ΝουΔο-γαλαζαίκο ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Τα γυαλιά και η νομιμότητα

 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

Οι νόμοι για τη βιντεοσκόπηση σε δημόσιους χώρους είναι εξαιρετικώς περιοριστικοί. Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα προειδοποιεί όσους κατέχουν κάμερες επιτήρησης ότι «απαγορεύεται να λαμβάνετε εικόνα από εξωτερικό δημόσιο χώρο (π.χ. δρόμο ή πεζοδρόμιο), καθώς και από γειτονικά κτίρια».

Τότε –θα αναρωτηθεί κάποιος– πώς γίνεται κάθε φορά που υπάρχει ένα τροχαίο ή παραβατική ενέργεια να βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων «το συγκλονιστικό βίντεο»; 

Είναι απλό. Ο νόμος για τα προσωπικά δεδομένα είναι από εκείνους που ψηφίζονται για να μην τους εφαρμόζουμε. Στην περίπτωση δε των ιδιωτικών καμερών, η κατάσταση εξελίχθηκε σε φαρσοκωμωδία. Η παρανομία επί της ουσίας διαφημίζεται στην τηλεόραση ως «το βίντεο που κόβει την ανάσα». 

Το χειρότερο: η αστυνομία ψάχνει τους παρανόμους όχι για να επιβάλει τον νόμο, αλλά για να μοιραστεί τα κλοπιμαία, τις παράνομες αλλά πολύτιμες για την εξιχνίαση των υποθέσεων καταγραφές.

Βεβαίως, η δρακόντεια ευρωπαϊκή νομοθεσία προσκρούει στη λογική και στην πραγματικότητα. Η εξάπλωση των (φθηνών πλέον) ιδιωτικών καμερών κάνει αδύνατη την εφαρμογή του νόμου. Επιπλέον, έχουμε γράψει πολλάκις για τον παραλογισμό να θεωρούνται «ιδιωτικές υποθέσεις» όσα συμβαίνουν σε δημόσιους χώρους. Αλλά οι Ρωμαίοι θα έλεγαν «absurdus lex sed lex»: παράλογος νόμος, αλλά νόμος. 

Δεν μπορεί υπουργοί να διαφημίζουν την παραβίαση του –έστω δρακόντειου, έστω παράλογου– νόμου για τη βιντεοσκόπηση σε δημόσιο χώρο, διότι λέει «η εταιρεία προσέθεσε ένα λαμπάκι σε ευκρινές σημείο και, όταν ο χρήστης καταγράφει, αυτό ανάβει» (Αδωνις Γεωργιάδης, Χ, 30.7.2026).  

Σάμπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου –που τόσο επικρίνει ο κ. Γεωργιάδης– κρυφά βιντεοσκοπεί;  

Σηκώνει το κινητό σε δημόσια θέα. Αυτό είναι το δικό της «κόκκινο λαμπάκι».

Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία. Παρακολουθούνται υπουργοί, στρατηγοί, επιχειρηματίες κ.λπ. αλλά η Δικαιοσύνη –στον ανώτατο βαθμό!– δεν έχει την περιέργεια να μάθει ποιοι το έκαναν, πόσο δε μάλλον να επιβάλει τη νομιμότητα.  

Εχουμε πρώην υπουργούς που διαλαλούν την αδιαφορία τους για τον νόμο. «Σκοτίστηκα» που με παρακολουθούσαν, είπε ο νομικός, και μάλιστα πανεπιστημιακός, Ανδρέας Λοβέρδος. «Δεν είχα και τίποτα να κρύψω, να είμαι σαφής» (ΣΚΑΪ, 8.5.2026).

«Γιούργια, λοιπόν, στον ταβά με τα (παράνομα) κουλούρια» και μετά ας κάνουμε μια ημερίδα με θέμα «Γιατί οι νόμοι δεν εφαρμόζονται στην Ελλάδα;». 

 Και να μην ξεχάσει ο κ. Γιώργος Φλωρίδης...

 

Διεθνούς "Ευρωπαϊκά Ενωμένου" νεοταξικού ξεφτιλισμένου φασισταριού κωμωδία

Αυτός μπήκε άνετος στην Ιταλία αλλά τα δικά μου μηνύματα πρέπει να ελέγχει η Ούρσουλα. https://t.co/uJwdTmtgVr

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 8, 2026

pic.twitter.com/s4uJnLxA5v

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 8, 2026

Έρχεται ένας ο οποίος έχει βιάσει δέκα παιδιά στην Αφρική.Δηλώνει πρόσφυγας και παίρνει άσυλο.Οκ.
Μιλάω εγώ με την γυναίκα μου με μηνύματα και επειδή μπορεί να είμαι παιδεραστής το κράτος σκανάρει τι λέω.οκ
Ρε σεις κόψτε τις μλκιες,δεν είναι αστείο σαν την ύπαρξη σας.

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 8, 2026

Η Μέτσολα σου επιβάλλει το «Chat Control»: πρότυπο ψηφιακής επιτήρησης που εγκρίθηκε πρόσφατα και θα τελειώσει με την ιδιωτικότητα όλων των Ευρωπαίων. Η Κριστίν Λαγκάρντ σου επιβάλλει το ψηφιακό ευρώ. Η φον ντερ Λάιεν σου επιβάλλει τη μαζική μετανάστευση. Όλες έχουν έναν… https://t.co/nDHUYxcdce

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 9, 2026

https://t.co/8gf2JP5jnK pic.twitter.com/fEYXrfXL04

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 9, 2026

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Προσωπικά δεδομένα καθαρμάτων

Μαντέψτε σωστά πόση ώρα κρατήθηκαν μέχρι να αφεθούν ελεύθεροι να συνεχίσουν το "θεάρεστο" έργο τους, και κερδίστε LP με πανηγυριώτικα του Γιώργου Μάγκα! https://t.co/BOpf7QSwUP

— Thanos Dimou (@AthanDim) May 1, 2026

Τα βλέπετε? Δεν είμαι υπερβολικός. Ούτε τα προσχήματα. Υπάρχει βίντεο με την κακοποίηση. Το μήνυμα που στέλνει η δικαιοσύνη είναι ένα: Κάντε ότι θέλετε. Δεν πάτε φυλακή ακόμα κι αν παρακαλάτε γονατιστοί https://t.co/yj8qN3mZ2m pic.twitter.com/2gd2igYkFa

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) May 4, 2026

Το πράγμα δείχνει να μην έχει πάτο. Σ ένα απέραντο τσίρκο όπου δε μπαίνεις φυλακή ούτε με αιτηση, οι εγκληματίες κάνουν ότι θέλουν. Κακοποιοί μαχαιρώνουν, σπάνε στο ξύλο, κλέβουν, βιάζουν ληστεύουν. Ζούμε από τύχη. Δυστυχώς μιλάμε πια για ανίκανους https://t.co/5kK8y4ydUz

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) May 4, 2026

 

Του Παναγιώτη Λιάκου

Ο νόμος που πέρασε επί Σημίτη και διατηρείται και σήμερα σέβεται την ιδιωτικότητα, τα προσωπικά δεδομένα, το δικαίωμα στην ανωνυμία των εγκληματιών και κάθε λογής αποβρασμάτων περισσότερο από τις ζωές των Ελλήνων.

Τα παραπάνω γράφονται έχοντας ως αφορμή το περιστατικό με τον Πακιστανό ντελιβερά* στην Κηφισιά, που έριχνε πέτρες στα πρόσωπα (κυρίως) γυναικών, ευρισκόμενος εν κινήσει. Φυσικά, έχοντας τέτοια… φόρα, ένα τέτοιο πλήγμα με πέτρα μπορεί να σκοτώσει. Σε μια άτυχη γυναίκα η πέτρα τη βρήκε στο κεφάλι και της έσπασε δόντια, και της προκάλεσε θλαστικά τραύματα και αιμάτωμα στη γνάθο.

Η Αστυνομία τον συνέλαβε. Το όνομά του άγνωστο. Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν φωτογραφίες του με θολωμένο το πρόσωπο. Είναι τα προσωπικά δεδομένα, γαρ. Προστατεύεται από την έκθεση στο πανελλήνιο ο δράστης, απροστάτευτα τα θύματα.

Οι πελάτες του φαγάδικου, όπου δούλευε ο ντελιβεράς, δεν πρέπει να γνωρίζουν ή να αναγνωρίσουν το άτομο που τους έφερνε το φαγητό (κι ένας Θεός ξέρει πώς «μεταχειριζόταν» τις πίτσες, τα σουβλάκια και τις σαλάτες τους) και στον δρόμο πετροβολούσε περαστικούς. Η τοπική κοινωνία πρέπει να παραμείνει στο σκοτάδι. Να μη μάθει το κατάστημα που εργαζόταν ο εγκληματίας. Δεν πρέπει εκείνοι που του ενοικίασαν κατοικία ή είχαν κάποιες σχέσεις (κοινωνικές και άλλες) μαζί του να ενημερωθούν με τι είδους άνθρωπο σχετίζονταν. Οι πολίτες δεν πρέπει να δουν στα ΜΜΕ τη φάτσα του μανιακού ώστε με μαρτυρίες τους να βοηθήσουν τις Αρχές στην εξιχνίαση κι άλλων εγκλημάτων που πιθανόν έχει διαπράξει.

Τα παραπάνω δεν ισχύουν μόνο για τον Πακιστανό ντελιβερά, που πετροβολούσε τους περαστικούς.

Ισχύουν για τους φονιάδες, τους βιαστές, τους εμπόρους ναρκωτικών, τους ληστές, τους διαρρήκτες, τους παιδεραστές, τους απατεώνες, τους εκβιαστές, τους μαφιόζους, τους νταβατζήδες, όλα τα καθάρματα που μαυρίζουν τη ζωή των Ελλήνων.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτή η νομοθεσία περί προστασίας των δεδομένων των εμπλεκομένων σε ποινικές υποθέσεις είναι ξεκάθαρα αντικοινωνική και στην ουσία της αντεθνική.

Οποιαδήποτε πολιτική παράταξη έχει αληθινό ενδιαφέρον για την Ελλάδα και τους Έλληνες οφείλει να την καταργήσει. Η δημοσιοποίηση όλων των δεδομένων που σχετίζονται με τη διάπραξη παράνομων πράξεων είναι αναγκαία και για να βρεθούν οι ένοχοι αλλά και για να αποδειχθεί η αθωότητα εκείνων που κατηγορούνται άδικα.

Το να ξέρει ο λαός ονόματα και πρόσωπα είναι δικαίωμα, που ουδείς νομιμοποιείται να το αφαιρέσει. Κι είναι στ’ αλήθεια θλιβερό και αηδιαστικά νεοταξικό, οργουελικής εμπνεύσεως να διαβάζεις σε εφημερίδες, στο διαδίκτυο και να παρακολουθείς στην τηλεόραση ειδήσεις του στιλ «ο σαραντάχρονος δολοφόνος», «ο 39χρονος βιαστής» και δεν συμμαζεύεται.

Και μια ακροτελεύτια σημείωση: ας κάνουμε λίγο κράτει με τις παραγγελίες έτοιμου φαγητού.

Αφενός πρέπει …

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Προσωπικά δεδομένα υποψήφιου «δράκου» --- Γελοιότης γελοιοτήτων: Αναζητούν μεσήλικο που παρενοχλεί ανήλικες στο Μαρούσι και διανέμουν στα ΜΜΕ πιξελαρισμένες φωτογραφίες του. Δηλαδή τον καλύπτουν

Του Παναγιώτη Λιάκου

Στην ελληνική Βουλή, στη Δικαιοσύνη αλλά και στην ΕΛ.ΑΣ. αξίζει ένα Νόμπελ, ένα Όσκαρ, ένα παγκόσμιο κύπελλο δουλέματος του κοινού, ένας τίτλος, βρε παιδί μου. Εδώ και μέρες (υποτίθεται ότι) η Αστυνομία αναζητεί έναν ανώμαλο 40άρη, καράφλα και κοντό (ύψος 1,60 μ.), που κυκλοφορεί με καμπαρντίνα στο Μαρούσι και παρενοχλεί ανήλικες. Η αναζήτηση αυτή θα είχε πάψει να είναι αναζήτηση και θα είχαμε σύλληψη, αν γινόταν το αυτονόητο: αν δημοσιευόταν στην τηλεόραση, στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο καθαρή φωτογραφία του ανδρός.

Υπάρχουν διάφορα βίντεο που τον δείχνουν να κυκλοφορεί στο Μαρούσι και να παρενοχλεί κοριτσάκια, αλλά οι τηλεοράσεις τα δείχνουν πειραγμένα. Η φάτσα του καμπαρντινάκια ανώμαλου είναι… θολωμένη. Προφανώς αυτές οι «πλάτες» που κάνουν οι Αρχές στον ανώμαλο γίνονται επειδή υφίσταται (κακώς, κάκιστα) ακόμα ο νόμος περί προσωπικών δεδομένων. Για τους «νομοθέτες» (τρομάρα τους!) είναι πιο σεβαστό το δικαίωμα του επίδοξου «δράκου» στην ιδιωτικότητά του και στην ανωνυμία του, παρά το δικαίωμα των ανήλικων κοριτσιών να κυκλοφορούν ελεύθερα στη γειτονιά τους. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτό το νομοθετικό έκτρωμα, που επιβλήθηκε στην Ελλάδα την εποχή που κυβερνούσε ο Σημίτης των Ιμίων, του Οτσαλάν και του ΧΑΑ, προστατεύει όλων των λογιών τα καθάρματα από τον δημόσιο έλεγχο.

Ο δολοφόνος «έχασε» το ονοματεπώνυμό του κι έγινε ο «60χρονος». Το ίδιο συμβαίνει και με την παιδοκτόνο, τον έμπορο ναρκωτικών, τον παιδόφιλο. Όλοι οι παραβατικοί έχουν δικαίωμα στην προστασία των προσωπικών δεδομένων τους.  

Όμως τα εκατομμύρια των ελεύθερων πολιορκημένων από την παρακμή Ελλήνων έχουν μόνο το δικαίωμα να ανέχονται την αυθαιρεσία της ανθελληνικής εξουσίας και να χρηματοδοτούν με την υπερφορολόγησή τους τον αφανισμό του έθνους μας.

Όταν, κάποτε, υπάρξει κυβέρνηση της προκοπής στην πατρίδα...

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Ιδιωτικές και δημόσιες υποθέσεις…

Όταν ο Αυγενακης λέει "ήταν μια κακιά στιγμή" μαλλον εννοεί τη στιγμή που τον έπιασε η κάμερα.

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) July 3, 2024

 Του Πάσχου Μανδραβέλη

Την Παρασκευή 28.6.2024 έγινε το επεισόδιο με τον κ. Λευτέρη Αυγενάκη στο αεροδρόμιο. Επειτα από πέντε μέρες (Τετάρτη 3.7.2024) είχαμε την έκρηξη ευαισθησίας. Κινητοποιήθηκαν η κυβέρνηση, η Βουλή, τα ΜΜΕ, υπήρξε κατακραυγή για τη βίαιη συμπεριφορά του νεοδημοκράτη βουλευτή.

Σημαίνει αυτό ότι η ελληνική κοινωνία έχει γίνει κάτι σαν τον συμπαθή σκύλο Ραν Ταν Πλαν ο οποίος, όποτε χτυπάει, αλυχτά πονεμένος έπειτα από πέντε καρέ του γνωστού κόμικ;

Μάλλον όχι.

Η καθυστερημένη αντίδραση έχει να κάνει με το γεγονός ότι την Τετάρτη δημοσιοποιήθηκε το βίντεο.

Αν δεν υπήρχαν κάμερες, όσα συνέβησαν θα κουκουλώνονταν και δεν θα είχαμε αντιδράσεις.

Ας μην ξεχνάμε ότι, πριν από το βίντεο, υπήρξε έγγραφη καταγγελία των εργαζομένων αλλά δεν ίδρωσε το αυτί κανενός.

Δεν θα σταθούμε στη «δύναμη της εικόνας» ή στην «υποχώρηση του γραπτού λόγου». «Αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στη Γαλλία» διάφοροι νεοφιλόσοφοι.

Απλώς θα επισημάνουμε την επίδραση που είχε η κάμερα σε δημόσιο χώρο. Δίχως εικόνα ο τραμπουκισμός θα περνούσε απαρατήρητος, ασχολίαστος και ατιμώρητος.

Τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας κυριάρχησε η μόδα των προσωπικών δεδομένων. Η αποκαλούμενη «ιδιωτική ζωή» ήταν το καινούργιο κοσκινάκι της ελληνικής κοινωνίας και επειδή δεν ξέραμε πού να το κρεμάσουμε, το τοποθετήσαμε παντού. Πρωτίστως στον δημόσιο χώρο. Ετσι οι πράξεις δημοσίων αρχών (όπως είναι η εισαγγελία) έγιναν «ιδιωτική σφαίρα του κατηγορουμένου» και ο δημόσιος χώρος έγινε κάτι σαν το άθροισμα των ιδιωτικών χώρων τον οποίο… κουβαλούν μαζί τους όποιοι κυκλοφορούν έξω.

Την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας ζήσαμε μια παράκρουση με την ιδιωτικότητα.

Νομοθετήθηκαν διάφοροι παραλογισμοί, που η Ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ) οφείλει να εφαρμόσει.

Υπάρχει νόμος που επιβάλλει σε όποιον φωτογραφίζει δημόσιο χώρο να ζητήσει γραπτή (!) άδεια όλων όσοι παρευρίσκονται εκεί.

Οι κάμερες των καταστημάτων –τις οποίες ψαχουλεύει η αστυνομία για να διαλευκάνει κάποιο έγκλημα– λειτουργούν παρανόμως. Κατά τον νόμο πρέπει να είναι στραμμένες μόνο στο κατάστημα ή στο σπίτι και δεν επιτρέπεται να βιντεοσκοπούν πεζοδρόμια και άλλους δημόσιους χώρους. Το προεδρικό διάταγμα 75/2020, που αναφέρει ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης («Προσωπικά δεδομένα, ευαίσθητα ή μη-Encore», «Καθημερινή» 30.6.2024), και αφορά την καταγραφή όσων μετέχουν σε διαδηλώσεις, δεν είναι της ΑΠΔΠΧ. Εχει από κάτω τις υπογραφές τεσσάρων υπουργών: Μ. Χρυσοχοΐδη, Ελ. Οικονόμου, Κ. Τσιάρα, Ι. Πλακιωτάκη.

 

Γράφαμε και παλιότερα ότι δεν νοείται ιδιωτική ζωή σε δημόσιους χώρους: «Αν κάποιος θέλει να προστατεύσει την ιδιωτική του ζωή μένει σπίτι του, όπου η προστασία είναι και πρέπει να είναι απόλυτη. Ετσι κι αλλιώς, κάθε φορά που ξεμυτίζουμε σε δημόσιο χώρο κάνουμε μια άτυπη σύμβαση. Παραχωρούμε το δικαίωμα της ιδιωτικότητάς μας. Είναι αυτονόητο. Αν υπάρχει ιδιωτικότητα σε δημόσιους χώρους, τότε όλοι πρέπει να κυκλοφορούμε με κλειστά τα μάτια, διότι και το βλέμμα κάποιου παραβιάζει την “ιδιωτική” μας σφαίρα. Σκεφθείτε δηλαδή να δει η κουτσομπόλα της γειτονιάς ένα παράνομο ζευγάρι σε μια πλατεία! Δεν έχουμε, υπό την παραπάνω λογική, παραβίαση… (πολύ) ευαίσθητων δεδομένων;» (17.7.2005).

Την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας ζήσαμε μια παράκρουση με την ιδιωτικότητα.

Το 2007, η τότε κυβέρνηση της Ν.Δ. αρνήθηκε να καταθέσει στη Βουλή τους μισθούς των διευθυντών των ΔΕΚΟ διότι, λέει, τα λεφτά που πληρώναμε εμείς οι φορολογούμενοι ήταν «προσωπικά δεδομένα» εκείνων που τα καρπώνονταν! Αυτή η υπερβολή, όμως…

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Αφήστε τις αριστερές σαχλαμάρες. Κάμερες παντού

pic.twitter.com/jWnrENl0AY

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) July 4, 2024

 Του Σάκη Μουμτζή

Σχεδόν όλες οι εγκληματικές ενέργειες που έχουν τη μορφή ενός συμβολαίου θανάτου, εξιχνιάζονται, όσες εξιχνιάζονται, με τη χρήση καμερών.

Το αξιοπερίεργο είναι πως η ΕΛΑΣ αναζητεί την εικόνα στις κάμερες που έχουν τοποθετήσει ιδιώτες για την προστασία είτε των κατοικιών τους είτε των επιχειρήσεών τους.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Διότι δεν υπάρχουν οι απαραίτητες κάμερες της ΕΛΑΣ.

Και γιατί δεν έχει κάμερες η ΕΛΑΣ;

Διότι αντιδρά η αριστερά και οι διάφορες συλλογικότητες.

Και γιατί αντιδρά η Αριστερά και οι διάφορες συλλογικότητες;

Άλλοι από ιδεοληψία, άλλοι διότι ο ακτιβισμός τους κινείται στα όρια του ποινικού νόμου.

Και γιατί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας υποκύπτει σε αυτήν την απαίτησή τους;

να μια καλή ερώτηση.

Η πιο πιθανή αιτία είναι γιατί δε θέλει να συγκρουστεί μαζί τους.

Βέβαια, δεν αποκλείεται αυτή η ανυπαρξία καμερών να οφείλεται και στο γνωστό «δε βαριέσαι τώρα! Πού να μπλέξουμε μαζί τους. Μια χαρά μας εξυπηρετούν οι κάμερες των ιδιωτών». Το ότι χάνουν πολύτιμο χρόνο αναζητώντας τις κινήσεις των δραστών σε τέτοιες κάμερες δεν το λαμβάνουν υπόψη.

Μα είναι δυνατόν να βάλουμε παντού κάμερες;

Στους κεντρικούς κόμβους, μπορεί να τοποθετηθούν, όπως και σε ευρύτερες περιοχές που απαιτούν ύψιστη προστασία. Όταν παραστεί ανάγκη οι διωκτικές αρχές θα έχουν ταχύτατα την πλήρη απεικόνιση της κίνησης στην επίμαχη περιοχή, με τον συνδυασμό των τοποθετημένων καμερών. Κάπως έτσι συνέλαβαν τον φερόμενο ως δράστη της δολοφονίας του 44χρονου τοπογράφου και με τη βοήθεια καμερών, αλλά με μεγάλη καθυστέρηση και τους φερόμενους ως δολοφόνους του δημοσιογράφου Καραϊβάζ.

Δε γνωρίζω τίνος αρμοδιότητα είναι η τοποθέτηση καμερών. Του υπουργείου Προστασίας του πολίτη; Του υπουργείου Εσωτερικών; του Δήμου ή της Περιφέρειας; Ή κάποιου άλλου κρατικού φορέα;

Αυτό που απαιτείται είναι μια πολιτική απόφαση.

Και είναι προφανές πως ο νομοταγής πολίτης δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Απεναντίας το αίσθημα ασφάλειας του θα καταστεί ισχυρότερο, διότι θα γνωρίζει πως οι κακοποιοί πολύ πιο εύκολα θα εντοπιστούν.

Φυσικά, η χρήση καμερών δεν καταπολεμά μόνον τη βαριά παραβατικότητα. Συλλαμβάνει και τα αυτοκίνητα ή τις θηριώδεις μηχανές που ρυπαίνουν ή ηχορυπαίνουν, μια όχληση συνηθισμένη και ανυπόφορη για τους κατοίκων των αστικών κέντρων.

Πολλοί οι λόγοι για να λάβει η κυβέρνηση τη σωστή απόφαση.

Θα το τολμήσει;

Στο Λονδίνο υπάρχουν συνολικά τοποθετημένες από διάφορους δημόσιους - κρατικούς φορείς, περίπου 24.000 κάμερες.

Δε χρειάζεται να είμαστε φωστήρες στα μαθηματικά για να καταλήξουμε στον αριθμό των καμερών που θα ήταν σκόπιμο να υπάρχουν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Και δε χρειάζεται να διαθέτουμε ιδιαίτερη ευφυΐα για να αντιληφθούμε…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στα σύνορα της ιδιωτικότητας

 

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Παλιά υπήρχε μια συζήτηση για τη σχέση του «προκλητικού ντυσίματος γυναικών» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) και των βιασμών. Μάλιστα, η ένδυση είχε γίνει επιχείρημα υπεράσπισης στα δικαστήρια!

Την καλύτερη απάντηση σε αυτήν τη σαχλαμάρα έδωσε μια Αμερικανίδα φεμινίστρια: «Το να θεωρείς ότι το προκλητικό ντύσιμο στη γυναίκα δικαιολογεί ή ενθαρρύνει έναν βιαστή είναι σαν να θεωρείς ότι τα πατάκια με τη λέξη “καλωσήρθατε” στις εξώπορτες των σπιτιών δικαιολογούν ή ενθαρρύνουν τους διαρρήκτες».

Αναλόγως μπορεί να απαντηθεί και το ερώτημα που έθεσε ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης: «Αναλογιστείτε σε πόσους έχετε δώσει το e-mail σας και το κινητό σας τηλέφωνο. Τι σόι προσωπικό δεδομένο είναι το e-mail του καθενός μας, που το έχουν εκατοντάδες άνθρωποι; (…) Πώς μπορεί να έχω απαιτήσεις εμπιστευτικότητας για μια πληροφορία που την έχω μοιράσει σε εκατοντάδες ανθρώπους;» [«Προσωπικά δεδομένα (ευαίσθητα ή μη)», «Καθημερινή», 28.04.2024].

Το γεγονός ότι κάποιος καλωσορίζει εκατοντάδες ανθρώπους στην ηλεκτρονική του θυρίδα, δεν σημαίνει ότι έχουν δικαίωμα εισόδου τα υπόλοιπα 8 δισεκατομμύρια του πλανήτη. Σε αυτήν την παρεξήγηση και παραβίαση του ιδιωτικού χώρου οφείλονται τα αποκαλούμενα «μηνύματα σκουπίδια» (Junk Mail), αυτά «που παίρνω και διαγράφω (9 στα 10) προέρχονται από άγνωστους αποστολείς» (Ανδρ. Δρυμιώτης ό.π.).

Ας μην ξεχνάμε ότι η έννοια της εμπιστευτικότητας, διαφέρει από την ιδιωτικότητα, και η συζήτηση για το τελευταίο ξεκίνησε πριν από 130 χρόνια με ένα μνημειώδες άρθρο δύο ανώτατων δικαστών στις ΗΠΑ, που είχε στον πυρήνα του «το δικαίωμα να σε αφήνουν ήσυχο», «the right to be left alone» (Samuel D. Warren, Louis D. Brandeis, «The Right to Privacy», Harvard Law Review 15.12.1890).

Στην περίπτωση της κ. Μισέλ Ασημακοπούλου υπήρξαν τρεις παράνομες πράξεις.

Πρώτη ήταν η παραβίαση της εμπιστευτικότητας με τη διαρροή των ηλεκτρονικών διευθύνσεων από το υπουργείο Εσωτερικών προς το κυβερνών κόμμα. Οι πολίτες εμπιστεύτηκαν τα email τους σε έναν κρατικό φορέα για να κάνουν μία –και μόνο μία!- δουλειά και όχι να γίνουν αυτά τα δεδομένα φέιγ βολάν.

Δεύτερη ήταν η προσπάθεια έστω ελαφράς αλλοίωσης του εκλογικού αποτελέσματος, αφού ο κρατικός μηχανισμός ευνόησε τον υποψήφιο ενός συγκεκριμένου κόμματος.

Τρίτη ήταν

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ανύπαρκτα ζητήματα

Διαβάστε να δείτε πόσο ηλίθιοι είναι οι πολιτικοί της μπανανίας μας... 

Γράφει ο Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος

Ποιος άραγε λάνσαρε πρόσφατα την έκφραση «δεν υπάρχει» σαν επιφώνημα για κάτι υπαρκτό και μάλιστα εντυπωσιακό; Ποιοι ασυλλόγιστοι τον ακολούθησαν και την καθιέρωσαν;

Κάνει αναπόφευκτα αυτές τις σκέψεις όποιος θελήσει να γράψει για ένα ζήτημα που πραγματικά δεν υπάρχει. Δεν υφίσταται.

Αυτό είναι το ζήτημα της διαρροής «προσωπικών δεδομένων» των εκλογέων –δηλαδή απλώς και μόνο διευθύνσεων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου– ως λόγου για να αμφισβητηθεί η εγκυρότητα των εκλογών αν δεν τις επιβλέψουν ξένοι παρατηρητές.

Με ποιον τρόπο, ρωτήθηκε επίμονα ο κ. Κασσελάκης, επηρεάζεται η εκλογική διαδικασία από τη διαρροή;

Απάντησε: με την «παραπλάνηση» των ψηφοφόρων και «με εργαλειοποίηση αυτών των δεδομένων».

Δηλαδή;

Ε, αν δεν το καταλαβαίνετε, «δεν πειράζει», είπε. Αυτός πάντως δεν καταδέχεται «να το κάνει πενηνταράκια για τον κόσμο», κατά την έκφρασή του.

Γιατί όμως η γνωστοποίηση της διεύθυνσης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου των εκλογέων καθιστά τάχα ανέφικτες τις αδιάβλητες εκλογές, τη στιγμή που είναι ήδη γνωστή η διεύθυνση κατοικίας τους;

Ανέκαθεν η διεύθυνση κατοικίας των εκλογέων αποτελούσε υποχρεωτικό στοιχείο της εγγραφής τους στους εκλογικούς καταλόγους. Συνιστούσε στοιχείο απαραίτητο για την ταυτοποίησή τους, αλλά και για την κατανομή τους στα κατά τόπους εκλογικά τμήματα. Ανέκαθεν επίσης οι εκλογικοί κατάλογοι ήσαν προσιτοί σε κάθε ενδιαφερόμενο, ιδίως με τη δημόσια ανάρτησή τους. Τι ισχύει λοιπόν σήμερα;

Στη σχετική ιστοσελίδα  έχει ξεχαστεί από πέρυσι η εξής ανακοίνωση: «Οι υποψήφιοι για τις βουλευτικές εκλογές της 21.05.2023 μπορείτε να υποβάλετε αίτημα χορήγησης αντιτύπων εκλογικών καταλόγων (σε CD) αποκλειστικά για εκλογική χρήση».

Ακολουθεί, σε άλλη σελίδα, ο τιμοκατάλογος που όρισε με την Υπουργική Απόφαση 22556/4-4-2022 ο τότε υπουργός Εσωτερικών Μ. Βορίδης και αρχίζει από 20 ευρώ για τους καταλόγους ανά Δήμο.

Πράγματι, σύμφωνα με το άρθρο 23 παρ. 2 του Π.Δ. 26/2012, που κωδικοποίησε την εκλογική νομοθεσία, δικαιούνται να προμηθευτούν αντίτυπα εκλογικών καταλόγων βουλευτές, ευρωβουλευτές, υποψήφιοι βουλευτές ή υποψήφιοι στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, «αποκλειστικά για εκλογική χρήση». Μπορούν, δηλαδή, να χρησιμοποιήσουν τις διευθύνσεις κατοικίας για να διανείμουν ή να ταχυδρομήσουν προεκλογικό υλικό.

Το ίδιο βέβαια μπορούν να κάνουν και τα πολιτικά κόμματα, που δικαιούνται μία πλήρη σειρά των εκλογικών καταλόγων του κράτους χωρίς την καταβολή αντιτίμου (άρθρο 23 παρ. 1).

 

Αλλά και οι απλοί πολίτες έχουν πρόσβαση στους εκλογικούς καταλόγους! Καταστάσεις με νέους εκλογείς (άρθρο 10) και με μεταβολές διεύθυνσης (άρθρο 12 παρ.1) περιέχουν οπωσδήποτε και διεύθυνση κατοικίας για τον κάθε εγγεγραμμένο: δήμο ή συνοικισμό, οδό και αριθμό (άρθρο 12 παρ. 2). Ολες αυτές οι καταστάσεις αναρτώνται στο δημοτικό κατάστημα, ώστε να τις βλέπει «κάθε εκλογέας» αν θέλει να υποβάλει ένσταση κατά της εγγραφής ή της μη εγγραφής οποιουδήποτε προσώπου (άρθρο 17).

Τι είναι λοιπόν περισσότερο ενοχλητικό, επαχθές ή και επικίνδυνο για έναν πολίτη; Να μαθευτεί η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του ή η διεύθυνση του σπιτιού του;

Στην πρώτη περίπτωση κινδυνεύει απλώς να βομβαρδίζεται από ανεπιθύμητα πολιτικά μηνύματα, όπως εκείνα της κυρίας Ασημακοπούλου που δημιούργησαν αρχικά το ζήτημα. Αυτά όμως μπορεί εύκολα να τα διαγράφει ή και να τα αποφεύγει εντελώς με το κατάλληλο φίλτρο, μαζί με άλλα σκουπίδια (spam).

Στη δεύτερη περίπτωση, θα κινδυνεύει επίσης να κατακλύζεται από ανεπιθύμητα, αλλά έντυπα σκουπίδια, στο γραμματοκιβώτιο, κάτω από την εξώπορτα, ακόμη και πεταμένα στην αυλή του. Η συλλογή και απόρριψή τους ασφαλώς απαιτεί περισσότερο κόπο από τη διαγραφή των ηλεκτρονικών. Αλλά κινδυνεύει επίσης ο πολίτης και από απροσδόκητες εμφανίσεις αγνώστων (ή «γνωστών αγνώστων»), που μπορούν να γίνουν και απειλητικοί, τρομάζοντας τον ίδιο και την οικογένειά του…

Θα ήταν λοιπόν τελικά προτιμότερο για τους εκλογείς και την προστασία τους να επιτρέπεται η πρόσβαση στις διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τους και να παραμένει απόρρητη η διεύθυνση κατοικίας τους. Αλλά κάτι τέτοιο δυστυχώς αποκλείεται από τις εγγυήσεις που απαιτούνται για την εγκυρότητα των εκλογικών καταλόγων – δηλαδή και των εκλογών.

Χωρίς διεύθυνση κατοικίας…

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ψηφιακό το κομματικό κράτος

 

Toυ Πάσχου Μανδραβέλη

Το «σαρανταενατακατό» είναι ένα από τα καλαμπούρια που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο και μια μεγάλη παγίδα για τη Νέα Δημοκρατία.

Το σχεδόν 41% (40,56%) που κέρδισε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης στις εκλογές του Ιουνίου λειτούργησε στο μυαλό των κυβερνώντων ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τα προηγούμενα κρίματά τους και θεωρήθηκε λευκή επιταγή για τα επόμενα. Σε κάθε καταγγελία, τα στελέχη της Ν.Δ. απαντούσαν ότι «αυτά κρίθηκαν στις εκλογές» ή ότι «ο λαός απάντησε σε αυτές τις κατηγορίες…».

Και μετά βγήκε στην επιφάνεια η βουβή οργή για τα Τέμπη…

Ομως, το 40,56% δεν είναι το τυπικό ποσοστό της μεγάλης νίκης. Με το ίδιο ακριβώς ποσοστό (40,55%) το ΠΑΣΟΚ έχασε τις εκλογές του 2004, με ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό (42,74%) η Ν.Δ. έχασε τις εκλογές του 2000.

Το εντυπωσιακό στις εκλογές του 2023 ήταν η καταβύθιση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 31,53% το 2019 και έφτασε στο 17,3% το 2023, όταν σε όλη τη Μεταπολίτευση (πλην της δεκαετίας της κρίσης) το δεύτερο κόμμα ήταν άνω του 30%.

Μόνο αυτό το στοιχείο έπρεπε να μετριάσει την έπαρση των κυβερνητικών στελεχών. Το 40,56% εμπεριείχε μεν την επιβράβευση της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση των κρίσεων κατά την πρώτη τετραετία, είχε όμως κι έντονο το στοιχείο του φόβου για τον ΣΥΡΙΖΑ ή την επιθυμία της τιμωρίας του.

Το χάσμα μεταξύ πρώτου και δεύτερου κόμματος δημιούργησε έναν αέρα αλαζονείας στον κυβερνητικό μηχανισμό. Μικροί – μεγάλοι ένιωσαν άτρωτοι για ό,τι κι αν κάνουν, ενώ σε κάθε κριτική υπήρχε η εύκολη απάντηση: «Ναι, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ…». Μόνον εσχάτως, ανακαλύφθηκαν τα «μεγάλα συμφέροντα» που θέλουν να πλήξουν την πατρίδα μας.

Ενα κλασικό παράδειγμα είναι η υπόθεση με την κ. Μισέλ Ασημακοπούλου. Ολοι εστιάσαμε την προσοχή μας στην ευρωβουλευτή που χρησιμοποίησε προσωπικά δεδομένα πολιτών, αλλά όχι στο γεγονός ότι «πηγή τους αποτελεί το “Αρχείο Αποδήμων 2023”, το οποίο περιήλθε στα χέρια μου, στα τέλη Ιανουαρίου 2024, σε ψηφιακή μορφή, από τον τότε γραμματέα Απόδημου Ελληνισμού της Νέας Δημοκρατίας, κ. Νίκο Θεοδωρόπουλο, ο οποίος σήμερα έχει αποπεμφθεί. Προερχόμενο από στοιχεία αποδήμων που είχαν συλλεγεί από τις βουλευτικές εκλογές του 2023…» (επιστολή Μισέλ Ασημακοπούλου προς τους αποδήμους, 26.3.2024). Αυτό που επί της ουσίας λέει η ευρωβουλευτής είναι ότι ψηφιοποιήθηκε και η κομματικοποίηση του κράτους. Τα δεδομένα του κράτους πρώτα έγιναν ιδιοκτησία του κόμματος και μετά χρησιμοποιήθηκαν από την κ. Ασημακοπούλου.

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να πήρε αυτό που άξιζε στις εκλογές, αλλά …

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Το ζητούμενο της έρευνας

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η Αννα-Μισέλ αποσύρθηκε από την προεκλογική εκστρατεία, ενώ ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών και ο γραμματέας Αποδήμων της ΝΔ παραιτήθηκαν. Ομως το θέμα που άνοιξε με τη διαρροή προσωπικών στοιχείων δεν έκλεισε με τις παραιτήσεις, είτε τα πρόσωπα αυτά πληρώνουν πραγματικές ευθύνες είτε τιμωρούνται συμβολικά ως αποδιοπομπαίοι.

Για να κλείσει το θέμα, θα πρέπει η έρευνα που διεξάγεται στο υπουργείο Εσωτερικών να καταδείξει τον τρόπο της διαρροής. Θα πρέπει, συγκεκριμένα, να διαπιστωθεί αν η διαρροή οφείλεται σε εισβολή από χάκερ στο σύστημα του υπουργείου ή αν ήταν το προϊόν συνεργασίας στελεχών του υπουργείου με το γραφείο της κ. Ασημακοπούλου. Αυτό οφείλει να αναζητήσει η έρευνα.

Αν ισχύει το δεύτερο, αν δηλαδή η διαρροή οφείλεται σε συμπαιγνία συγκεκριμένων προσώπων, το πρόβλημα είναι ευκολότερα διαχειρίσιμο. Αυτό που χρειάζεται είναι να βρεις τους λεγόμενους επίορκους, να τους κόψεις τον πισινό (μεταφορικώς μόνο) και η κατάσταση τίθεται υπό έλεγχο.

Αν όμως ισχύει το πρώτο, τότε το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρότερο, διότι σημαίνει ότι ολόκληρο το ηλεκτρονικό σύστημα του υπουργείου είναι ευπρόσβλητο από τέτοιου είδους κινδύνους.

Από την απάντηση που θα δώσει η έρευνα στο ερώτημα αυτό θα εξαρτηθεί…

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Γουστάρονταν πολύ όλοι αυτοί μεταξύ τους! Τί δεν καταλαβαίνεις?

By Antony Petsas

Λοιπόν λίγο για να καταλάβουμε τι έγινε, αν ισχύει το δημοσίευμα.

"Σύμφωνα με πληροφορίες του http://protothema.gr τη λίστα η ευρωβουλευτής την απέκτησε από συνεργάτη του ΓΓ του ΥΠΕΣ Μιχάλη Σταυριανουδάκη μέσω του γραμματέα Αποδήμων της ΝΔ Νίκου Θεοδωρόπουλου."

Δηλαδή συνεργάτης του ΓΓ του ΥΠΕΣ, μπορούσε να κατεβάσει προσωπικά δεδομένα πολιτών και να τα δώσει όπου γουστάρει. Όμως τα έδωσε ΜΟΝΟ στον υπεύθυνο διασποράς @ntheodoropoul0s που μπορούσε να τα δώσει όπου γουστάρει. 

Αυτός όμως τα έδωσε ΜΟΝΟ σε κάποιον από το γραφείο της @AnnaAsimakopoul και σε ΚΑΝΕΝΑΝ άλλον.  

Μάλλον επειδή είναι η καλύτερη Ευρωβουλευτής όλων των εποχών και γουστάρονταν πολύ όλοι αυτοί μεταξύ τους.

Όντως δηλαδή τα φιλοκυβερνητικά media, θεωρούν ότι το θέμα είναι λήξαν?

Ενώ κατά πάσα πιθανότητα μέχρι και αυτή τη στιγμή που μιλάμε, αυτοί οι 3 ενδιάμεσοι (αν όχι περισσότεροι) έχουν υπό την κατοχή τους ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΟΛΙΤΩΝ και ΔΕΝ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΓΡΑΨΕΙ.

Δεν ξέρουμε ΤΙ έχουν, ΠΟΤΕ το πήραν και σε ΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ τα έδωσαν.

Δηλαδή @vozemberg
 @Kympouropoulos
 @M_Kefalogiannis
 @v_meimarakis
 @MariaSpyraki
 

 εσείς είστε παιδιά κατώτερου θεού και δεν έχετε πάρει απολύτως τίποτα? 

Το επιβεβαιώνετε για καλό κακό?

Υ.Γ. Σε ποιά normal χώρα...

 

ΝουΔο-γαλαζαίων διεθνών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Στα καγκέλια η Νίκη Κεραμέως. Είπαμε, ηθική συναυτουργός. Έπρεπε να έχει φύγει χθες. Γι’αυτό και θυσίασαν 2 αξιωματικούς κι ένα άλογο για να σώσουν τη βασίλισσα, την εκλεκτή…#Ασημακοπούλου #GrDPRgatepic.twitter.com/zoDVQ7FXBg

— Panagiotis G. Pavlos (@PGPavlos) March 15, 2024

ΑΝΤΙΟ ΓΊΓΑΝΤΑ https://t.co/Ws4vBuz5hd pic.twitter.com/sKAQ01wXtj

— BananaJoe 🇬🇷🇮🇹 (@BananaJoeReload) March 15, 2024

 

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αγαπητέ Θανάση…

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Oι ανοησίες, εφόσον γίνονται μια φορά στη ζωή (άντε και δύο…), επιτρέπονται – για να μην πω ότι επιβάλλονται κιόλας άπαξ, λόγω της διδακτικής αξίας που μπορεί να έχουν.

Μία μοναδική φορά, λοιπόν, έχω ψηφίσει και εγώ στις αρχαιρεσίες της ΕΣΗΕΑ και έκτοτε ποτέ ξανά. Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που το σωματείο εκλέγει την ηγεσία του, λαμβάνω στο κινητό μου μηνύματα υποψηφίων που δεν τους γνωρίζω και προφανώς δεν με γνωρίζουν και οι οποίοι ζητούν να τους τιμήσω (sic) με την ψήφο μου.

Το καλύτερο είναι αυτό που συνέβη πριν από μερικές εβδομάδες και πρέπει να το μοιραστώ μαζί σας.

Παίρνω ένα μήνυμα, στο οποίο ο αποστολέας και υποψήφιος μου γράφει επωνύμως με το ύφος μιας πλαστής οικειότητας που δεν υπάρχει, διότι τον άνθρωπο δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Επιπλέον, μια οικειότητα τελείως άστοχη, διότι με προσφωνεί ως «Θανάση», ενώ το όνομά μου είναι Στέφανος.

Συνεχίζει θυμίζοντάς μου ότι είχαμε μιλήσει στη γιορτή μου, που είχε καλέσει για να μου ευχηθεί, περιστατικό που όμως ουδέποτε συνέβη, διότι στις 27 Δεκεμβρίου κλείνω πάντα το τηλέφωνό μου.

Μετά από αυτά τα γλυκαντικά, κατέληξε με την αναμενόμενη έκκληση για την πολύτιμη ψήφο μου.

Πάντα αγαθός και καλοπροαίρετος, μένω με την εντύπωση ότι ο φιλότιμος υποψήφιος έστειλε σε μένα κατά λάθος το μήνυμα που προοριζόταν σε άλλον τυχερό.

Ομως όχι! Διότι λίγο μετά λαμβάνω και δεύτερο μήνυμα από τον ίδιο αποστολέα: «Συγγνώμη. Στέφανε, ήθελα να πω, όχι Θανάση».

Του απάντησα ότι δεν πειράζει, αφού ούτως ή άλλως δεν ψηφίζω ποτέ στην ΕΣΗΕΑ. Οφειλα να το πω, για να μην ταλαιπωρείται ο άνθρωπος και έρχεται σε δύσκολη θέση. Σημειώστε δε ότι το όνομά του, στην απάντηση που του έστειλα, το έγραψα σωστά. Δεν το έκανα λάθος.

Πώς γίνεται όμως τα προσωπικά στοιχεία μου να βρίσκονται στη διάθεση των υποψηφίων;

Σιγά! Με τον ίδιο τρόπο, φαντάζομαι, που τα προσωπικά στοιχεία των ψηφοφόρων του εξωτερικού κατέληξαν στο γραφείο της Ανν-Μισέλ.

Τόσο απλό είναι. Η εμπορία και η εκμετάλλευση προσωπικών δεδομένων είναι μέγα ζήτημα στις μέρες μας, γι’ αυτό και όλες οι προηγμένες κοινωνίες έχουν θεσπίσει νόμους και κανόνες για τον έλεγχο αυτής της σχετικά νέας αγοράς.

Στο «αμάρτημα» της Ανν-Μισέλ, πάντως, δεν υπάρχει κανένα φοβερό μυστήριο: ή τα στοιχεία διέρρευσαν από το υπουργείο Εσωτερικών ή το γραφείο της Ανν-Μισέλ κάνει χρήση υπηρεσιών που μόνο hackers μπορούν να προσφέρουν. Τρίτη περίπτωση δεν υπάρχει.

Το υπουργείο βεβαιώνει ότι τα στοιχεία δεν δόθηκαν από τις υπηρεσίες του, διεξάγεται μάλιστα σχετική έρευνα για να διαπιστωθεί αν υπήρξε ηλεκτρονική παραβίαση των αρχείων του.

Την άλλη άκρη της υπόθεσης, δηλαδή το γραφείο της κυρίας Ασημακοπούλου, τη διερευνά η αρμόδια Ανεξάρτητη Αρχή, αλλά και η Εισαγγελία.

Επομένως, δεν θα αργήσει να υπάρξει σαφής απάντηση. Θέλω να ελπίζω και περιμένω.

Οσοι ονειρεύονται, πάντως, ότι στο αμάρτημα της Ανν-Μισέλ βρίσκεται το μέγα σκάνδαλο, που επιτέλους θα σημάνει την αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση, τους προειδοποιώ φιλικά να συγκρατηθούν για να μην απογοητευθούν. Δεν σοκάρεται η κοινωνία από τέτοιες απατεωνιές, είναι μέρος της καθημερινότητας. Θυμίζω σχετικώς το προηγούμενο των υποκλοπών και πως τελικά η βουή και το πάθος απορροφήθηκαν από τις επιδόσεις της κυβέρνησης σε άλλους τομείς. Εδώ που ζούμε, αυτού του είδους οι απάτες θεωρούνται δεδομένες. Δεν πέφτει κανείς από τα σύννεφα, όταν πληροφορείται ότι συμβαίνουν.

Το ζήτημα για την κάθε κυβέρνηση είναι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τα email κι ο πρότερος έντιμος βίος

 

Tης ΤΖΙΝΑΣ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ

Η ιστορία με τα email ψηφοφόρων του εξωτερικού πως κάπως, κάπου, με κάποιο τρόπο (;) έφτασαν στην κατοχή της Άννας Μισέλ Ασημακοπούλου είναι σημαντική για διάφορους λόγους.

Ο πρώτος είναι ο προφανής…Η συλλογή και η επεξεργασία τέτοιων προσωπικών δεδομένων, χωρίς να έχει προηγηθεί συναίνεση, απαγορεύεται από το Γενικό Κανονισμό GDPR. Είναι μια παλιά κοινή πολιτική τακτική που απλώς πρέπει να σταματήσει κι είναι ζήτημα χρόνου για την κ. Ασημακοπούλου και τους συνεργάτες της να κληθούν να δώσει πραγματικές απαντήσεις.

Ο δεύτερος είναι οτι πρόκειται για ένα ακόμη παράδειγμα στο οποίο αιρετή αξιωματούχος του κυβερνώντος κόμματος σπεύδει να βαφτίσει «λάσπη» την κριτική των πολιτών. Ενώ στο ίδιο στυλ σχολίασε και ο γραμματέας αποδήμων της ΝΔ, απευθυνόμενος σε…απόδημους. Πλέον δεν μιλάμε καν για δυσανεξία, δηλαδή, πήγαμε κατευθείαν στη δίκη προθέσεων, πράγμα εξαιρετικά δυσάρεστο (για να το θέσουμε κομψά) όταν μιλάμε για επώνυμους πολίτες και όχι για κομματικά στελέχη και τρολ του Twitter.

Ο τρίτος όμως είναι, ίσως, και ο σημαντικότερος. Ότι αν δεν απαντηθεί αυτή η ιστορία άμεσα και πειστικά, κινδυνεύουν να δημιουργηθούν ερωτηματικά σε καλοπροαίρετους (το υπογραμμίζω) πολίτες που έδωσαν τα στοιχεία επικοινωνίας τους στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες εγγραφής στους ειδικούς καταλόγους ψηφοφόρων εξωτερικού. Και σε οποιαδήποτε αντίστοιχη κρατική αρχή.

Για να το πούμε πολύ απλά, ορισμένα πράγματα είναι πάνω από τα κόμματα: Μεταξύ λογικών ανθρώπων μπορούμε να συμφωνήσουμε πως, ό,τι κι αν ψηφίζει κανείς, θέλει να νιώθει πως το κράτος είναι σε θέση να προστατεύει τα προσωπικά στοιχεία του. Πόσο μάλλον που ζούμε σε μια εποχή που η ευαλωτότητα της κυβερνοασφάλειας είναι ένα τεράστιο θέμα διεθνώς, ενώ η δυσπιστία του μέσου πολίτη απέναντι στη δημόσια γραφειοκρατία είναι ένα μάλλον διαχρονικό πρόβλημα. Είναι σημαντικό να αισθανόμαστε ασφαλείς, λοιπόν, όταν δίνουμε το email μας στο ψηφιακό κράτος, το θέλουμε αυτό.

Υπάρχει όμως και μια συγκεκριμένη παράμετρος που δεν μπορούμε να αφήσουμε απ’ έξω. Ότι στη χώρα που σέρνεται εδώ και δυο χρόνια το σκάνδαλο των υποκλοπών, μας επιτρέπεται να έχουμε μια δυσπιστία απέναντι στην ευαισθησία της κυβέρνησης μας για την προστασία της ιδιωτικότητας και των προσωπικών δεδομένων.

Κάπου δικαιούμαστε κι εμείς να φλερτάρουμε ένοχα με την υποψία ότι δεν αποτελούν και πρώτη προτεραιότητα αυτά τα ξενικά νομοθετήματα τα «τζι ντι πι αρ»,  όταν π.χ. έχουμε διαβάσει για χιλιάδες παρακολουθήσεις χωρίς αιτιολόγηση, όταν έχουν καταγγελθεί από ανεξάρτητες αρχές απαράδεκτες συμπεριφορές και απόπειρες εμπλοκής της έρευνας, όταν έχουμε ακούσει για παράνομα spyware που αποστέλλονταν με sms ως δήθεν «επιβεβαίωση εμβολιασμού», όταν δεν έχουμε δει ένα από τα φερόμενα ως εμπλεκόμενα πρόσωπα να περνάνε το κατώφλι του ανακριτή.

 

«Άσχετη η μια υπόθεση από την άλλη» θα πει σίγουρα κάποιος. Σύμφωνοι. Αλλά, ξέρετε…