ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΣ ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΙΕΘΝΗ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΚΑ ΕΠΙΦΑΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Δεν χρειάζονται ψυχικές ικανότητες για να καταλάβει κανείς ότι ο Obama είναι «υπερμεταδότης αντισημιτισμού».

 

The Jewish people’s right to their own state in their ancestral homeland is non-negotiable. Watch: https://t.co/uMWfObAMaJ

— Benjamin Netanyahu - בנימין נתניהו (@netanyahu) October 16, 2026

  

Το πρόβλημα με τα σχόλια του Barack Obama στην Ιρλανδία σχετικά με την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση δεν είναι απλώς ότι τα είπε· είναι ότι αμέτρητοι άνθρωποι θα τα πιστέψουν, ακριβώς επειδή τα είπε ο Barack Obama

 

By URI GELLER / Jerusalem Post

Ο Barack Obama δεν υπήρξε ποτέ φίλος του Ισραήλ. Κάποιοι ήταν τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουν το αντίθετο, αλλά εγώ ήμουν πεπεισμένος από την πρώτη μέρα. Και δεν χρειαζόταν, βέβαια, να διαθέτει κανείς ψυχικές ικανότητες για να διακρίνει τα σημάδια. Υπήρχαν προειδοποιητικές ενδείξεις καθ’ όλη τη διάρκεια της προεδρίας του, αλλά αυτή την εβδομάδα η μάσκα αυτού του κατόχου του βραβείου Nobel Peace έπεσε επιτέλους – και μάλιστα με τον πιο σοκαριστικό τρόπο.

Σύμφωνα με ιρλανδικά μέσα ενημέρωσης, ο Obama –μιλώντας για την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση σε εκδήλωση στο Βelfast– δήλωσε ότι είναι «αδιαμφισβήτητο» πως οι Εβραίοι που εγκαταστάθηκαν στην Παλαιστίνη για να ξεφύγουν από διώξεις «πήραν γη από ανθρώπους και υπερέβαλαν. Και αυτοί οι άνθρωποι, όπως ήταν φυσικό, είπαν: “Αυτό είναι αδικία και θέλω τη γη μου πίσω”».

Διαβάστε ξανά αυτά τα λόγια και σκεφτείτε ποιος τα είπε. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι τα είπε ο Οbama. Είναι ότι αμέτρητοι άνθρωποι θα τα πιστέψουν, ακριβώς επειδή τα είπε ο Obama.

Δεν μιλούσε κάποιος μαθητής της Ε’ Δημοτικού που μαθαίνει ιστορία. Μιλούσε ένας πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών που υπηρέτησε δύο θητείες, ένας άνθρωπος που παραμένει μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες στον πλανήτη, με εκατοντάδες εκατομμύρια ακολούθους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Όταν μιλάει ο Obam , ο κόσμος ακούει. Εκατομμύρια άνθρωποι. Συμπεριλαμβανομένων νέων, ευάλωτων στην επιρροή ανθρώπων, οι οποίοι ενδέχεται να γνωρίζουν ελάχιστα για την εβραϊκή ιστορία και την ιστορία αυτής της γης.

Με μία κίνηση, ο Obama —είτε εν γνώσει του είτε από συγκλονιστική άγνοια— αναπαρήγαγε έναν από τους πιο επιζήμιους μύθους σχετικά με τους Εβραίους και τον Σιωνισμό. Πρόκειται για έναν μύθο που, ίσως περισσότερο από κάθε άλλον, ευθύνεται για έναν αιώνα συγκρούσεων, κατά τη διάρκεια του οποίου δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι έχασαν τη ζωή τους, όπως και πολλαπλάσιος αριθμός Αράβων. Όλα αυτά εξαιτίας του ψευδούς ισχυρισμού ότι οι Εβραίοι έκλεψαν τη γη.

Αν αυτό είναι όντως αυτό που πιστεύει ο Οbama, τότε, κατά την άποψή μου, λειτουργεί ως «υπερ-διασπορέας» του αντισημιτισμού.

Λοιπόν, Barack Hussein Obama, επιτρέψτε μου να σας διορθώσω.

Δεν είναι «αδιαμφισβήτητο» ότι οι Εβραίοι «αφαίρεσαν γη από ανθρώπους».

Στην πραγματικότητα, είναι απολύτως αμφισβητήσιμο, διότι πολύ απλά δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς καθηγητής Ιστορίας της Μέσης Ανατολής για να κατανοήσει ότι ο εβραϊκός λαός διατηρεί δεσμούς με τη Γη του Ισραήλ εδώ και περισσότερα από 3.000 χρόνια. Δεν είμαστε ξένοι που εμφανίστηκαν εδώ από το πουθενά. Οι Εβραίοι που εγκαταστάθηκαν εδώ σε μεταγενέστερους χρόνους, μέσω των κυμάτων της aliyah [μετανάστευσης στο Ισραήλ], δεν έκλεψαν τη γη —όπως αφήσατε να εννοηθεί— αλλά την αγόρασαν νόμιμα από Άραβες, πληρώνοντας μάλιστα υπέρογκα ποσά. Μην βασίζεστε μόνο στα λόγια μου· μπορείτε να το διαπιστώσετε και οι ίδιοι, εξετάζοντας οθωμανικά και βρετανικά έγγραφα.

Και τι ακριβώς ήταν αυτό το «υπερβολικό» που, κατά τη γνώμη σας, έκαναν οι Εβραίοι; 

Το ότι διέφυγαν από τους θαλάμους αερίων; 

Μήπως οι δικοί μου γονείς ενήργησαν «υπερβολικά» όταν διέφυγαν στην Παλαιστίνη το 1932, καθώς ο Χίτλερ βρισκόταν προ των πυλών; 

 Παρεμπιπτόντως, αγόρασαν το σπίτι τους.


Και δεν είναι μόνο αυτές οι πρόσφατες δηλώσεις που θα έπρεπε να εξοργίσουν κάθε Εβραίο. Εδώ και καιρό πιστεύω ότι ο Οbama έτρεφε βαθιά περιφρόνηση για το Ισραήλ. Κατά τη γνώμη μου, ήταν πάντα ένας λύκος με προβιά προβάτου.

Η τελευταία σημαντική ενέργειά του ως πρόεδρος ήταν να «θυσιάσει» το Ισραήλ, επιτρέποντας να περάσει στον ΟΗΕ ένα ψήφισμα που καταδίκαζε τη χώρα. Το Ισραήλ δεν έχει ξεχάσει, επίσης, ότι εκείνος ήταν υπεύθυνος για την καταστροφική πυρηνική συμφωνία με το Ιράν — μια χώρα που επιδιώκει την καταστροφή της δικής μας. Ευτυχώς, ο Πρόεδρος Τrump την ακύρωσε.

Προειδοποιούσα για τον Barack Obama εδώ και χρόνια. 

Στα μάτια μου, δεν αποτελεί απλώς μια ντροπή. Είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η εξαίρεση του Ισραήλ -- Γιατί οι Ισραηλινοί συνεχίζουν να κάνουν παιδιά και να αψηφούν την κατάρρευση της γονιμότητας που έχει σαρώσει τις δυτικές κοινωνίες.

 

 

 

Βy Yannay Spitzer/Tabletmag

Τις τελευταίες δύο γενιές, κάτι αξιοσημείωτο έχει συμβεί στον ανεπτυγμένο κόσμο: οι άνθρωποι έχουν σταματήσει να κάνουν παιδιά.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, η μέση γυναίκα αναμένεται να γεννήσει περίπου 1,6 παιδιά κατά τη διάρκεια της ζωής της — ποσοστό πολύ χαμηλότερο από το επίπεδο που απαιτείται για την αναπλήρωση του πληθυσμού και το χαμηλότερο που έχει καταγραφεί ποτέ. Πριν από εξήντα χρόνια, στο τέλος της περιόδου της «έκρηξης των γεννήσεων» (baby boom), ο αριθμός αυτός ήταν υπερδιπλάσιος.

Οι λεπτομέρειες διαφέρουν από χώρα σε χώρα, αλλά η τάση είναι ίδια σχεδόν παντού. Η γονιμότητα στη Γαλλία έχει μειωθεί από σχεδόν τρία παιδιά ανά γυναίκα σε λιγότερα από δύο; Στην Ιταλία, από περίπου 2,4 σε κοντά στο ένα. Η πιο ακραία περίπτωση είναι η Νότια Κορέα, όπου η γονιμότητα έχει καταρρεύσει από τα έξι παιδιά ανά γυναίκα σε πολύ λιγότερα από ένα.

Ταυτόχρονα, οι άνθρωποι ζουν πολύ περισσότερο — κατά μέσο όρο 13 χρόνια επιπλέον στις χώρες υψηλού εισοδήματος. Κάνουμε λιγότερα παιδιά ενώ παρατείνουμε τη διάρκεια της ζωής, ένας συνδυασμός που αναπόφευκτα θα καταστήσει την κοινωνία μας τη γηραιότερη στην ιστορία.

Μια πρόσφατη μελέτη του οικονομολόγου του Πανεπιστημίου της Pennsylvania, Jesús Fernández-Villaverde, και του ερευνητή Patrick Norrick τονίζει ότι η κατάρρευση της γονιμότητας αποτελεί πλέον παγκόσμιο φαινόμενο που αφορά σχεδόν κάθε χώρα, με ιδιαίτερα εντυπωσιακές μειώσεις στις οικονομίες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος.

Οι συγγραφείς προβλέπουν ότι το σημείο στο οποίο ο παγκόσμιος πληθυσμός θα αρχίσει να συρρικνώνεται (για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία) ενδέχεται να επέλθει τη δεκαετία του 2050, δεκαετίες νωρίτερα από ό,τι προέβλεπαν οι εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών (World Population Prospects – WPP).

 

Η πρόβλεψή τους είναι ανησυχητική: εισερχόμαστε ταχύτατα σε μια δημογραφική κατάσταση τόσο διαφορετική από τη σύγχρονη εμπειρία, ώστε οι οικονομικές και πολιτικές της συνέπειες είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλεφθούν. Οι δημογράφοι αναφέρονται συχνά σε αυτή τη σαρωτική μεταβολή ως «Δεύτερη Δημογραφική Μετάβαση-Second Demographic Transition». Τα αίτιά της αποτελούν αντικείμενο έντονης συζήτησης, ενώ ο τρόπος αναστροφής της —αν είναι καν εφικτή— παραμένει μυστήριο.

Ωστόσο, μία χώρα διαφοροποιείται από αυτή την παγκόσμια τάση. Το Ισραήλ —και ειδικότερα ο εβραϊκός πληθυσμός του, όπως επισημαίνουν οι Fernández-Villaverde και Norrick— αποτελεί τη «μοναδική σαφή εξαίρεση».

Η ισραηλινή ιδιαιτερότητα εγείρει τρία προφανή ερωτήματα:

Γιατί το Ισραήλ αψήφησε τη Δεύτερη Δημογραφική Μετάβαση;

Εάν, σύμφωνα με την απαισιόδοξη άποψη, τα πολύ χαμηλά ποσοστά γονιμότητας αποτελούν πράγματι μία από τις μεγαλύτερες κοινωνικές παθήσεις της Δύσης στον 21ο αιώνα, προσφέρει το παράδειγμα του Ισραήλ κάποια λύση;

Και τέλος, θα διατηρηθεί αυτή η απόκλιση ή μήπως το Ισραήλ ακολουθεί απλώς την ίδια πορεία με τις υπόλοιπες δυτικές κοινωνίες, αλλά με καθυστέρηση;

Ένας καλός τρόπος για να διαπιστώσουμε την παγκόσμια τάση και την αντίθεση που παρουσιάζει η εξαίρεση του Ισραήλ είναι να αποτυπώσουμε σε διάγραμμα τη σχέση μεταξύ των ποσοστών γονιμότητας πριν από δύο γενιές και της μεταβολής τους κατά τη διάρκεια αυτών των δύο γενεών.

 

 

Μεταβολή του συνολικού δείκτη γονιμότητας (TFR) 1960-2024, χώρες του ΟΟΣΑ

Αυτό που προκαλεί άμεση εντύπωση είναι ο τρόπος με τον οποίο οι περισσότερες χώρες συγκεντρώνονται γύρω από μια ενιαία καθοδική πορεία. Η έντονη και ομοιόμορφη αρνητική κλίση υποδεικνύει ότι οι χώρες που ξεκίνησαν τη μεταπολεμική περίοδο με υψηλότερα ποσοστά γονιμότητας παρουσίασαν τη μεγαλύτερη πτώση, ενώ εκείνες που ξεκίνησαν με χαμηλότερα ποσοστά σημείωσαν μικρότερη μείωση. Με την πάροδο του χρόνου, αυτές οι πορείες συγκλίναν προς ένα στενό εύρος πολύ χαμηλής γονιμότητας, με αποτέλεσμα οι περισσότερες προηγμένες οικονομίες να παρουσιάζουν σήμερα εντυπωσιακά παρόμοια ποσοστά, παρά τις πολύ διαφορετικές κοινωνικές και πολιτισμικές τους διαδρομές.

 

Με βάση τον συνολικό δείκτη γονιμότητας- total fertility rate (TFR) —δηλαδή τον μέσο αριθμό παιδιών που αναμένεται να αποκτήσει μια γυναίκα κατά τη διάρκεια της ζωής της— τα ποσοστά γονιμότητας στις σημερινές χώρες του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) [Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD)] κυμαίνονταν από περίπου δύο έως περισσότερα από τέσσερα το 1960 (και ακόμη υψηλότερα σε ορισμένα κράτη-μέλη που προσχώρησαν αργότερα).

Σήμερα, ωστόσο, κυμαίνονται μεταξύ 1,1 και 1,7 σχεδόν σε κάθε χώρα. Το επίπεδο αυτό υπολείπεται κατά πολύ του ορίου αναπλήρωσης του πληθυσμού —περίπου 2,1 παιδιά ανά γυναίκα— που απαιτείται ώστε κάθε γενιά να αντικαθιστά απλώς τον εαυτό της.

Το 1960, το Ισραήλ δεν αποτελούσε εξαίρεση σε αυτή την ομάδα. Ο συνολικός δείκτης γονιμότητάς του ήταν λίγο κάτω από το τέσσερα — υψηλότερος από ό,τι στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, αλλά παρόμοιος με τα επίπεδα που επικρατούσαν στον αγγλοσαξονικό κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Με τη λήξη της περιόδου της «έκρηξης των γεννήσεων» (baby boom), η κατάσταση στο Ισραήλ ήταν σε γενικές γραμμές συγκρίσιμη με εκείνη άλλων χωρών του ΟΟΣΑ με υψηλά ποσοστά γονιμότητας.

Το Ισραήλ θα εξακολουθούσε να κατέχει την πρωτιά στον ΟΟΣΑ ακόμη και αν το σύνολο του πληθυσμού του ήταν εβραϊκό και κοσμικό.

Ωστόσο, αυτή η ομοιότητα δεν διατηρήθηκε. Τις επόμενες δύο δεκαετίες, η γονιμότητα στο Ισραήλ μειώθηκε ελάχιστα, σταθεροποιούμενη γύρω στα τρία παιδιά ανά γυναίκα μέχρι τη δεκαετία του 1980. Στην ουσία, το ποσοστό γονιμότητας του Ισραήλ έχει παραμείνει σχεδόν αμετάβλητο έκτοτε. Το 2024, ο συνολικός δείκτης γονιμότητας του Ισραήλ ήταν 2,87 — ο μοναδικός δείκτης σε δυτική χώρα που υπερέβαινε το επίπεδο αναπλήρωσης του πληθυσμού, και μάλιστα με μεγάλη διαφορά.

Το Μεξικό με ποσοστό στο 1,9 περίπου —σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ (WPP)— κατέλαβε τη δεύτερη θέση, αλλά με μεγάλη διαφορά από την πρώτη. Ωστόσο, ακόμη και αυτό το νούμερο ενδέχεται να αποτελεί σημαντική υπερεκτίμηση: μια πρόσφατη έρευνα του Εθνικού Ινστιτούτου Στατιστικής και Γεωγραφίας του Μεξικού υποδεικνύει ότι το πραγματικό ποσοστό για το 2024 ίσως ήταν μόλις 1,2.

Το Ισραήλ αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση, καθώς διαφοροποιήθηκε από τον υπόλοιπο ανεπτυγμένο κόσμο, αντιστεκόμενος στην κατά τα άλλα ομοιόμορφη πτωτική τάση σύγκλισης των ποσοστών γονιμότητας.

Μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο ασυνήθιστο είναι αυτό συγκρίνοντας την πορεία του Ισραήλ με τις προβλέψεις της γενικότερης τάσης. Με βάση την καθοδική πορεία που παρατηρείται συνολικά, η γονιμότητα στο Ισραήλ θα έπρεπε να είχε μειωθεί κατά περίπου 2,5 γεννήσεις ανά γυναίκα μεταξύ 1960 και 2024. Στην πραγματικότητα, η μείωση ήταν λίγο μεγαλύτερη από μία γέννηση. Συνεπώς, οι Ισραηλινές γυναίκες αποκτούν σήμερα περίπου 1,5 παιδί περισσότερο απ’ ό,τι θα υπαγόρευε το πρότυπο σύγκλισης —μια απόκλιση χωρίς ανάλογό της στις χώρες του ΟΟΣΑ. Η Νότια Κορέα ξεχωρίζει προς την αντίθετη κατεύθυνση, αν και με μικρότερη διαφορά.

Μια κινούμενη απεικόνιση των ίδιων δεδομένων δείχνει πώς εξελίχθηκε αυτή η διαδικασία με την πάροδο του χρόνου. Οι χώρες ξεκίνησαν από διαφορετικά επίπεδα και κινήθηκαν με διαφορετικούς ρυθμούς, αλλά σταδιακά σχεδόν όλες παρουσίασαν πτωτική σύγκλιση, πέφτοντας τελικά κάτω από το όριο αναπλήρωσης του πληθυσμού. Το Ισραήλ αρχικά ακολούθησε —έστω και διστακτικά— την ομάδα των υπόλοιπων χωρών, για να διαφοροποιηθεί στη συνέχεια.

 

 

 

 

 

 Συνολικός Δείκτης Γονιμότητας (TFR) σε χώρες του ΟΟΣΑ και μεταξύ των Ισραηλινών Εβραίων ανάλογα με τον βαθμό θρησκευτικότητας, 1979-1981

 

Ένα προφανές σημείο αναζήτησης απαντήσεων για το γιατί το Ισραήλ αψήφησε αυτή την τάση είναι η πληθυσμιακή του σύνθεση. Στους κόλπους της εβραϊκής πλειονότητας, η γονιμότητα αυξάνεται κατακόρυφα ανάλογα με τη θρησκευτικότητα: οι κοσμικοί Εβραίοι έχουν τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων, ενώ οι υπερ-ορθόδοξοι Εβραίοι τα υψηλότερα —ποσοστά που συγκαταλέγονται στα υψηλότερα παγκοσμίως για μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες. Το ίδιο ισχύει και για τη μουσουλμανική μειονότητα, όπου τα πιο θρησκευόμενα άτομα τείνουν να αποκτούν περισσότερα παιδιά.

Αυτό υποδεικνύει μια απλή εξήγηση: το Ισραήλ ξεχωρίζει επειδή οι ορθόδοξοι και υπερ-ορθόδοξοι Εβραίοι, καθώς και οι πιστοί Μουσουλμάνοι, ακολουθούν πρότυπα γονιμότητας που καθορίζονται από τη θρησκεία —πρότυπα που δεν συναντώνται σε άλλες δυτικές κοινωνίες.

Αυτό αποτελεί αναμφίβολα μέρος της εξήγησης. Ωστόσο, τα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η ιστορία της γονιμότητας στο Ισραήλ κρύβει περισσότερα στοιχεία πέρα ​​από τη θρησκευτικότητα.

Τα επόμενα δύο διαγράμματα, βασιζόμενα σε δεδομένα από το 1980 και μετά, διακρίνουν πέντε επίπεδα θρησκευτικότητας (όπως αυτά δηλώνονται από τους ίδιους) μεταξύ των Ισραηλινών Εβραίων: κοσμικοί, παραδοσιακοί-κοσμικοί, παραδοσιακοί-θρησκευόμενοι, θρησκευόμενοι και υπερ-ορθόδοξοι.

Το 1980 (ή ακριβέστερα, την περίοδο 1979-81), η γονιμότητα των κοσμικών Ισραηλινών Εβραίων παρουσίαζε μεγάλη ομοιότητα με εκείνη χωρών όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Νέα Ζηλανδία —και ήταν σαφώς χαμηλότερη από αυτή της Ιρλανδίας.

Σήμερα, αυτό δεν ισχύει πλέον. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δεδομένα (2021-23), το Ισραήλ θα εξακολουθούσε να κατέχει την πρώτη θέση στον ΟΟΣΑ ακόμη και αν ολόκληρος ο πληθυσμός του ήταν εβραϊκός και κοσμικός. Με άλλα λόγια, αν και οι κοσμικοί Ισραηλινοί Εβραίοι όντως προσεγγίζουν περισσότερο τους υπόλοιπους Δυτικούς σε σχέση με τους θρησκευόμενους —και η συμπεριφορά τους δεν διέφερε πριν από τέσσερις και πλέον δεκαετίες— πλέον ξεχωρίζουν και αυτοί, έχοντας ουσιαστικά βρεθεί στην κορυφή της κατάταξης. Επιπλέον, κάθε δυτική κοινωνία —και κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες— διαθέτει σημαντικό θρησκευόμενο πληθυσμό, και παντού η θρησκευτικότητα συνδέεται με υψηλότερα ποσοστά γονιμότητας. Επομένως, μια πραγματικά άμεση και ισότιμη σύγκριση θα αντιπαρέβαλλε τους κοσμικούς Ισραηλινούς με τους κοσμικούς Αμερικανούς ή Καναδούς, γεγονός που θα αναδείκνυε ακόμη περισσότερο το πλεονέκτημα του Ισραήλ στον τομέα της γονιμότητας.

 

 

 

Συνολικός Δείκτης Γονιμότητας (TFR) σε χώρες του ΟΟΣΑ το 2022 και μεταξύ των Ισραηλινών Εβραίων ανάλογα με τον βαθμό θρησκευτικότητας, 2021-2023

 

Ένα ακόμη στοιχείο που μπορεί να προσφέρει ερμηνεία είναι η χρονική στιγμή της τεκνοποίησης. Ένα βασικό χαρακτηριστικό της Δεύτερης Δημογραφικής Μετάβασης-Second Demographic Transition υπήρξε η σταθερή μετατόπιση προς μεγαλύτερες ηλικίες κατά τη γέννηση του πρώτου παιδιού. Καθώς οι γυναίκες αναβάλλουν την απόκτηση παιδιών, τείνουν να αποκτούν λιγότερα παιδιά κατά τη διάρκεια της ζωής τους, οδηγώντας έτσι σε μείωση των ποσοστών γονιμότητας.

Οι συνήθεις εξηγήσεις για αυτή την τάση είναι η αυξανόμενη διαθεσιμότητα αποτελεσματικών και οικονομικά προσιτών μεθόδων αντισύλληψης, σε συνδυασμό με τη διεύρυνση της πρόσβασης των γυναικών στην εκπαίδευση και την αγορά εργασίας. Αυτή τη μεταβολή αποτυπώνει ο όρος «Ήσυχη Επανάσταση- the Quiet Revolution», που εισήγαγε η οικονομολόγος Claudia Goldin: οι γυναίκες στη Δύση επενδύουν όλο και περισσότερο στην απόκτηση πανεπιστημιακών τίτλων και στη σταδιοδρομία τους κατά τα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής τους, προτού παντρευτούν και αποκτήσουν τα πρώτα τους παιδιά.

Και οι κοσμικές Ισραηλινές γυναίκες βίωσαν τη δική τους Quiet Revolution. Μεταξύ 1994 και 2016, η μέση ηλικία απόκτησης του πρώτου παιδιού για τις Εβραίες γυναίκες αυξήθηκε κατά σχεδόν τρία έτη — μια αύξηση παρόμοια με εκείνη που παρατηρείται σε άλλες δυτικές χώρες. Ωστόσο, το αποτέλεσμα υπήρξε εντυπωσιακά διαφορετικό.

Οι μη θρησκευόμενες Ισραηλινές καθυστερούν την τεκνοποίηση για αρκετά χρόνια, αλλά, σε αντίθεση με τις γυναίκες σε άλλες περιοχές της Δύσης, δεν καταλήγουν να έχουν λιγότερα παιδιά. Αντιθέτως, αντισταθμίζουν πλήρως τον μικρότερο αριθμό παιδιών σε νεαρότερη ηλικία αποκτώντας περισσότερα παιδιά σε μεταγενέστερο στάδιο της ζωής τους.

Ο δημογράφος Alex Weinreb εξέτασε πρόσφατα αυτό το φαινόμενο σε μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο, στο πλαίσιο της ετήσιας έκθεσης του Κέντρου Taub με τίτλο «State of the Nation Report» (Έκθεση για την Κατάσταση του Έθνους).

Εκτιμήθηκε πώς μεταβλήθηκε με την πάροδο του χρόνου ο αριθμός των παιδιών που είχαν ήδη γεννήσει μη θρησκευόμενες Εβραίες ηλικίας 30 έως 34 ετών. Το 2004, η μέση γυναίκα αυτής της ηλικιακής ομάδας είχε ήδη φέρει στον κόσμο 1,42 παιδιά· το 2019 ο αριθμός μειώθηκε στο 1,17 και έως το 2024 είχε πέσει στο 0,87.

Πρόκειται για μια συνολική μείωση που υπερβαίνει το μισό παιδί κατά μέσο όρο. Ωστόσο, αυτές οι γεννήσεις δεν χάθηκαν· απλώς μετατέθηκαν χρονικά. Μέχρι πρόσφατα, η μετάθεση αυτή ακολουθούσε αναλογία ένα προς ένα: για κάθε γέννηση που «χάνονταν» στις νεότερες ηλικίες, εμφανιζόταν περίπου μία επιπλέον γέννηση σε μεγαλύτερες ηλικίες —35 έως 39 ή ακόμα και 40 έως 44 ετών. Πρόκειται για ένα αξιοσημείωτο φαινόμενο, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι δεν έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο σε καμία άλλη δυτική χώρα.

Εντούτοις, αυτό εξηγεί μόνο το «πώς» και όχι το «γιατί». Τι είναι αυτό που ωθεί τις Ισραηλινές γυναίκες —και ειδικότερα τις κοσμικές Ισραηλινές— να αντισταθμίζουν την καθυστέρηση της τεκνοποίησης αποκτώντας αντίστοιχο αριθμό παιδιών σε μεταγενέστερο στάδιο της ζωής τους;

Μια πιθανή εξήγηση αφορά τα οικονομικά κίνητρα. Η κοινωνική πολιτική και οι επιπτώσεις της τεκνοποίησης στην αγορά εργασίας διαμορφώνουν τις αποφάσεις σχετικά με τη γονιμότητα και ενδέχεται, κατ’ αρχήν, να εξηγούν τη διαφοροποίηση του Ισραήλ. Ιστορικά, το κράτος πρόνοιας του Ισραήλ ευνοούσε τις πολύτεκνες οικογένειες, αλλά αυτό δεν ισχύει πλέον. Τις τελευταίες δεκαετίες, η συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας ακολούθησε τις ευρύτερες τάσεις του ανεπτυγμένου κόσμου· το Ισραήλ δεν διατήρησε κάποιο μοναδικά γενναιόδωρο σύστημα ενίσχυσης των γεννήσεων.

Ο προσανατολισμός του Ισραήλ υπέρ της αύξησης των γεννήσεων μπορεί να έχει τις ρίζες του στην εβραϊκή θρησκευτική παράδοση, ωστόσο υιοθετείται ευρέως και από τους κοσμικούς Εβραίους.

Υπάρχει, ωστόσο, μια σημαντική εξαίρεση που αξίζει να επισημανθεί: η πολιτική του Ισραήλ σχετικά με τις Τεχνικές Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής (ART) -Israel’s Assisted Reproductive Technology (ART) είναι εντυπωσιακά γενναιόδωρη. Μέθοδοι όπως η εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF)-in vitro fertilization (IVF) και η ενδοκυτταροπλασματική έγχυση σπερματοζωαρίου ( intracytoplasmic sperm injection ICSI) είναι φθηνότερες και πιο προσβάσιμες στο Ισραήλ απ’ ό,τι οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.

Η δημόσια χρηματοδότηση παρέχεται ανεξάρτητα από το ιστορικό προηγούμενων γεννήσεων ή την οικογενειακή κατάσταση —καλύπτοντας επίσης τις ανύπαντρες γυναίκες και τα ομόφυλα ζευγάρια— και δεν περιορίζεται από το ιστορικό προηγούμενων θεραπειών.

Τα ηλικιακά όρια είναι συγκριτικά υψηλά: Συνεχίζεται η συζήτηση για το αν το ανώτατο όριο ηλικίας για την εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF) με δικά της ωάρια της γυναίκας θα πρέπει να αυξηθεί από τα 45 στα 47 έτη, ενώ η εξωσωματική με ωάρια δότριας χρηματοδοτείται ήδη από το δημόσιο —υπό την προϋπόθεση ιατρικής έγκρισης— έως την ηλικία των 54 ετών(!).

Ως αποτέλεσμα, το Ισραήλ πραγματοποιεί περισσότερους κύκλους υποβοηθούμενης αναπαραγωγής (ART) ανά κάτοικο από οποιαδήποτε άλλη χώρα: 5.265 ανά εκατομμύριο πληθυσμού ετησίως, αριθμός περίπου τετραπλάσιος του ευρωπαϊκού μέσου όρου και εξαπλάσιος του αντίστοιχου της Βόρειας Αμερικής.

 

Η ευρεία διάδοση των θεραπειών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής έχει σημασία διότι, όπως έχουμε δει, ένα βασικό χαρακτηριστικό της ιδιαιτερότητας του Ισραήλ είναι η αναβολή της τεκνοποίησης για την ηλικία των 35-39 ετών ή και τις αρχές της δεκαετίας των 40, οπότε η γονιμότητα καθίσταται ολοένα και περισσότερο βιολογική πρόκληση.

Ωστόσο, η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή δεν μπορεί να αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα.

Αν και είναι δύσκολο να βρεθούν απολύτως συγκρίσιμα στοιχεία, το ποσοστό των γεννήσεων που προκύπτουν από τέτοιες θεραπείες στο Ισραήλ φαίνεται να υπερβαίνει ελάχιστα το 5% —ποσοστό όχι υψηλότερο από εκείνο που καταγράφεται σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες με χαμηλά ποσοστά γονιμότητας, όπως η Ισπανία ή η Δανία.

Με άλλα λόγια, η εκτεταμένη χρήση της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής στο Ισραήλ ερμηνεύεται ορθότερα ως συνέπεια της προτίμησης για υψηλή γονιμότητα παρά ως αιτία της. Παρ’ όλα αυτά, είναι ιδιαίτερα ενδεικτικό το γεγονός ότι μια τόσο γενναιόδωρη δημόσια χρηματοδότηση για ιδιωτικές οικογενειακές αποφάσεις δεν αμφισβητείται.

Αυτή η συναίνεση ίσως υποδεικνύει πού κρύβεται η βαθύτερη εξήγηση: στην κουλτούρα.

Το Ισραήλ είναι, με βαθιά και μετρήσιμη έννοια, μια κοινωνία που προωθεί τις γεννήσεις (pronatalist). Αυτός ο προσανατολισμός μπορεί να έχει τις ρίζες του στην εβραϊκή θρησκευτική παράδοση, αλλά υιοθετείται ευρέως και από τους κοσμικούς Εβραίους. Όταν ερωτώνται για το ιδανικό μέγεθος της οικογένειας, το 81% των κοσμικών Εβραίων γυναικών ηλικίας 25 έως 39 ετών δηλώνει ότι επιθυμεί τρία ή περισσότερα παιδιά —ένας μέσος όρος υψηλότερος από αυτόν που καταγράφεται σε οποιαδήποτε άλλη δυτική χώρα.

Ωστόσο, τα παιδιά δεν αποτελούν απλώς μέριμνα της πυρηνικής οικογένειας· η ευρύτερη οικογένεια εξακολουθεί να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες αναμένουν να συνεισφέρουν, αλλά και οι ίδιοι αναμένεται να το πράξουν —και πράγματι το κάνουν. Παρέχουν βοήθεια στη φροντίδα των παιδιών καθώς και οικονομική στήριξη.

Η γεωγραφία ενισχύει αυτό το πρότυπο: το Ισραήλ είναι μικρό και πυκνοκατοικημένο, γεγονός που ευνοεί τη συχνή επαφή. Τα δείπνα του Shabbat συγκεντρώνουν τακτικά πολλές γενιές, κατά προτίμηση μαζί με μια μεγάλη παρέα ζωηρών παιδιών.

 

Υπάρχει επίσης μια ιδεολογική διάσταση που ευνοεί τις αξίες υπέρ της τεκνοποίησης. Μέρος αυτής μπορεί να ερμηνευθεί ως μια αντίδραση στο Ολοκαύτωμα από τη δεύτερη, την τρίτη και πλέον ακόμη και την τέταρτη γενιά. Η εθνική αναγέννηση, σε αυτό το πλαίσιο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με προσωπικούς στόχους, όπως η προσωπική ολοκλήρωση και η αναζήτηση της ευτυχίας, είτε συνειδητά είτε όχι. Οι δηλώσεις επιζώντων ότι η προσωπική τους «νίκη επί του Χίτλερ» έγκειται στο να έχουν πολλά εγγόνια και δισέγγονα που ζουν σε ένα εβραϊκό κράτος —και υπηρετούν στον στρατό του— έχουν καταστεί γνώριμα μοτίβα στον δημόσιο λόγο. Για παράδειγμα, η Irene Shashar, επιζήσασα του Ghetto της Βαρσοβίας, εξέφρασε αυτό το αίσθημα στην ομιλία της στα Ηνωμένα Έθνη, κατά τη διάρκεια της τελετής για τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος το 2020: Βγήκα νικήτρια απέναντι…για τον Χίτλερ […] Είχα την ευλογία να αποκτήσω παιδιά και εγγόνια. Επειδή έσπειρα το γενεαλογικό μου δέντρο. Ο Χίτλερ δεν νίκησε. Έκανα ακριβώς αυτό που προσπάθησε τόσο σκληρά να αποτρέψει.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο Michael και Marion Mittwoch,, από το Kibbutz Lavi,, οι οποίοι εγκατέλειψαν τη Γερμανία τη δεκαετία του 1930. Το 2015, γιόρτασαν τη γέννηση του 100ού δισέγγονού τους. «Αυτή είναι η απάντησή μας στον Χίτλερ, γαμώτο», είπε ο Michael. Ο γιος τους, ο Eli, πρόσθεσε ότι «αυτή είναι η ουσία του Σιωνισμού». Ενώ είναι δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί, είναι εξίσου δύσκολο να υπερεκτιμηθεί πόσο βαθιά ριζώνει αυτό το συναίσθημα.

 

Οι πολιτισμικοί παράγοντες, λοιπόν, παίζουν σαφώς κεντρικό ρόλο στη δημογραφική ιδιαιτερότητα του Ισραήλ – αλλά ο ρόλος τους δεν είναι απλός. Τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά είναι μακροχρόνια, ενώ η γονιμότητα του Ισραήλ έγινε εξαιρετική μόνο στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Μια εβραϊκή προγεννητική παράδοση γενεών θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί η εβραϊκή ή ισραηλινή γονιμότητα ήταν επίμονα υψηλή, αλλά όχι γιατί αποκλίνει από αυτή άλλων χωρών μόνο πρόσφατα.

Τα ιδεολογικά ρεύματα που έχουν τις ρίζες τους στην κληρονομιά του Ολοκαυτώματος και στον αγώνα για την κρατική υπόσταση είναι σύγχρονα, αλλά και αυτά ήταν ήδη παρόντα από τη δεκαετία του 1960. Ωστόσο, το 1960, οι Ισραηλινοί Εβραίοι δεν διέφεραν από τους Αμερικανούς, τους Καναδούς, τους Αυστραλούς, τους Ιρλανδούς ή τους Νεοζηλανδούς στα επίπεδα γονιμότητάς τους. Αν υπήρχε έντονη προτίμηση για μεγάλες οικογένειες, δεν ήταν μοναδική στο Ισραήλ εκείνη την εποχή.

 

Το ερώτημα, επομένως, είναι γιατί οι παραδόσεις της προγεννητικότητας σε άλλες δυτικές χώρες, όπως η Ιρλανδία, ξεθώριασαν ενώ στο Ισραήλ παρέμειναν.

Η κρίσιμη διαφορά μπορεί να έγκειται στο…

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γυναίκες στη Γάζα ανταλλάσσονται με τρόφιμα και αναγκάζονται να παντρευτούν τους βιαστές τους

Ποιος να το περίμενε οι Παλαιστίνιοι, που βίαζαν μαζικά στην τρομοκρατική επίθεση της 7/10, να βιάζουν μαζικά και τις ίδιες τις Παλαιστίνιες https://t.co/ZFa4M7p4b6

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) September 24, 2026

 

 

Του RonnyReyes / New York Post

 

Γυναίκες στη Γάζα ανταλλάσσονται με τρόφιμα και αναγκάζονται να παντρευτούν τους βιαστές τους, σύμφωνα με δύο εκθέσεις των Ηνωμένων Εθνών — γεγονός που υπογραμμίζει την κρίσιμη σημασία της Επιτροπής Ειρήνης του Προέδρου Τrump στον ρημαγμένο από τον πόλεμο θύλακα.

Σημειώθηκε αύξηση 123% στον αριθμό των περιστατικών πρόωρων και αναγκαστικών γάμων σε όλη τη Γάζα κατά το πρώτο τρίμηνο του 2026, με τις γυναίκες ηλικίας 18-59 ετών να υφίστανται το 68% του συνόλου της έμφυλης βίας (GBV) στον παλαιστινιακό θύλακα, όπως διαπίστωσε το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό (UNFPA).

Ερευνητές μίλησαν με γυναίκες οι οποίες ανέφεραν ότι νεαρά κορίτσια παντρεύονταν βιαστές, ανταλλάσσονταν με τρόφιμα ή δίνονταν σε άλλους από κηδεμόνες που δεν ήθελαν να τα φροντίσουν εν μέσω της ανθρωπιστικής κρίσης που προκλήθηκε από τον πόλεμο Ισραήλ-Hamas.

«Η δεύτερη συχνότερη μορφή έμφυλης βίας που αναφέρθηκε ήταν η ψυχολογική και συναισθηματική βία, ακολουθούμενη από τη σωματική βία, τη σεξουαλική βία και τον αναγκαστικό ή πρόωρο γάμο», έγραψαν οι ερευνητές.

«Αυτές οι τάσεις αποδίδονται στο έντονο άγχος που βιώνουν oι γυναίκες καθώς αναγκάζονται να ζουν σε ακατάλληλα και υπερπλήρη καταφύγια, καθώς και στη συνεχιζόμενη περιορισμένη πρόσβαση σε βασικούς πόρους, όπως τρόφιμα, νερό, είδη ατομικής υγιεινής και ρουχισμό».

Η δεύτερη έκθεση ανέδειξε ορισμένα από τα πιο οδυνηρά περιστατικά εντός καταυλισμών προσφύγων στην Πόλη της Γάζας και στο Khan Younis, όπου 230 γυναίκες μοιράστηκαν τις ιστορίες τους.

Μια πρόσφυγας που ζει σε σχολείο το οποίο έχει μετατραπεί σε καταφύγιο δήλωσε ότι τα θύματα βιασμού αναγκάζονται συχνά να παντρευτούν τους βιαστές τους για να αποφύγουν τη ντροπή και το σκάνδαλο.

«Όταν αποκαλύπτονται περιστατικά βιασμού στα σχολεία, την επόμενη μέρα βλέπεις γάμους και γιορτές μέσα στο σχολείο», είπε η ίδια.

Μια άλλη γυναίκα θυμήθηκε πώς ένας άνδρας πάντρεψε τη 14χρονη κόρη του με αντάλλαγμα «δύο σακιά αλεύρι, ώστε να μπορέσουν να φάνε εκείνος και τα [άλλα] παιδιά του».

Άλλοι υποστήριξαν ότι πολλές οικογένειες επιδίωκαν να παντρέψουν νωρίς τα κορίτσια τους, ώστε οι σύζυγοί τους να μπορούν να βοηθήσουν στην προστασία τους από βιαστές που παραμονεύουν στους υπερπλήρεις καταυλισμούς προσφύγων. Το UNFPA έχει αναφέρει στο παρελθόν πώς τα κορίτσια που έμειναν ορφανά λόγω του πολέμου είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στη σεξουαλική βία.

Ωστόσο, άλλα κορίτσια εγκαταλείπονται απλώς από τους κηδεμόνες τους, δήλωσε μια γυναίκα που ζει σε καταυλισμό της Πόλης της Γάζας, σημειώνοντας ότι παρευρέθηκε σε τέτοιους γάμους για κορίτσια 14 και 15 ετών.

«Οι θείοι τους τις πάντρεψαν σε πολύ μικρή ηλικία. Ξέρετε γιατί; Επειδή…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΗΡΩΙΚΟ ΙΣΡΑΗΛ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η νίκη στον πόλεμο δεν αρκεί για να διασφαλίσει μόνιμα την επιβίωση και την ασφάλεια του Ισραήλ.

 Photo: Ο Αρχηγός του Επιτελείου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, Αντιστράτηγος Εγιάλ Ζαμίρ, συναντάται με στρατιώτες στο νότιο Λίβανο, στις 4 Ιουλίου 2026.

 

Οι στρατιωτικές εκστρατείες μπορούν να καταστρέψουν εκτοξευτές, κέντρα διοίκησης και αποθέματα όπλων. Δεν μπορούν, από μόνες τους, να δημιουργήσουν μια βιώσιμη πραγματικότητα ασφάλειας.

Editorialτης The Jerusalem Post

Οι τίτλοι ειδήσεων των τελευταίων ημερών ήταν γεμάτοι με αεροπορικές επιδρομές, αναχαιτίσεις πυραύλων και στρατιωτικά ανακοινωθέντα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν την εκστρατεία τους εναντίον ιρανικών στρατιωτικών στόχων, το Ισραήλ παραμένει εμπλεκόμενο σε πολλαπλά μέτωπα και οι υποδομές της Hesbollah στο νότιο Λίβανο εξακολουθούν να διαλύονται.

Όλες μαζί, αυτές οι εξελίξεις έχουν δημιουργήσει ένα στρατηγικό άνοιγμα που θα φαινόταν αδιανόητο μόλις πριν από λίγα χρόνια.

Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF), συνεργαζόμενοι με μια αμερικανική κυβέρνηση πρόθυμη να αντιμετωπίσει άμεσα την Τεχεράνη, έχουν δείξει ότι το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του μπορούν να χτυπήσουν αποτελεσματικά τους εχθρούς τους. Οι στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν έχουν υποβαθμιστεί, η Hesbollah έχει υποστεί σημαντικές αποτυχίες και η Hamas έχει χάσει μεγάλο μέρος της υποδομής που επέτρεψε τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου.

Αυτά είναι πραγματικά επιτεύγματα, αλλά δεν είναι ακόμη νίκη.

Οι στρατιωτικές εκστρατείες μπορούν να καταστρέψουν εκτοξευτές, κέντρα διοίκησης και αποθέματα όπλων. Δεν μπορούν, από μόνες τους, να δημιουργήσουν μια διαρκή πραγματικότητα ασφάλειας. Η ιστορία είναι γεμάτη με πολέμους που κερδήθηκαν στο πεδίο της μάχης και σπαταλήθηκαν λόγω στρατηγικής παρέκκλισης.

Το Ισραήλ έχει μάθει αυτό το μάθημα περισσότερες από μία φορές.

Μετατροπή των στρατιωτικών επιτευγμάτων σε διαρκή κέρδη ασφάλειας

Η πρόκληση τώρα είναι να μετατραπούν τα στρατιωτικά επιτεύγματα σε διαρκή κέρδη ασφάλειας.

Αυτό ξεκινά με τον ορισμό της νίκης.

Οποιοσδήποτε ορισμός της πρέπει επίσης να περιλαμβάνει την επιστροφή κάθε ομήρου, ζωντανού και νεκρού, από τη Γάζα.

Πρέπει να επιτρέπει στους εκτοπισμένους Ισραηλινούς να επιστρέφουν με ασφάλεια στα σπίτια τους, με την πεποίθηση ότι οι απειλές πέρα ​​από τα σύνορά τους έχουν απομακρυνθεί.

Πρέπει επίσης να διασφαλίζει ότι οι θυσίες των Ισραηλινών στρατιωτών θα δημιουργήσουν μια ασφαλέστερη χώρα αντί για μια ακόμη προσωρινή παύση πριν από τον επόμενο πόλεμο.

Εάν το Ιράν ανοικοδομήσει την πυραυλική του βιομηχανία μέσα σε λίγα χρόνια, οι τρέχουσες επιχειρήσεις θα έχουν επιτύχει μόνο μια προσωρινή ανακούφιση. Εάν η Hesbollah επιστρέψει στο νότιο Λίβανο υπό την κάλυψη μιας άλλης μη επιβληθείσας διεθνούς συμφωνίας, οι κάτοικοι του Kiryat Shmona, της Metula, και τους Shlomi θα παραμείνουν υπό απειλή. Εάν η Hamas αποδυναμωθεί, αλλά η Γάζα γίνει ξανά εύφορο έδαφος για έναν εξτρεμιστικό στρατό, το Ισραήλ θα έχει αναβάλει τον κίνδυνο αντί να τον έχει απομακρύνει.

Αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει ήδη να διαμορφώνουν αποφάσεις στην Ιερουσαλήμ και την Ουάσινγκτον.

Η υπόθεση του Λιβάνου προσφέρει τη σαφέστερη προειδοποίηση.

Για σχεδόν δύο δεκαετίες, το ψήφισμα 1701 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ υποτίθεται ότι θα κρατούσε τη Hesbollah μακριά από τα σύνορα του Ισραήλ. Αντ’ αυτού, η Hesbollah κατασκεύασε ένα τεράστιο πυραυλικό οπλοστάσιο, ενσωμάτωσε στρατιωτικές υποδομές μέσα σε χωριά πολιτών και μετέτρεψε το νότιο Λίβανο σε προωθημένη επιχειρησιακή βάση του Ιράν.

Το Ισραήλ δεν μπορεί να επαναλάβει αυτό το λάθος. Οποιαδήποτε μελλοντική συμφωνία πρέπει να κριθεί με βάση τους μηχανισμούς επιβολής του και την ικανότητα του Ισραήλ να αποτρέψει την ανοικοδόμηση της Hesbollah. Οι διπλωματικές υποσχέσεις έχουν αξία μόνο όταν υποστηρίζονται από επιτήρηση, συνέπειες και αξιόπιστη στρατιωτική ισχύ.

 

Η ίδια σαφήνεια απαιτείται και όσον αφορά το Ιράν.

 

Η Τεχεράνη είναι ευάλωτη, αν και η αποτροπή δεν είναι ποτέ μόνιμη. Οι ηγέτες του Ιράν έχουν επανειλημμένα δείξει ότι είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν τις αποτυχίες όταν πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι με το μέρος τους.

 

Ο στόχος πρέπει επομένως να είναι ευρύτερος από την τιμωρία. Το Ιράν πρέπει να εμποδιστεί να αποκαταστήσει τις πυραυλικές, μη επανδρωμένες και πυρηνικές του δυνατότητες. Αυτό απαιτεί διαρκή ισραηλινή στρατιωτική ετοιμότητα, συνεργασία μεταξύ των υπηρεσιών πληροφοριών, οικονομική πίεση, αυστηρή επαλήθευση και σαφείς συνέπειες έναντι του επανεξοπλισμού.

Ο συντονισμός με την Ουάσιγκτον είναι απαραίτητος. Το Ισραήλ πρέπει επίσης να διατηρήσει την ελευθερία και την ικανότητα να ενεργεί όποτε το απαιτεί η ασφάλειά του. Οι ΗΠΑ είναι ο σημαντικότερος σύμμαχος του Ισραήλ, αλλά καμία ισραηλινή κυβέρνηση δεν μπορεί να αναθέσει την άμυνα της χώρας ή να θέσει την επιβίωσή της στα χέρια μεταβαλλόμενων διεθνών δεσμεύσεων.

Νίκη σημαίνει αποτροπή της Hamas, ή οποιασδήποτε διάδοχης οργάνωσης που έχει δεσμευτεί για την καταστροφή του Ισραήλ, από την ανοικοδόμηση του στρατιωτικού ελέγχου. Οποιαδήποτε εναλλακτική λύση διακυβέρνησης πρέπει να αρνηθεί στις τρομοκρατικές ομάδες όπλα, εδάφη και την ικανότητα να απειλούν τις ισραηλινές κοινότητες. Η ανασυγκρότηση δεν μπορεί να γίνει ένας ακόμη μηχανισμός επανεξοπλισμού.

Η τρέχουσα σύγκρουση έχει επίσης εμβαθύνει την ευθυγράμμιση μεταξύ του Ισραήλ, των ΗΠΑ και των ρεαλιστικών αραβικών κρατών που βλέπουν το Ιράν ως κοινή απειλή. Αυτή η συνεργασία θα πρέπει να γίνει μόνιμη. Η ολοκληρωμένη πυραυλική άμυνα, η ανταλλαγή πληροφοριών και η συντονισμένη αποτροπή μπορούν να αποτελέσουν τη βάση μιας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφάλειας ικανής να αντιμετωπίσει το Ιράν και τους πληρεξούσιούς του μακροπρόθεσμα.

Το Ισραήλ έχει περάσει χρόνια ανταποκρινόμενο σε κρίσεις. Αυτή η στιγμή προσφέρει μια ευκαιρία να διαμορφωθεί η περιοχή.

Οι στρατιώτες των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων έχουν δημιουργήσει ένα στρατηγικό άνοιγμα. Το καθήκον της πολιτικής ηγεσίας του Ισραήλ είναι …

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΑ ΕΠΙΚΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΗΛΙΘΙΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η Οδύσσεια του Nolan αποκαλύπτει την πραγματική ατζέντα ηθικής διαστρέβλωσης του Hollywood

Να σε μυρίσει θέλει pic.twitter.com/xHa4cDxR8L

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) July 17, 2026

 

Σήμερα, οι γραφειοκράτες της βιομηχανίας ψυχαγωγίας αστυνομεύουν τη φαντασία, απαιτώντας έντυπα συμμόρφωσης για φυλετικές και σεξουαλικές ταξινομήσεις

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο 

Από την Ayaan Hirsi/The Daily Mail

Oι πολιτικές ταυτότητας και η DEI έχουν καταλάβει τη βιομηχανία ψυχαγωγίας.

Ιδεολόγοι της αριστεράς έχουν ξεγελάσει τους ηγέτες του Hollywood ώστε να ασπαστούν ιστορίες και σκοπούς που θέτουν την αρετή και το κύρος πάνω από την αυθεντικότητα και την ακεραιότητα.

Oλα στο βωμό της αποστολής του deep state να αφανίσει τον δυτικό πολιτισμό και την δυτική οικογένεια, τους Χριστιανούς και τους Εβραίους, σε μια προσπάθεια να υλοποιήσει το ευγονικό όραμα της παγκοσμιοποίησης μόλις 1 δις βιομετρικά ελεγχόμενων οντοτήτων.

Αυτή η δυναμική ξετυλίγεται σε πλήρη μορφή αυτή τη στιγμή στις έντονες συζητήσεις γύρω από την κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας (The Odyssey) από τον Christopher Nolan.

Η κίνηση να επιλεγεί η Lupita Nyong’o ως Ελένη της Τροίας έχει άθελά της αποκαλύψει την ηθική κρίση που παραλύει τώρα το Χόλιγουντ. Οι διαδικτυακοί σχολιαστές και οι σεβαστοί ιστορικοί κατήγγειλαν γρήγορα την απόφαση ως μια αναίσχυντη αναθεώρηση της κλασικής ευρωπαϊκής κληρονομιάς.

Οι υπερασπιστές αντέδρασαν δηλώνοντας ότι η Ελένη είναι πλάσμα ενός μύθου και ότι η επιλογή μιας μαύρης ηθοποιού διευρύνει την παγκόσμια απήχηση του κειμένου.

Ο Elon Musk μπήκε στη συζήτηση, κατηγορώντας τον Nolan ότι παραιτήθηκε της καλλιτεχνικής του ακεραιότητας για να κατευνάσει τις εντολές της DEI και τους εταιρικούς σηματοδότες της αρετής.

 

Ο Musk, ο οποίος επέκρινε επίσης την επιλογή του τρανς ηθοποιού Elliot Page ως Έλληνα στρατιώτη Σίνων, είχε απόλυτο δίκιο που συνέβαλε κρίσιμα σε αυτή την αντιπαράθεση.

Το σύγχρονο οικοσύστημα ψυχαγωγίας λειτουργεί υπό μια ανεστραμμένη ηθική τάξη. Εν ολίγοις, η αποφυγή της προσβολής είναι πολύ ασφαλέστερη από την αναζήτηση του μεγαλείου.

Οι ιδεολόγοι και τα ιντερνετικά δίκτυα πίεσης ασκούν απόλυτο δικαίωμα αρνησικυρίας στην πολιτιστική παραγωγή, επειδή η θεσμική απάντηση είναι πάντα η υποταγή. Όσοι περιορίζουν αυτό που μπορεί να απεικονιστεί στην τέχνη διαμορφώνουν ολοένα και περισσότερο τα όρια της δημιουργικής έκφρασης. Οι συγγραφείς που επιχειρούν να εξερευνήσουν δύσκολες, ασταθείς ανθρώπινες δυναμικές αποθαρρύνονται συστηματικά.

Αυτός ο μετασχηματισμός έχει ακόμη και μετρήσιμους δείκτες. Το 2020, η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών κωδικοποίησε τις απαιτήσεις ποικιλομορφίας όσον αφορά τις υψηλότερες διακρίσεις της. Μια ταινία δεν μπορεί να διεκδικήσει το βραβείο Καλύτερης Ταινίας στα Όσκαρ χωρίς να πληροί αυστηρούς αριθμητικούς στόχους για το καστ στην οθόνη και τις λίστες ελέγχου ταυτότητας. Οι γραφειοκράτες τώρα αστυνομεύουν τη φαντασία, απαιτώντας έντυπα συμμόρφωσης για φυλετικές και σεξουαλικές ταξινομήσεις.

Τα σημερινά διοικητικά πλαίσια θα καθιστούσαν αδύνατη τη δημιουργία κλασικών ταινιών όπως ο Νονός, ο Λόρενς της Αραβίας ή ο Πολίτης Κέιν. Σύμφωνα με αυτούς τους κανόνες, οι κινηματογραφιστές κρίνονται με ιδεολογικά κριτήρια και όχι απλώς με την ποιότητα του έργου τους.

Το προκύπτον καλλιτεχνικό τοπίο είναι εντυπωσιακά φτωχό. Τα στελέχη των στούντιο βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην παραδοσιακή πνευματική ιδιοκτησία και στα franchise υπερηρώων, επειδή προσφέρουν οικονομική ασφάλεια.

Το μεγαλύτερο θύμα αυτού του περιβάλλοντος είναι οι χιλιάδες ταινίες που ακόμα δεν έχουν γυριστεί και τα σενάρια που δεν έχουν γραφτεί και που θάβουν οι δημιουργοί λόγω αυτολογοκρισίας.

Όμηροι του χρήματος και της πολιτικής, το Χόλιγουντ προτιμά να ξαναφτιάχνει τον κατάλογο του χθες παρά να παράγει τα κλασικά του αύριο.

Η ίδια αυτή δειλία διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο το Χόλιγουντ αντιμετωπίζει τα μη λευκά ταλέντα όπως η Nyong’o. Αντί να επενδύουν σε πρωτότυπες ιστορίες, τα στούντιο πολύ συχνά επιλέγουν μαύρους, Ασιάτες και άλλους ηθοποιούς μειονοτήτων σε ρόλους που παραδοσιακά γράφονται για λευκούς ηθοποιούς. Ή τοποθετούν τρανς ηθοποιούς όπως η Page σε παραδοσιακά cisgender (άτομο του οποίου η ταυτότητα φύλου ταυτίζεται με το φύλο που του αποδόθηκε κατά τη γέννηση) ρόλους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία για το καλλιτεχνικό επίπεδο της Nyong’o. Έχει γνήσιο εύρος και αναμφισβήτητη παρουσία στην οθόνη. Αλλά γιατί η στιγμή του θριάμβου της να εξαρτάται από την ανάκτηση ενός ευρωπαϊκού μύθου;

Η Nyong’o είναι κόρη της ηπείρου με το νεότερο δημογραφικό στοιχείο στον κόσμο. Γιατί να μην χτίσουμε ένα έπος με ηθοποιούς όπως η Lupita γύρω από τα βασίλεια της Ανατολικής Αφρικής, αντί να συμβιβαστούμε με την επιφανειακή ποικιλομορφία ρόλων που της έχουν παραδοθεί;

Αυτή η προσέγγιση θα απέδιδε μεγαλύτερη δικαιοσύνη τόσο στην ηθοποιό όσο και στο κοινό. Θα αντιμετώπιζε την Nyong’o ως μια καλλιτέχνιδα άξια πρωτότυπου υλικού, γιορτάζοντας το ταλέντο της αντί να την ορίζει κυρίως από αυτό που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει.

Η διαμάχη γύρω από τον James Bond αποτελεί άλλο ένα σαφές παράδειγμα. Για χρόνια, οι σχολιαστές υποστήριζαν ότι ο Βρετανός κατάσκοπος θα έπρεπε να αναδιαμορφωθεί, πιθανώς ως μαύρος, ώστε να αντικατοπτρίζει τις σύγχρονες δημογραφικές προσδοκίες. Ο μαύρος ηθοποιός Idris Elba μπήκε άμεσα στη συζήτηση, υπονοώντας ότι το κοινό δεν θα δεχόταν ποτέ έναν μαύρο ηθοποιό στον ρόλο. Η οπτική γωνία του Elba είναι αξιοσημείωτη επειδή αναγνωρίζει και σέβεται τα όρια των προσδοκιών του κοινού και γι’ αυτό, του αξίζει η αναγνώριση.

Ο Bond είναι ένας Αγγλο-Σκωτσέζος πράκτορας, που δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Ian Fleming για να αποτυπώσει τις συγκεκριμένες ανησυχίες της βρετανικής αυτοκρατορικής παρακμής στα μέσα του εικοστού αιώνα. Η ταυτότητά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτό το συγκεκριμένο ιστορικό σκηνικό.

Υπάρχουν και πρακτικές πραγματικότητες. Ένα franchise όπως ο Bond απαιτεί έναν ηθοποιό που να μπορεί να αφοσιωθεί σε έναν απαιτητικό ρόλο για πολλά χρόνια. Στα 53 του, ο Elba θα έμπαινε σε έναν εξαντλητικό μαραθώνιο που παραδοσιακά χτίζεται γύρω από μια δεκαετία – ή και περισσότερο – υψηλών οκτανίων ερμηνειών.

Ο τελευταίος ηθοποιός που υποδύθηκε τον Bond, ο Daniel Craig, ξεκίνησε τη θητεία του το 2006, όταν ήταν 38 ετών. Ακολούθησε τον Pierce Brosnan, ο οποίος υποδύθηκε για πρώτη φορά τον Bond το 1995, όταν ήταν 42 ετών. Ο Elba είναι πλέον μια καλή δεκαετία μετά από την ηλικία αυτών των ανδρών. Με άλλα λόγια, δεν είναι ότι ο Elba είναι απαραίτητα πολύ μαύρος για να αρχίσει να υποδύεται τον Bond. Είναι απλώς πολύ μεγάλος.

 

Η συζήτηση, επομένως, αποκαλύπτει μια βαθύτερη μετατόπιση στον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε τον σκοπό της αφήγησης. Η εστίαση έχει μετατοπιστεί από τη διατήρηση της ακεραιότητας του χαρακτήρα στο πολιτικό μήνυμα του ίδιου του καστ.

Η θεμελιώδης διαμάχη γύρω από τον 007 μας επιστρέφει στην Οδύσσεια.

Η διαμάχη δεν αφορούσε ποτέ αποκλειστικά μια ηθοποιό ή έναν ηθοποιό ή ακόμα και τη λήψη αποφάσεων του Christopher Nolan. Αντανακλά έναν ευρύτερο αγώνα, αντιπαραθέτοντας την υπεράσπιση της τέχνης ως ζωντανής δημιουργίας με τη δική της ιστορική αλήθεια ενάντια στη σύγχρονη προσπάθεια αξιοποίησης διαχρονικών έργων ως διαφημιστικά μέσα για σύγχρονες ανησυχίες.

Κατά ειρωνικό τρόπο, τα πρόσφατα σχόλια της Nyong για τον συγγραφέα της Οδύσσειας, τον Όμηρο, για παραμέληση των γυναικείων φωνών, έχουν μόνο ενισχύσει αυτή τη διχοτομία.

Καθώς οι θεατές συρρέουν στην Οδύσσεια, δεν είμαι σίγουρη ότι υπάρχει δρόμος επιστροφής για το Χόλιγουντ.

Με το κοινό να απομακρύνεται και την εμπιστοσύνη του να διαβρώνεται, ο λογαριασμός για την λανθασμένη σκέψη της βιομηχανίας έχει καθυστερήσει πολύ. Η έξυπνη ανανέωση της εικόνας δεν θα είναι αρκετή για να αλλάξει απλώς την κατάσταση στην DEI. Η αφήγηση της αλήθειας, η δεξιοτεχνία και το θάρρος είναι οι μόνοι αποτελεσματικοί τρόποι για να προχωρήσουμε.

Ή ίσως είναι καιρός για…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ: H "κλιματιστικοφοβική" Ευρώπη χρειάζεται κλιματισμό!!!

Μετά τον «πόλεμο» στα σούπερ μάρκετ, βγάζουν τα κλιματιστικά στη... μαύρη αγορά στη Γαλλία: Τα αγόρασαν 179 ευρώ και τα μεταπωλούν στα 700! https://t.co/s6FL8B3p0R

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 4, 2026

 

Της Rym Momtaz / Carnegie Europe

Επιμέλεια - Απόδοση: Νικόλας Σαπουντζόγλου

 

Η Δυτική Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα τρίτο κύμα καύσωνα εξαιρετικής έντασης από τις 27 Μαΐου.

Οι περισσότεροι κλιματολόγοι αναμένουν ότι αυτό θα εξελιχθεί σε μια πολύ πιο συνηθισμένη κατάσταση τα επόμενα χρόνια.

Κι όμως, οι περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης παραμένουν τραγικά απροετοίμαστες. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς τις έντονες αντιπαραθέσεις γύρω από τα κλιματιστικά που κυριάρχησαν την τελευταία εβδομάδα στο Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Παρότι το πρώτο κύμα καύσωνα αυτού του είδους έπληξε την ήπειρο πριν από 23 χρόνια, οι χώρες αυτές, όπως και άλλες, εξακολουθούν να δυσκολεύονται να προσαρμοστούν ακόμη και στα πιο βασικά δεδομένα.

Η συζήτηση μπορεί να μοιάζει με μια ασήμαντη παρέκβαση, σχεδόν διασκεδαστική, με τον τρόπο που η Ευρώπη συχνά παραμένει πεισματικά προσκολλημένη στις παλιές της συνήθειες. Όμως, αποτυπώνει ένα κεντρικό χαρακτηριστικό που παραλύει την προσπάθειά της να εδραιώσει την ισχύ της στη νέα παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα: μια συστημική αντίσταση στη γρήγορη, αποτελεσματική και συνολική μεταμόρφωση, ακόμη και απέναντι σε ζωτικής σημασίας απειλές.

Πουθενά αυτό δεν έχει γίνει πιο εμφανές από ό,τι στην προσαρμογή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην κλιματική αλλαγή και στο τέλος της τάξης ασφαλείας που εγγυούνταν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Όπως αποδεικνύεται, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και οι σκληρές μέθοδοί του υπήρξαν πιο αποτελεσματικοί στο να κάνουν ηλεκτροσοκ τους Ευρωπαίους ώστε να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθύνη για την άμυνά τους, απ’ ό,τι οι θάνατοι από καύσωνες στο να τους ωθήσουν στη ριζική προσαρμογή που απαιτεί η κλιματική κρίση. Και τα δύο είναι εξίσου επείγοντα.

 

Μια ένωση της οποίας οι πλουσιότερες και ισχυρότερες χώρες παραλύουν εξαιτίας μιας πραγματικότητας που διαμορφώνεται εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες δεν είναι έτοιμη να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Αυτή η έλλειψη προετοιμασίας δεν αποτελεί μόνο πρόβλημα δημόσιας πολιτικής ή δημόσιας υγείας· συνιστά και μια σημαντική γεωπολιτική ευαλωτότητα.

Γιατί να μην επιτεθεί ένας αντίπαλος όπως ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν σε μια χώρα του ΝΑΤΟ, τη στιγμή που η Δυτική Ευρώπη καταρρέει εξαιτίας ενός κύματος καύσωνα;

Όταν οι επίσημες οδηγίες του γερμανικού υπουργείου Περιβάλλοντος υποστηρίζουν ότι τα κλιματιστικά "δεν ψύχουν αποτελεσματικά" και όταν οι επίσημες οδηγίες του γαλλικού υπουργείου Υγείας περιορίζονται στο να συμβουλεύουν τους πολίτες "να μην βγαίνουν έξω τις πιο ζεστές ώρες της ημέρας (11 π.μ.–9 μ.μ.)", γεννώνται σοβαρές αμφιβολίες για την ικανότητα αυτών των κυβερνήσεων να αποτρέψουν και να αποκρούσουν αποτελεσματικά έναν πόλεμο. Καμία από τις δύο δεν εμπνέει εμπιστοσύνη.

Γιατί να τους εμπιστευθεί κανείς για τη διαχείριση της άμυνας, όταν δεν μπορούν να διαχειριστούν σωστά ούτε έναν καύσωνα;

Κατά τη διάρκεια αυτού του επταήμερου κύματος καύσωνα, κρίσιμες υποδομές διπλής χρήσης δέχθηκαν τεράστια πίεση.

Οι σιδηροδρομικές γραμμές παραμορφώνονταν από τη ζέστη, τα τρένα που κυκλοφορούσαν είχαν καθυστερήσεις και πολλά αντιμετώπιζαν προβλήματα με τον κλιματισμό ή τον εξαερισμό, αναγκάζοντας τους επιβάτες να στοιβάζονται σε ασφυκτικά γεμάτα βαγόνια. Τα περισσότερα δωμάτια νοσοκομείων, όπως και τα περισσότερα σχολεία και βρεφονηπιακοί σταθμοί, έγιναν επικίνδυνα λόγω της έλλειψης κατάλληλων συστημάτων ψύξης, καθώς οι εσωτερικές θερμοκρασίες ξεπερνούσαν τους 30 βαθμούς Κελσίου. Οι αγρότες υπέστησαν τεράστιες απώλειες, με τα ζώα τους να υποφέρουν ή ακόμη και να πεθαίνουν, ενώ οι καλλιέργειες καίγονταν. Ακόμη και η αστική οικονομία, όπου τα συστήματα ψύξης είναι πιο διαδεδομένα, διαταράχθηκε, καθώς εργαζόμενοι με παιδιά και ηλικιωμένους συγγενείς αναγκάστηκαν να αυτοσχεδιάσουν για τη φροντίδα τους.

Πρόκειται για μια παραλυτική αλληλουχία γεγονότων, την οποία μια ένωση που αντιμετωπίζει τη στρατιωτική απειλή της Ρωσίας, την οικονομική επίθεση της Κίνας και την επιθετική αναδίπλωση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχει την πολυτέλεια να υποστεί.

 

Τίποτε από όλα αυτά δεν ήταν αναπόφευκτο.

Αντιθέτως, όλα ήταν προβλέψιμα — και πράγματι είχαν προβλεφθεί — από χρόνια επιστημονικής έρευνας και κλιματικών μοντέλων. Όμως, στην ήπειρο του Διαφωτισμού, η επιστημονική έρευνα και η λογική χρειάστηκε να συγκρουστούν με την εσωστρέφεια, τον δογματισμό και τη νοοτροπία του μηδενικού αθροίσματος.

Οι δημόσιες συζητήσεις στη Γαλλία ή τη Γερμανία σχετικά με τον καύσωνα και τους καλύτερους τρόπους προσαρμογής σε αυτόν έχουν σχεδόν πλήρως παραλείψει την παγκόσμια διάσταση του κλίματος. Δημιούργησαν την εντύπωση ότι η αυστηρή ευρωπαϊκή ρύθμιση για την πράσινη μετάβαση, σε συνδυασμό με λίγη υπομονή απέναντι στη ζέστη, αρκεί για να προστατεύσει την ήπειρο από μελλοντικές κλιματικές κρίσεις. Τίποτε δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την επιστήμη. Απαιτείται μια ανανεωμένη παγκόσμια στρατηγική για τον περιορισμό των καταστροφικών επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Όσα συμβαίνουν στο Νέο Δελχί, το Πεκίνο, το Άμπου Ντάμπι ή την Ουάσινγκτον επηρεάζουν επίσης την αλυσιδωτή επίδραση των καιρικών συστημάτων.

Τα νέα νοσοκομεία, σχολεία, βρεφονηπιακοί σταθμοί και σιδηροδρομικοί σταθμοί που κατασκευάστηκαν μετά τον φονικό καύσωνα του 2003 σχεδιάστηκαν σκόπιμα χωρίς κλιματισμό. Το δόγμα ήταν ότι η εγκατάστασή του θα ενθάρρυνε τους πολίτες να εγκαταλείψουν τα μέτρα της πράσινης μετάβασης, στην οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοστάτησε παγκοσμίως.

Ωστόσο, απαιτείται μια ολιστική προσέγγιση. Με δεδομένες τις υψηλές θερμοκρασίες, τα κλιματικά μοντέλα προβλέπουν ότι τα επεισόδια ακραίας ζέστης θα γίνονται ολοένα και συχνότερα τις επόμενες δεκαετίες. Η αναβλάστηση, τα καλύτερα μονωμένα κτίρια και τα παντζούρια δεν θα επαρκούν. Ύστερα από μία εβδομάδα συνεχόμενων υψηλών θερμοκρασιών, ακόμη και κατά τη διάρκεια της νύχτας, αυτές οι μέθοδοι δεν μπορούν να μειώσουν επαρκώς τη θερμοκρασία στους εσωτερικούς χώρους ώστε να παραμένουν κατοικήσιμοι, ιδιαίτερα για τους ηλικιωμένους, τους ασθενείς και τα παιδιά. Ο κλιματισμός καθίσταται αναγκαίος και σώζει ζωές στις περιόδους ακραίας ζέστης. Επιπλέον, δεν είναι πιο ρυπογόνος από τα ψυγεία ούτε παράγει περισσότερη αστική θερμότητα από τα αυτοκίνητα. Όλες αυτές οι μέθοδοι πρέπει να συνδυαστούν, μαζί με ευρύτερες κοινωνικές και γεωγραφικές προσαρμογές.

Σε μια χώρα όπως η Γαλλία, η οποία διαθέτει ένα από τα ενεργειακά μείγματα με τις χαμηλότερες εκπομπές άνθρακα χάρη στην πυρηνική της ενέργεια, η ανάλυση κόστους-οφέλους για τον κλιματισμό θα έπρεπε να είναι αυτονόητη, εφόσον ληφθεί υπόψη το ανθρώπινο κόστος των θανάτων που σχετίζονται με τη ζέστη, καθώς και το γεωπολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται.

 

Οι Ευρωπαίοι δεν είναι εντελώς ανίκανοι να προχωρήσουν σε μετασχηματισμούς. Ορισμένες χώρες έχουν επιδείξει μεγάλη ευελιξία και ευρηματικότητα έπειτα από σοβαρές κρίσεις. Η επανάσταση του δημοσιονομικού και κοινωνικού μοντέλου της Σουηδίας τη δεκαετία του 1990, ο συνολικός ψηφιακός μετασχηματισμός της Εσθονίας μετά το 2007 και η πρόσφατη αναμόρφωση του μακροχρόνιου μοντέλου ασφάλειας της Φινλανδίας αποδεικνύουν ότι οι αλλαγές ιστορικής κλίμακας είναι εφικτές.

Ακόμη και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης υπήρξαν ορισμένες ελπιδοφόρες ενδείξεις. Το Ταμείο Ανάκαμψης μετά την πανδημία της Covid-19 και η δημιουργική αξιοποίηση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού για την Ειρήνη ως απάντηση στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αποτέλεσαν ιστορικές καμπές.

Το επαναλαμβανόμενο πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι κανένα από αυτά τα ενθαρρυντικά πρώτα βήματα δεν προωθήθηκε αρκετά μακριά ή αρκετά γρήγορα ώστε να είναι ουσιαστικό ή αποτελεσματικό απέναντι στις κρίσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Η διπλή κρίση του κλίματος και της ασφάλειας είναι ήδη εδώ.

Και οι δύο απαιτούν τοπική και παγκόσμια δράση από την Ένωση και τα κράτη-μέλη, καθώς και από πρόθυμες ομοϊδεάτισσες χώρες-εταίρους, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς και άλλες.

Σε τοπικό επίπεδο, ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί η κρίση, διατηρώντας παράλληλα τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και τις αξίες της Ευρώπης, είναι…