Σήμερα απολογείται στον #ανακριτή η ντροπή της ντροπής, η επιτομή της ξεφτιλας, το μνημείο του ξεπεσμού της Ελλάδας του 2026, το όνειδος της Πιερίας. Ούτε το σάλιο από το φτυσιμο δεν αξίζει. #Παιδικη_χαρα #φιρινιδης #ΜΚΟ https://t.co/qVDzeKlKCU
— Theo (@TheoL19257258) November 5, 2026
Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Oσο ξετυλίγεται η φρίκη των υπανθρώπων που έπαιζαν τους φιλάνθρωπους δήθεν ενισχύοντας καρκινοπαθή παιδιά, από κάθε πόρο του σώματός μου εκβράζεται η ίδια και ίδια λέξη «Τσογλάνια! Γομάρια! Κτήνη! Βλαχαδερά του κερατά!».
Και συγχρόνως στα μάτια μου φέρνω ξανά και ξανά τα μάτια της κυρίας Μαρίας Τρυφωνίδου, του συλλόγου Φλόγα. Οπως το βλέμμα και τα λόγια της έχουν χαραχτεί στην ψυχή μου, με την ίδια πάντα ανακούφιση ότι, ναι, υπάρχουν σωστοί άνθρωποι, ευσυνείδητοι συνάνθρωποι, έντιμοι, αφιερωμένοι, φερέγγυοι.
Να διατηρήσουμε τη φλόγα εμπιστοσύνης και πίστης ότι υπάρχουν!
Αλλά επιτρέψτε μου μια μεγάλη παρένθεση πριν σας μιλήσω για τη Μαρία Τρυφωνίδου.
Οταν αποφάσισα το τηλεοπτικό μου εγχείρημα, την «Κεραία», με τη συνειδησιακή πυξίδα να είμαι-είμαστε χρήσιμοι, συνομιλώντας με ανθρώπους που αξίζει να γνωρίζουμε, βρέθηκα αντιμέτωπη με όσους πολλούς δεν είχα ποτέ φανταστεί. Χαμηλότονους, εκλεκτούς, ενεργητικούς. Κατέγραφα, κατέγραφα, είχα ζωτική ανάγκη να καταγράφω ανθρώπους και προσπάθειες. Και ποιον να πρωτοθυμηθώ! Και ποιον να μην αδικήσω ξεχνώντας τον! Ακατάστατα θα αναφέρω, δεν έχω σειρά στην καρδιά μου. Την Τζοβάνα Καμπούρη και τη συμπερίληψη, όπως δεν την είχα διανοηθεί, σε μια ολόκληρη συνοικία «Αγιος Νικόλαος» στο Γαλαξίδι. Τη Γαλιλαία και τον αγώνα της Αλίκης Τσερκέζογλου δίπλα στον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής για την Ανακουφιστική Φροντίδα. Τη Μέριμνα και την αδιανόητη προσφορά τόσο σε παιδιά όσο και σε οικογένειες και με υπηρεσίες «χίλια χρόνια μπροστά», όπως η διαχείριση του πένθους. Το Κέντρο Ειδικών Ατόμων «Χαρά» της Α. Μαρτίνου που όντως ραίνει χαρά και που όσα αντίκρισα ποτέ δεν θα τα ξεχάσω, αναλογιζόμενη ότι οι συγκεκριμένες περιπτώσεις νοσούντων, αν δεν ήταν εκεί… Ούτε να το σκέφτομαι, αν δεν ήταν εκεί.
Επίσης, εξαιρετικούς κρατικούς λειτουργούς… Εκεί να δείτε! Δημοσίους που δεν ξεπέφτουν στη ραστώνη του Δημοσίου αλλά αγωνίζονται για τον συνάνθρωπο. Είτε υπό την λαμπρή επίβλεψη σωστών, όπως για παράδειγμα του Γιάννου Λιβανού μαζί με όλα τα μέλη του ΚΚΠΠΑ αλλά και άλλων που ενεργούν αυτοβούλως, συνειδησιακά, ξεπερνώντας και μάχες εναντίον τους. Συνηθισμένα πράγματα! Αν ξεφύγεις από την αγέλη των «ωχαδελφιστών», θα χορτάσεις μάχες και μάχες!
Ευεργέτες που μένουν στη σκιά από σοφία και φιλοσοφία, όπως η κυρία Φωτεινέλλη Κρητικού που δώρισε ολόκληρο κτίριο σε καρκινοπαθή παιδιά αλλά και ξενώνα σε καρκινοπαθείς γυναίκες. Ή ο πατέρας Κλήμης Πυρουνάκης, ιερωμένος ουσίας, μαζί με τον κύριο Μπάιμπα, που έδωσε όλη την περιουσία του θανόντος αδελφού του για την επανένταξη και επαγγελματική αποκατάσταση των αποφυλακισμένων γυναικών. Λαμπρές μονάδες που σήκωσαν βάρος αναντίστοιχο θνητού ανθρώπου, όπως η Νατάσσα Μποζίνη που στάθηκε στο πλευρό του Θύμιου Μπουγά, του ανθρώπου με τη μάσκα… Πού να θυμάστε! Η Βούλα Κολιοπούλου και η Μαρίνα Καλασούντα που έβαλαν σκοπό τη διάδοση της δωρεάς οργάνων. Και βέβαια, το Ιδρυμα Ωνάση στον ύψιστο σκοπό της Μεταμόσχευσης Οργάνων. Τι κολοσσιαίας σημασίας δωρεά, ακόμα μια, του Ιδρύματος Ωνάση! Ο π. Πρόδρομος και ο Δρ. Κωνσταντίνος Μαυραντώνης ιεραπόστολοι στην Αφρική. Η Δήμητρα Γιάννου στο πλευρό πενήντα ανάδοχων οικογενειών, το θαύμα της Χαλκίδας, όπως μου το εξήγησαν, «Δηλαδή αδειάσαμε μια Δομή!».
Θα κλείσω με το «Ελπίδα» γιατί χωράει και τις τύψεις μου, έστω και αν τις αποκατέστησα, καθώς δεν είχα αξιολογήσει το μέγεθος της προσφοράς ζωής της εκλιπούσας Μαριάννας Βαρδινογιάννη μέχρι που το επισκέφτηκα και συνομίλησα με γονείς και παιδιά και μαζί της.
Ποιον να πρωτοθυμηθώ! Και πόσους ακόμα, δόξα τω Θεώ, μου μέλλει να γνωρίσω! Αφού ξέρω ότι υπάρχουν! Υπάρχουν! Αλλά… Αλλά…
Ξεκίνησα το κείμενό μου αναφέροντας το όνομα της Μαρίας Τρυφωνίδου του συλλόγου Φλόγα.
Την έχω στην καρδιά μου. Αυτή τη γυναίκα τη δοσμένη, την απλή, την ξεστόλιστη, την αποτελεσματική, την αγόγγυστα εργατική.
Οταν της αναγγέλθηκε ο καρκίνος της κόρης της Αλεξάνδρας αναζήτησε παρηγοριά, αγάπη, ζεστασιά στη Φλόγα, έναν σύλλογο γονέων με παιδιά που νοσούσαν από καρκίνο, με έτος ιδρύσεως 1982.
Ηταν το 1984 και ο σύλλογος δεν είχε ούτε γραφεία.
Η Αλεξάνδρα της ήταν τεσσάρων ετών. Επί δυο χρόνια είχαν αγώνα. Εφτασαν μέχρι εξωτερικό. Αλλα χρόνια! Τώρα πια η χώρα μας έχει να προσφέρει άριστες υπηρεσίες και ίαση κατά 95%. Εκεί, στον Καναδά, ακούστε κάτι καρμικό… Στην τηλεόραση έδειχνε το τηλέφωνο ενός συλλόγου για καρκινοπαθή παιδιά. Η κορούλα τους κατόρθωσε και αντέγραψε, αν και δεν είχε δυνατότητα γραφής ξένης γλώσσας, τόσο το νούμερο όσο και τα γράμματα και προέτρεψε τους γονείς της «Βοηθήστε αυτά τα παιδιά».
Η Αλεξάνδρα δεν τα κατάφερε να ζήσει. Ωστόσο η μάνα της την έχει στο πλευρό της φροντίζοντας καρκινοπαθή παιδιά και τις οικογένειές τους από το 1986 που ανέλαβε τον Σύλλογο.
Τρεις χιλιάδες οικογένειες έχουν λάβει και πόσες ακόμα θα λαμβάνουν τη ζωτική ευεργεσία του Ξενώνα και ούτε ξέρω πόσων υπηρεσιών!
«Είναι αυτό που μου εξασφαλίζει την Αλεξάνδρα μου. Είναι στην καθημερινότητά μου, δίπλα μου. Οπως αναλώνω χρόνο για τον γιo μου, έτσι με αυτόν τον τρόπο αναλώνω και με την κόρη μου».
Υποκλίνομαι μέχρι το χώμα. Η κυρία Τρυφωνίδου δεν λαμβάνει καμία χρηματοδότηση από το κράτος. «Ακόμα και για μια δωρεά που κάναμε, έναν αξονικό τομογράφο, πληρώσαμε, κυρία Βιτάλη, και ΦΠΑ».
Η κυρία Τρυφωνίδου είναι μια και μοναδική «Θεωρώ ότι είμαι ο πιο ακριβοπληρωμένος άνθρωπος. Εχει πληρωθεί ο εθελοντισμός μου με χίλιους τρόπους»…
Μία και μοναδική αλλά είναι και πολλοί! Πάρα πολλοί! Σας το διαβεβαιώνω.
Υπάρχουν, υπάρχουν, αναγνώστες μου, τέτοιοι συνάνθρωποι!
Ας …
κρατήσουμε τη φλόγα μας αναμμένη και την εμπιστοσύνη μας αμόλυντη.
Τσογλάνια! Γομάρια! Κτήνη! Βλαχαδερά του κερατά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου