Το ένα σκάνδαλο πίσω από το άλλο..Φίλιππος Καμπούρης, μπάσκετ, pizza fan, χωριάτικο, ΜΚΟ.. φοροδιαφυγή, στημένοι αγώνες, εξαπάτηση δημοσίου, εκμετάλλευση παιδιών με σοβαρά προβλήματα υγείας και ΠΟΛΛΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ.. #pizzafan #χωριατικο #μπασκετ #μκο #καμπουρης https://t.co/MRFJcp8faf
— Stefanos Max (@stefanosmax) November 2, 2026
Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ
Eίσαι ο Γιώργος Καπουτζίδης. Γράφεις σενάριο για σειρά. Απλωσες στον πάγκο εργασίας όλα τα υλικά για να φτιάξεις τον κεντρικό χαρακτήρα. Μόλις τελειώσεις το πρώτο χέρι βλέπεις μπροστά σου ένα δημοσιογράφο της trash τηλεόρασης. Οι καλεσμένοι του είναι σαν να το έσκασαν από κόμικ. Και ο ίδιος κολλάει στο χέρι του κέρματα των δύο ευρώ για να αποδείξει ότι το εμβόλιο δημιουργεί μαγνητικά πεδία στο σώμα.
Εντάξει, καλός είναι. Αλλωστε στήνεις κωμωδία.
Θέλεις όμως να τραβήξεις το αστείο στα άκρα. Παίρνεις μέτρα στον χαρακτήρα και του ράβεις κοστούμι πολιτικού αρχηγού. Ξεφεύγεις, αλλά λες ότι θα το πας μέχρι τέλους. Του δένεις στον λαιμό κόκκινη λαμέ γραβάτα. Και τον βάζεις στο κέντρο μιας πίστας, να σαλιώνει το δάχτυλο και να μετράει κατοστάρικα. Γιατί κάνει και δουλειές της νύχτας.
Τώρα πρέπει να του δώσεις όνομα. «Καμπούρης», σου ψιθυρίζει η έμπνευση.
Γελάς. Σου αρέσει, αλλά το βρίσκεις ακραίο. Κάνεις δυο βήματα πίσω και βλέπεις τον χαρακτήρα που έφτιαξες. Μπα, όχι. Είναι υπερβολικός. Μαζεύεις τα χαρτιά, φτιάχνεις μια μπάλα και ευστοχείς σε τρίποντο στο καλάθι των αχρήστων. Κωμωδία γράφεις, όχι επιθεώρηση.
Ομως η ζωή είναι πιο τολμηρή από τον Καπουτζίδη. Ο Φίλιππος Καμπούρης υπάρχει. Είναι εκεί έξω ή, πιο σωστά, εκεί μέσα. Αλλά και στις τεράστιες αφίσες που μας θυμίζουν ότι είναι πρόεδρος του ΛΑΟΣ, ενός κόμματος που συμμετείχε στη διακυβέρνηση του τόπου και ανέδειξε λαμπρούς αστέρες του πολιτικού γαλαξία.
Τον βλέπεις στα βίντεο που είναι σπαρμένα στο δίκτυο. Να συνομιλεί με τον «εθνικό σταρ» και να μας συστήνει τον «μίστερ εθνικά μπούτια».
Εχει αφήσει αποτύπωμα στο πολιτιστικό μας ιδίωμα, όπως λέει και ο δικηγόρος Δημητρακόπουλος για τα τραγούδια του Καρβέλα. Γιατί ο Φίλιππος Καμπούρης κατέχει έναν από τους βασικούς κανόνες της επιτυχίας. Δεν πειράζει αν σε παίρνουν στην πλάκα, αρκεί να σε παίρνουν χαμπάρι. Και αυτό το έχουν επιβεβαιώσει διά της ψήφου τους 39.000 συμπολίτες μας που του προσέφεραν δύο έδρες στην Περιφέρεια Αττικής.
Και να τώρα ο χαρακτήρας μας, που ξεκίνησε για κωμωδία, κινδυνεύει να βρεθεί στο «Prison Break». Αντιμετωπίζει βαρύτατες κατηγορίες.
Επρεπε να ελεγχθεί και για μερικές από τις φωνές που έβγαλε στις πίστες, αλλά, δυστυχώς, δεν υπάρχει ακόμη Εισαγγελία Αισθητικής.
Αρνείται τις κατηγορίες και καταγγέλλει σκευωρία.
Προσπαθώ να αποφασίσω αν ο Καμπούρης είναι εξαίρεση ή, απλώς, ένας κανόνας που κάπου στράβωσε. Τείνω προς τον κανόνα.
Το συναντάς συχνά, έστω και με μικρές παραλλαγές.
Είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι η δημοσιότητα γεννάει οικειότητα και ανοίγει δρόμους, τρύπες και παράθυρα. Και αν τα καταφέρεις, πληρώνει καλά. Από το τηλεοπτικό πλατό στο πολιτικό βήμα και από εκεί στη νύχτα. Σαν να είναι δωμάτια του ίδιου σπιτιού.
Τι είναι, άλλωστε, αυτή η χώρα;
Ο τόπος που…
εδώ και γενιές, μεγαλώνει τα παιδιά του με τη σκιά ενός καμπούρη πάνω στο φωτισμένο πανί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου