Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ
Στις εκλογές του 1981 οι νεότεροι που είχαν δικαίωμα ψήφου γεννήθηκαν το 1960.
Σήμερα ψάχνουν τα παλιά ένσημα του ΙΚΑ για να καταθέσουν τα χαρτιά της συνταξιοδότησης.
Είναι η γενιά της Αλλαγής. Δηλαδή η γενιά που, σε κρίσιμα θέματα, στύλωσε τα πόδια ζητώντας να μην αλλάξει τίποτα. Αρνήθηκε τη μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό σύστημα. Πολέμησε τις ιδιωτικοποιήσεις. Και στο τέλος τα έβαλε με τον Πάγκαλο, όταν ισχυρίστηκε ότι μαζί τα φάγαμε.
Στο ΠΑΣΟΚ αγαπούν τις επετείους. Λογικό. Φωτίζουν την ιστορικότητα του Κινήματος. Η πολιτική σεζόν ανοίγει με την ανάμνηση της 3ης του Σεπτέμβρη. Ακολουθεί η επέτειος της πρώτης εκλογικής νίκης. Και λίγο πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές έχουμε το μνημόσυνο του Ανδρέα. Τίποτε από όλα αυτά δεν διατηρεί λειτουργική σχέση με το παρόν. Είναι θάλασσα νεκρής μνήμης χωρίς ούτε μία σημαδούρα στο σήμερα ή στο αύριο.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης μίλησε στο Αιγάλεω, στην επέτειο της εκλογικής νίκης του 1981. Με τηλεοπτικούς όρους, το δυναμικό κοινό αλλάζει κανάλι.
Το 1981 σε αγγίζει μόνο αν το έζησες. Και πράγματι, μαζεύτηκε αρκετός κόσμος με προσωπικές μνήμες από εκείνα τα χρόνια. Υπήρχαν και κάποιοι ηλικιωμένοι κύριοι με τεράστια κάδρα του Ανδρέα, λες και έβγαζαν εικόνισμα σε λιτανεία. Αλλά και μερικοί συλλέκτες αναμνήσεων που είχαν, ακόμη, τη γνήσια, την αυθεντική, την καθαγιασμένη πλαστική σημαία του 1985. Από τα μεγάφωνα έπαιζε το «Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο» και στο κυλικείο έπαιρναν, εκτάκτως, δραχμές.
Βέβαια, το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε λόγο και υποχρέωση να τιμά το παρελθόν του. Αλλαξε την Ελλάδα, καθόρισε τη φυσιογνωμία της Μεταπολίτευσης.
Ολα αυτά εξηγούν γιατί υπήρξε σημαντικό. Δεν εξηγούν γιατί πρέπει να είναι σημαντικό και σήμερα. Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Το ΠΑΣΟΚ διαθέτει μια τεράστια ιστορική αφήγηση, αλλά δυσκολεύεται να κατασκευάσει ένα εξίσου πειστικό σενάριο για το μέλλον.
Ας κάνουμε, λοιπόν, μια υπόθεση εργασίας.
Το ΠΑΣΟΚ δεν ιδρύθηκε ποτέ. Δεν υπάρχει Ανδρέας, πράσινος ήλιος, 18η του Οκτώβρη. Θα αισθανόταν σήμερα κάποιος την ανάγκη να ιδρύσει ένα κόμμα σαν το ΠΑΣΟΚ;
Φυσικά. Υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται και δεν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς, νέοι που δεν μπορούν να αποκτήσουν σπίτι, πολίτες που ζητούν καλύτερη δημόσια υγεία και παιδεία. Θυμωμένοι κεντρώοι. Υπάρχει κοινωνικό υλικό για μια σύγχρονη Κεντροαριστερά.
Αυτό το κόμμα θα έμοιαζε με το σημερινό ΠΑΣΟΚ;
Θα είχε τις ίδιες προτεραιότητες, την ίδια γλώσσα, τα ίδια πρόσωπα;
Τον ίδιο πρόεδρο;
Μάλλον όχι. Θα ήταν κάτι άλλο.
Το ΠΑΣΟΚ, ως οργανισμός, συμπεριφέρεται λες και είναι υπόλογο στο παρελθόν του, ενώ, ταυτόχρονα, προσπαθεί να το κεφαλαιοποιήσει.
Ετσι, όμως…
δεν μπορεί να πάει μακριά. Το παρελθόν είναι καλό ως υλικό αναμνήσεων. Αλλά είναι βαρίδι όταν υποκαθιστά τις απαντήσεις για το μέλλον. Kαι στην ουσία εδώ βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα. Το σημερινό μπόι του ΠΑΣΟΚ είναι μικρό δίπλα στην ιστορία του. Αυτή η υποδόρια σύγκριση φέρνει, μαζί με τα άλλα, τη μιζέρια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου