Τουρκικής καταγωγής η Ελίφ Εράλπ είναι η πολιτικός που προσδοκά να γίνει η επόμενη δήμαρχος του Βερολίνου. Για πολλούς οι επιδόσεις της Αριστεράς στο Βερολίνο, με το υψηλό ποσοστό μεταναστών σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό, διαψεύδει όσους υποστηρίζουν ότι η άνοδος της Ακροδεξιάς έχει να κάνει με τον φόβο της κοινωνικής διείσδυσης της μετανάστευσης στη γερμανική κοινωνία. Χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν ότι πολλοί πρώην μετανάστες είναι τώρα Γερμανοί ψηφοφόροι.
Η υπόθεση που αναδείχθηκε με αφορμή συνέντευξη της Εράλπ στο «Σπίγκελ» αποδεικνύει την επιρροή της διείσδυσης οργανώσεων μεταναστών στην πολιτική ζωή της Γερμανίας.
Και η επιρροή αυτή έχει ένα όνομα: φόβος.
Στο «Σπίγκελ» έφτασε ένα μήνυμα, στο οποίο είχε επισυναφθεί ένα σημείωμα όπου η Εράλπ έλεγε στους συνεργάτες της ότι δεν θα δεχόταν να απαντήσει σε ερωτήσεις που αναφέρονταν στις σχέσεις του κόμματός της με αντισημιτικούς και εγκληματικούς κύκλους. Οχι επειδή θεωρεί τις φήμες για αυτές τις σχέσεις συκοφαντικές, με στόχο να παραποιήσουν τους πολιτικούς στόχους της. Αλλά επειδή φοβάται. Φοβάται και γι’ αυτήν και για την οικογένειά της. Οπως φοβάται και ο σύζυγός της.
Σε εκδήλωση του κόμματός της συμμετείχε και κάποιος Ιμπραχήμ Ιμπραχήμ, μέλος οργάνωσης που η Ε.Ε. έχει χαρακτηρίσει τρομοκρατική. Παρ’ όλ’ αυτά δεν απέφυγε να απαντήσει σε ερώτηση για τη βουλευτή Βανέσα Εμντε, η οποία αρνείται την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ. Η απάντησή της είναι μνημείο υπεκφυγής. Δήλωσε ότι γνωρίζει πως πολλοί από τους συνεργάτες της είναι πολύ αφοσιωμένοι στο ζήτημα της Παλαιστίνης, δεν περίμενε όμως να φτάσουν έως εκεί. Δεν ξέρω αν η αφέλεια είναι χαρακτηριστικό πολιτικής ιδιοφυΐας, όπως υποθέτω θεωρούν οι ψηφοφόροι της.
Ερώτηση κρίσεως: Eίτε η κυρία Εράλπ δεν ήξερε ότι σε εκδήλωση του κόμματός της συμμετείχε και εξέχον μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης και όταν το έμαθε είπε: «Πω πω και τώρα τι κάνουμε;».
Είτε το ήξερε και δεν τόλμησε να μην τον δεχθεί ή να τον αποβάλει.
Είτε δεν ξέρει τι γίνεται στο κόμμα της είτε ξέρει, αλλά δεν τολμάει να το αντιμετωπίσει.
Επιλέγω την εκδοχή του φόβου. Και δεν αναφέρομαι στον φόβο του πολιτικού κόστους, τη νομιμοποιημένη αρετή του κάθε πολιτικού. Εδώ μιλάμε για τον φόβο της ζωής της και της οικογένειάς της. Μεταφορικά θα έλεγα πως είναι ο φόβος που αισθάνεται μέλος «συμμορίας» όταν παραβεί τους κανόνες της.
Ποιοι είναι οι κανόνες;
Η υπεράσπιση της παλαιστινιακής τρομοκρατίας και ο αντισημιτισμός.
Η περίπτωση της δυστυχούς κυρίας είναι μια τρανή απόδειξη του…
δεσμού της παλαιστινιακής τρομοκρατίας με τον αντισημιτισμό και τη διείσδυσή της στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Χωρίς να μπορείς να παραβλέψεις τον ρόλο της Αριστεράς και των λειψάνων του μουμιοποιημένου προοδευτισμού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου