ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το παράδειγμα του Νετανιάχου

Από τον  Ναπολέων Λιναρδάτο

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φαίνεται ότι έχει κερδίσει μια πέμπτη συνεχή θητεία ως πρωθυπουργός του Ισραήλ.  

Για τα ελληνικά δεδομένα είναι κάπως δύσκολο να καταλάβουμε πώς κάποιος επανεκλέγεται συνεχώς από το 2009 σε μια σύγχρονη δημοκρατία. Εμείς έχουμε αλλάξει 4 πρωθυπουργούς την ίδια χρονική περίοδο. Ο τελευταίος πρωθυπουργός που κατάφερε να επανεκλεγεί ήταν ο Κώστας Καραμανλής, πριν από σχεδόν 12 χρόνια.

Ο Νετανιάχου, αντίθετα από την κυρία Μέρκελ, έχει απέναντί του την πλειονότητα των ΜΜΕ και του ισραηλινού κατεστημένου. 

 Εχει επίσης απέναντί του τη διεθνή κοινότητα - και χρησιμοποιώντας τον όρο «διεθνή κοινότητα» εννοούμε τον περιοδεύοντα θίασο γραφειοκρατών, διεθνιστών δημοσιογράφων και πεφωτισμένων πολιτικών που προσπαθεί να καθορίσει το μέλλον των εθνών.

Ο κ. Νετανιάχου έχει επιτύχει 10 χρόνια συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης. Μια σειρά οικονομικών μεταρρυθμίσεων, ειδικά στα πρώτα χρόνια, έχουν αποφέρει καρπούς.  

Εμείς προσπαθούμε να καταφέρουμε να πετύχει ο κρατισμός αλλάζοντας πρωθυπουργούς.

Αλλά εκεί που έχει κάνει τη μεγάλη διαφορά ο Νετανιάχου είναι στο ότι έχει κατανοήσει τις πραγματικές προθέσεις και τα κίνητρα των αντιπάλων του Ισραήλ. 

Θα μπορούσε να πηγαίνει από συμφωνία σε συμφωνία με τους Αραβες, κάτι που θα είχε μοναδικό αποτέλεσμα τη σταδιακή αποδυνάμωση του Ισραήλ και τη διαρκή ενδυνάμωση μια αδιάλλακτης παλαιστινιακής πλευράς, η οποία έχει ως τελικό σκοπό την εξαφάνιση του Ισραήλ.

Αυτός ο ρεαλισμός στην κατανόηση του αντιπάλου έχει δημιουργήσει τις διαχωριστικές γραμμές στην ισραηλινή πολιτική σκηνή. 

Ενα από τα αποτελέσματα αυτής της στρατηγικής είναι η εκλογική εξαφάνιση της ισραηλινής Αριστεράς. Οταν δόθηκε η ευκαιρία στους Ισραηλινούς να επιλέξουν μεταξύ μιας δεξιάς και μιας αριστερής θεώρησης των πραγμάτων, η επιλογή φάνηκε ότι ήταν κάτι παραπάνω από εύκολη και ιστορικά γρήγορη. Πλέον, στο Ισραήλ οι κύριες επιλογές είναι μεταξύ δεξιών και κεντρώων.

Ολα τα παραπάνω έχουν ιδιαίτερη αξία για εμάς. 

Η δική μας «Δεξιά» είναι ενοχική και φοβισμένη. Προσπαθεί πάντοτε να γίνει αρεστή στην Αριστερά και στο μεταπολιτευτικό κατεστημένο που έχει δημιουργήσει αυτή η Αριστερά. Ετσι, καταλήξαμε σήμερα να κυβερνά την Ελλάδα μια συμμορία ανειδίκευτων γκρουπούσκουλων της άκρας Αριστεράς.  

Δείτε τι συμβαίνει στη Βρετανία, όπου μια «Δεξιά» πάλι, η οποία μπορεί να δράσει μόνο ως μια ελαφρύτερη έκδοση των Εργατικών, κοντεύει να φέρει στην εξουσία έναν Βρετανό συριζαίο.

Οι πολίτες προτιμούν να έχουν επιλογές στην πολιτική, όπως και σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής. Ειδικά τελευταία, όταν μεταξύ αυτών των επιλογών έχουν και μια συντηρητική Δεξιά, αυτή η συγκεκριμένη επιλογή είναι η περισσότερο δημοφιλής.  

Το φαινόμενο αυτό είναι παγκόσμιο, και οι μόνοι που δεν το βλέπουν είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΡΘΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΣΥΡΙΖΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Υπάρχουν πολλοί Ελληνες στην Ελλάδα

Από τον Ναπολέων Λιναρδάτο

 

Η καθημερινότητα πολλές φορές σε κάνει να παραβλέπεις προβλήματα που είναι μπροστά στα μάτια σου, κι έτσι είναι σχεδόν αδύνατον να συνειδητοποιήσεις την ύπαρξή τους. Για τον ΣΥΡΙΖΑ ένα από αυτά τα μεγάλα προβλήματα είναι ότι υπάρχουν πολλοί Ελληνες στην Ελλάδα. Είναι ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί τον τόπο, ειδικά τα τελευταία 200 χρόνια.

 

Οπως όλοι γνωρίζουμε, το κακό άρχισε το 1821, όταν ένα μάτσο γκιαούρηδες αποφάσισαν να απελευθερωθούν από μια πολυεθνική και πολυπολιτισμική αυτοκρατορία. Η ιδέα να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος, όπου πρώτα από όλα θα έχουν την ελευθερία να ζουν ως Ελληνες, με ένα κράτος διοικούμενο από Ελληνες με βάση τις δικές τους αρχές και αξίες, είναι η πηγή του κακού. Και αυτό το κακό πολλαπλασιάζεται, όταν αυτό το έθνος-κράτος προσπαθεί να οικοδομήσει μια κοινωνία που βασίζεται σε δυτικά πρότυπα, ατομικές ελευθερίες, κράτος υπό συνταγματικούς περιορισμούς, ατομική ιδιοκτησία, διαχωρισμό των εξουσιών και όλα τα σχετικά.

 

Σε όλα αυτά τα προβλήματα ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δώσει λύσεις. 

Τα ανοιχτά σύνορα είναι ο μηχανισμός που επιλύει μια σειρά ζητημάτων τα οποία δημιούργησε η Επανάσταση του '21. Είναι σαν μια μηχανή του χρόνου που σταδιακά μας μεταφέρει στην περίοδο που για τους περισσότερους συριζαίους ήταν η ιδεατή κατάσταση, όπου αυτό που λέμε τώρα «Ελλάδα» ήταν περισσότερο δυτική επαρχία του πρώτου μέρους.
 

Η αλήθεια είναι ότι, όταν ο κ. Βίτσας μίλησε στους Πακιστανούς, είχε το μεγαλύτερο πλήθος που έχει δει συριζαίος τα τελευταία χρόνια. Και όχι μόνο η αίθουσα ήταν γεμάτη, αλλά είχε παλμό και ένταση. Στον ΣΥΡΙΖΑ καταλαβαίνουν αυτό που ποτέ δεν πρόκειται να ομολογήσουν δημόσια: οι διάφοροι πληθυσμοί έχουν κουλτούρα και κάθε κουλτούρα φέρνει μια σειρά πολιτικών συνεπειών. Οι ορδές των μουσουλμάνων εποίκων είναι πολύ πιο επιρρεπείς στο κράτος-αφέντη και τροφό. Σκεφτείτε μόνο πόσο διαφορετικό θα ήταν το πολιτικό κόστος της Συμφωνίας των Πρεσπών, αν οι εκλογικοί κατάλογοι είχαν λιγότερους Ελληνες και περισσότερους Πακιστανούς.

 

Η αντικατάσταση πληθυσμού είναι το βασικό κίνητρο των ανοιχτών συνόρων, που είναι μια καλά οργανωμένη πολιτική επιδίωξη.  

Τα έθνη της Ευρώπης έχουν ιστορία και παραδόσεις, που δημιουργούν εμπόδια στο πολιτικό κατεστημένο. Θα είναι οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί για πάντα υπάκουοι στην πολιτική τάξη;  

Φυσικά όχι. Οταν οι αριθμοί είναι τέτοιοι, θα δημιουργήσουν τους δικούς τους πολιτικούς σχηματισμούς. Κάτι τέτοιο δεν απασχολεί τον ΣΥΡΙΖΑ.


Το πολιτικό όφελος σήμερα υπερισχύει όποιων συνεπειών την επαύριον. Το πρόβλημα για τους θιασώτες των ανοιχτών συνόρων είναι ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Από τον Μοράλες στο Brexit

Από τον Ναπολέων Λιναρδάτο

Aν θέλεις πρακτικά να καταλάβεις τη δήλωση «ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση, αλλά δεν πήρε την εξουσία», δεν έχεις παρά να δεις τα πεπραγμένα του προέδρου Μοράλες της Βολιβίας. «Πριν από τρία χρόνια οι Βολιβιανοί απάντησαν “όχι” σε δημοψήφισμα που θα έδινε τη δυνατότητα στον πρόεδρο της χώρας Εβο Μοράλες να εκλεγεί για τέταρτη φορά. Ο Μοράλες αποφάσισε να αγνοήσει το “όχι” των συμπατριωτών του και θα είναι εκ νέου υποψήφιος τον Οκτώβριο του 2019». Η απόφαση για να παρακαμφθεί το ενοχλητικό δημοψήφισμα ελήφθη από το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, διορισμένο από τον κ. Μοράλες, που αποφασίζει ως κομματικό όργανο.

Μια άλλη περίπτωση είναι αυτή της Βενεζουέλας, όπου κάποιος μπορεί να δει, για παράδειγμα, την έναρξη την νέας περιόδου για το Ανώτατο Δικαστήριο να συμπεριλαμβάνει τους δικαστές όρθιους να τραγουδούν υπέρ του καθεστώτος και ο πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου να θέτει ως στόχο του να κάνει την ουτοπία πραγματικότητα. 

Ο διαχωρισμός των εξουσιών είναι μια αστική «προκατάληψη». Βασίζεται στην ιδέα του περιορισμού της πολιτικής εξουσίας, σε ένα σημαντικό και σαφώς οριοθετημένο ελεύθερο πεδίο δράσης του ατόμου. Δεν υπάρχει απλά η αρχή του διαχωρισμού των εξουσιών, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και ένα οικοσύστημα θεσμών πέρα από το κράτος, όπως η οικογένεια, η Εκκλησία, οι τοπικές κοινωνίες, έξω και πάνω από τα στενά όρια της κρατικής εξουσίας.

Ο σκοπός κάθε Αριστεράς είναι η εξαφάνιση του διαχωρισμού των εξουσιών και του κοινωνικού οικοσυστήματος που συντηρεί την ελευθερία του πολίτη.  

Υπάρχει η λαϊκίστικη έκδοση, του Τσάβες, του Μοράλες και του Τσίπρα του '15. 

Υπάρχει, όμως, και η έκδοση της Αριστεράς ως πεφωτισμένης τεχνοκρατίας που έχει ως σκοπό να καθορίσει και να ελέγξει κάθε λεπτομέρεια της ζωής του πολίτη. 

Η διαφορά των λαϊκιστών και των «πεφωτισμένων» τεχνοκρατών δεν βρίσκεται στην ουσία, αλλά στο μάρκετινγκ και στα μέσα.  

Οι λαϊκιστές βασίζονται στην επαναστατική ρητορική και στον απευθείας και απόλυτο έλεγχο της πολιτικής εξουσίας σε καίριους κοινωνικούς και οικονομικούς θεσμούς.

Η «πεφωτισμένη» τεχνοκρατία σε μια ρητορική «αμερόληπτης τεχνογνωσίας», που όμως πάντα έχει ως αποτέλεσμα τη διαρκή διάβρωση όλων των θεσμών και τον έμμεσο έλεγχό τους από τη νομενκλατούρα. 

Η εξάρτηση του πολίτη από το κράτος και η νηπιοποίησή του είναι βασικό μέσο και σκοπός και των δύο εκδόσεων της Αριστεράς.

Οταν γράφεις για τον Μοράλες ότι είναι «ένας πρόεδρος στα όρια του δικτάτορα», επειδή αγνόησε ένα δημοψήφισμα, αλλά ταυτόχρονα δεν βλέπεις...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ενα έθνος επιδοματούχων

Aπό τον Ναπολέων Λιναρδάτο

 

Κάνατε δήλωση για το επίδομα ενοικίου; 

Για το επίδομα παιδιού; 

Εχετε κάνει αίτηση για το κοινωνικό τιμολόγιο της ΔΕΗ ή το επίδομα στέγασης; 

Για κοινωνικό τουρισμό; 

Αν στα χρόνια της επί πιστώσει ευημερίας αναπτύχθηκε το μοντέλο των διορισμών και των παροχών, στα χρόνια της χρεοκοπίας αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς το μοντέλο των επιδοματούχων Ελλήνων. 

Η παροχολογία αντικαταστάθηκε από την επιδοματολογία. 

Για την ελληνική πολιτική τάξη ισχύει η γνωστή φράση του Ταλεϊράνδου: «Δεν έμαθαν τίποτα, δεν ξέχασαν τίποτα».

 

Βασικά, αυτό που άλλαξε για την πολιτική τάξη είναι τα ποσά, και έτσι οι αθρόες προσλήψεις και οι πρόωρες και μεγάλες συντάξεις -όλα με δανεικά, φυσικά- έδωσαν τη θέση τους σε μια σειρά επιδομάτων που έχουν, όπως λέγεται δημοσιογραφικά, μικρότερο δημοσιονομικό εκτόπισμα.  

Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι ο τρόπος που βλέπουν οι πολιτικοί τον μέσο πολίτη, δηλαδή ως κάποιον που είναι τόσο μωρόπιστος, που μπορεί να εξαγοραστεί με τα χρήματα που ήδη του έχει δημεύσει το κράτος. 

Ο μέσος Ελληνας το 2018 δούλεψε από την 1η Ιανουαρίου έως τις 18 Ιουλίου για να πληρώσει φόρους, που τους αποκαλούμε εισφορές στο κράτος. Για καθένα ευρώ που βγάζεις τα 55 λεπτά καταλήγουν στο κράτος και σου μένουν τα 45 λεπτά. Τώρα που ο δανεισμός έχει περιοριστεί, η διαδικασία για την αφαίμαξη των 55 λεπτών ανά ευρώ στηρίζεται στη λεηλασία της ιδιωτικής εργασίας και παραγωγής.

 

Ετσι, το πολιτικό προσωπικό της χώρας έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια παγίδα φτώχειας για την Ελλάδα.  

Ενας πολίτης που θέλει να εργαστεί τιμωρείται φορολογικά. Αν θέλει να δημιουργήσει μια επιχείρηση, μικρή ή μεγάλη, τιμωρείται φορολογικά. Και στις δύο περιπτώσεις η φορολογική επιβάρυνση είναι άγρια και εξοντωτική. Για ένα αυξανόμενο κομμάτι του πληθυσμού η εξάρτηση από τα επιδόματα σε συνδυασμό με τη λεγόμενη μαύρη εργασία είναι η μόνη λογική διέξοδος επιβίωσης.

 

Ως πολίτης, αντιμετωπίζεις όλα τα αντικίνητρα για να παράγεις και να συσσωρεύεις πλούτο.  

Εχεις, επίσης, όλα τα κίνητρα για να στηθείς σε μια ουρά και ως επαίτης να αιτηθείς κάποιο επίδομα. 

Μια χώρα που αποτελείται κυρίως από δημοσίους υπαλλήλους, συνταξιούχους και επιδοματούχους δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απέραντο πτωχοκομείο. Αναδιακατανέμει τη μιζέρια, προσπαθώντας να ξεγελάσει το πόπολο και την πραγματικότητα. 

Μια κοινωνία που δεν παράγει πλούτο είναι...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η Βενεζουέλα του Αλέξη

Aπό τον Ναπολέων Λιναρδάτο

 

Πώς άραγε να είδαν στη Βενεζουέλα το βίντεο του δικτάτορα Μαδούρο όταν βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, στο εστιατόριο του γνωστού σεφ που κόβει τις μπριζόλες και τα παϊδάκια ως σαν να ήταν καμάκι της δεκαετίας του ‘80 που προσπαθεί να εντυπωσιάσει κάποια τουρίστρια;
 

Είμαι σίγουρος ότι στη Βενεζουέλα σχεδόν κανείς δεν θα πρόσεξε τις γελοιότητες του σεφ, τα μάτια θα ήταν καρφωμένα στις μπριζόλες και στα παϊδάκια. Κοντά το 65% του πληθυσμού στην Βενεζουέλα δηλώνει ότι έχει χάσει κατά μέσο όρο 11 κιλά. Οχι επειδή κάποια δίαιτα έγινε ξαφνικά πολύ πετυχημένη και διαδεδομένη, αλλά λόγω πείνας.
 

Το 2016 η υπουργός Υγείας της Βενεζουέλας έκανε το λάθος να δημοσιεύσει στοιχεία που είχε συλλέξει το υπουργείο της. Η μητρική θνησιμότητα είχε αυξηθεί μέχρι τότε 65%, η βρεφική θνησιμότητα 30% και τα κρούσματα ελονοσίας 76%. Μερικές μέρες αργότερα ο δικτάτορας Μαδούρο την απέλυσε.
 

Πάνω από το 60% του πληθυσμού ζει πλέον σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και περισσότερα από 2.000.000 έχουν ήδη εγκαταλείψει τον σοσιαλιστικό παράδεισο. Κάθε 25 μέρες οι τιμές των προϊόντων διπλασιάζονται.
 

Αυτό δεν είναι και το πιο σημαντικό πρόβλημα, το πρόβλημα είναι ότι και να είχες τα λεφτά είναι πολύ δύσκολο να βρεις ακόμα και τα πιο βασικά αγαθά. Το τρεχούμενο νερό, ο ηλεκτρισμός και το χαρτί υγείας είναι πλέον αγαθά πολυτελείας.

 

Το συγκλονιστικό της όλης υπόθεσης είναι ότι αν κάποιος ήθελε να βρει μια χώρα στον πλανήτη που έχει υποστεί την ίδια ζημιά όπως η Βενεζουέλα τα τελευταία χρόνια, η μόνη επιλογή θα ήταν η εμπόλεμη Συρία. Και οι δύο χώρες έχουν υποστεί μια καταστροφή που έχει εξαφανίσει το 40% της οικονομίας.

 

Βέβαια, η Βενεζουέλα δεν αντιμετωπίζει τις συνέπειες ενός εμφύλιου πολέμου, αλλά τις συνέπειες της σοσιαλιστικής μετάλλαξης της οικονομίας. Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα με τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο, με έσοδα από το πετρέλαιο που είχαν φτάσει μέχρι και τα 90 δισ. δολάρια ετησίως.

 

Θα έπρεπε ο κ. Τσίπρας να αποδεχτεί την πρόσκληση του Χουάν Γκουαϊδό και να επισκεφτεί τη Βενεζουέλα. Να ζήσει για λίγο στις γειτονιές του Καράκας, να μιλήσει με τον κόσμο, να επισκεφτεί σούπερ μάρκετ και νοσοκομεία.
 

Μια και χιλιάδες νεογέννητα και μωρά έχουν πεθάνει λόγω των συνθηκών και της πείνας, ας καθόταν να εξηγήσει στις μητέρες αυτών των παιδιών την υποστήριξη που δίνει τόσο απλόχερα στον δικτάτορα Μαδούρο. 

Υποψιάζομαι ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Οι Παντελήδες και οι άλλοι

Από τον Ναπολέων Λιαναρδάτο

 

O ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει για να αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα το ερώτημα «μα πόσο χειρότερα να πάνε τα πράγματα» δεν έχει όρια, δεν υπόκειται σε κάποιους φυσικούς ή μεταφυσικούς περιορισμούς.  

Το βαρέλι δίχως πάτο περιγράφει επακριβώς την κατάσταση. Και εκεί που νόμιζες ότι η συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ ήταν ο πάτος, ξαφνικά βγαίνει ότι και τις ελάχιστες και τυπικές διευθετήσεις που είχαν αναλάβει οι Σκοπιανοί δεν τις έχουν εφαρμόσει.

 

Και ενώ οι Σκοπιανοί είχαν ήδη αρχίσει τις παραβιάσεις σε μια συμφωνία που τους τα έδινε όλα, στην Ελλάδα μια πλειοψηφία εξαγορασμένων βουλευτών ήταν έτοιμη για να ψηφίσει μια παράδοση άνευ όρων, ως αν η Ελλάδα να είχε ηττηθεί ολοκληρωτικά σε έναν πόλεμο.  

Την ίδια ώρα στο Νταβός ο κ. Ζάεφ θα έχει συνάντηση με τον μεγαλοεπενδυτή Τζορτζ Σόρος, όπου θα έχουν αρχίσει να εορτάζουν την εύκολη νίκη επί της Ελλάδας.

 

Η λαχτάρα των Σκοπιανών γι' αυτή τη νίκη ήταν ξεκάθαρη από τότε που βγήκαν τα πρακτικά των συνεδριάσεων των αρχηγών των Σκοπίων - «Πρέπει να βιαστούμε» και «Ο Τσίπρας είναι θετικότερος από τον Παπανδρέου. Θέλει λύση. Δεν ορκίστηκε ενώπιον της Εκκλησίας, είναι πιο ελεύθερος».
 

Αυτή η «ελευθερία» του κ. Τσίπρα δεν ήταν τίποτε παραπάνω από το να είναι έτοιμος να πει το «ναι» σε όλα, να ανατρέψει όλα όσα διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις είχαν υπερασπιστεί ακόμα και όταν δέχονταν ισχυρές πιέσεις. Ετσι στη Βουλή είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε γιατί ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ένας Φρανσουά Μιτεράν ήταν ακροδεξιοί και εθνικιστές.

 

Το μόνο θετικό σε μια άθλια εβδομάδα ήταν η στάση των Ελλήνων πολιτών που έδωσαν το πατριωτικό «παρών» στο Σύνταγμα. Δεν διαδήλωσαν για να τους δώσει το κράτος-αφέντης κάποιο επίδομα, έναν διορισμό, να τους κάνει ένα ρουσφέτι. Κατέβηκαν να διαδηλώσουν για μια ιδέα και μια ιστορία που ξεπερνά τα προσωπικά τους συμφέροντα, που υπερβαίνει κατά πολύ τις καθημερινές τους ενασχολήσεις και αγωνίες σε καιρούς οικονομικά και κοινωνικά πολύ δύσκολους.

 

Αυτοί οι νοικοκυραίοι, που η Αριστερά τούς ονομάζει Παντελήδες, αψήφησαν τους λιβέλους από την κυβέρνηση, την προπαγάνδα από τα ΜΜΕ και την τρομοκρατία και τη βία των κουκουλοφόρων παρακρατικών. Εξω από τη Βουλή διαδήλωναν αυτοί, εντός της Βουλής όλος αυτός ο συρφετός των πρώην αγανακτισμένων αγωνιστών της Αριστεράς που μόλις βολεύτηκαν στις υπουργικές, βουλευτικές και στις θέσεις μετακλητών ξέχασαν και Μνημόνια και υπερταμεία και το «ιμπεριαλιστικό» ΝΑΤΟ και -μαζί με τους εξαγορασμένους τους βουλευτές- πούλησαν τη Μακεδονία για...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Τη Μακεδονία για ένα iPhone?

Ενα κομμάτι της κοινωνίας έχει αποδεχθεί τον ενδοτισμό ως μια φυσιολογική στάση
 
 

Από τον  Ναπολέων Λιναρδάτο

 

Aν έπρεπε να εξηγήσεις στον Παύλο Μελά ή στον Ιωνα Δραγούμη αυτά που συμβαίνουν τώρα, τι ακριβώς θα μπορούσες να τους πεις; Και πώς θα μπορούσες να περιγράψεις σε έναν Μελά ή σε έναν Δραγούμη προσωπικότητες όπως ο Ζουράρις, η Κουντουρά ή ο Παπαχριστόπουλος; Πώς να εκφράσεις με λέξεις την πολιτισμική παρακμή που έχει οδηγήσει τα πράγματα εδώ;

 

Το ότι ο κ. Τσίπρας τα έδωσε όλα στους Σκοπιανούς ήταν κάτι περισσότερο από προβλέψιμο.  

Καταρχάς είναι εντελώς ανίκανος σε θέματα διαπραγμάτευσης, ειδικά με ξένους. Ενας ανεπάγγελτος και αγράμματος κομματάνθρωπος, που το μόνο που έχει μάθει είναι η μικροπολιτική διαχείριση της εγχώριας πολιτικής σκηνής.

 

Η αναβολή της περικοπής των συντάξεων, που ο ίδιος έχει ψηφίσει, με αντάλλαγμα το ξεπούλημα της Μακεδονίας θα του φαίνεται ως μια ιδιαιτέρως επικερδής συνδιαλλαγή, εξάλλου για την Αριστερά τα εθνικά θέματα στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι ήσσονος σημασίας.

 

Το πρόβλημα κυρίως εδώ είναι με ένα μεν μειοψηφικό ρεύμα, αλλά ποσοτικά σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που έχει αποδεχθεί τον ενδοτισμό ως μια φυσιολογική πολιτική στάση. 

Είναι το κομμάτι του πληθυσμού που είναι το πιο εθισμένο στον κρατισμό. Ο πολίτης εδώ έχει μετατραπεί σε τρόφιμος του Δημοσίου και το μόνο που έχει σημασία γι’ αυτόν είναι τι έχει λαμβάνειν από την εξουσία. Ολα τα άλλα είναι εμπορεύσιμα. Η εξάρτηση από το κράτος επισκιάζει όλα τα άλλα θέματα του δημόσιου βίου - και μια και το κράτος μπορεί να σου προσφέρει τα πάντα, αποκτά το δικαίωμα να καθορίζει και να εμπορεύεται τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

 

Σε αυτή την ομάδα πολιτών ανήκουν και...

ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΣ ΣΥΡΙΖΑίικος ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο πόλεμος στην παραδοσιακή ελληνική οικογένεια

Από τον Ναπολέων Λιναρδάτο

 

Παρακολουθώντας τον Τύπο γίνεται αμέσως κατανοητό ότι η προώθηση της λεγόμενης «μονογονεϊκής οικογένειας» είναι μια από τις σημαντικότερες κοινωνικές πολιτικές του ελληνικού κράτους. Η προώθηση της «μονογονεϊκής» οικογένειας, σχεδόν από όλους τους κρατικούς φορείς, έχει ξεπεράσει πλέον το στάδιο της πολιτικής προτεραιότητας και έχει γίνει μια ασίγαστη εμμονή του προοδευτικού κατεστημένου, το οποίο κυριαρχεί στους μηχανισμούς του μεταπολιτευτικού κράτους.

 

Προτεραιότητα στις μονογονεϊκές οικογένειες δίνεται στους παιδικούς σταθμούς, στις μετεγγραφές στα ΑΕΙ και στους διορισμούς στο Δημόσιο, ενώ απολαμβάνουν έκπτωση στα τιμολόγια της ΕΥΔΑΠ και της ΔΕΗ, άδειες για θέσεις στις λαϊκές κ.λπ. Τα προνόμια είναι πολλαπλά και ξεκινούν από μηνιαία επιδόματα μέχρι ειδικές φοροελαφρύνσεις στον ΕΝΦΙΑ. Το μήνυμα του ελληνικού κράτους σε κάθε νέο και νέα είναι ξεκάθαρο: «Μη δημιουργήσετε παραδοσιακού τύπου οικογένεια».
 

Στις ΗΠΑ, όπου οι μονογονεϊκές οικογένειες είναι πιο διαδεδομένες, τα στοιχεία δείχνουν την κοινωνική καταστροφή που έχει συντελεστεί με αυτόν τον νέο θεσμό οικογένειας. Εκεί, η μονογονεϊκή οικογένεια είναι η πιο σταθερή πηγή φτώχειας και εγκληματικότητας. Αντίθετα, ο παραδοσιακός τύπος οικογένειας, και δη ο συζυγικός, έχει αποδειχθεί ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας. Είναι ένας θεσμός που δημιουργεί τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για τη διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς και τη μεταφορά σε αυτήν κοινωνικού και υλικού κεφαλαίου. Χωρίς τη συζυγική οικογένεια δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Βιομηχανική Επανάσταση και η ραγδαία άνοδος του βιοτικού επιπέδου του δυτικού κόσμου.

 

Η διαφορά που κάνουν οι ισχυροί οικογενειακοί θεσμοί σε ένα συντηρητικό περιβάλλον φαίνεται συγκρίνοντας κάποιος, για παράδειγμα, την Ελλάδα της δεκαετίας του '50 με τις χώρες τις Νότιας και Λατινικής Αμερικής τού σήμερα. Η Ελλάδα του '50 ήταν όσο φτωχή ή ακόμα φτωχότερη από όλες αυτές τις χώρες. Ομως, ενώ εκεί σήμερα η εγκληματικότητα και η φτώχεια καλπάζουν, στην Ελλάδα του '50 κυριαρχούσαν μια τάξη και μια ασφάλεια που δεν ήταν αποτέλεσμα του τότε αυταρχικού καθεστώτος, αλλά οφειλόταν στο γεγονός ότι τα άτομα είχαν κοινωνικοποιηθεί από την οικογένειά τους με έναν κώδικα ηθικής που είχε ως αποτέλεσμα μια κοινωνία όπου η εγκληματικότητα και η παραβατικότητα ήταν ιδιαίτερα χαμηλές. Ο συζυγικός τύπος οικογένειας έχει καταφέρει να δαμάσει τις προσωπικές αξιώσεις του ατόμου, χωρίς να καταργεί την προσωπικότητα και το «εγώ» του.

 

Πουθενά αλλού στην κοινωνία των ανθρώπων δεν παρατηρούμε το ίδιο φαινόμενο, όπου τα άτομα του συνόλου έχουν τόσο υψηλό και ξεκάθαρο βαθμό αλληλεγγύης και συντροφικότητας. Θα περίμενε κανείς ότι το προοδευτικό κατεστημένο, λόγω των παραπάνω, θα είχε απλά μια άνευ όρων εύνοια για τον παραδοσιακό τύπο οικογένειας. Πώς εξηγείται η εχθρότητα; Γιατί το κράτος προωθεί τους άλλους τύπους οικογένειας;

 

Η απάντηση βρίσκεται...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΗΠΑ: Η παγίδα στην παγκόσμια οικονομία

Από τον Ναπολέων Λιναρδάτο

Στο τελευταίο τρίμηνο της προεδρίας του Ομπάμα, η ανάπτυξη «έτρεχε» με ρυθμούς 1,5% - δηλαδή, με ρυθμούς Τσίπρα.

Η ανάκαμψη του Ομπάμα ήταν η χειρότερη στην ιστορία της Αμερικής από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. 

Υστερα από κάθε ύφεση, η οικονομία χρειαζόταν περίπου δύο χρόνια για να αποκαταστήσει τις θέσεις εργασίας που είχαν χαθεί. Επί Ομπάμα, η ανάκτηση των θέσεων εργασίας πήρε πάνω από πέντε χρόνια. Ηταν η ανάκαμψη όπου η ανεργία έμεινε σταθερά πάνω από το 8% το μεγαλύτερο διάστημα (43 μήνες) και επίσης το μεγαλύτερο διάστημα όπου η ανεργία έμεινε πάνω από το 9% (30 μήνες). Την πρώτη τετραετία Ομπάμα, η μέση ανάπτυξη ήταν στο 0,8%.

Τα νοικοκυριά έχασαν περισσότερο εισόδημα κατά την περίοδο της «ανάκαμψης» Ομπάμα, παρά κατά τη διάρκεια της ύφεσης Μπους.  

Η διακυβέρνηση Ομπάμα είχε όλες τις αριστερές περγαμηνές: Εφαρμόστηκε μια δραματική αύξηση των δαπανών, που συνδυάστηκε με μια άνευ προηγουμένου πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Οι φόροι αυξήθηκαν, όπως και οι νομοθεσίες και οι κανονισμοί - τα δύο τελευταία, δραματικά.  

Αν όλα αυτά που υποστηρίζουν οι αριστεροί στις ΗΠΑ, αλλά και διεθνώς, είχαν μια κάποια σχέση με την πραγματικότητα, η αμερικανική οικονομία την περίοδο Ομπάμα θα έπρεπε να ήταν η καλύτερη και όχι η χειρότερη των τελευταίων 70 χρόνων.

Η οικονομική κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά στην περίοδο Τραμπ. Ακολουθώντας μια εντελώς διαφορετική συνταγή, που περιελάμβανε μειώσεις φόρων, περικοπή νόμων και κανονισμών, απελευθέρωση αγορών και έμφαση στην προσέλκυση επενδύσεων, η αμερικανική οικονομία έφτασε να «τρέχει» με ανάπτυξη 4% το προηγούμενο τρίμηνο. Η ανεργία έχει πέσει στο χαμηλότερο ποσοστό τα τελευταία 50 χρόνια, έχοντας φτάσει στο εκπληκτικό 3,7%.

Η αμερικανική οικονομία έχει γίνει ξανά η πιο ανταγωνιστική παγκοσμίως και οι αμερικανικές πολυεθνικές επαναπατρίζουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια λόγω της φορολογικής μεταρρύθμισης. 

Ολα αυτά είναι καλά, αλλά το πρόβλημα βρίσκεται σε έναν τομέα όπου ο Τραμπ δεν έχει κάνει καμία ουσιαστική αλλαγή από την περίοδο Ομπάμα - και αυτός είναι ο τομέας των δαπανών. Οι δανειακές ανάγκες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ θα ξεπεράσουν φέτος τα 800 δισ. δολάρια, ένα ποσό τεράστιο ακόμα και για τις ΗΠΑ. Και αυτές οι δανειακές ανάγκες θα ξεπεράσουν το 1 τρισ. το 2020, και σε αυτό το νούμερο δεν συνυπολογίζεται κάποια ύφεση, έστω κι αν οι πιθανότητες για μια ύφεση έως το 2020 είναι στο 60%.

Οι διακυμάνσεις του δεκαετούς αμερικανικού ομολόγου θα παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στην πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Περισσότερα από 25 τρισεκατομμύρια δολάρια χρέους και παραγώγων...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Aριστερά ως παραθρήσκευμα

Από τον Ναπολέων Λιναρδάτο

Ισως να μη θέλουμε να το παραδεχθούμε, αλλά η Αριστερά στους καιρούς μας είναι περισσότερο θρησκεία παρά ένα ιδεολογικό και πολιτικό φαινόμενο. Από τους ακτιβιστές της ως και τους πολιτικούς της οι εκδηλώσεις πίστης δεν είναι απλά συνεχείς, αλλά βασικό συστατικό του τρόπου σκέψης και δράσης. 

Ενας από τους κύριους λόγους που η Αριστερά αντιτίθεται στην καθιερωμένη θρησκεία είναι γιατί απευθύνεται στις ίδιες ψυχολογικές και πνευματικές ανάγκες του ανθρώπου. Η αντιπαράθεση δεν είναι μεταξύ αντιθέτων, αλλά μεταξύ του γνήσιου και του υποκατάστατου.

Και η Αριστερά κάνει λιτανείες, αλλά τις λέει πορείες.  

Εχει και αυτή τους δικούς της ιερομάρτυρες, από τον Λαμπράκη μέχρι τον Γρηγορόπουλο και τον Φύσσα.  

Επαγγέλλεται τον δικό της παράδεισο, που έχει το πλεονέκτημα να διαφημίζεται ως επί της γης, αν και ως τώρα το βασικό του στοιχείο είναι η επίσπευσή του μετά θάνατον, κυρίως για τους όχι και τόσο τυχερούς υπηκόους των σοσιαλιστικών καθεστώτων.  

Το αριστερό δόγμα εξηγεί τα πάντα, τις κοινωνίες, τις ανθρώπινες σχέσεις, την Ιστορία, τον πολιτισμό και την κουλτούρα, αλλά προπαντός τις «αποτυχίες» -όπως θα έγραφαν- του ιδίου του δόγματος. Ενα από τα μεγάλα προτερήματα του δόγματος είναι πόσο απλό, εύκολο και εύπεπτο είναι. Παλαιότερα έπρεπε να καταλάβεις τα της πάλης των τάξεων. Στις μέρες μας, δηλαδή στην εποχή του πολιτισμικού μαρξισμού, η πάλη των τάξεων έχει αντικατασταθεί με την πάλη μεταξύ των προνομιούχων ημεδαπών και των καταπιεσμένων αλλοδαπών, την πάλη μεταξύ των «πολλών» φύλων και σεξουαλικών προτιμήσεων.

Το αριστερό δόγμα έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι των συμβατικών θρησκειών, και ειδικά έναντι της χριστιανικής. Για παράδειγμα, στη χριστιανοσύνη ο αγώνας του πιστού είναι κατά βάση μια εσωτερική σύγκρουση με τις δικές του αδυναμίες και τα ελαττώματα. 

Στο κατά Ματθαίον θα δούμε το «ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου». 

Στην περίπτωση του αριστερού δόγματος, ο αγώνας είναι ενάντια στις αδυναμίες και στα ελαττώματα των άλλων - αληθινά ή μη. Το προπατορικό αμάρτημα μετατρέπεται σε προπατορικό ηθικό πλεονέκτημα. Οχι μόνο έχεις τη δυνατότητα να επικεντρώνεσαι στις αδυναμίες των άλλων, αλλά η συμμετοχή στους αγώνες της Αριστεράς σού δίνει και ένα συγχωροχάρτι διαρκείας για όλες τις αδυναμίες, τα λάθη, τις αποτυχίες και την αθεράπευτη αριστερή υποκρισία και πλεονεξία.

Δεν είναι τυχαία η απήχηση της Αριστεράς στα αστικά κέντρα. Εκεί ο άνθρωπος που έχει χάσει τη σχέση με τις παραδοσιακές αξίες έχει βρει ένα υποκατάστατο στο παραθρησκευτικό δόγμα της Αριστεράς. Και αυτή η προσχώρηση σε αυτή την παραθρησκεία...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΡΙΖΑίικη ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΕΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: H επιστροφή του Τζορτζ Οργουελ

Από τον  Ναπολέων Λιναρδάτο

Το πρόβλημα με τον Τζορτζ Οργουελ δεν είναι ότι είναι διαχρονικά επίκαιρος, αλλά ότι, ειδικά τελευταία, γίνεται υποχρεωτικός για την κατανόηση της υπάρχουσας πολιτικής πραγματικότητας. 


Το μυθιστόρημα «1984» και το δοκίμιο «Η πολιτική και η αγγλική γλώσσα» δεν είναι μόνο απαραίτητα αναγνώσματα για την κατανόηση των κυβερνώντων, αλλά γενικά για το σύστημα της Μεταπολίτευσης.

Η κυριαρχία αυτού του συστήματος είναι κυρίως εμβληματική στη χρήση της γλώσσας. Την προηγούμενη εβδομάδα, μετά τη δολοφονική απόπειρα εναντίον των αστυνομικών, αυτό που θα έπρεπε να προβληματίζει κάθε λογικό άνθρωπο ήταν η χρήση του όρου αντιεξουσιαστές.

Ηταν σχεδόν αδύνατο να διαβάσεις κάτι για το γεγονός χωρίς να γίνεις θύμα αυτής της αδόκιμης χρήσης. Επειδή οι συγκεκριμένες ομάδες στρέφονται εναντίον κάποιων μορφών ή δομών εξουσίας, δεν σημαίνει ότι είναι αντιεξουσιαστές γενικώς. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το να ασκούν τη δική τους εξουσία που είναι αυθαίρετη, αυταρχική, βάρβαρη και δολοφονική. Και έτσι, όπως δεν θα λέγαμε ότι ένας ληστής τραπεζών είναι αφιλοχρήματος επειδή κλέβει χρήματα άλλων, δεν μπορούμε να πούμε ότι κάποιος που αμφισβητεί την εξουσία κάποιων άλλων είναι απαραιτήτως αντιεξουσιαστής.

Πρέπει γενικώς να αντιτίθεται στην εξουσία και ειδικά την άσκησή της εκ μέρους του.

Εκεί, όμως, που το σύστημα παίρνει άριστα είναι στη χρήση ή καλύτερα στη μη χρήση ή ακόμα καλύτερα στην εξαφάνιση του όρου λαθρομετανάστης. 


Ο Οργουελ στο «1984» είχε επισημάνει ότι η εξαφάνιση των λέξεων έχει ως σκοπό να περιορίσει τις σκέψεις και την επικοινωνία, «...ο σκοπός της Νέας Ομιλίας είναι να στενέψει τα όρια της σκέψης. Στο τέλος θα κάνουμε κυριολεκτικά αδύνατο το έγκλημα της σκέψης, γιατί δεν θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσει κανείς...»

Αφαιρώντας τον όρο λαθρομετανάστης από τον δημόσιο λόγο, προσπαθείς να εξαφανίσεις και τη συζήτηση για την προστασία των συνόρων, την αποτροπή, τον διάλογο για το Μεταναστευτικό, υπό το πρίσμα του εθνικού συμφέροντος και της ταυτότητας.

Πώς έχει εξαφανιστεί ο όρος λαθρομετανάστης και πόσο γρήγορα έγινε όλο αυτό δείχνει πόσο βαθιά και πλατιά είναι η κυριαρχία της Αριστεράς στον δημόσιο διάλογο.  


Η Ελλάδα βρίσκεται υπό μια μαζική και εθνικά θανάσιμη εισβολή λαθρομεταναστών, αλλά...

ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΣΥΡΙΖΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Κυβέρνηση και ΜΜΕ προωθούν την ισλαμοποίηση της Ελλάδας - Tί δεν καταλαβαίνεις?

Από τον  Ναπολέων Λιναρδάτο

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στους συριζαίους το γεγονός ότι, όσον αφορά τις ιδεολογικές προθέσεις και στόχους τους, είναι κατά βάση ειλικρινείς. Εκεί που συνήθως δυσκολεύονται είναι στις προεκλογικές υποσχέσεις. Πάρτε, για παράδειγμα, τι κάνουν στον τομέα της Παιδείας, στην αστυνόμευση, στα ΜΜΕ, στη φορολογία και τη διοίκηση του κράτους. Σε όλους αυτούς τους τομείς ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει μια πολιτική που είναι απόλυτα συνεπής με τις διακηρυγμένες ιδεολογικές πεποιθήσεις του. 

Στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εξίσου ξεκάθαρος. Η Τασία Χριστοδουλοπούλου πρόωρα είχε κάνει σαφείς τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. «Θα ανοίξουμε τα σύνορα, όποιος θέλει θα έρχεται, θα πηγαίνει όπου θέλει». Ο πόλεμος στη Συρία είχε αρχίσει το 2011 Σύροι και μερικά εκατομμύρια άλλοι ήδη βρίσκονταν στην Τουρκία. Το 2015 οι συριζανέλ, καταργώντας τα κλειστά κέντρα φιλοξενίας και διαφημίζοντας τη νέα πολιτική των ανοιχτών συνόρων, προκάλεσαν το πρώτο μεγάλο κύμα λαθρομετανάστευσης, το οποίο αργότερα έγινε τσουνάμι, όταν η κυρία Μέρκελ απηύθυνε και το δικό της προσκλητήριο.

 

Τότε ήταν αδύνατο για τα ΜΜΕ να παρουσιάσουν την πραγματικότητα της κατάστασης. Οσοι έρχονταν, ειδικά εκείνη την περίοδο, ήταν άνδρες ηλικίας μεταξύ 20-30 ετών, η μεγάλη πλειονότητα δεν ήταν καν Σύροι, πολλώ μάλλον Σύριοι από εμπόλεμες περιοχές. Τα ΜΜΕ τους βάφτισαν πρόσφυγες και το πρόβλημα ονομάστηκε Προσφυγικό. Ετσι φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, όπου μια πολύ επικίνδυνη κρίση δημιουργήθηκε καθαρά λόγω των ιδεολογικών εμμονών κυβερνώντων και ΜΜΕ.

 

Ο κ. Βίτσας, υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, ήταν και πάλι ιδιαίτερα σαφής για τις προθέσεις της κυβέρνησης στο συγκεκριμένο θέμα. Ετοιμάζουν άμεσα να φέρουν στην ενδοχώρα 10.000 μουσουλμάνους λαθρομετανάστες και να τους εγκαταστήσουν σε διαμερίσματα. Σε συνέντευξή του θα πει: «Συμφωνήσαμε με την Υπατη Αρμοστεία για 2.000 θέσεις σε διαμερίσματα σε περιοχές της Ελλάδας και βρισκόμαστε στην τελική φάση να εγκριθούν επιπλέον 5.000 θέσεις, κατοικίες, με βάση το πρόγραμμα HELIOS, που αφορά αυτούς τους ανθρώπους που ήδη έχουν πάρει άσυλο αλλά διαμένουν, ως αιτούντες άσυλο». Σε εκδήλωση νομαρχιακής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Βίτσας φέρεται ότι είπε: «Είμαστε στη φάση που δημιουργούμε μια νέα Ελλάδα».

 

Οι συριζαίοι είναι ειλικρινείς. Υπάρχει το προπαγανδιστικό μέρος της υπόθεσης, το οποίο το δουλεύουν επί εικοσιτετράωρης βάσης τα ΜΜΕ, παρουσιάζοντας τον ισλαμικό εποικισμό της Ελλάδας ως μια αθώα, «προσφυγική» κρίση. Οι του Σύριζα δεν αισθάνονται και τόσο την ανάγκη να πουν περισσότερα ψέματα στο συγκεκριμένο θέμα.
 

Η «νέα Ελλάδα» με τη μεγάλη ισλαμική πλειονότητα είναι ένας δημόσια διακηρυγμένος στόχος. 

Αν δεν υπάρξει μια πολύ μεγάλη αλλαγή πολιτικής στο ζήτημα αυτό...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ενοχή να είναι κάποιος κανονικός Ελληνας

Ο καταστηματάρχης, ο γιατρός, ο υδραυλικός, ο δικηγόρος, ο περιπτεράς, ο υπάλληλος είναι τα νέα μαύρα πρόβατα

Aπό τον  Ναπολέων Λιναρδάτο

Aν έχεις γεννηθεί από Ελληνες γονείς, αν είσαι ετεροφυλόφιλος, χριστιανός ορθόδοξος και εργάζεσαι για να ζήσεις τον εαυτό σου και την οικογένειά σου, τότε όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά και ιδιότητες συνιστούν το κατηγορητήριο που ανά πάσα στιγμή η πολιτική τάξη, τα ΜΜΕ και το κράτος τους είναι έτοιμοι να ενεργοποιήσουν. 

«Αυτός που λιντσάρισε τον Ζακ στο κοσμηματοπωλείο λέγεται Γιώργος κι είναι ωραίος τύπος, έτσι καλαμπουρτζής, όξω καρδιά» έγραψε η Ελενα Ακρίτα. Μετά έγραψε για όλους τους κανονικούς Ελληνες όπως ο «Νίκος που χαρίζει καραμέλες στα παιδάκια», η «Μαρία που πάει εκκλησία», ο κυρ Στέφανος, το Αλικάκι. Αυτόν τον καθημερινό κανονικό Ελληνα «τον βλέπεις κάθε μέρα, τον χαιρετάς κάθε μέρα, τον συμπαθείς κάθε μέρα και πιο πολύ. Αυτός που λιντσάρισε τον Ζακ είναι ο διπλανός σου».

 

Για την κυρία Ακρίτα και τους ομοϊδεάτες της, αν είσαι Ελληνας νοικοκυραίος, είσαι ένοχος μέχρις αποδείξεως του εναντίου. Ειδικά αν το υποτιθέμενο θύμα δεν είναι ένα μέσος πολίτης, αλλά κάποιος από τις προνομιούχες ομάδες, τότε η ενοχή σου είναι τελεσίδικη. Βέβαια αν ο Ζακ Κωστόπουλος είχε έρθει σε συμπλοκή με έναν Πακιστανό και είχε πεθάνει λίγο αργότερα, κανείς από αυτούς που φωνάζουν σήμερα δεν θα είχε βγάλει άχνα. Θα είχαν μάλιστα κατακεραυνώσει όσους θα τολμούσαν να αναφερθούν στο γεγονός ως ρατσιστές και ξενοφοβικούς. Υπάρχει αυστηρή ιεραρχία στη θυματοποίηση και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Κωστόπουλος δεν θα είχε καμία ελπίδα αγιοποίησης.
 

Τουλάχιστον κάποτε η Αριστερά κατηύθυνε το μίσος και τον φθόνο προς την άρχουσα τάξη, τους καπιταλιστές και γενικώς τους κρατούντες. Αλλά στην Ελλάδα, μιας και έχουμε μια κρατικοδίαιτη ολιγαρχία, δηλαδή κάτι σαν τα μούτρα τους, η μόνη διέξοδος για το μίσος που καλλιεργούν είναι η μεσαία τάξη. Ο καταστηματάρχης, ο γιατρός, ο υδραυλικός, ο δικηγόρος, ο περιπτεράς, ο υπάλληλος είναι τα νέα μαύρα πρόβατα.

 

«Ητανε Ζακ, ήτανε και Zackie, στους νοικοκυραίους θα βάλουμε γκαζάκι» το πλακάτ στη διαδήλωση για τον Ζακ Κωστόπουλο. Ακολούθησαν επιθέσεις σε μαγαζιά. Κανένας φυσικά στα ΜΜΕ δεν αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν ανθρωπιστές εναντίον της βίας να είναι τόσο επιρρεπείς στην άσκησή της. Την επόμενη μέρα οι νοικοκυραίοι θα πρέπει να βγουν και να μαζέψουν τα σπασμένα. Θα πρέπει να δουλέψουν για να ζήσουν και να πληρώσουν φόρους σε ένα κράτος που τους εχθρεύεται και το οποίο με τη σειρά του συντηρεί με τον ιδρώτα τους τούς επαναστάτες των βορείων προαστίων.  

Αυτοί που ανέφερε η κυρία Ακρίτα, ο Γιώργος, ο Νίκος, το Αλικάκι, ο κυρ Στέφανος, θα πρέπει καθημερινά...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Οι ΜΚΟ που καταστρέφουν την Ελλάδα

Για αυτές τις ομάδες ακραίων αριστερών ο δυτικός πολιτισμός είναι ένα καρκίνωμα για την ανθρωπότητα!

Aπό τον  Ναπολέων Λιναρδάτο

Στην Ιταλία είχε παρατηρηθεί ένα μάλλον αξιοπερίεργο φαινόμενο. Από έρευνες των Αρχών βρέθηκε ότι οι λεγόμενες ανθρωπιστικές οργανώσεις έπαιξαν τον καθοριστικό ρόλο σε αυτό που ονομάζουμε μεταναστευτικές ροές. Συγκεκριμένα το 2017, όταν 181.436 λαθρομετανάστες εισέβαλαν στην Ιταλία προερχόμενοι από το Λιβυκό Πέλαγος και οι 181.436 ήταν «διασωθέντες» των «ανθρωπιστικών» ΜΚΟ.

 

Ο τρόπος διάσωσης είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της υπόθεσης. Τα σκάφη-βάρκες με τους λαθρομετανάστες βγαίνουν λίγο έξω από τα 12 μίλια των χωρικών υδάτων της Λιβύης. Μόλις συμβεί αυτό, εμφανίζονται οι φιλανθρωπικές ΜΚΟ με τα δικά τους πλοία και «διασώζουν» τους λαθρομετανάστες μεταφέροντάς τους τα υπόλοιπα 290 μίλια ως τη Σικελία. Δεν χρειάζεται να είσαι ο Σέρλοκ Χολμς για να καταλάβεις ότι έχει στηθεί ένας μηχανισμός διακίνησης λαθρομεταναστών με μια γενναία «χορηγία» του φορολογουμένου. Οι γερμανικές ΜΚΟ είχαν τη δυναμικότερη παρουσία με έξι πλοία με μηνιαίο κόστος 375.000 ευρώ και ετήσιο κόστος κάπου 4.500.000 ευρώ.

 

Δεν θα έπρεπε να μας δημιουργήσει έκπληξη το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες οργανώσεις λειτουργούν με μία και μοναδική αποστολή, να αυξήσουν και να διευκολύνουν τις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη.  

Πρόκειται περί αριστερών οργανώσεων που απλά έχουν βρει έναν νέο τρόπο προβολής και δράσης μεταμφιεζόμενες σε πολιτικά ουδέτερες ανθρωπιστικές οργανώσεις - δημοσία δαπάνη φυσικά.

 

Δεν είναι τυχαίο που οι εισαγγελικές Αρχές διακρίβωσαν τη δράση της ελληνικής ΜΚΟ ERCI, η οποία δρούσε «τουλάχιστον από τα τέλη του 2015 στη Μυτιλήνη με στόχο τη διευκόλυνση παράνομης εισόδου αλλοδαπών στην Ελλάδα μέσω των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου». Οι εμπλεκόμενοι «συμμετέχοντας σε κλειστές - κρυπτογραφημένες ομάδες εφαρμογής κοινωνικής δικτύωσης και επικοινωνίας λάμβαναν -σε χρόνους καθοριστικούς- πληροφορίες και στοιχεία, εμπιστευτικού χαρακτήρα, για τις προερχόμενες από την Τουρκία προσφυγικές ροές». Παρακολουθούσαν τις ελληνικές αρχές και τη Frontex, χρησιμοποιούσαν αυτοκίνητο με πλαστογραφημένες πινακίδες και μεταξύ πολλών άλλων ανδραγαθημάτων «παρείχαν άμεση συνδρομή σε οργανωμένα κυκλώματα παράνομης διακίνησης μεταναστών, καθώς ενεργώντας με πρόθεση διευκόλυναν την κατ’ επάγγελμα και συνήθεια διακίνηση μεγάλου αριθμού υπηκόων τρίτων χωρών».

 

Η διαφθορά είναι ίσως το μικρότερο κακό με τις ΜΚΟ. Η ανθελληνική και αντιευρωπαϊκή δράση τους είναι που θα έχει τις καταστροφικές συνέπειες μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.  

Οταν μια άλλη ΜΚΟ ζήτησε την αποκαθήλωση σταυρού σε παραλία γιατί ενοχλεί τους αλλοθρήσκους ήταν ακόμα ένα συμβάν που φανερώνει τις ιδεολογικές τους εμμονές.  

Για αυτές τις ομάδες ακραίων αριστερών ο ελληνικός πολιτισμός και γενικότερα ο ευρωπαϊκός είναι ένα καρκίνωμα για την ανθρωπότητα. Ο,τι δεν μπορούν να πετύχουν μέσω των αλλαγών στο σύστημα της εκπαίδευσης προσπαθούν να το επιτύχουν με μια απροκάλυπτη αλλαγή πληθυσμού. Και εδώ ξανά το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι οι αριστεροί, αλλά...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΛΑΓΝΟ ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι η «Δεξιά»

Από τον Ναπολέων Λιναρδάτο

Ο νεότερος πολιτικός μύθος έχει να κάνει με την ιδέα ότι ύστερα από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα έχει απαξιωθεί το προϊόν που λέγεται αριστερή διακυβέρνηση. Οι Ελληνες υποτίθεται ότι έχουν πλέον μάθει για τις καταστροφικές συνέπειες των αριστερών πολιτικών, το πάθημα έγινε μάθημα, και έτσι μετά τις εκλογές η Ελλάδα θα προοδεύσει. Οι επόμενοι θα μπορούν επιτέλους να κυβερνήσουν γιατί μια σειρά ψευδαισθήσεων θα έχει εξαερωθεί από το ελληνικό πολιτικό σκηνικό. 

Η παραπάνω ευχή και ο μύθος κυκλοφορούν στους λεγόμενους κεντροδεξιούς κύκλους. 

Είναι μια ευχή που έχει μακρά ιστορία, μια και οι ελπίδες για την ιδεολογική και πολιτική αντεπίθεση στην Αριστερά έχουν εναποτεθεί σε κάποιο αόρατο χέρι, εξωτερικό παράγοντα, ιστορική αναγκαιότητα ή έστω τα καιρικά φαινόμενα. Η αριστερή κυριαρχία κάποτε, κάπως, θα ανατραπεί και το μόνο που μένει στους κεντροδεξιούς είναι να είναι αρκετά τυχεροί για να είναι παρόντες.

 

Οι ιδέες της Αριστεράς δεν ήταν ορθές το ‘60, το ‘70 ή το ‘80. Η Αριστερά όπου έχει κυβερνήσει έχει τα ίδια αποτελέσματα ανεξάρτητα από την ιστορική περίοδο. Η πλήρης κυριαρχία της Αριστεράς το ‘70 και το ‘80 δεν ήταν αναπόφευκτη. Απλά η λεγόμενη Κεντροδεξιά είχε αφήσει το πεδίο της ιδεολογικής αντιπαράθεσης.  

Η Αριστερά κυριαρχεί εδώ και μερικές δεκαετίες γιατί παίζει μονότερμα.

 

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η Δεξιά ή η Κεντροδεξιά. Από τον ύμνο στον κρατισμό, που ήταν το Σύνταγμα του ‘75, μέχρι και την τριτοκοσμική τύπου κρατικοποίηση του ομίλου Ανδρεάδη, η ελληνική Δεξιά δεν είχε απλά παραδώσει τα όπλα, αλλά είχε ενταχθεί ιδεολογικά στις τάξεις των αντιπάλων της. Στον Ελληνα ψηφοφόρο πλάσαρε την επιλογή μιας πιο ήπιας Αριστεράς.

 

Αν θέλατε να εφαρμοστούν αριστερές πολιτικές με γραβάτα και καθωσπρέπει τρόπους, υπήρχε πάντοτε η επιλογή της ελληνικής Κεντροδεξιάς. 

Η κυριαρχία που χαίρει η Αριστερά δεν έχει γίνει τίποτα για να αμφισβητηθεί τα τρία τελευταία χρόνια. Οταν με το καλό ο κ. Τσίπρας και οι σύντροφοί του εγκαταλείψουν την εξουσία, είναι βέβαιο ότι θα επιστρέψουν στη συνθηματολογία, πρακτικές και μεθόδους που έχουν διαχρονικά χρησιμοποιήσει. Αυτό δεν θα συμβεί μόνο λόγω συνήθειας, αλλά κυρίως γιατί...