ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εξυγίανση τώρα της Ανώτατης Παιδείας!

  Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη
 

Η πελατειακή πολιτική ήταν γνωστή πρακτική για πολύ καιρό. Σε κάθε πόλη και ραχούλα προσπαθούσε κάθε βουλευτής και υπουργός να φτιαχτούν από ένα στρατόπεδο και κάνα δυο σχολές ΤΕΙ, για να «στηριχτεί η τοπική κοινωνία». Τουτέστιν, να νοικιάζονται χαμοκέλες, γκαρσονιέρες, να πουλάνε σουβλάκια και καφεδιές στη φανταρία και στους ξενομερίτες φοιτητές. 

Ειδικά η ΠΑΣΟΚάρα, εφευρετική και γλωσσοπλάστρια δύναμη του βαλκανικού σοσιαλισμού, που ξεκίνησε με αντάρτικα, μουστάκες τέσσερις πήχες και ζιβάγκο, και κατέληξε ξουρισμένη κόντρα και με γυαλιστερό κοστούμι, σαν τον μέγιστο Μίμη Γκιουλέκα -εδώ, όλοι οι μύστες όρθιοι εις ένδειξιν τιμής και μνήμης-, σκόρπισε σε όλη τη χώρα κάτι σχολές με ονόματα, όπως Τμήμα Διασυνοριακής Μελέτης Τουμπεκί και Λουλάδων κ.λπ. Το αυτό και στα ΑΕΙ, και μετά τα εξισώσαμε όλα.

 

Παράγουμε τόσο πολλούς οικονομολόγους, που απορείς πώς πέσαμε στα βράχια.
 

Παράγουμε τόσους φιλολόγους, που απορείς πώς μεγάλο ποσοστό επικοινωνεί με greeklish, μουγκρίσματα και σε ανορθόγραφα κεφαλαία.

Κάποια δε στιγμή καταργήθηκε και η βάση του 10, κι έτσι έχουμε σχολές όπου μπαίνεις με 4 και με 5 – π.χ., στο Μαθηματικό Σάμου μπήκαν φέτος με 7,5. Θα μετράς με τα δάχτυλα, όταν τελειώνουν των χεριών θα βγάζεις κάλτσες και παπούτσια και θα συνεχίζεις με των ποδιών, αλλά θα μπορείς να λες πως είσαι φοιτητής, μέλος της «ακαδημαϊκής κοινότητας».

Φυσικά, μπορεί γι’ αυτό να είναι υπεύθυνη η χαμηλή ζήτηση κάποιων σχολών, που πια μόνο ανεργία προοιωνίζονται, όμως σίγουρα είναι μια κωμικοτραγική εικόνα.

 

Οι αλήθειες είναι σκληρές, προφανείς και πρέπει να ειπωθούν. 

Δεν αρκεί να μπει βάση το 10, και σε μερικές σχολές και μεγαλύτερη. Αυτοί που θα θέλουν να διαιωνίσουν αυτή την παρακμή απλά θα βάζουν θέματα της πλάκας και οι βαθμοί θα ανέβουν, αφού όλοι θα σκίζουν με ερωτήσεις «πόσο κάνει δύο και δύο;» ή «μεταξύ ποίων εθνών έγιναν οι Ελληνοπερσικοί Πόλεμοι;», «τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιον είχαν πατέρα;» και πάει λέγοντας. Ακόμη κι αν έχεις πέσει από το άλογο με το κεφάλι και έχεις υποστεί πάρεση κι έχεις κάψει από το πολύ Playstation τον μισό σου εγκέφαλο, θα γράφεις πάνω από τη βάση κι έτσι θα έχουν πελατάκια φοιτητές ο ιδιοκτήτης της γκαρσονιέρας στον ακάλυπτο και ο σουβλατζής, η «τοπική κοινωνία» γύρωθεν της Σχολής Εφαρμοσμένης Συμπιέσεως και Εκτονώσεως Αέρος και κάτι ψαγμένα που αμολάνε οι αριστεροί του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Αποκολοκύθωνσης για Περιβαλλοντική αποτέτοια, που αυτώνει τα αυτά και τη μελετάει η Αννούλα, ενώ παράλληλα χορεύει Παντελίδη στα τραπέζια.

 

Πριν από τη βάση τού 10 υπάρχει το πρόβλημα της ίδιας της άχρηστης σχολής, με τους άχρηστους και χωρίς καμία αξιολόγηση καθηγητές, με επιστημοσύνη ζαβού μπαμπουίνου, όπου αλωνίζει και η μαφία των κομματόσκυλων συνδικαλιστών φοιτητών και των αριστερομπάχαλων. Άλλοι στο Μπάνσκο για σκι και στα μπουζούκια, κι άλλοι με την τζιβάνα στο χέρι στην κατάληψη, να σπάνε τη σχολή. Σκατά έχουν στο κεφάλι τους, άχρηστοι κάνουν πως τους διδάσκουν και σκατά προσφέρουν μετά στην κοινωνία.  

Το πρόβλημα, όμως, ξεκινά από τη Δημοτική και τη Μέση Εκπαίδευση. Δεν κάνουν όλοι για επιστήμες και γράμματα. Δεν το έχουν, δεν το μπορούν, δεν το γουστάρουν. Θα μπορούσαν, με σωστή πρόνοια και καθοδήγηση, να γίνουν φοβεροί και περιζήτητοι τεχνίτες, ειδικευμένοι εργάτες. Η παραγωγή, που δεν έχουμε πια, δεν θα έχει ανθρώπους να τη στελεχώσουν, αν κάποτε καταλάβουμε το αδιέξοδο του να πουλάμε εισαγόμενα σουβλάκια, πίτσες και καφέδες οι μισοί στους άλλους μισούς. Όμως, κανείς δεν κόβεται, όλοι προάγονται και μετά θεωρείται κεκτημένο το δικαίωμα, μετά τη «σπρώξε – βάρα» αποφοίτηση από το λύκειο, στην τάχα μου γνώση – ήτοι, κνησμός δίδυμων αδένων και αιδοίου επί καμία δεκαετία για σχολή τετραετούς φοίτησης στο Πανεπιστήμιο της Πλατανιάς, που ως γνωστόν είναι και κόμβος.

 

Πρέπει η κυβέρνηση, και ειδικότερα η κυρία Κεραμέως να βρει το θάρρος και να λάβει άμεσα και λογικά μέτρα, εγκαταλείποντας την πολιτική της τεχνητής παράτασης από την είσοδο στην ανεργία: κλείσιμο περιττών και άχρηστων σχολών και τμημάτων, μείωση του αριθμού των εισακτέων, ώστε να στηριχθούν με τους απελευθερωθέντες σπαταλούμενους πόρους οι σχολές που πράγματι προσφέρουν σπουδαίο πνευματικό έργο και οι αληθινοί άριστοι που επιτυγχάνουν σε αυτές.

 

Κυρίως, όμως, είναι ανάγκη...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατρός με βαθμό 0,80;

Του Μανόλη Καψή

 

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να δεις το πρόβλημα με τους μαθητές που μπήκαν στο πανεπιστήμιο, με βαθμούς από 4,0 -στην καλή περίπτωση- έως και 0,80 στη χειρότερη. 

Και άντε να μπεις με 0,80 στο τμήμα Περιφερειακής και Διασυνοριακής Ανάπτυξης. Η ανάπτυξη "τα έχει δει όλα με τον Ευκλείδη", έχει μάθει στα δύσκολα. Θα αντέξει. Ο άλλος που μπήκε στους Πολιτικούς Μηχανικούς της Πάτρας με 0,84, τι θα κάνει;  

Να τσεκάρουμε δις τα μπετά πριν μπούμε στο σπίτι; Ή όχι;

Πάντως, επαναλαμβάνω, υπάρχουν πολλοί τρόποι να το δεις το πρόβλημα. Να, η "Εφημερίδα των Συντακτών" προχθές πανηγύριζε ότι "8 στους 10 μαθητές θα είναι στα αμφιθέατρα" και λοιδορούσε "τις κραυγές των ειδημόνων" για τις χαμηλές επιδόσεις. Είναι η αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων. Στα αμφιθέατρα δεν θα νιώσει κανείς μοναξιά. Και αν και πάλι θα είναι άδεια τα αμφιθέατρα, σίγουρα θα είναι γεμάτες οι διπλανές καφετέριες. Άσε που θα σκάσουν από το κακό τους και οι "ειδήμονες", που αυτό και αν προσφέρει χαρά στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Όπως έγραψε άλλωστε και ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος -καταγγέλοντας, με μια δόση ευγονικής δυσφορίας, όσους διαμαρτύρονται για "μετακλημακτήριο" μοχθηρία- στη διάρκεια της θητείας του στο πανεπιστήμιο "δοκίμασε πολλές φορές τη χαρά να δει τους τελευταίους να γίνονται πρώτοι". Υπάρχει λοιπόν ελπίς και μια essence χριστιανικής πεποίθησης, στη γενιά της επαναστατικής αριστεράς. Ακόμα και αν έχεις μπει στο πανεπιστήμιο με λευκή κόλλα, μπορεί να γίνεις ένας πολύ καλός επιστήμονας. Έτσι τουλάχιστον μας λέει ο κ. Λιάκος.

Πιθανώς να είναι και έτσι. Αλλά όπως είπαμε υπάρχουν πολλοί τρόποι να δεις το πρόβλημα. Γιατί αν μπορείς να μπεις στο πανεπιστήμιο με λευκή κόλλα, γιατί να υπάρχουν εξετάσεις; Γιατί να μην καταργηθούν τελείως οι εξετάσεις; Γιατί να μην πανηγυρίσει η "ΕφΣυν", προσεχώς, που 10 στους 10 μαθητές θα είναι στα αμφιθέατρα;

 

Μια απάντηση θα ήταν γιατί το κόστος θα είναι τεράστιο. Σε αντίθεση με τους "ειδήμονες", που πανηγυρίζουν για την αύξηση των εισαχθέντων, έστω και με λευκή κόλλα, οι θέσεις στο πανεπιστήμιο κοστίζουν ακριβά στους Έλληνες φορολογούμενους. Που δεν θέλουν να πληρώνουν φόρους για να υπάρχει "μπούγιο" στα αμφιθέατρα, ούτε για να κερδίζουν τον επιούσιο οι ιδιοκτήτες καφετεριών ανά την επικράτεια. Αλλά για να φοιτούν στα πανεπιστήμια ικανοί φοιτητές, που θα προσφέρουν με τις γνώσεις τους, μόλις αποφοιτήσουν, στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Η θέση στο πανεπιστήμιο είναι μια επένδυση που πρέπει να αποδώσει.

 

Μια δεύτερη απάντηση είναι ότι η ελληνική οικονομία δεν χρειάζεται, ούτε μπορεί να απορροφήσει τόσο πολλούς επιστήμονες. Αλλά η επαναστατική αριστερά εσχάτως έχει μια απέχθεια για την τεχνική εκπαίδευση. Σιγά μη γίνουν τα παιδιά μας ψυκτικοί. Καλύτερα άνεργοι κοινωνιολόγοι.
 

Μια άλλη απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι η παρουσία εκατοντάδων χιλιάδων φοιτητών στα ελληνικά πανεπιστήμια, χωρίς εξετάσεις ή με λευκή κόλλα, θα κατέβαζε αυτόματα το επίπεδο της παρεχόμενης γνώσης. Αλλά όλα τα επιχειρήματα είναι συζητήσιμα.

 

Αυτό που σίγουρα παραγνωρίζουν όσοι διαμαρτύρονται για την εισαγωγή μαθητών στα ΑΕΙ με λευκή κόλλα, είναι η ταξική διάσταση του θέματος. Γιατί, όπως εξήγησε, στο πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα της "ΕφΣυν", ο Παντελής Παπαχρόνης, φοιτητής Φυσικού Αθήνας και μέλος ΕΑΑΚ:

"Η κυβέρνηση της ΝΔ υπερασπίζεται την αριστεία των εξειδικευμένων- τυποποιημένων γνώσεων και όχι την ολοκληρωτική διαμόρφωση του ανθρώπου, η οποία μπορεί να αποτελέσει κινητήρια δύναμη αμφισβήτηση του παρόντος εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά και του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής συνολικά".
 

Να λοιπόν ένα πολύ καλό επιχείρημα, γιατί να μπουν όλοι στο πανεπιστήμιο, ακόμα και αυτοί που έδωσαν λευκή κόλλα. Για να αμφισβητήσουν το εκπαιδευτικό σύστημα και τον καπιταλιστικό  τρόπο παραγωγής. Δεν είναι λίγο.

 

Άλλωστε, εκτός από πολλούς τρόπους να δεις το πρόβλημα, υπάρχουν και πολλοί τρόποι να περιγράψεις το πρόβλημα. Εκεί που οι ειδήμονες βλέπουν αποτυχία στο γραπτό που έλαβε 0,80 βαθμό, άλλοι βλέπουν μια μεγάλη επιτυχία. Όπως η Διαλεκτή Αγγελή, στο ίδιο αφιέρωμα της "ΕφΣυν", που καταγγέλλει τους ειδήμονες ότι "δεν δίστασαν να διασύρουν επιτυχόντες, ναι, επιτυχόντες, που είχαν το σθένος να διαγωνιστούν με το σύστημα των πανελλαδικών και να διεκδικήσουν το μέλλον τους". Τώρα βέβαια αν οι μαθητές που πήραν 0,80 είναι επιτυχόντες, θα δυσκολευτούμε να βρούμε ποιοι στο καλό είναι τελικά οι αποτυχόντες, αλλά ας είναι…

 

Και βέβαια μια σωστή ανάλυση πρέπει να έχει και μια δόση συνωμοσιολογίας. Γίνεται χωρίς; Οι κραυγές των ειδημόνων είναι φυσικά για να στείλουν πελατεία στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Τους έπιασαν με τη γίδα στην πλάτη τους "παλιοφιλελέδες", που ήδη ονειρεύονται ιδιωτικά πανεπιστήμια.

 

Παραδόξως, βέβαια, όσοι καταγγέλλουν τους "ειδήμονες" για υποκριτικές κραυγές, όσοι υποστηρίζουν την πολιτική "ανοίξτε τις πύλες των πανεπιστημίων σε όλους", υπογείως υποστηρίζουν ένα είδος αριστείας. Όπως ο αναλυτής κ. Κάτσικας, που καταγγέλλει ως αγράμματους όσους διαμαρτύρονται:

"Παρουσιαστές που κάνουν 10 λάθη κάθε φορά που μιλάνε εκτός κειμένου, δημοσιογράφοι που ξεκίνησαν την καριέρα τους στα αποδυτήρια ποδοσφαιρικών ομάδων, αναλυτές και ειδικοί πρόθυμοι να μπετονάρουν με την άποψή τους τη γραμμή του νέου ιερατείου, άνοιξαν στο διαπασών τις σειρήνες της εκπαιδευτικής τρομολαγνείας και έδωσαν τα ρέστα τους στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Ακούς εκεί να μπαίνουν στο πανεπιστήμιο με βαθμούς κάτω από τη βάση; Τα ισοπεδώναμε πια όλα σε αυτόν τον τόπο". (βλ. "ΕφΣυν").

 

Τώρα, γιατί να μην έχει άποψη ένας δημοσιογράφος, αν έχει ξεκινήσει την καριέρα του από τα αποδυτήρια των ποδοσφαιρικών ομάδων και το αθλητικό ρεπορτάζ, αλλά να έχει άποψη ο άλλος με τη λευκή κόλλα είναι ένα άλλο ερώτημα.

 

Φυσικά όλα έχουν μία απάντηση. Και μάλλον όλα καταλήγουν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: O διαχρονικός και χωρίς συστολή βιασμός της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Γράφει η  Δρ. Ελένη Παπαδοπούλου

Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne
 

Η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στην Ελλάδα βιάζεται ασύστολα από τη δεκαετία του ’90 με τις τραγικές πασοκικές μεταρρυθμίσεις.

 

Το σοσιαλιστικό όραμα συνοψιζόταν στη φράση «δώστε πτυχία στον λαό». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι σχολές στην Ελλάδα πολλαπλασιάστηκαν με την ταχύτητα του φωτός, και όπως άλλοτε κάθε πόλη έπρεπε να έχει ένα Γυμνάσιο, επί ΠΑΣΟΚ έπρεπε να έχει ένα πανεπιστήμιο ή τουλάχιστον ένα ΤΕΙ. Έτσι αποκτήσαμε Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Αιγαίου, Μακεδονίας (διαφορετικό από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης), με σχολές διάσπαρτες σε διαφορετικές πόλεις.

 

Τα ΤΕΙ επίσης, σε ένα κρεσέντο απόλυτου λαϊκισμού, έγιναν Ανώτατα Ιδρύματα και ήρθε και ο Γαβρόγλου και τα έκανε πανεπιστήμια. Έτσι αποκτήσαμε ΤΕΙ Μεσολογγίου, Αγρινίου, Αμαλιάδας, Λευκάδας, Γρεβενών και γενικώς αποκτήσαμε σχολές σε κάθε απίθανο μέρος στην Ελλάδα. 

Με ελάχιστες εξαιρέσεις τα αντικείμενά τους ήταν το ίδιο απίθανα.

 

Ο σκοπός βέβαια δεν ήταν μόνο να «πουλήσουμε» κοινωνική άνοδο στον λαό με την απόκτηση πτυχίου από όλους. 

Ο σκοπός ήταν και να βολέψουμε τους πιστούς του κόμματος ως καθηγητές, οι οποίοι χωρίς καμιά σοβαρή αξιολόγηση καθ’ όλη τη διάρκεια του επιστημονικού βίου τους θα παρίσταναν τους διανοουμένους.  

Πολλοί από αυτούς, για να τιμήσουν την επιστήμη που υποτίθεται ότι θεράπευαν, θα κατέληγαν να υπογράφουν ως πανεπιστημιακοί την υποστήριξή τους στον ΣΥΡΙΖΑ και στις ανοησίες του. Οποία κατάντια για την επιστήμη και τους επιστήμονες.

 

Ο σκοπός επίσης ήταν να βολέψουν και την επαρχία, όπου εκλέγονταν βουλευτές, η οποία θα ζούσε από τα ενοίκια και τους καφέδες των φοιτητών. Αυτή κι αν ήταν ανάπτυξη.

 

Το αποτέλεσμα ήταν να κάνουμε φοιτητές μαθητές που δεν είχαν το υπόβαθρο να ασχοληθούν με το αντικείμενο που θα σπουδάσουν, να πληθωρίσουμε τα πτυχία, να απαξιώσουμε τις ανώτατες σπουδές. Αυτό κι αν ήταν όραμα για την Παιδεία και τις επιστήμες.

 

Για να πούμε την αλήθεια, κανείς δεν θέλησε να διορθώσει αυτό το φαινόμενο. Αντιθέτως, όλοι προσέθεταν μία καινούργια σχολή ή μερικούς δικούς τους στα μέλη ΔΕΠ. Κι αν εξαιρέσουμε τη Γιαννάκου, που επανέφερε τη βάση του 10, οι υπόλοιποι λαΐκισαν επαρκώς καταργώντας την.

 

Το θέμα ήταν ότι η ίδρυση όλων αυτών των σχολών, η συντήρησή τους και οι μισθοί των καθηγητών τους επιβαρύνουν τον Έλληνα φορολογούμενο, ο οποίος επί δεκαετίες υποχρεούται να συντηρεί σχολές χωρίς φοιτητές, χωρίς σοβαρό αντικείμενο και χωρίς κανένα επίπεδο, αφού οι φοιτητές μπαίνουν σε αυτές με βαθμούς κάτω από τη βάση.

 

Όταν γράφεις κάτω από τη βάση στα μαθηματικά του λυκείου, στα οποία εξετάζεσαι στις πανελλαδικές, λες να τα καταφέρεις σε αυτά του πανεπιστημίου, που είναι μερικά επίπεδα πιο πάνω;  

Όχι βέβαια. 

Ας τελειώνει λοιπόν αυτή η κοροϊδία κι...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι τζαμπατζήδες προνομιούχοι της ΔΕΗ και τα υπόλοιπα κορόιδα...

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

 

 Είναι θετική –πολύ θετική- η ενέργεια του Κωστή Χατζηδάκη να μειώσει το απαράδεκτο προνόμιο (εις βάρος όλων ημών  των μη τζαμπατζήδων) των εργαζομένων και συνταξιούχων στη ΔΕΗ να έχουν έκπτωση 75% στην κατανάλωση ρεύματος που κάνουν στα σπίτια τους.  Βεβαίως, η μείωση αυτής της έκπτωσης από το 75 στο 30% απέχει πολύ ακόμη από την πλήρη κατάργηση του αλλά είμαι μια αρχή. 

Μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες κόσμου, που ενώ καταναλώνουν 100, πληρώνουν λόγω ιδιότητας 25. Τιμής ένεκεν τζαμπατζίδικα. Και σήμερα φωνάζουν που τους μείωσαν το ποσοστό έκπτωσης -ούτε καν το κατάργησαν- αντί να φωνάζουμε εμείς οι υπόλοιποι, που σαν ηλίθιοι  χρηματοδοτούμε εδώ και πενήντα χρόνια το διαχρονικό πλιάτσικο της δωρεάν κιλοβατώρας.  Κι ας σκούζουν οι συνδικαλιστές κι ας βγαίνουν στις τηλεοράσεις να λαϊκίζουν και να δημιουργούν εντυπώσεις σε όσους δεν γνωρίζουν…

Πάντως είναι περίεργο ότι τους καλούν δημοσιογράφοι με ελάχιστο ειδικό βάρος και γνώσεις και τους αφήνουν να λένε το ποίημά τους… Χωρίς καν –πλην άλλων- να τους υπενθυμίζουν ότι το ταμείο συνταξιούχων της ΔΕΗ επιδοτείται ετησίως με 600 εκ. ευρώ!!! Υποχρεωτικά μέσω Συντάγματος με ρύθμιση που είχε κάνει ο Βενιζέλος…

Όμως, να το δούμε κι αλλιώς. Η ΔΕΗ ως επιχείρηση παραδόθηκε στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με κέρδη κι επέστρεψε με έλλειμμα σχεδόν 1 δις και προ της κατάρρευσης.  

Λέγαμε και γράφαμε ότι η ΔΕΗ διαθέτει τους πλέον προνομιούχους εργαζομένους με μισθούς που κατ’ ελάχιστο αγγίζουν τις 45 -47 χιλιάδες ευρώ ετησίως! 

Λέγαμε και γράφαμε ότι ο Τσίπρας άφησε την καυτή πατάτα στους επόμενους.
 

Έστω, λοιπόν, ότι δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο για τη ΔΕΗ.
 

Ούτε κυνήγι των κακοπληρωτών –μπαταχτζήδων ούτε αυξήσεις λογαριασμών ούτε κατάργηση προνομίων ούτε πωλήσεις μονάδων…  Τότε, η ΔΕΗ που έχει κατά καιρούς πάρει δάνεια από τράπεζες, θα έπαυε να τα εξυπηρετεί, οπότε θα γινόταν καταγγελία τους. Θα κατέπιπταν εγγυήσεις ύψους, περίπου, 2 δισ. ευρώ του Ελληνικού Δημοσίου, που δόθηκαν στο παρελθόν για να ληφθούν τα δάνεια αυτά. Οι μεν φορολογούμενοι θα φορτώνονταν στις πλάτες τους ποσό που θα ισοδυναμούσε, περίπου, με έναν νέο ΕΝΦΙΑ, που από τον επόμενο μήνα μόλις και ύστερα από 7-8 χρόνια υπέρμετρης επιβάρυνσης αρχίζει να μειώνεται αισθητά, η δε ΔΕΗ, μη μπορώντας πια να αναζητήσει άλλα κεφάλαια, θα αποκλειόταν από τις αγορές χρήματος στο μέλλον και δεν θα μπορούσε πια να πληρώνει τους προμηθευτές της. Ομοίως οι τράπεζες θα έγραφαν ζημιές και θα ζητούσαν, ίσως, ανακεφαλαιοποίηση με κάποιο τρόπο.

 
Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ δεν θα μπορούσαν να εισπράττουν το μισθό τους. Στο τέλος της τραγικής αυτής διαδρομής, χρεωκοπία της ΔΕΗ, ή διάσωση με ίδιους πόρους («bail in») περίπου 4-5 δισ. ευρώ για να μην κατεβάσει τους διακόπτες.
 
Το δίλημμα λοιπόν, δεν είναι δυσάρεστα μέτρα ή καθόλου μέτρα.

 Είναι... 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Λογιστική αποτύπωση της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων εθνικών μας κατσαπλιάδων της 1ης φοράς Αριστερά

Γράφει ο Γιώργος Προκοπάκης 

Σύμβουλος επιχειρήσεων, πρώην καθηγητής του Columbia University.

Θα επιχειρήσουμε μια πρώτη απάντηση στο ερώτημα «πόσο κόστισε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ;». 

Είναι δημοσίως διαθέσιμα (δελτία εκτέλεσης προϋπολογισμού, δελτία δημοσίου χρέους και εκθέσεις Τράπεζας της Ελλάδος) πλήρη στοιχεία τις δύο ημερομηνίες 31 Δεκεμβρίου 2014 και 30 Ιουνίου 2019 – τρεις βδομάδες πριν από την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ και μία εβδομάδα πριν από την παράδοσή της.  

Μπορούμε, λοιπόν, να δούμε με ακρίβεια «τι παρέλαβε και τι παρέδωσε ο κ. Τσίπρας». 

Τα στοιχεία παρουσιάζονται στον παραπάνω  πίνακα . 

Θετικό πρόσημο οι υποχρεώσεις της κυβέρνησης, αρνητικό τα ανακτήσιμα κεφάλαια.

Ο πίνακας χωρίζεται σε δύο τμήματα: το αποτέλεσμα της δημοσιονομικής διαχείρισης της κεντρικής κυβέρνησης και η συμμετοχή του Δημοσίου στις τράπεζες.  

Το ισοζύγιο των τραπεζών είναι σημαντικό γιατί τα κρατικά κεφάλαια των δύο ανακεφαλαιοποιήσεων ήταν ανακτήσιμα – χρησιμοποιείται η ονομαστική αξία της συμμετοχής του Δημοσίου και όχι οι αποτιμήσεις, γιατί η ανάκτηση γίνεται σε βάθος χρόνου.

Από τα δημοσιευμένα στοιχεία προκύπτει πως τα 4,5 χρόνια πρωθυπουργίας Τσίπρα καταγράφεται «λογιστική ζημία» ύψους περίπου 47 δισ. ευρώ – μοιρασμένη 22 δισ. της κεντρικής κυβέρνησης και 25 δισ. τραπεζικής συμμετοχής. Στο αποτέλεσμα της διαχείρισης της κυβέρνησης έχουν συνεκτιμηθεί το «μαξιλάρι» εξόδου από κάθε δυνατή πηγή, τα έσοδα ιδιωτικοποιήσεων και έκτακτα έσοδα (ομόλογα ΕΚΤ, έσοδα ΤτΕ, κ.λπ.) – έχει δε προκύψει μετά το τσουνάμι μέτρων του τρίτου μνημονίου.

 

Ας σταθούμε λίγο στο δημοσιονομικό αποτέλεσμα της κυβέρνησης:

Τα πρωτογενή πλεονάσματα των 4,5 χρόνων σωρευτικά ήταν περίπου όσα και οι ανάγκες εξυπηρέτησης του χρέους (τόκοι) – έλλειμμα το 2015, υπερπλεόνασμα από το 2016. Το χρέος έπρεπε να παραμείνει περίπου σταθερό ή να μειωθεί λίγο. Ομως αυτό αυξήθηκε κατά 22 δισ., με το εξωτερικό χρέος (μείον τα repos Δημοσίου) να αυξάνεται κατά 9 δισ. ευρώ.  

Η μαγική εικόνα των θηριωδών πλεονασμάτων που αυξάνουν το χρέος οφείλεται στα λογιστικά πρότυπα που ακολουθούνται –υποχρεώσεις που γίνονται ληξιπρόθεσμες βελτιώνουν το δημοσιονομικό αποτέλεσμα και επιβαρύνουν το ταμείο σε μέλλοντα χρόνο– και μερικώς στις καταπτώσεις εγγυήσεων του Δημοσίου.

 

Εν κατακλείδι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Αφεντικό

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Τι θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα; 

Ενα άθροισμα ιδεοληπτικών συνιστωσών. Γκρούπες και γκρουπούσκουλα που θα τριχοτομούσαν τα ρητά του Λένιν και θα τσακώνονταν πάνω από τα σκονισμένα βιβλία του Αλτουσέρ. Πιστοί μιας τελεολογίας που αναζητά έναν παράδεισο επί της Γης. Ενας μικρόκοσμος που θα ορκιζόταν σε μάταιους αγώνες και σε θυσίες στο όνομα του λαού.


Τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη Τσίπρα; 

Ενα κόμμα που άσκησε διακυβέρνηση τεσσεράμισι χρόνια. Ενας εξουσιαστικός μηχανισμός που διαχειρίστηκε το πελατειακό κράτος και υπόσχεται ότι θα το ξαναδιαχειριστεί. Ενα άθροισμα ιδεοληπτικών που άσκησαν εξουσία και τους άρεσε, στο οποίο προστέθηκαν διάφορες ετερόκλητες δυνάμεις.

Τι είναι ο Αλέξης Τσίπρας για τον ΣΥΡΙΖΑ; 

 Το πρόσωπο που έδωσε προοπτική εξουσίας, πολιτικό νόημα δηλαδή στη ζωή ενός ετερόκλητου στρατού ατάκτων. Ενας ακτιβιστής που προσγειώθηκε στην πολιτική με θράσος και κατάφερε να κρύψει τις κυνικές επιλογές του πίσω από την αριστερή γενικολογία. Ο άνθρωπος στον οποίο οι συριζαίοι (και πολλοί ακόμα, «καμμένοι» και άλλοι παλαιοδεξιοί, παλαιοπασόκοι και σκέτοι πασόκοι, γεφυροποιοί, δημαρίτες κ.λπ.) χρωστούν τη νομή της εξουσίας και την εκ νέου προοπτική της.
Τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ για τον Αλέξη Τσίπρα; 

Ενας μηχανισμός, το όχημα που του εξασφαλίζει την προσωπική εξουσία. Μια απαραίτητη πολυσυλλεκτική «συλλογικότητα» της οποίας ηγείται ο ίδιος. Σ' αυτή συναντά κανείς όλες τις εκφράσεις του «προοδευτισμού». Μπορεί κανείς να πει και να ακούσει τα πάντα, είναι όμως αδιανόητα τα λόγια αμφισβήτησης του ιδίου.

Τι είναι ο Αλέξης Τσίπρας για τον Αλέξη Τσίπρα; 

Το αφεντικό. Κάτι αντίστοιχο του πατερούλη της κομμουνιστικής εξουσίας. Ο άνθρωπος που αισθάνεται ότι δεν χρειάζεται «καμία εκλογή για να αποκτήσ(ει) κύρος ηγεσίας». Αλλά κι ο άνθρωπος που δεν περιμένει τις συλλογικές διεργασίες για να αποφασίσει το περιβάλλον του ή τη γραμμή. Σε μια περίπτωση, που η ψήφος ενός συνεδρίου δεν συνέπιπτε με τη στρατηγική του, ζήτησε να επαναληφθεί η ψηφοφορία. Η δημοκρατία του πατερούλη.

Θα αλλάξει ιδεολογικά ο ΣΥΡΙΖΑ; 

Δεν έχει σημασία. Ηταν, είναι και θα είναι ο προσωπικός μηχανισμός του αρχηγού, του πατερούλη. Ο προσωπικός του στρατός.

Ποια θα είναι τα επόμενα βήματα του ΣΥΡΙΖΑ; 

 Τα ίδια με τα προηγούμενα. Ευνοούμενοι του αρχηγού στο εσωτερικό, συμμαχίες με τους εκφραστές οργανωμένων συμφερόντων που θα βρίσκονται απέναντι στην κυβέρνηση - οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ που εκπροσωπούν εκείνους που χάνουν σκανδαλώδη προνόμια. Επιθετικότητα, φανατισμός, μέτωπα παντού στην κεντρική πολιτική σκηνή. Εχθροπάθεια και αντιπαλότητες. Προσπάθεια για...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ενδοσκόπηση

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ
 

Ας κάνουμε μια υπόθεση. Ο Αλέξης Τσίπρας αποφασίζει την εκλογή προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ από τη βάση, όπως έκαναν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Ο ίδιος, φυσικά, είναι υποψήφιος.  

Αλλοι; 

 Θα μπορούσε να είναι ο Τσακαλώτος, ο άνθρωπος που μας έβγαλε από τα Μνημόνια. Ο Φίλης, η συνείδηση του κόμματος. H Γεροβασίλη, για να εκμεταλλευτεί την πανευρωπαϊκή στροφή προς τις γυναίκες. O Τζανακόπουλος, ο Σκουρλέτης, ο Κατρούγκαλος.

 
Οποιος και να το τολμούσε, θα το έκανε περισσότερο για να δώσει επίφαση δημοκρατικότητας στη διαδικασία, παρά για να διεκδικήσει πραγματικά την ηγεσία. Ο Τσίπρας τα πήγε πράγματι καλά ακόμη και στην ήττα και, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν αμφισβητείται. Ισως να είναι αλήθεια τελικά ότι «πιάνει πουλιά στον αέρα». Οι ανακοινώσεις της Νέας Δημοκρατίας είναι λοιπόν μάλλον υπερβολικές. Χώρια που η εκλογή από τη βάση δεν αποτελεί εξ ορισμού κριτήριο τόλμης και προοδευτικότητας, κάθε κόμμα έχει τη φιλοσοφία του.
Το θέμα αυτό έδωσε όμως την ευκαιρία σε άλλον έναν κωμικό πόλεμο ανακοινώσεων, όπου το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποκάλυψε ακόμη και συνωμοσία Μητσοτάκη - Σαμαρά για να μη βγει ο Μεϊμαράκης στην πρώτη ψηφοφορία! Και καταλήγοντας, αντί να πει στη Νέα Δημοκρατία να κοιτάξει τη δουλειά της, επικαλέστηκε το γεγονός ότι ούτε η Μέρκελ εκλέγεται από τη βάση…

 
Είναι φανερό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ περνάει δύσκολα. Συμβαίνει βέβαια αυτό στα κόμματα ύστερα από μια ήττα. 'Η όταν προετοιμάζουν ένα συνέδριο.  

Εδώ όμως υπάρχει και κάτι ακόμη. Οτι πολλά από τα μέτρα που λαμβάνει το κυβερνητικό κόμμα συναντούν την επιδοκιμασία του μεγάλου μέρους της κοινωνίας.  

Επειδή είναι «λαϊκά»; 

Οχι. 

Επειδή αποκαθιστούν μια τάξη. Και επειδή κινούνται στη σφαίρα του αυτονόητου. 'Η, τέλος πάντων, επειδή ο κόσμος είχε κουραστεί τόσα χρόνια με τις δήθεν αριστερές αερολογίες.

 
Από τις αντιδράσεις για τη νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου και την υπόθεση της ΔΕΗ μέχρι την πλειοδοσία σε περιβαλλοντική ευαισθησία και τις ειρωνείες για την απουσία των πρωτογενών πλεονασμάτων από την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Βερολίνο, ο αντιπολιτευτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ πάσχει από υποκρισία και προσβολή προς την κοινή λογική. Ισως να ήταν καλύτερα να απόσχει για ένα διάστημα από τα κοινά και να επικεντρωθεί στον περιβόητο «μετασχηματισμό» του.
 

Αρκεί...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Δεν φταίνε τα ΜΜΕ Αλέξη. Απλώς πέρασε ο καιρός σας

Του Γιάννη Σιδέρη

Όταν χάνεις τον χρυσοποίκιλτο μανδύα της εξουσίας σε εγκαταλείπουν αυτοί που σου έκαναν τεμενάδες. Σύνηθες από καταβολής κόσμου, αλλά οι αψίκοροι νεαροί της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ τώρα το μαθαίνουν, και προβληματίζονται λέει  για το τοπίο στα Μέσα Ενημέρωσης που είναι εχθρικό. 

Κατ’ αρχάς  και μόνο  ο προβληματισμός δείχνει ότι η αξιωματική αντιπολίτευση νιώθει τρωτή και έχει περιέλθει  σε φάση ανημποριάς. Έχουμε πλειστάκις υπενθυμίσει ότι τα ΜΜΕ είναι μια «χάρτινη τίγρης» που έλεγε και ο σύντροφος  Μάο για τον Ιμπεριαλισμό, τα τσιτάτα του οποίου αρέσουν στον σύντροφο Αλέξη.

Από την προχουντική εποχή που οι οπαδοί της Ένωσης Κέντρου έκαιγαν εφημερίδες του Λαμπράκη…    

Από την εποχή του Αντρέα στη μακρινή δεκαετία του 70, όπου το σύνολο του Κεντροαριστερού τύπου στήριζε αρχικά  τον Γεώργιο Μαύρο αλλά αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον Αντρέα όταν αυτός «πήρε κεφάλι» στις εκλογές του 1977...

Από την εποχή του 1993 όπου ο άρρωστος Αντρέας επανήλθε τροπαιοφόρος, έχοντας πάρει την ψήφο σχεδόν του ενός των δύο ψηφοφόρων ( 46,88%),  παρόλο που το σύμπαν των ΜΜΕ τον είχε κυνηγήσει, καθημάξει, κατασπιλώσει, σε συνδυασμό (οι  δεξιές εφημερίδες) και με την ηθικολογική απέχθεια για το «παράνομο αίσθημα»...   

Από την εποχή του «καταλληλότερου»  Σημίτη που τον στήριζε το μηντιακό σύμπαν,  αλλά οι δημοκοπήσεις του έδειξαν το δρόμο της αναχώρησης,  αφού ο μικρός Καραμανλής προηγείτο και τελικά έγινε πρωθυπουργός...
Από την εποχή της εσωτερικής διαμάχης στο ΠΑΣΟΚ  για τη αρχηγία, όπου το σύνολο των κεντροαριστερών Μήντια στήριξε Βενιζέλο αλλά ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ αντέδρασε γι αυτή την χοντροκομμένη παρέμβαση και έβγαλε αρχηγό τον Γιώργο…
 Από την εποχή των πρώτων μνημονίων όπου ο ΣΥΡΙΖΑ λοιδορείτο για τα απερίσκεπτα εφηβικά που έλεγε, αλλά παρόλα αυτά έγινε κυβέρνηση...  

Από το  τραγελαφικό δημοψήφισμα  όπου τα ΜΜΕ στήριξαν «ναι» (και δικαιώθηκαν από την κωλοτούμπα Τσίπρα), ο ΣΥΡΙΖΑ «όχι», πρόδωσε το όχι, αλλά τον ξαναψήφισαν…  

Διαπιστώνουμε:

Τα ΜΜΕ δεν διαμορφώνουν το κλίμα στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Αυτή διαμορφώνεται  ερήμην τους και στην συνέχεια τα Μήντια σπεύδουν να τεθούν επικεφαλής  και δήθεν να καθοδηγήσουν. Ουσιαστικά δεν καθοδηγούν τίποτα. Απλώς όσοι εκ των επικυρίαρχων των Μέσων έκαναν δουλειές με το Δημόσιο, εξυπηρετούσαν τους αρμόδιους υπουργούς με πρόσθετη δημοσιότητα (μέχρι και στα κεντρικά δελτία βλέπαμε ζεϊμπεκιές στο σαλόνι υπουργού Δημοσίων έργων  κατά την ονομαστική του εορτή).  Αυτό σαφώς  απεικόνιζε διαπλοκή προσώπων αλλά δεν καθόριζε και δεν κατηύθυνε  τις εκλογικές συμπεριφορές της κοινωνίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από ιδεολογική αφέλεια και ιδεοληπτική μονομέρεια, έπεσε θύμα της ίδιας του  της μυθοπλασίας. Η ανωτέρω ιστορική εμπειρία  του διέφυγε και προσέδωσε στα ΜΜΕ υπερβολικές, σχεδόν…  υπερβατικές  ιδιότητες. Νόμισε πως αν τα καθυποτάξει θα διαιωνίσει την πολιτική του επικυριαρχία. Εξ  ου και τα βραδινά ραντεβού του Αλέξη με τον ορκισμένο εχθρό του ΣΥΡΙΖΑ ενώπιον της γάτας των Ιμαλαίων, εξ ου και η κακότεχνη (αλλά φαντασμαγορική στις εντυπώσεις) διαδικασία  του διαγωνισμού τηλεοπτικών αδειών, ο εγκλεισμός στο κτίριο της Γραμματείας Ενημέρωσης και ο ύπνος  στα ράντζα, μέσα σε ατμόσφαιρα Ζεράρ Ντε βιλιέ,  με τις διαδικασίες ενός νόμου που εν τέλει κηρύχτηκε αντισυνταγματικός (μια τρύπα στο νερό δηλαδή).

Στις προηγούμενες κυβερνήσεις υπήρχε διαχωρισμός κάποιων δημοσιογράφων σε «δικούς μας»  ή όχι. Ήταν ελαχιστότατοι, παρά  τα όσα φαντάζεται η καχύποπτη κοινή γνώμη. Άλλωστε  η συντριπτικότατη πλειοψηφία των δημοσιογράφων  δεν είναι «διαμορφωτές γνώμης». Υπηρετούν πιστά το ρεπορτάζ, μέσα  στις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες που συνεπάγεται το επάγγελμα, και αγνοεί ο κόσμος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε πίστα. Εισήγαγε την εχθροπάθεια.  Οσοι δεν ήταν μετ΄ αυτού, ήταν κατ’ αυτού. Επρεπε να στοχοποιηθούν, να καθυβριστούν, να απολέσουν κάθε υποψία εγκυρότητας. Ηδη από το πρώτο μνημόνιο, εξαπέλυσε από τα υπόγεια της Κουμουνδούρου, με εντεταλμένα  troll, πογκρόμ κατά  μη αρεστών δημοσιογράφων, με  στόχο το «character assassination».

Ήταν οι στοχοποιούμενοι τα μίσθαρνα όργανα της μνημονιακής προπαγάνδας,  τα τσιράκια των αφεντικών, τα φερέφωνα, που δεν είχαν μια στάλα αξιοπρέπεια. Αντιθέτως όσοι μετέφεραν τη γραμμή του (πρώτη φορά τόσο απροκάλυπτα στη μεταχουντική Ελλάδα) ήταν αξιοπρεπείς, και τιμούσαν το επάγγελμά τους!

Αυτό ωστόσο  είχε ευρύτερες συνέπειες:

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τέλος «εποχής Θάνου»

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Θα μπορούσε να είναι ο Αδωνις με περούκα. 

Θα μπορούσε να είχε εκείνος εμφανιστεί στην Κουμουνδούρου μεταμφιεσμένος, προκειμένου να εκθέσει και πανηγυρικά τις κομματικές κλίσεις της πρώην προέδρου του Αρείου Πάγου.

Ομως, όχι. Η Θάνου στην Κουμουνδούρου ήταν η υπαρκτή Θάνου. Μπροστά στις κάμερες που ήταν στημένες στην έδρα του ΣΥΡΙΖΑ, διατράνωσε η ίδια αυτό που της καταλόγιζαν, χρόνια τώρα, οι πολιτικοί της αντίπαλοι.

Η πρώην πρωθυπουργός και πρώην νομική σύμβουλος πρωθυπουργού λέει ότι έστειλε επιστολή σε όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης για να τα ενημερώσει ως τέως πρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού.

Η επίσκεψή της παρουσιάζεται έτσι ως «θεσμική». Το γεγονός ότι δεν έγινε σε ουδέτερο έδαφος –όπως θα ήταν το γραφείο του Τσίπρα στη Βουλή– έχει, ούτως ή άλλως, μόνο συμβολική σημασία.

Συμβολικά, η μη τήρηση των προσχημάτων εξυπηρετεί τη θέση της κυβέρνησης. Οι επιλογές της για τις ανεξάρτητες αρχές –τόσο στη διαδοχή της Θάνου όσο και στη νεοσύστατη υπερ-αρχή για τη διαφάνεια– έχουν τα τυπικά εχέγγυα για να δικαιώσουν πολιτικά τη θεσμικά άγαρμπη εκπαραθύρωση της Θάνου.

Ισως η κυβέρνηση είχε αποφύγει τον θόρυβο, αν είχε επιλέξει και στην περίπτωση της Επιτροπής Ανταγωνισμού να θεσπίσει μια υπερδομή που θα απορροφούσε την αρχή – θεμελιώνοντας έτσι καλύτερα τον ορισμό νέας διοίκησης. Αλλά αυτά πλέον ενδιαφέρουν μόνο τους νομικούς.

Με τον χθεσινό διορισμό του επικεφαλής της νέας ανεξάρτητης αρχής και τον ταυτόχρονο διορισμό της ηγεσίας του Αρείου Πάγου φαίνεται να κλείνει για τους θεσμούς αυτό που, όχι με μεγάλη δόση υπερβολής, θα μπορούσε να ονομαστεί «εποχή Θάνου».

Τα χαρακτηριστικά αυτής της εποχής δεν εξαντλούνται στις υποθέσεις που –για να το πει κανείς κομψά– αποτέλεσαν συνέχεια της πολιτικής αντιπαράθεσης με ποινικά μέσα. 

Δεν δοκιμάστηκε μόνον η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης έναντι της πολιτικής. 

Δοκιμάστηκε και...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τόλμη και γοητεία

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ
 

Αλλά όχι ακριβώς... Διότι τόλμη δεν το λες, μάλλον θράσος. Οσο για τη γοητεία, αυτό είναι ένα θέμα τελείως ανοικτό στην εποχή μας, σε σημείο ώστε να συζητείται σε διεθνείς νομικούς κύκλους ακόμη και η αναγνώρισή της ως υποχρεωτικού (sic) ανθρώπινου δικαιώματος και μάλιστα η συμπερίληψή της στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ως τρίτο εδάφιο στα υπάρχοντα δύο του άρθρου 27 της ιστορικής διακήρυξης! Αλλά εγώ δεν έχω ανάγκη από νομικά επιχειρήματα είναι γνωστό ότι είμαι φαν της κ. Θάνου – ποτέ, όσο τουλάχιστον παρακολουθώ τον λεγόμενο δημόσιο βίο, δεν θυμάμαι άλλη περίπτωση στην οποία τόση χάρη να πακετάρεται σε τόσο μικρή συσκευασία. Τη θεωρώ όχι μόνον fashion icon, για τους προφανείς λόγους, αλλά και κορυφαία influencer, μολονότι δεν νομίζω να έχει Instagram.
 

Η επίσκεψή της όμως στο γραφείο του Αλέξη Τσίπρα στην Κουμουνδούρου αντιμετωπίσθηκε, δυστυχώς, με σχετική μικροψυχία από τον Τύπο. Πού αλλού να πήγαινε δηλαδή; Στον πολιτικό προϊστάμενό της, όπως όφειλε να πράξει μετά την αποπομπή της. Ειλικρινά, δεν βλέπω τι το μεμπτό μπορεί να υπάρχει στην πράξη της.


Επρόκειτο για μια συριζαϊκή διαδικασία μεταξύ συριζαίων, τελεσθείσα σε συριζαϊκό ύφος.  

Οι επικριτές της θα έπρεπε να είχαν προσέξει, ας πούμε, ότι η κ. Θάνου δεν εμφανίσθηκε στην Κουμουνδούρου ολόλευκη, όπως στις επίσημες –τις θεσμικές– εμφανίσεις της, αλλά εμπριμέ, σε τεχνοτροπία ψυχεδελική, με απόηχους από τα sixties.
 

Εχει σημασία αυτή η επιλογή εκ μέρους ενός προσώπου τόσο προσεκτικού σε ζητήματα εμφάνισης και οφείλω να σας το περιγράψω. Φορούσε μια φαρδιά μεταξωτή πουκαμίσα, σε έντονο τιρκουάζ, με αδρά σχέδια ψυχεδελικού χαρακτήρα σε τρεις αποχρώσεις του πρασίνου και τουλάχιστον επτά του κόκκινου, από το φούξια μέχρι το φραουλί. Η τολμηρή σύνθεση περιελάμβανε και μια ιδέα κρεμ και μουσταρδί, ίσα ίσα για να δένουν κάπως τα έντονα χρώματα των σχεδίων στο τιρκουάζ φόντο. Η λεπτομέρεια που σε άφηνε ξερό –με την έννοια του «άναυδος»– ήταν τα γυαλιά ηλίου, με σκελετό επίσης τιρκουάζ.  


Η κόμμωση, πάλι, δεν ήταν η θεσμική, δεν ήταν στο γνωστό στυλ «η νύφη του Φράνκενσταϊν». Ηταν κάτι πιο ελεύθερο, πιο ανάλαφρο και ταιριαστό με τα μελτέμια της εποχής. Τολμώ να πω μάλιστα –και ας επικριθώ– ότι η θέα της κ. Θάνου με πολύχρωμη ψυχεδελική πουκαμίσα με έκανε να νιώσω μια επιθυμία, για την οποία φυσικά ντρέπομαι, αλλά την εξομολογούμαι επειδή μόνο έτσι θα λυτρωθώ: Θα ήθελα πολύ να ακούσω το αγαπημένο μου «Me and Bobby McGee» της Τζόπλιν από την κ. Θάνου. Στην κιθάρα, ο Πάνος Σκουρλέτης – ει δυνατόν...

 

Με όλα αυτά παραπάνω, θέλω να πω ότι η κ. Θάνου πήγε στον πολιτικό προϊστάμενό της με τα καλοκαιρινά της. Σαν να είχε πεταχτεί από το εξοχικό της, που λέει ο λόγος, για μια δουλειά στο κέντρο, αποφασισμένη να επιστρέψει όσο πιο γρήγορα μπορεί. (Αλλωστε, για τους συριζαίους, ας μην το ξεχνάμε, οι διακοπές διαρκούν κατά παράδοση μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου – και τότε σταματούν, μόνο επειδή κάποιος πρέπει να προετοιμάσει τις διακοπές των Χριστουγέννων κ.ο.κ.) Ηταν σε απόλυτη ενδυματολογική αρμονία με τα άλλα στελέχη της κατηγορίας της, όπως ο Γιούκλιντ, που τους βλέπουμε να προσέρχονται για τις δικές τους δουλειές με τα κοντομάνικά τους.


Αν, τώρα, τα άουτφιτ της κ. Θάνου θεωρούνται κάπως προκλητικά στη ρηξικέλευθη πολυχρωμία τους, δεν πειράζει. Χρειάζεται μια Βίβιεν Γουέστγουντ στον νέο ΣΥΡΙΖΑ που ετοιμάζει ο Τσίπρας, προσαρμοσμένη βέβαια στα δεδομένα του τόπου και των παραδόσεών του...
 
Δεν το αισθάνεται:

Υπαρκτού κρατιστή κηφηναρά ελληνισμού κωμωδία

Αριστερών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Σαν σήμερα (2/9/ΧΧΧΧ)

1829: Υπογράφεται η Συνθήκη της Αδριανούπολης, βάσει της οποίας η Πύλη αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

1866: Ξεσπάει εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η κρητική επανάσταση, που διήρκεσε έως το 1869, χωρίς επιτυχία.

1945: Με την παράδοση της Ιαπωνίας, λήγει και επισήμως ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Η επίσημη τελετή λαμβάνει χώρα επί του πολεμικού πλοίου «Μιζούρι» στ' ανοιχτά του κόλπου του Τόκιο.

1958: Η μάχη στο Λιόπετρι Αμμοχώστου, η φονικότερη από την έναρξη δράσης της ΕΟΚΑ για την απελευθέρωση της Κύπρου. Τέσσερις μαχητές της ΕΟΚΑ (Φώτης Πίττας, Ανδρέας Κάρυος, Ηλίας Παπακυριακού και Χρίστος Σαμάρας) πέφτουν ηρωικά, ενώ σκοτώνονται και τραυματίζονται αρκετοί βρετανοί στρατιώτες.

1901: Γεννιέται ο ποιητής Αντρέας Εμπειρίκος

1877: Πεθαίνει ο Κωνσταντίνος Κανάρης, ηγετική μορφή του '21, ναύαρχος και πρωθυπουργός.

1984: Πεθαίνει ο Μάνος Κατράκης

2/9/2014: Πεθαίνει νικήμένος απο τον καρκίνο ο συνθέτης Αντώνης Βαρδής.

 

2016:  Πεθαίνει ο θρυλικός καταδρομέας Θανάσης Ζαφειρίου. Ηταν ο μοναδικός επιζών του μεταγωγικού αεροσκάφους ''Νοράτλας 4'', της επιχείρησης αυτοκτονίας ''Νίκη'' που πραγματοποιήθηκε την πρώτη μέρα της τουρκικής εισβολής στη Κύπρο.  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η κοινωνία του θεάματος και οι κίνδυνοι για τη Δημοκρατία

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...
Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η εποχή που ζούμε είναι, από πολλές πλευρές, συγκλονιστική. Γι’ αυτό και οι ιστορικοί θα την καταγράψουν ως εξόχως ανατρεπτική, ιδιαίτερα δε στον τομέα της ανθρώπινης επικοινωνίας, όπου όλα αλλάζουν με ταχύτητες που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί πριν λίγα χρόνια. Οι επαναστάσεις του φαξ, του Διαδικτύου και των multimedia έχουν ήδη δημιουργήσει ένα νέο σκηνικό, στο οποίο κυριαρχούν η πληθώρα των στιγμιαία μεταδιδόμενων πληροφοριών και ο αστείρευτος πολλαπλασιασμός των γνώσεων.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, στο σκηνικό αυτό έρχεται με ιδιαίτερη ένταση να προστεθεί και ένα νέο φαινόμενο, απότοκο των τεχνολογικών και επικοινωνιακών εξελίξεων: η ψυχαγωγία -η διάδοσή της, η κοινωνική της εμβέλεια και η κολοσσιαία οικονομική της σημασία.

Είτε αυτό αρέσει είτε όχι, η ψυχαγωγία και η αναγωγή της σε βιομηχανική δραστηριότητα (entertainment industry) αποτελούν σήμα κατατεθέν της νέας οικονομίας, η οποία αναδύεται στις αναπτυγμένες χώρες και, σε μεγάλο βαθμό, οδεύουν προς την πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη των οικονομικών δραστηριοτήτων και της σημασίας τους.

Με άλλα λόγια, ό,τι υπήρξαν οι βιομηχανίες του αυτοκινήτου και ο ηλεκτρισμός στις αρχές του 20ού αιώνα, είναι σήμερα η ψυχαγωγία και οι ποικίλες εκδοχές της.  

Στο πλαίσιο αυτό, οι περισσότερες πτυχές της ζωής μας κυριαρχούνται από το θέαμα και αναρίθμητοι πλέον θεατές συνθέτουν το ευρύ κοινό.

Πολιτικοί, καλλιτέχνες, αθλητές, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι και άλλοι τινες ζουν από και για το θέαμα, το οποίο διαθέτει πλέον και ποικίλες εκφράσεις. Εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, cd, dvd, βίντεο, Διαδίκτυο, τηλεόραση, κινηματογράφος, κινητή τηλεφωνία, βιντεοκάμερα κλπ. έχουν ανατρέψει το παρελθόν καθεστώς στη μεταφορά και διάδοση του θεάματος, με αποτέλεσμα η σημερινή κατάσταση να έχει πληθωρικό -συνεπώς και έντονα ανταγωνιστικό- χαρακτήρα.

Η ταξική ψυχαγωγία και η πλήρης θεαματοποίησή της είναι δύο φαινόμενα που απαιτούν επιχειρήσεις ευρέος φάσματος. Παράλληλα, ζητούν και κολοσσιαίες επενδύσεις, η απόδοση των οποίων εξαρτάται από νέους παράγοντες και συντελεστές κερδοφορίας. Διότι, σε μία εποχή πληθωρισμού μέσων και πληροφοριών αλλά και ριζικής τμηματοποίησης των αποδεκτών μηνυμάτων, θεαμάτων και περιεχομένου, είναι τεράστιες και οι επενδύσεις που πρέπει να γίνουν για την προσέλκυση της προσοχής του κοινού.

Όπως πολύ σωστά τονίζει στο άρθρο του με τίτλο «Η μάχη για την προσοχή σας» (The battle for your attention) ο συγγραφέας Μάικλ Βολφ -ο οποίος το 1999 έγραψε το βιβλίο The Entertainment Economy (εκδόσεις Random House)-, όσο θα προχωρά ο 21ος αιώνας όλο και περισσότερο οι πολυεταιρείες επικοινωνίας, θεάματος, ψυχαγωγίας και εκδόσεων θα χρειαστεί να πραγματοποιούν μεγάλες επενδύσεις για την προσέλκυση της προσοχής των καταναλωτών τους. Έτσι, στον τομέα της ψυχαγωγίας θα πληθαίνουν οι εξαγορές, οι συγχωνεύσεις και οι στρατηγικές συμμαχίες των μεγάλων κυρίως επιχειρήσεων, οι οποίες θα ανταγωνίζονται σκληρά η μία με την άλλη.

Οδεύουμε, λοιπόν, προς μία περίοδο μεγα-επιχειρήσεων, οι οποίες θα δραστηριοποιούνται και σε όλες τις πλατφόρμες της ψυχαγωγίας. 

Περιττόν, επίσης, να τονιστεί ότι στον τομέα αυτόν θα μπαίνουν όλο και πιο δυνατά και οι εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, οι οποίες θα ακολουθούν τον δρόμο που άνοιξε η Microsoft του Μπιλ Γκέιτς και σήμερα συνεχίζουν οι σκαπανείς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Όλες αυτές οι εξελίξεις ήδη προκάλεσαν, και συνεχίζουν να προκαλούν με επιταχυνόμενο ρυθμό, σοβαρές επαναθεωρήσεις, ανακατατάξεις και αναδιαρθρώσεις και στους χώρους του μάρκετινγκ και της διαφήμισης. Χώροι που ήδη «βρέχονται» από έναν ωκεανό επώνυμων και ανώνυμων προϊόντων, τα οποία επίσης έχουν άμεση ανάγκη της προσοχής του καταναλωτή. Τα ερωτήματα είναι πώς και με ποιο κόστος.

Όπως επισημαίνει ο Μάικλ Βολφ, οι απαντήσεις των διαφημιστικών εταιρειών στο ερώτημα αυτό δυστυχώς δεν είναι πάντα εύστοχες και δείχνουν απελπιστική έλλειψη μελέτης και φαντασίας. Σπαταλώνται έτσι τεράστια διαφημιστικά κονδύλια για το τίποτε ή για πενιχρά αποτελέσματα. «Οι άνθρωποι της επικοινωνίας θα πρέπει να καταλάβουν ότι μπήκαμε για καλά στην εποχή όπου το μήνυμα είναι πλέον ανεξάρτητο από το μέσον», τονίζει.

Διότι...