Του Ανδρέα Δρυμιώτη
Στις 11 Αυγούστου 2026 διάβασα το σημείωμα του Σάκη Μουμτζή, από όπου αντιγράφω την εισαγωγή: «Προχθές εκεί που καθόμουν στην ξαπλώστρα μου, άκουσα μια τσεκουράτη φωνή να λέει, μιλώντας στο κινητό της: “Αγάπη, αν θέλεις να είμαστε πάλι μαζί, να κάνεις το rebranding σου”.
Γύρισα διακριτικά το κεφάλι και είδα μια ευειδεστάτη νεαρή, να υπομειδιά ικανοποιημένη καθώς έστελνε το τελεσίγραφό της. Και σκέφτηκα πως η ομάδα που συνέλαβε το concept του rebranding, ασχέτως τελικού αποτελέσματος, εισήγαγε στην κοινωνία μας την έννοια της επανεκκίνησης με καθοριστικό το στοιχείο της ανανέωσης. Διότι η σκέτη επανεκκίνηση δεν αρκεί. Απαραίτητο είναι να συνοδεύεται και από μια αναβάθμιση η οποία υπερβαίνει και ακυρώνει τα παλιά συστήματα […]».
Στο κείμενο ο Σάκης Μουμτζής αναφερόταν στη Μαρία Καρυστιανού και στα προβλήματα που εμφανίστηκαν μετά την ανακοίνωσή της για την ίδρυση του κόμματος Ελπίδα για την Δημοκρατία.
Για να είμαστε όμως σωστοί, το «rebranding» πρέπει να το πιστώσουμε στον Τσίπρα.
Για θυμηθείτε τι έγινε τον Μάρτιο του 2024 στην πτήση Παρίσι – Αθήνα. Δημοσιεύθηκε φωτογραφία του Τσίπρα να διαβάζει στο αεροπλάνο ένα memo από τη μεγάλη εταιρεία δημοσίων σχέσεων Puplicis Communications με τίτλο «Rebranding Tsipras».
Από τότε ο Τσίπρας με μια σειρά από παρεμβάσεις προσπαθεί να εμφανίσει ένα «νέο» πολιτικό πρόσωπο, απαλλαγμένο από το αμαρτωλό παρελθόν του.
Ελάτε να βάλουμε τα γεγονότα σε ένα «χρονολόγιο» (time – line) αρχίζοντας από την παραίτησή του από την ηγεσία του ΣYΡΙΖΑ, που είναι η αφετηρία του «rebranding». Η ιστορική παράθεση γεγονότων είναι η αγαπημένη μου μέθοδος στην ανάλυση οποιουδήποτε φαινομένου.
29 Ιουνίου 2023 – Το πρώτο reset
Ο Τσίπρας παραιτείται από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη βαριά εκλογική ήττα και δηλώνει ότι «ένας ιστορικός κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε». Αυτό είναι το σημείο μηδέν. Δεν προσπαθεί να ξαναφτιάξει τον ΣΥΡΙΖΑ. Αποσύρεται από την καθημερινή κομματική πολιτική και αρχίζει να δημιουργεί απόσταση από την ταυτότητα «πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ».
2023 – αρχές 2024 – Η μετατροπή από κομματικό αρχηγό σε «πρώην πρωθυπουργό»
Το επόμενο βήμα είναι πολύ σημαντικό επικοινωνιακά: ο Τσίπρας αρχίζει να εμφανίζεται περισσότερο ως πρώην πρωθυπουργός με διεθνές / ευρωπαϊκό ρόλο παρά ως αρχηγός ενός συγκεκριμένου κόμματος.
Μάρτιος 2024 – Το «Rebranding – Alexis Tsipras»
Αυτό είναι το πρώτο σημείο όπου έχουμε χειροπιαστή ένδειξη ότι υπάρχει οργανωμένη προσπάθεια επανατοποθέτησης του πολιτικού brand.
Ιούνιος 2024 – Το Ινστιτούτο
Εδώ το rebranding περνάει από τη θεωρία στην πράξη. Ιδρύεται το Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας, με το μήνυμα «Διαμορφώνοντας το κοινό μας μέλλον». Και στις 17-18 Ιουνίου πραγματοποιείται η πρώτη διεθνής διάσκεψη, με αντικείμενα όπως ειρήνη, βιώσιμη ανάπτυξη, Ευρώπη, Βαλκάνια και γεωπολιτική. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για το positioning: Τσίπρας → ΣΥΡΙΖΑ → Αριστερά αρχίζει να γίνεται Τσίπρας → Ινστιτούτο → Ευρώπη / ειρήνη / δημοκρατία / διεθνής πολιτική / προοδευτικός χώρος. Δηλαδή δημιουργεί δικό του πολιτικό brand ανεξάρτητο από κομματικό μηχανισμό.
2025 – Το βιβλίο λειτουργεί ως «γέφυρα»
Οκτώβριος 2025 – Η αποχώρηση από τη Βουλή
Στις 6 Οκτωβρίου 2025 παραιτείται και από το βουλευτικό αξίωμα, μετά από 16 χρόνια στη Βουλή. Ο ίδιος παρουσιάζει την απόφαση ως έξοδο από την κοινοβουλευτική καθημερινότητα. Αυτό είναι κομβικό. Γιατί πλέον δεν είναι ούτε αρχηγός κόμματος ούτε βουλευτής. Αρα μπορεί να εμφανιστεί ως κάτι άλλο: πολιτικός ηγέτης που βρίσκεται «πάνω» από τον υφιστάμενο κομματικό χάρτη.
Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2025 – «Ιθάκη» και comeback
Ερχεται η «Ιθάκη», που κυκλοφορεί στις 24 Νοεμβρίου 2025. Είναι 762 σελίδες και αφορά κυρίως την περίοδο 2015-2019, δηλαδή την πιο κρίσιμη και αμφιλεγόμενη περίοδο της πολιτικής του διαδρομής. Η παρουσίαση της «Ιθάκης» γίνεται στις 3 Δεκεμβρίου 2025 στο «Παλλάς». Και εκεί συμβαίνει κάτι πρωτοφανές. Ολοι οι παλαιοί συνεργάτες του οδηγούνται στον εξώστη σαν αποσυνάγωγοι. Εδώ το βιβλίο παύει να είναι απλώς βιβλίο. Γίνεται μηχανισμός πολιτικής επανεμφάνισης. Και το ενδιαφέρον είναι ότι μετά αρχίζει να αλλάζει και η γλώσσα του: λιγότερο «Σύριζα», περισσότερο δημοκρατία, θεσμοί, εμπιστοσύνη, κοινωνία, δικαιοσύνη, προοδευτικός χώρος. Στο site του Ινστιτούτου εμφανίζονται χαρακτηριστικά παρεμβάσεις για «κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς», «δημοκρατία», «ολιγαρχία» κ.λπ.
Και φτάνουμε στο 2026
Από τις αρχές του 2024 ο Αλ. Τσίπρας αρχίζει να εμφανίζεται περισσότερο ως πρώην πρωθυπουργός παρά ως αρχηγός κόμματος.
Τον Απρίλιο του 2026 ο Τσίπρας δηλώνει ότι το νέο κόμμα θα είναι έτοιμο μέχρι τον Σεπτέμβριο, ενδεχομένως και νωρίτερα. Και τον Ιούνιο το ίδιο το Ινστιτούτο καταγράφει δήλωσή του:
«Ανοίγουμε έναν νέο κύκλο με ένα νέο κόμμα με νέα πρόσωπα, ίδιες αξίες, αλλά με διαφορετική αντίληψη για το πώς κάνουμε πολιτική».
Αυτή η πρόταση είναι ίσως η πιο καθαρή περιγραφή ολόκληρου του rebranding.
Το επικοινωνιακό ταλέντο του Αλέξη Τσίπρα να παρουσιάζει ακόμη και την πολιτική του αποτυχία ως προσόν, για να διεκδικήσει εκ νέου την πρωθυπουργία, συμπυκνώνεται στη φράση «το 2015 ήξερα τι ήθελα, αλλά δεν ήξερα πώς. Σήμερα ξέρω τι γίνεται και τι δεν γίνεται», που διατύπωσε στο πρώτο μέρος της συνέντευξής του στο in.gr.
Ομως, με την αυτοπεποίθηση κάποιου που θεωρεί ότι κατέκτησε την πολιτική του ωρίμανση, ο πρώην πρωθυπουργός άθελά του περιέγραψε τους λόγους για τους οποίους οι Ελληνες δεν θα του εμπιστευτούν ξανά τη διακυβέρνηση της χώρας.
Ο πρώτος λόγος είναι πως με την παραδοxή ότι τότε δεν ήξερε πώς, αλλά σήμερα ξέρει, αξιώνει επιπλέον επιβράβευση επειδή το 2015 μια ολόκληρη χώρα πλήρωσε πολύ ακριβά το προσωπικό του σεμινάριο επιμόρφωσης!
Ο δεύτερος είναι η επανάληψη της υποκρισίας. Διότι προφανώς τότε γνώριζε –γιατί πολλές φορές και από πολλούς είχε ενημερωθεί και προειδοποιηθεί– ότι τα μνημόνια δεν σκίζονται, το χρέος δεν διαγράφεται και οι αγορές δεν θα χορεύουν όταν εμείς θα βαράμε τα νταούλια. Προτίμησε όμως να παραπλανήσει τους ψηφοφόρους και ακόμα χειρότερα να λοιδορήσει ως «μνημονιακό», «γερμανοτσολιά», «προσκυνημένο» όποιον τολμούσε να επισημάνει ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Ο τρίτος είναι πως σήμερα ζητά τα δίδακτρα της πολιτικής του εκμάθησης, που πλήρωσε η χώρα, να εγγραφούν ως πολύτιμη κυβερνητική εμπειρία στο βιογραφικό του, ώστε, έστω κι έτσι, να πλασαριστεί ως ο ικανός διαχειριστής που ζητά να συγκριθεί με τον νυν CEO του «συστήματος» για να τον αντικαταστήσει.
Αλήθεια πιστεύει ότι σε αυτό το επίπεδο και με αυτά τα κριτήρια η σύγκριση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον ευνοεί;
Ο,τι και αν πιστεύει πάντως για τον εαυτό του, η μέθοδός του παραμένει ίδια και απαράλλακτη.
Για τον Αλέξη Τσίπρα η πραγματικότητα μπροστά στις εντυπώσεις έχει πολύ μικρή σημασία. Παίρνεις την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα Τέμπη, τη διαφθορά, τα τοποθετείς όλα στο ίδιο κάδρο και παράγεις ένα εύπεπτο συμπέρασμα. «Καθεστώς». Ιδια μέθοδος και με τα «δίδυμα αδελφάκια» της διαφθοράς και της ακρίβειας. Τι και αν η διαφθορά μπορεί να αναγορευθεί σε βασική αιτία του πληθωρισμού μόνο με ένα άλμα λαϊκισμού και δημαγωγίας… Για κάθε δημαγωγό θα υπάρχει ένα καθεστώς που θα θέλει να ανατρέψει. Αλλά δεν υπάρχει καθεστώς αμνησίας για εκείνους που ανεπιτυχώς το επιχείρησαν.
Πάντως πρέπει να αναγνωρίσω κάτι πολύ σημαντικό για τον Τσίπρα. Στη συνέντευξή του στο in.gr (12/8/2026) όταν ρωτήθηκε για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είπε ότι ο νόμος Πιερρακάκη θα αλλάξει, αλλά δεν δήλωσε ότι θα κλείσουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που ήδη λειτουργούν. Η θέση που διατυπώθηκε από την ΕΛΑΣ είναι ουσιαστικά: «Δεν θα τα είχαμε ιδρύσει, αλλά δεν θα τα καταργήσουμε».
Δηλαδή, ο Τσίπρας και το νέο κόμμα του δεν συμφωνούν με την ίδρυση των μη κρατικών πανεπιστημίων, αλλά αναγνωρίζουν την πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί και δεν προτείνουν την κατάργηση όσων ήδη λειτουργούν. Αντί γι’ αυτό, θέλουν ριζική αλλαγή του νόμου Πιερρακάκη και αυστηρότερο θεσμικό πλαίσιο, με διασφάλιση του μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα τους.
Η θέση αυτή είναι πραγματικά πολύ μεγάλη έκπληξη, γιατί το θέμα των ιδιωτικών ΑΕΙ ήταν πολύ ψηλά στην agenda της Αριστεράς. Η μόνη εξήγηση που βλέπω είναι ότι προσπαθεί να στρέψει το νέο κόμμα του προς το κέντρο και αφήνει τον άσχετο Ανδρουλάκη να ψαρεύει στην αριστερή λίμνη όπου έχουν λιγοστέψει τα ψάρια.
Παρά το rebranding εξακολουθεί να ρέπει προς την «κοτσάνα». Πάλι στο in.gr είπε ότι αν στις επόμενες εκλογές έχουμε δύο εκλογές, στις δεύτερες θα είναι πρώτο κόμμα. Να σας θυμίσω ότι το 2019 ισχυριζόταν ότι «δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να χάσει από τον Μητσοτάκη». Και για να επιβεβαιώσει ότι δεν τον νοιάζει τι λέει, μας δήλωσε περήφανος: «Εγώ ποτέ δεν κυβέρνησα με τη Δεξιά». Η μόνη λογική εξήγηση που βρήκα είναι ότι ο Πάνος Καμένος δεν είναι Δεξιά, αλλά Ακροδεξιά!
Και για να μας τρελάνει τελείως, μας δήλωσε ότι τα λεφτά που θα χρειαστούμε για να υλοποιήσουμε το πρόγραμμά του θα τα βρούμε με την «εντιμότητα». Μήπως έκανε λάθος στη λέξη και εννοούσε «ανταποδοτικότητα», όπως έγινε στην περίπτωση της μεταφοράς του αιγιαλού για να είναι νόμιμη μια πανάκριβη μονοκατοικία στη Ριβιέρα της Ελλάδας και η ανταπόδοση ήλθε με κρουαζιέρα σε πολυτελή θαλαμηγό με πούρα και σαμπάνιες;
Και ύστερα ισχυρίζεται ότι έμαθε.
Δεν έμαθε απολύτως τίποτα.
Είναι ...
ο ίδιος Τσίπρας με άλλη προβιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου