας δεν δωρήθηκε αλλά κατακτήθηκε έπειτα από έναν πολυαίμακτο αγώνα εναντίον των Τούρκων, που είχε τόσο εθνικά όσο και θρησκευτικά χαρακτηριστικά.

Τη Μεγάλη Παρασκευή κυριαρχεί ο θρήνος. Ο πόνος στην ψυχή για τον θάνατο του Κυρίου μας. Τον πόνο της Παναγίας, που έβλεπε το βλαστάρι της να πεθαίνει μαρτυρικά πάνω στον Σταυρό, τον νιώθουν όλοι όσοι έχουν χάσει μέλη των οικογενειών τους, φίλους και καλούς γνωστούς.

Η κοινή γνώμη πόνεσε πρόσφατα από το βαθύ πλήγμα που προκάλεσε το δυστύχημα στα Τέμπη. Ολες και όλοι παρακολουθήσαμε γονείς, αδέλφια και συγγενείς να σπαράζουν από τον πόνο για τα παιδιά τους, για το αίμα τους, για τα αγαπημένα τους πρόσωπα που σκοτώθηκαν σε αυτό το μακελειό, για το οποίο, μεταξύ άλλων παραγόντων, ευθύνονται η κυβερνητική αχρηστία και η κρατική ανοργανωσιά.

Σε αυτόν τον καημό των ανθρώπων, που μένουν με την αγκαλιά τους άδεια, που δεν θα ξαναδούν όσες και όσους αγάπησαν, δεν υπάρχει ανθρώπινη παρηγοριά. Μόνο η πίστη στον Θεό, η πεποίθηση ότι δεν τελειώνουν όλα με το τελευταίο σφάλισμα των ματιών, μπορεί να απαλύνει την οδύνη.  

Οι πιστοί θρηνούν και οδύρονται, αλλά έχουν ριζωμένη μέσα τους τη γνώση ότι δεν αφανίζονται οι άνθρωποι, με τον σαρκικό θάνατό τους περνούν σε άλλη σφαίρα και αναμένουν κι εκείνοι την ανάσταση των νεκρών, που μόνο ο Κύριος δύναται να επιτύχει.

Η επίγνωση του θανάτου είναι αφόρητη μόνο για εκείνους που δεν πιστεύουν, δεν θεωρούν ότι υπάρχει νόημα στο πέρασμά μας από αυτή τη διάσταση της φθοράς.

Οι πιστοί ...

 

25η ΜΑΡΤΙΟΥ: Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΩΣ ΟΠΛΟ ΑΠΡΟΣΜΑΧΗΤΟ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΄21 ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ (Αφιερωμένο στα αντίχριστα αριστερο-"προοδευτικά" αφελληνισμένα ελληνόφωνα σούργελα των ημερών μας)

Αντιστρατήγου ε.α.- Νομικού
 

Πυρήνας της εξ Αποκαλύψεως Χριστιανικής Θρησκείας  είναι η Ορθόδοξη Πίστη που με υπερβατική δύναμη εμψύχωνε  τους Έλληνες του Εικοσιένα. Κάθε πτυχή  του Αγώνα που συνέπραξε στην τελική νίκη, συνδέεται άρρηκτα με   την Πίστη αυτή. Η αναφερόμενη, στην συνέχεια, αλληλουχία σημαντικών ιστορικών γεγονότων, θα    καταδείξει την άκρατη θρησκευτικότητα των Ελλήνων αγωνιστών και την εναπόθεση των προσδοκιών τους στην Θεία Πρόνοια.

Ο ιερός χαρακτήρας της Επανάστασης είχε ήδη διαφανεί   από την προεπαναστατική εποχή. O Ρήγας Φεραίος (1757- 1798), με τον Θούριό του θα παρορμήσει τους Έλληνες :  “Ελάτε  μ΄ένα ζήλο σε τούτον τον καιρό//να κάμωμε τον όρκο επάνω στον Σταυρό”.

Εμπνευσμένοι από την πνευματική δυναμική της Θρησκείας και της Πατρίδος ήταν οι σκοποί και  ο όρκος της Φιλικής Εταιρείας που συμβολικά ιδρύθηκε στις 14 Σεπτ. 1814 (ημέρα  της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού), «για την ανέγερσιν και απελευθέρωσιν του Ελληνικού Έθνους και της Πατρίδος». Και όταν ο Αρχηγός της Αλέξανδρος Υψηλάντης (1792-1828), στις 24 Φεβρ. 1821,  κήρυξε την Επανάσταση στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, η κεφαλίδα της Προκήρυξής του  «Μάχου υπέρ της Πίστεως και της Πατρίδος», έγινε η «σκανδάλη» που πυροδότησε τα πρώτα επαναστατικά όπλα.

Στην  Ελλάδα η Επανάσταση ξεκίνησε από  την Πελοπόννησο. Με αφορμή τον ένοπλο ξεσηκωμό  του λαού της Πάτρας 23 Μαρτίου 1821,  ο Π. Π. Γερμανός και  έτεροι Αχαείς οπλαρχηγοί,   από την Μονή  Ομπλού όπου είχαν στρατοπεδεύσει, εισήλθαν στην πόλη και κατευθύνθηκαν προς την πλατεία Αγ. Γεωργίου όπου ο Π.Π. Γερμανός ύψωσε Σημαία από κόκκινο πανί με μαύρο σταυρό στο  μέσον και ευμεγέθη ξύλινο Σταυρό. Και ο λαός, ασπαζόμενος τον Τίμιο Σταυρό,  ορκίζονταν : «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η΄ΘΑΝΑΤΟΣ» (Διον. Κόκκινου, Ιστορία Νεωτέρας Ελλάδος, τομ. 1, σελ. 116).

Λίγο νωρίτερα, στις 17 Μαρτίου 1821, οι  Μανιάτες υπό τον Πετρόμπεη  Μαυρομιχάλη συγκεντρώθηκαν στην  Τσίμοβα (νυν Αρεόπολη), και έμπροσθεν του Ι.  Ναού των Αγ. Ταξιαρχών ύψωσαν επαναστατικό φλάμπουρο χρώματος λευκού με κυανού σταυρό και την επιγραφή «ΝΙΚΗ Η΄ΘΑΝΑΤΟΣ». Επί τόπου  ορκίστηκαν, κατά την μαρτυρία του Ιωάννη Κολοκοτρώνη,  « εις το Όνομα  του Θεού του Παντοδύναμου, του Ιησού Χριστού και της Αγίας Τριάδος, να δώσουν και την ύστερη ρανίδα του αίματός των υπέρ Πίστεως και Πατρίδος». Ακολούθως ξεκίνησαν για Καλαμάτα, συνενώθηκαν με τους Μεσσήνιους  υπό τον Κολοκοτρώνη και Παπαφλέσσα και, όλοι μαζί, απελευθέρωσαν την πόλη στις 23 του μηνός , τελέσαντες « Δοξολογία Ευγνωμοσύνης» στον   επί του ποτ. Νέδωνα Ναό των Αγ. Αποστόλων. (Ι. Φιλήμων, Δοκίμια, τομ. Γ΄ και Ν. Ζέρβας, Β΄ Συνέδριο Μεσσηνιακών Σπουδών).

«Εκ Θεού», λοιπόν, ξεκίνησε ο αγώνας. Το δυσεξήγητο – για πολλούς – Θαύμα του Εικοσιένα,  ευεξήγητο έγινε χάρη στην   Πίστη και την Φιλοπατρία που ενέπνεε  μικρούς και μεγάλους Ηγήτορες –  φωτισμένοι και οι ίδιοι –  να ενισχύουν  το σθένος των αγωνιστών  στα πεδία των μαχών και   να τους οδηγούν σε   νίκες που έφεραν, τελικά, την πολυπόθητη Ελευθερία.

Η Επανάσταση στον Μοριά εξαπλώθηκε αστραπιαία και στην Ρούμελη. Τα ασκέρια των  Πασάδων  Κιοσέ Μεχμέτ και Ομέρ Βρυώνη ανέλαβε να αναχαιτήσει ο  εκ Μουσουνίτσας Φωκίδος   καταγόμενος Αθανάσιος Διάκος (1788-1821) καταλαμβάνοντας, με   500 περίπου άνδρες, την Γέφυρα της Αλαμάνας επί του Σπερχειού ποτ. και την πλησίον αυτής  θέση  Πουριά. (Βλ. «Ιστορία Ελληνικού Έθνους», τ. ΙΒ’).

 

Η μάχη ξεκίνησε στις 24 Απρ. 1821. Οι πλείστοι των πολεμιστών του Διάκου  σκοτώθηκαν αλλ΄ αυτός παρέμενε πιστός στην θέση  του αλαλάζοντας: «Ο Διάκος μένει, δεν φεύγει, δεν εγκαταλείπει τους συντρόφους του». Τραυματισμένος συνελήφθη αιχμάλωτος  και  οδηγήθηκε στην Λαμία, ενώπιον του  Ομέρ Βρυώνη, στην  πρόταση του οποίου « να λυπηθεί την παλικαριά του και να αλλαξοπιστήσει» o Διάκος απάντησε: «Δεν θέλω, ωρέ, να μου  λυπηθείτε την παλικαριά. Εκείνος που πεθαίνει για την Πατρίδα και την πίστη του Χριστού δεν φοβάται θάνατο. Εγώ γραικός γεννήθηκα, γραικός θελ’ αποθάνω».  (Στρατιωτικη Ιστορία , τευχ. 28, σελ.19). Και όταν ο Κιοσέ Μεχμέτ του πρότεινε  να ενταχθεί στις δυνάμεις  του, πήρε την απάντηση: «Ούτε σε δουλεύω (ενν. δεν δουλεύω για σένα) ούτε σε ωφελώ αν δουλέψω για σένα ). Τότε, οι δύο Πασάδες διέταξαν τον δι΄ανασκολοπισμού  θάνατό του, που εκτελέσθηκε την επόμενη, 24 Απρ. 1821. Η Ιστορία τον  θεώρησε ισάξιο του Λεωνίδα που θυσιάστηκε στον ίδιο τόπο και η Εκκλησία τον ομολόγησε ως τον υπέρ Χριστού Μεγαλομάρτυρα.

Απευθυνόμενος προς τους Έλληνες ολίγον προ της μάχης των  Δερβενακίων (26 Ιουλίου 1822)   κατά  του Δράμαλη που επέστρεφε από Άργος στην Κόρινθο  με το εξ 25.000 ανδρών  ασκέρι του, ο  Θ. Κολοκοτρώνης (1770-1843) έλεγε : « Έλληνες, εσείς δεν είσθε που για την αγάπη του Χριστού εσηκώσατε τα άρματα και την σημαία του σταυρού; Έλληνες, και αυτούς θα τους νικήσουμε. Είναι θέλημα Θεού, είναι κοντά μας και θα μας βοηθεί, γιατί πολεμάμε για την πίστη μας, για την πατρίδα μας, για τους γέροντες γονείς μας, για τα παιδιά μας. […..]. Θα τους συντρίψουμε με την βοήθεια του Θεού». Τα προτρεπτικά λόγια του Κολοκοτρώνη και το ευφυές    στρατηγικό σχέδιο που εφάρμοσε στην  μάχη των Δερβενακίων έφεραν την συντριπτική νίκη των Ελλήνων και την  ολοκληρωτική καταστροφή του Δράμαλη. Το  Ηθικό τους εξυψώθηκε  και η  Επανάσταση  σταθεροποιήθηκε.

Τον Φεβρουάριο 1825, ο Αιγύπτιος Ιμπραήμ Πασάς, με σκοπό την καταστολή της εξέγερσης στην Πελοπόννησο, αποβιβάσθηκε στον όρμο του Ναβαρίνου και κατέλαβε  τα τοπικά φρούρια.  Ο Γρηγόριος Δικαίος (Παπαφέσσας) (1789-1825),  ανέλαβε να τον αντιμετωπίσει στο Μανιάκι Μεσσηνίας. Την παραμονή της μάχης, η ομιλία του φλογερού Παπαφλέσσα προς τους άνδρες του κατέληξε με τα λόγια :  “ Έλληνες, ποτέ μην λησμονείτε το χρέος όλων  μας προς τον Θεό και την Πατρίδα. Σε αυτά τα δύο σας εξορκίζω να νικήσωμε ή να αποθάνωμε κάτω από την Σημαία του Χριστού[….]Η Πατρίς περιμένει από ημάς την δόξαν της δια της νίκης ταύτης» (Φωτάκου, Βίος Παπαφλέσσα, εκδ. Βεργίνα,2001).

Το πρωί της 20ης Μαΐου 1825 οι πρώτες επιθέσεις των Αιγυπτίων απέτυχαν. Οι έμπιστοι του Παπαφλέσσα Κεφάλας και Παπαγιώργης τον συμβούλευαν να   διαφύγουν με γιουρούσι, αλλά αυτός αρνήθηκε λέγοντας : « Αν, ο μη γένοιτο, και νικηθώμεν, θα αδυνατίσωνμεν την δύναμιν του εχθρού (ο οποίος)  θα χάσει πολλούς στρατιώτας και την μάχην μας θα την ονομάσουν Λεωνίδειον μάχην» (Φωτάκου, Βίος Παπαφλέσσα). Η επανάληψη της εφόδου των Αιγυπτίων ήταν επιτυχής. Ο Παπαφλέσσας με το σύνολο, σχεδόν, των παλικαριών  του, έπεσαν στο πεδίο της τιμής. «Άψυχοι ναι, ήττημένοι, όχι». Οι οραματισμοί, όμως, του νέου «Λεωνίδα» της Πελοποννήσου δικαιώθηκαν : Μέρος  του αιγυπτιακού  στρατού  εξοντώθηκε , δρομολογήθηκε η οριστική εκδίωξη του εχθρού από τον Μοριά και επανήλθε η αισιοδοξία στο στρατόπεδο των Ελλήνων.

Μετά το Μανιάκι, η επόμενη σημαντική – και νικηφόρα αυτήν την φορά –   μάχη κατά του Ιμπραήμ ήταν στους Μύλους Λέρνης, 7 χλμ νότια του Άργους, όπου 480 Έλληνες με αρχηγούς τους Δημ. Υψηλάντη, Ιωάννη Μακρυγιάννη και  Κων/νο Μαυρομιχάλη, συγκεντρώθηκαν για να υπερασπιστούν το Ναύπλιο.

Eνόσω ο Μακρυγιάννης (1794-1864)   ασχολούνταν με την κατασκευή των ταμπουριών, τον πλησίασε ο Γάλλος Ναύαρχος Ερρίκος Δεριγνύ (1782-1835) που ναυλοχούσε με την Μοίρα του στους Μύλους και «παρατήρησε» ότι οι θέσεις ήταν «αδύναμες για πόλεμο κατά του Μπραΐμη». Και η απόκριση του Μακρυγιάννη, όπως την αναφέρει στα απομνημονεύματά του :  “Είναι αδύνατες οι θέσεις, όμως είναι δυνατός ο Θεός όπου μας προστατεύει. Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος, οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτείνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν…..». Ο δε Σπ. Τρικούπης στην Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως (τευχ. Γ’, Κεφ. ΜΔ) αναφέρει ότι ο  Δεριγνύ έθεσε το ίδιο ερώτημα και στο Υψηλάντη για να  «εισπράξει» την ίδια περήφανη  απάντηση : «Εδώ ήλθομεν δια να νικήσωμεν με την βοήθεια του Θεού ή να  αποθάνωμεν».

Στις 13 Ιουν. 1825 ο Ιμπραήμ αποκρούσθηκε στους Μύλους που, αν έπεφταν,  η Επανάσταση στην Πελοπόννησο θα έσβηνε. Αλλά πως ήταν δυνατόν να σβήσει αφού η φλόγα της Πίστεως και της Πατρίδος έμενε άσβεστη στους Έλληνες;

Αλλά και οι θαλασσομάχοι μας ουδόλως υστέρησαν σε Πίστη και Φιλοπατρία. Ο Ανδρέας Μιαούλης (1769-1836),  όταν τον Ιανουάριο 1822 αναγνωρίστηκε από τους Προκρίτους αρχηγός του στόλου της Ύδρας ξεκίνησε τον λόγο του με αναφορά στον  Θεό : «Με την βοήθεια του Θεού, του Τιμίου Σταυρού και των Θεοπειθών της Πατρίδος ευχών, ελπίζω να σας χαροποιήσω  ναυμαχώντας τον άπιστο εχθρό που έπί αιώνες ταλανίζει την Πατρίδα μας και προσβάλλει τα ιερά και όσιά μας […. ]. Θεέ Βασιλεύ και Έφορε του Στόλου, ελευθέρωσον ημάς».

Ο  Κων/νος Κανάρης (1793-1877), προτού ξεκινήσει από τα Ψαρά για την πυρπόληση της ναυαρχίδας του Καρά Αλή στην Χίο την νύκτα 6/7 Ιουν. 1822, εκκλησιάσθηκε στον Ναό του Αγ. Νικολάου και επικαλέστηκε την δύναμη του Θεού για την επιτυχία της αποστολής του. Και μετά από  αυτήν, πάλι έσπευσε στον Ναό, ευχαρίστησε τον Κύριο και τον παρεκάλεσε τάχιον  να χαρίσει στην Πατρίδα μας την Ελευθερία. Και όταν, αργότερα,  με ταπεινότητα διηγείτο το κατόρθωμα του έλεγε : «Οι Τούρκοι ήσαν αμέτρητοι [….. ] αλλά  ο μεγαλοδύναμος Θεός δεν το επέτρεψε και μας έσωσε , διότι εγνώριζε τις ψυχές  των δούλων του». Ο φιλέλληνας Άγγλος ιστορικός Τόμας Γκόρντον (1788-1841) έγραψε για τον Κανάρη στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως»: «Ο πιο έξοχος εκπρόσωπος  του ηρωισμού που η χριστιανική Ελλάδα μπορεί να ονειρεύεται». Η πυρπόληση της τουρκικής αρμάδας πήρε δίκαιη εκδίκηση για την καταστροφή της Χίου (30 Μαρτ. 1822) και  αναζωπύρωσε το κλίμα  φιλελληνισμού στην Ευρώπη και Αμερική.

Στις 13 Μαρτ. 1821, η «μεγάλη καπετάνισσα» Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα (1771-1825), ύψωσε την Σημαία της Επανάστασης επί του πλοίου «ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ» και με δικό της στόλο και εκστρατευτικό Σώμα  κατήγαγε άθλους, όπως η συμβολή  στον αποκλεισμό και την άλωση  του Ναυπλίου και  της Τρίπολης, η συμμετοχή της στην μάχη των Δερβενακίων κλπ..

Τον Φεβρ. 1825, εκτοπισμένη στις Σπέτσες από την   Κυβέρνηση Κουντουριώτη, η Μπουμπουλίνα, απευθυνόμενη στους Προκρίτους των Σπετσών, επιβεβαίωσε την θρησκευτικότητα και τον πατριωτισμό της με τα λόγια : «Έχασα το σύζυγό  μου. Ευλογητός ο Θεός(!). Ο πρεσβύτερος υιός μου έπεσε με τα όπλα ανά χείρας. Ευλογητός ο Θεός(!). Ο δεύτερος υιός μου, δεκατετραετής την ηλικίαν, μάχεται μετά των Ελλήνων και πιθανώς να εύρη ένδοξον θάνατον. Ευλογητός ο Θεός(!). Υπό την σκιάν του σταυρού θα ρεύση επίσης το αίμα μου. Ευλογητός ο Θεός(!). Αλλά θα νικήσωμεν ή θα παύσωμεν να ζώμεν.Θα έχομεν όμως την παρηγορίαν ότι δεν αφήσαμεν όπισθεν ημών δούλους Έλληνας». Μετά τον άδικο θάνατό της (22 Μαΐου 1825) οι Ρώσοι της απένειμαν τον τίτλο του «Ναυάρχου» και πρόσφατα το Ελληνικό κράτος  τον βαθμό του Υποναυάρχου με την 14/25 Απρ. 2018 Εγκύκλιο του ΓΕΕΘΑ.

Επίκληση  Πίστεως  αποτυπώνεται και στα επίσημα έγγραφα του κράτους: