Είναι από αυτά που τα βλέπεις και σου φεύγει η περούκα, που λέει ο λόγος.
Χρησιμοποιώ την περούκα για τη μεταφορά, επειδή ένα καπέλο φεύγει εύκολα με τον αέρα, ενώ οι περούκες, υποθέτω, κάπως στερεώνονται στο δέρμα, ακριβώς για να μη φεύγουν λόγω ανωτέρας βίας – που μπορεί να είναι από ένα απότομο ρεύμα αέρα μέχρι και μια σφαλιάρα. Μόνο σε περίπτωση συμπλοκής εκ του συστάδην, που περιλαμβάνει μαλλιοτραβήγματα, η σύγχρονη περούκα δεν κρατάει και φεύγει. Γι’ αυτό λέω ότι η κατάπληξη που σου προκαλεί είναι τέτοια, ώστε σου φεύγει η περούκα. Με μόνη εξαίρεση, ενδεχομένως, εκείνες του 17ου αιώνα, που ήταν τύπου αφάνας με κάτι από φλοκάτη, για να σας δώσω να καταλάβετε, και πρέπει να είχαν υπολογίσιμο βάρος.
Αιτία της κατάπληξης είναι το σημείωμα που άφησε στους αστυνομικούς (σύμφωνα με το «Πρώτο Θέμα») ο αρχηγός του εγκληματικού κυκλώματος, που δρούσε πίσω από τη βιτρίνα του Χωριάτικου. «Με κυνηγάτε εδώ και τρία χρόνια», γράφει, «αλλά στο τέλος, όταν θα φύγει ο Χρυσοχοΐδης, θα μου γυαλίζετε τα παπούτσια. Καλή αντάμωση».
Τέτοια επίδειξη θράσους φανερώνει πόσο ασφαλής και προστατευμένος αισθανόταν, ώστε να αφήνει πίσω ένα περιπαικτικό, πλην ενοχοποιητικό, σημείωμα. Ηταν σίγουρος ότι θα προλάβαινε να διαφύγει και, επίσης, ότι η αστυνομία, μετά την αποτυχία να τον συλλάβει, δεν θα έδινε ποτέ στη δημοσιότητα το περιπαικτικό σημείωμα.
Τον πρόλαβαν, όμως, και τι να πει;
Τον… Ή μάλλον δεν υπάρχει λόγος να το πω εγώ, φανταστείτε να το λέει η Θεοδώρα Τζάκρη, που χρησιμοποιεί συχνά τη συγκεκριμένη έκφραση.
Φυσικά, το σημείωμα φανερώνει και ναρκισσισμό: δεν του αρκούσε του κυρίου αυτού να είναι μαφιόζος, ήθελε να ποζάρει κιόλας ως «ωραίος τύπος».
Το πραγματικό αστείο, όμως, ήταν εις βάρος του, δηλαδή η αξιοθρήνητη προσπάθεια εκ των υστέρων, για να δικαιολογήσει το σημείωμα. «Για τον Χρυσοχοΐδη έχω την εντύπωση ότι είναι άτεγκτος, απροσπέλαστος, έντιμος υπουργός, ο οποίος όμως με έχει στοχοποιήσει και γι’ αυτό θέλω να φύγει». Αυτή ήταν η απάντηση που έδωσε στον δικηγόρο του, όταν εκείνος τον ρώτησε για το σημείωμα.
Μπορεί ένας άνθρωπος, ο οποίος κατηγορείται με στοιχεία και αποδείξεις ότι είχε στήσει ένα κύκλωμα παράνομων δραστηριοτήτων, να είναι συγχρόνως τόσο βλάκας;
Τόσο βλάκας, δηλαδή, ώστε, από τη μια, να πλέκει το εγκώμιο του Χρυσοχοΐδη και, από την άλλη, να του καταλογίζει προκατάληψη εις βάρος του.
Είναι σούπερ υπουργός, αλλά με μένα είναι πολύ κακός· δεν είναι άδικο;
Και αυτός θύμα, δηλαδή!
Η θυματοποίηση είναι πια η βιομηχανία της εποχής: όλοι είναι θύματα, με πρώτους και καλύτερους τους θύτες…
Αναρωτιέμαι λοιπόν, με την αφορμή αυτή, μήπως θα πρέπει κάποτε να προοδεύσουμε ως κοινωνία και να αναγνωρίσουμε μαφιόζους, συμμορίες εκβιαστών, μαστροπούς και γενικώς όλο αυτό τον κόσμο που ονομάζουμε «οργανωμένο έγκλημα», ως ευαίσθητη κοινωνική ομάδα (ΕΚΟ), κατ’ αναλογία προς τους Ρομά;
Θα μπορούσαμε μάλιστα να θεσπίσουμε τον…
Συνήγορο του Μαφιόζου, ώστε η ΔΑΟΕ (Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος) να ξέρει ότι κάποιος ελέγχει τους ελέγχοντες. Να ξέρει, δηλαδή, ότι δεν μπορεί να στοχοποιεί αθώους φοροφυγάδες, σε βαθμό ώστε να τους εξωθεί στο οργανωμένο έγκλημα!
Στο δικαστήριο, πάντως, αν τον ρωτήσουν για το σημείωμα, θα ήταν καλύτερα να πει ότι, μετά τρία χρόνια που τον παρακολουθούσαν οι αστυνομικοί, είχε εκτιμήσει ιδιαιτέρως τη διακριτικότητά τους και είχε δεθεί μαζί τους, γι’ αυτό και θεωρούσε απρεπές να την κοπανήσει χωρίς να αφήσει κάτι αποχαιρετιστήριο. Αυτό, ναι, μπορεί να συγκινήσει τους δικαστές· ότι τον αδίκησε ο Χρυσοχοΐδης, όχι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου