By Handre
Friedrich Engels, ένας γόνος πλούσιας οικογένειας που πέρασε σαράντα χρόνια χρηματοδοτώντας τον άνθρωπο ο οποίος χαρακτήριζε τον καπιταλισμό ως εκμετάλλευση. Ειρωνικό.
Το 1864, ο Engels κληρονόμησε το συνιδιοκτησιακό καθεστώς της «Ermen & Engels», ενός εργοστασίου βαμβακουργίας στο Manchester. Εργάστηκε εκεί ως εταίρος, διοίκησε εργάτες, εισέπραξε κέρδη και, επί δεκαετίες, έστελνε χρήματα στον Marx, στο Λονδίνο.
Στο μεταξύ, ο Marx, έγραφε για την εξαθλίωση του προλεταριάτου, διαμένοντας σε νοικιασμένα δωμάτια τα οποία πλήρωναν οι εργάτες κλωστοϋφαντουργίας του φίλου του.
Ο Marx, απέκτησε ένα παιδί με την οικιακή βοηθό του, την Helene Demuth –την οποία δεν πλήρωνε–, αρνήθηκε την πατρότητα και άφησε τον Engels να επωμιστεί δημόσια την ευθύνη για χρόνια.
Ο Engels δέχτηκε. Ο άνθρωπος ήταν ένα «χαλάκι εισόδου» με κληρονομημένη περιουσία.
Ο ίδιος ο Marx δεν παρήγαγε σχεδόν τίποτα που να μπορεί να διατεθεί στην αγορά. Ο πρώτος τόμος του «Κεφαλαίου» («Das Kapital») εκδόθηκε το 1867· τους τόμους δύο και τρία δεν τους ολοκλήρωσε ποτέ. Ο Engels τους συνέθεσε από τις σημειώσεις του Marx μετά τον θάνατο του τελευταίου, το 1883. Ο σπουδαίος θεωρητικός της ιστορικής αναγκαιότητας δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει το δικό του βιβλίο.
Δύο άνδρες –ο ένας γιος εργοστασιάρχη και ο άλλος ένας χρόνιος οφειλέτης που δανειζόταν χρήματα ακόμα και από τη μητέρα του– επινόησαν μια θεωρία σύμφωνα με την οποία η συσσώρευση κεφαλαίου αποτελεί κλοπή.
Ο Engels συσσώρευσε κεφάλαιο.
Ο Marx έκλεβε τους πάντες γύρω του, σε προσωπικό και ιδιωτικό επίπεδο, προτού προτείνει να γίνεται αυτό συστηματικά, υπό την απειλή όπλων, μέσω του κράτους.
Κάθε υποτίμηση νομίσματος, κάθε κρατικοποίηση εργοστασίου, κάθε λιμός που προκλήθηκε σκόπιμα από καθεστώτα τα οποία επικαλούνταν τις ιδέες τους, ανάγεται σε δύο Ευρωπαίους που ζούσαν με άνεση και δεν πείνασαν ποτέ λόγω αύξησης των τιμών, δεν στάθηκαν ποτέ σε ουρά για ψωμί και…
δεν έσκαψαν ποτέ μαζικούς τάφους για τους διαφωνούντες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου