Δεν είναι οι μόνοι και σίγουρα δεν αποτελούν εξαίρεση. Αναφέρομαι στο όνειρο ζωής που είχαν κατασκευάσει για τον εαυτό τους. Είναι η κυρίαρχη εικόνα της επιτυχίας. Ακριβά αυτοκίνητα ώστε να μην περνάς απαρατήρητος, σουίτες, πρώτο τραπέζι πίστα, τεράστιοι λογαριασμοί, όλο το ρεπερτόριο της ελληναράδικης δόξας.
Πρώτο χαρακτηριστικό, ο επαρχιωτισμός: τους ενδιέφερε να επιδεικνύουν την επιτυχία τους στο χωριό τους. Έξω από εδώ δεν θα τους καταλάβαιναν, γιατί δεν θα τους ήξεραν από μικρούς για να δουν τι έχουν καταφέρει.
Υπάρχει ψυχολογικό άλλοθι;
Ναι, ζουν σε έναν κόσμο όπου την επιτυχία τη μετράει ο πλούτος.
Και το κυριότερο, η κοινωνία αυτή είναι δημοκρατική. Σου έχει μάθει ότι αυτός ο πλούτος σού ανήκει δικαιωματικά. Κι αφού τον έχουν άλλοι, γιατί να μη βρεις τον τρόπο να τον αποκτήσεις κι εσύ;
Δεν σου λείπει ούτε το μυαλό, ούτε το θράσος, ούτε η εργατικότητα, ούτε η επινοητικότητα.
Δεν έχεις παρά να δοκιμάσεις.
Θα μου πείτε ότι αυτή είναι η αρχή της επιχειρηματικότητας. Χωρίς αυτούς τους θαρραλέους, οι κοινωνίες θα έμεναν στάσιμες.
Δεν ξέρω αν τα σκέφτηκαν όλ’ αυτά οι δύο νέοι όταν ίδρυσαν τη φιλανθρωπική τους ΜΚΟ – είδος επιχείρησης που δεν είναι επιχείρηση αλλά λειτουργεί ως επιχείρηση. Ή αν απλώς ο ένας από τους δύο είπε μια ωραία πρωία «εύρηκα» και έτσι ξεκίνησε η πορεία τους για να πιάσουν την καλή.
Με τη ΜΚΟ τους θα έκαναν εράνους για να βοηθήσουν οικογένειες που έχουν άρρωστα παιδιά. Τι πιο ανθρώπινο, τι ευγενέστερο, τι πιο ΜΚΟ. Και ποιος θα τολμήσει να αρνηθεί την οικονομική βοήθεια σ’ ένα παιδί που πάσχει από καρκίνο και οι γονείς του δεν έχουν τα χρήματα για τη θεραπεία;
Μόνο που τα χρήματα δεν έφταναν όλα στον προορισμό τους και οι δύο νεαροί επιχειρηματίες φρόντιζαν να επιδεικνύουν τους τρόπους που είχαν βρει για να τα αξιοποιήσουν.
Από τον καταιγισμό των υποθέσεων με τις πίτσες, τους φούρνους και το εμπόριο λευκής σαρκός η αλήθεια είναι ότι μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση η εκμετάλλευση του πόνου των μικρών παιδιών και των δικών τους.
Υπάρχουν ηθικές διαβαθμίσεις στο έγκλημα;
Ναι, υπάρχουν.
Άλλο να κλέβεις την εφορία και άλλο να κλέβεις όσους προσφέρθηκαν να δώσουν χρήματα για να βοηθήσουν άρρωστα παιδιά.
Το σημείο μηδέν της ηθικής. Δεν μιλάμε για ανήθικη πράξη. Μιλάμε για απουσία ηθικής, για αδυναμία διάκρισης ανάμεσα στο ανήθικο και το ηθικό.
Θυμάστε τον «Τρίτο άνθρωπο» του Γκράχαμ Γκριν, όπου ο πρωταγωνιστής στη Βιέννη –ο Ορσον Γουέλς στην ταινία– αμέσως μετά τον πόλεμο προμηθεύει τα νοσοκομεία με νοθευμένη πενικιλίνη που χορηγείται στα άρρωστα παιδιά;
Η εκμετάλλευση της ανθρώπινης απελπισίας είναι…
η χειρότερη μορφή απαξίωσης της ανθρώπινης κατάστασης. Ειδικά όταν το έγκλημα διαπράττεται εν ψυχρώ με μόνο κίνητρο την αλαζονεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου