It is time to prove ourselves worthy of what we were given. The West is worth defending. And no one will defend it for us. https://t.co/JSwHm1hVtw
— Brivael Le Pogam (@brivael) November 1, 2026
Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο
ΑΡΘΡΑΡΑ
Συνιδρυτή της γαλλικής εταιρείας τεχνητής νοημοσύνης Argil // Αυτοαποκαλείται «techno-emperor»
Έχοντας αφιερώσει πολύ χρόνο παρατηρώντας τον Elon Musk, και έχοντας συζητήσει μαζί του, πιστεύω πως κατανοώ αυτό που εκείνος αντιλήφθηκε νωρίτερα από σχεδόν οποιονδήποτε άλλον. Και είναι κάτι που ο καθένας μας οφείλει να κατανοήσει τώρα.
Ο δυτικός πολιτισμός δεν είναι απλώς ένας πολιτισμός ανάμεσα σε πολλούς άλλους. Είναι εκείνος που χάρισε στον κόσμο την ελευθερία της σκέψης, τη σύγχρονη επιστήμη και την αξιοπρέπεια του ατόμου.
Και δέχεται επίθεση. Όχι από λαούς, αλλά από ιδεολογίες που επιδιώκουν τον αφανισμό του.
Αν ο δυτικός πολιτισμός χαθεί, ο κόσμος δεν θα γίνει δικαιότερος. Θα γίνει φτωχότερος, πιο βίαιος και πιο σκοτεινός. Για όλους — συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που τον μισούν.
Γιατί;
Διότι οι πολιτισμοί δεν είναι εναλλάξιμοι. Μας είπαν ότι κάθε κουλτούρα μπορεί να συνδυαστεί με οποιαδήποτε άλλη —όπως αναμειγνύουμε χρώματα— και ότι το αποτέλεσμα θα είναι πάντα αρμονικό. Αυτό δεν ισχύει. Μια κοινωνία όπου οι γυναίκες είναι ίσες με τους άνδρες δεν μπορεί να συνυπάρξει, χωρίς τριβές, με μια κοσμοθεωρία όπου η μαρτυρία μιας γυναίκας αξίζει όσο το μισό της μαρτυρίας ενός άνδρα.
Μια κοινωνία όπου μπορείς να ασκείς κριτική στον Θεό, να αλλάξεις θρήσκευμα ή να μην έχεις κανένα, δεν μπορεί να αφομοιώσει —χωρίς να υποστεί ρήξη— μια κοσμοθεωρία όπου η αποστασία τιμωρείται με θάνατο.
Κάθε λαός διαθέτει το δικό του πνεύμα και εξελίσσεται με τον δικό του ρυθμό. Ωστόσο, δεν είναι όλες οι αξίες ισότιμες, και δεν μπορείς να οικοδομήσεις ένα έθνος πάνω σε νόμους που έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους.
Το να το επισημαίνεις αυτό ΔΕΝ συνιστά ρατσισμό.
Ο ρατσισμός αφορά το αίμα. Εδώ μιλάμε για νόμους, έθιμα και αξίες. Και αυτές οι αξίες δεν ανήκουν σε καμία φυλή: ένας Ιάπωνας, ένας Σενεγαλέζος ή ένας Ιρανός μπορούν να τις υιοθετήσουν —όπως έχουν κάνει ήδη εκατομμύρια άνθρωποι. Ακριβώς γι’ αυτό αξίζει να τις υπερασπιστούμε.
Ας θυμηθούμε από πού προέρχονται.
Όλα ξεκινούν στην Ελλάδα. Στην Αθήνα, για πρώτη φορά, οι άνθρωποι αποφασίζουν ότι η αλήθεια δεν πηγάζει από κάποιον θρόνο, αλλά αναζητείται μέσω της λογικής, και ότι μια πόλη κυβερνάται από τους πολίτες της μέσω του διαλόγου. Ο Σωκράτης επιλέγει τον θάνατο, αρνούμενος να εγκαταλείψει την ελεύθερη σκέψη. Στη Σαλαμίνα, μια χούφτα ελεύθερες πόλεις ανακόπτουν την πορεία της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας του κόσμου.
Έπειτα έρχεται η Ρώμη. Η Ρώμη θεσπίζει το δίκαιο που δεσμεύει τους πάντες, καθιερώνει τον πολίτη ως φορέα δικαιωμάτων και θεμελιώνει τη Δημοκρατία. Και εισάγει μια σπουδαία ιδέα: μπορείς να γίνεις Ρωμαίος, ακόμη κι αν δεν γεννήθηκες Ρωμαίος. Γίνεσαι Ρωμαίος υιοθετώντας τους νόμους της Ρώμης.
Ο Χριστιανισμός προσθέτει την πιο επαναστατική ιδέα στην ιστορία: κάθε ανθρώπινο ον, είτε δούλος είτε αυτοκράτορας, διαθέτει άπειρη αξία.
Έπειτα, η Γαλλία. Οι καθεδρικοί ναοί, αυτά τα πέτρινα πλοία που έχτισαν οι πρόγονοί μας επί αιώνες για απογόνους που δεν θα έβλεπαν ποτέ. Ο Descartes, Pascal, Voltaire. Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Και ο Ναπολέων, ο οποίος χαρίζει στη Γαλλία τον Αστικό Κώδικα, τα λύκεια και μια απλή αρχή: σταδιοδρομίες ανοιχτές στο ταλέντο.
Ο Murat, γιος πανδοχέα, καταλήγει Στρατάρχης της Αυτοκρατορίας και Βασιλιάς της Νάπολης. Ο Αστικός Κώδικας εξαπλώνεται σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης και εξακολουθεί να διαμορφώνει το δίκαιο δεκάδων χωρών μέχρι σήμερα.
Και αυτός ο πολιτισμός προχωρά στην κατάργηση της δουλείας —η οποία εφαρμοζόταν σε κάθε ήπειρο από την αυγή της ιστορίας—, στην καταπολέμηση της πανώλης, της ευλογιάς, ακόμα και του ίδιου του σκότους, καθώς και στο να πατήσει το πόδι του στη Σελήνη.
Λαοί της Δύσης, να είστε περήφανοι για αυτή την ιστορία. Το να είσαι περήφανος δεν σημαίνει ότι είσαι τυφλός. Κάθε πολιτισμός έχει διαπράξει εγκλήματα: κατακτήσεις, δουλεία, πολέμους. Ο δικός μας είναι εκείνος που προχώρησε περισσότερο από κάθε άλλον στην εξέταση των σφαλμάτων του, φτάνοντας στο σημείο να καταργήσει πρακτικές που κάποτε εφάρμοζε. Αυτή η ικανότητα να αμφισβητεί τον εαυτό του αποτελεί τη μεγαλύτερη δύναμή του. Και ακριβώς αυτή η δύναμη είναι που στρέφεται πλέον εναντίον του.
Διότι, εδώ και δεκαετίες, αυτό το μεγαλειώδες σύστημα δέχεται επίθεση.
Όχι από κάποιον στρατό, αλλά από μια συμμαχία δύο δυνάμεων που δεν έχουν τίποτα κοινό, εκτός από έναν εχθρό: εμάς.
Η πρώτη είναι ο κομμουνισμός. Έχασε τον οικονομικό πόλεμο, έχασε τον Ψυχρό Πόλεμο, έχασε τη δίκη της ιστορίας με τα δεκάδες εκατομμύρια των νεκρών του. Όμως, δεν έχασε ποτέ τα πανεπιστήμια. Επιβίωσε αλλάζοντας «ενδυμασία»: η ταξική πάλη μετατράπηκε σε πάλη των καταπιεσμένων εναντίον των καταπιεστών τους, και η Δύση κηρύχθηκε ένοχη για τα πάντα. Δίδαξε τα παιδιά μας να ντρέπονται για τους προγόνους τους, τα σύνορά τους και τον πολιτισμό τους. Αυτή είναι η ριζική αιτία, διότι για να γκρεμίσεις έναν πολιτισμό, πρέπει πρώτα να του αφαιρέσεις τη βούληση να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Η δεύτερη είναι το πολιτικό Ισλάμ. Δεν αναφέρομαι στους Μουσουλμάνους —πολλοί από τους οποίους ήρθαν εδώ ακριβώς για να ξεφύγουν από αυτή την ιδεολογία και αποτελούν τα πρώτα της θύματα. Μιλάω για ένα πολιτικό εγχείρημα που επιδιώκει να θέσει τον θρησκευτικό νόμο υπεράνω του αστικού δικαίου. Δεν τρέφει αμφιβολίες. Δεν νιώθει ντροπή. Ορμά στο κενό που άνοιξε ο πρώτος.
Ο ένας αφοπλίζεται. Ο άλλος προελαύνει.
Και ας μην πιστεύει κανείς στην Αριστερά ότι θα διατηρήσει τον έλεγχο. Η Ιστορία έχει ήδη ανεβάσει αυτό το έργο.
Το 1978, ο Michel Foucault εκφραζόταν με ενθουσιασμό για την Ιρανική Επανάσταση. Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράν, το Tudeh, στήριξε τον Khomeini και κάλεσε τους Ιρανούς να ψηφίσουν υπέρ του ισλαμικού του συντάγματος.
Μέχρι το 1983, οι ηγέτες του είχαν συλληφθεί, το κόμμα είχε τεθεί εκτός νόμου, και τα στελέχη του οδηγήθηκαν στην τηλεόραση για να «ομολογήσουν» τα «εγκλήματά» τους. Το 1988, χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι εκτελέστηκαν – ανάμεσά τους και κομμουνιστές ακτιβιστές. Ο δεύτερος καταλήγει πάντα να καταβροχθίζει τον πρώτο. Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» είναι χρήσιμοι μόνο για ένα διάστημα.
Ιδού, λοιπόν, το κάλεσμά μου προς κάθε δυτικό λαό. Προς τους Γάλλους, τους Ιταλούς, τους Πολωνούς, τους Γερμανούς, τους Ισπανούς, τους Αμερικανούς, σε όλους εσάς.
Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.
Το τι θα κάνουμε τα επόμενα δέκα χρόνια θα καθορίσει τι θα επιτρέπεται στα εγγόνια μας να λένε, να πιστεύουν, να γράφουν και να αγαπούν.
Δεν σας ζητώ να πεθάνετε για τη Δύση.
Σας ζητώ κάτι πιο δύσκολο: να ζήσετε για χάρη της.
Μάθετε την ιστορία της και μεταδώστε την. Αποκτήστε παιδιά. Μιλήστε χωρίς φόβο, ακόμα κι όταν σας στολίζουν με κάθε λογής χαρακτηρισμούς. Ψηφίστε, συμμετέχετε στα κοινά, θέστε υποψηφιότητα. Δημιουργήστε εταιρείες, σχολεία, εργοστάσια, οικογένειες. Αρνηθείτε την ντροπή που προσπαθούν να σας εμφυσήσουν.
Και σταματήστε να παραδίδετε οτιδήποτε μας καθορίζει: την ελευθερία της σκέψης, την ισότητα ενώπιον του νόμου, την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου.
Ο ιστορικός Arnold Toynbee το είχε καταλάβει: οι πολιτισμοί δεν δολοφονούνται, αυτοκτονούν. Κι όσοι νομίζουν ότι μπορούν να αφήσουν τη Δύση να καταρρεύσει χωρίς να πληρώσουν το τίμημα, ας θυμηθούν τους Ιρανούς κομμουνιστές. Βοήθησαν να γκρεμιστεί αυτό που περιφρονούσαν, για να έρθει μετά η σειρά τους.
Οι Έλληνες στη Σαλαμίνα ήταν λιγότεροι αριθμητικά. Νίκησαν επειδή ήξεραν τι υπερασπίζονταν.
Είμαστε οι κληρονόμοι της Αθήνας, της Ρώμης, της Παναγίας των Παρισίων και του Αστικού Κώδικα.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι πύραυλοι που θα μεταφέρουν την ανθρωπότητα στον Άρη κατασκευάζονται μέσα σε έναν ελεύθερο πολιτισμό.
Είναι ώρα να αποδείξουμε ότι…
είμαστε άξιοι για όσα μας κληροδοτήθηκαν.
Η Δύση αξίζει να υπερασπιστούμε. Και κανείς άλλος δεν πρόκειται να την υπερασπιστεί για εμάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου