Ακυβερνησια στο Ισραήλ. Πετάει αυτή την ώρα για Τελ Αβίβ ο Χάρης Δούκας που δηλώνει ότι μπορεί και Δήμαρχος Αθήνας και Πρωθυπουργός Ισραήλ. ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ. https://t.co/IC48yQQpVh
— oldschoolfileles (@oldfileles) October 28, 2026
Του Μιχάλη Τσιντσίνη
Περπατάει ανάμεσα στα αντίσκηνα. Δεν του μιλάει κανείς. Δεν μιλάει σε κανέναν. Αλλά δεν προβλεπόταν κιόλας καμία επικοινωνία μεταξύ του σκηνικού και του επίδοξου αντισκηνοπατέρα.
Ο δήμαρχος, αγέρωχος, διέσχισε τον αυτοσχέδιο καταυλισμό της πλατείας Συντάγματος και μετά του γύρισε την πλάτη, για να τον χρησιμοποιήσει ως φόντο για τις κάμερες που τον περίμεναν.
Ηθελε να δείξει ότι είναι «ένας από αυτούς» – ακόμη και αν «αυτοί» δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή του· ακόμη και αν δεν μπορούν να αποδώσουν τις στιβάδες γκρίζας ιλύος που σκεπάζουν την πλατεία στη δική του ακλόνητη, δημαρχιακή αβελτηρία.
Λίγες ώρες πριν από την επιτόπου παράστασή του, ο Χάρης Δούκας είχε δημοσιεύσει και άρθρο-προκήρυξη υπέρ των διαδηλωτών. Ηταν Τρίτη και οι διαδηλωτές δεν είχαν ακόμη διαδηλώσει στην Αθήνα, αλλά η διαίσθηση του δημάρχου τον υποχρέωνε να πιάσει πρώτος θέση στο κάδρο των πλησιαζόντων γεγονότων.
Βιάστηκε. Ομως και πάλι ήρθε δεύτερος. «Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι απλώς τι κοστίζει, αλλά τι αξίζει», έγραφε ο Δούκας (NEWS247, 20 Οκτωβρίου).
«Κάποια στιγμή πρέπει να φύγουμε από το ερώτημα πόσο κοστίζει και να πάμε στο ερώτημα πόσο αξίζει», είχε γράψει μία ημέρα πριν ο Αλέξης Τσίπρας στο Facebook.
Και τι πειράζει; Είναι κακό να συμφωνούν;
Ή μήπως είναι σπάνιο να αλιεύει το καλάμι της πρόχειρης δημαγωγίας κλισέ από την ίδια στέρνα;
Αλλωστε, αυτό δεν είναι που ξεχωρίζει την όντως πολιτική από τη λαϊκιστική κοινοτοπία;
Η δεύτερη δεν μπορεί να κάνει τίποτε περισσότερο από το να λειτουργεί ως ηχείο των συνθημάτων της πλατείας. Δεν διαμορφώνει, ούτε μεταβολίζει το αίτημα σε ισχύ για αλλαγή. Απλώς πιθηκίζει όσα είναι σε θέση να συλλάβει ως αχό του πεζοδρομίου, για να διεκδικήσει «ορατότητα» στα κάτοπτρα των κοινωνικών δικτύων.
Πολλοί φοβούνται πως τα αντίσκηνα, που ευλόγησε με την περατζάδα του στο Σύνταγμα ο Δούκας, μπορεί να εξελιχθούν σε μήτρα μιας νέας αγανάκτησης. Ο φόβος είναι δικαιολογημένος, αν θυμηθεί κανείς τι γέννησε εκείνη η μήτρα – από το κάτω και από το άνω μέρος της.
Ομως, εκείνη η πλατεία μπόρεσε να εξελιχθεί σε θρυαλλίδα αλυσιδωτών πολιτικών αντιδράσεων σε μια χώρα που ζούσε τη μεγαλύτερη ύφεση εν καιρώ ειρήνης που έχει υποστεί ποτέ δυτική δημοκρατία.
Ούτε τότε τα πρόσωπα, που κατάφεραν εντέλει να καρπωθούν το ρεύμα, είχαν τη στόφα για να του δώσουν δημιουργική διέξοδο. Πήραν εκείνη τη βοή και τη διοχέτευσαν σε ένα τυφλό εγχείρημα δευτερογενούς κρίσης.
Τώρα που επανεμφανίζονται στη σκηνή…
οι ίδιοι και οι μιμητές τους, είναι σαν να υποβάλλουν την κοινωνία σε ένα τεστ μνήμης.
Ποιος έχει ξεχάσει;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου